14 Ιαν 2008

Πως είναι να ζεις με το ADHD

Το Σύνδρομο Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητας (ADHD) είναι ίσως ένα από τα πιο γνωστά σύνδρομα ψυχιατρικής φύσεως, το οποίο έχει απασχολήσει έντονα τους ειδικούς ερευνητές, έχει γίνει η αφορμή να γραφτούν ολόκληρα βιβλία με συμβουλές προς γονείς που τα παιδιά τους διαγιγνώσκονται με ADHD, αλλά και είναι αντικείμενο διαμάχης μιας και πολλοί είναι εκείνοι που αμφισβητούν ακόμη και την ύπαρξή του.

Στο post αυτό δεν θα παρουσιάσουμε το κλινικό προφίλ των ατόμων που έχουν το σύνδρομο αυτό, ούτε θα μιλήσουμε για τα αίτια που το προκαλούν. Αντίθετα, θα σταθούμε στην εικόνα των ατόμων αυτών και στην καθημερινότητά τους, προσπαθώντας να δούμε πως βιώνουν το σύνδρομο, τι προβλήματα τους δημιουργεί στην καθημερινότητά τους, αλλά και ποιες είναι οι ικανότητες των ατόμων με ADHD.

Το κείμενο που ακολουθεί είναι μια μετάφραση των κυριότερων σημείων του άρθρου του Edward Hallowell με τίτλο «Πως είναι να έχεις ADD;»

(μετάφραση / επιμέλεια κειμένου: Angie_Ann)

«Μερικοί υποστηρίζουν ότι το σύνδρομο αυτό δεν υπάρχει, αλλά πιστέψτε με, υπάρχει. Υπάρχουν πολλές μεταφορές για να το περιγράψει κανείς. Είναι σαν να οδηγείς συνέχεια στην βροχή με χαλασμένους υαλοκαθαριστήρες. Τα πάντα είναι σαν μουτζουρωμένα και θολά και είναι πάρα πολύ εκνευριστικό το ότι δεν μπορείς να δεις καλά. Είναι σαν να ακούς έναν ραδιοφωνικό σταθμό γεμάτο παράσιτα και να πρέπει να προσπαθήσεις πολύ για να καταλάβεις τι λέγεται. Ή είναι σαν να προσπαθείς να φτιάξεις ένα σπίτι από τραπουλόχαρτα σε μία καταιγίδα.

Με λίγα λόγια είναι σαν να είσαι υπερ-φορτισμένος όλη την ώρα. Σου έρχεται μία ιδέα και πρέπει να την εφαρμόσεις εκείνη την στιγμής αλλά πριν καν φτάσεις στη μέση σου έρχεται μία άλλη ιδέα και φυσικά μετά από λίγο έχεις μία άλλη ιδέα που θα διακόψει την δεύτερη κ.ο.κ. και σε λίγο όλοι σε αποκαλούν ανοργάνωτο και αυθόρμητο και ένα σωρό αγενείς λέξεις οι οποίες χάνουν εντελώς την ουσία. Επειδή στ’ αλήθεια προσπαθείς πάρα πολύ. Απλώς είναι σαν κάτι το αόρατο να σε εμποδίζει από το να τελειώσεις το οτιδήποτε.

Εκτός αυτού ξεχειλίζεις όλη την ώρα. Κουνάς τα δάχτυλα σου, το πόδι σου. Μουρμουρίζεις ένα τραγούδι, κοιτάς εδώ, κοιτάς εκεί, ξύνεσαι, απλώνεσαι και οι άνθρωποι νομίζουν ότι δεν τους προσέχεις ή ότι βαριέσαι αλλά το μόνο που κάνεις είναι να διώχνεις την ενέργεια σου ώστε να μπορέσεις να προσέξεις. Μπορώ να προσέξω πολύ καλύτερα όταν μιλάω και περπατάω ή όταν ακούω μουσική ή όταν είμαι σε ένα γεμάτο δωμάτιο γεμάτο φασαρία παρότι όταν όλα είναι ακίνητα και επικρατεί απόλυτη ησυχία. Θεέ μου φύλαξε με από τις βιβλιοθήκες! Ο μόνος λόγος που δεν τρελαίνομαι εκεί μέσα είναι γιατί υπάρχει ένα συνεχής καθησυχαστικός θόρυβος από άτομα με ADHD.

Μουσεία (προσέξατε πως αλλάζω θέμα; Αλλάζω κανάλια πολύ, και σταθμούς στο ραδιόφωνο. Αυτό τρελαίνει τη γυναίκα μου «Δεν μπορούμε να ακούσουμε ένα τραγούδι ολόκληρο»). Τέλος πάντων, στα μουσεία βλέπω λίγο από εκείνο, λίγο από αυτό, τρέχω από εδώ, τρέχω από εκεί. Δεν είναι ότι δεν μου αρέσει η τέχνη. Λατρεύω την τέχνη. Μερικές φορές όμως μπορεί να κοιτάω έναν πίνακα για ώρες. Γίνομαι μέρος του πίνακα και ξεχνάω τα πάντα. Σε αυτές τις στιγμές και εγώ όπως και πολλοί άνθρωποι με ADHDμπορούμε να συγκεντρωθούμε απόλυτα (υπερ-συγκέντρωση) σε σημείο να μην ακούμε, να μην βλέπουμε, να μην υπάρχει τίποτε άλλο για μας στον κόσμο εκτός από το σημείο συγκέντρωσης μας.

Ουρές, είμαι ανίκανος στο να περιμένω σε ουρές. Απλώς δεν μπορώ να περιμένω. Θέλω πάντα να δρω. Γι’ αυτό και γω όπως πολλοί άλλο με ADHD δεν έχουμε πολύ τακτ. Το τακτ είναι ένα χαρακτηριστικό ανθρώπων που σκέφτονται πριν μιλήσουν. Εμείς δεν το κάνουμε και τόσο καλά αυτό. Θυμάμαι στην 2α Λυκείου παρατήρησα ότι ο δάσκαλος μου είχε αλλάξει κάτι στα μαλλιά του και μου ξέφυγε «Κύριε φοράτε περούκα;» Φυσικά με έδιωξε. Το πρόβλημα είναι ότι με το ADHD είναι δύσκολο να προσαρμοστείς στη ζωή αλλά σίγουρα μπορείς να το κάνεις και πολύ καλά μάλιστα.

Πολλές φορές οι άνθρωποι με ADHD έχουν μια άλλη αίσθηση για τα πράγματα. Έναν τρόπο να βλέπουν στην καρδιά των πραγμάτων όταν οι άλλοι χρησιμοποιούν μεθοδικούς τρόπους. Δεν μπορείς να εξηγήσεις πως βρήκες την λύση ή από που είχες την ιδέα για την Ιστορία ή πως έφτιαξες έναν τέτοιον πίνακα ή πως ήξερες τον σύντομο δρόμο για την απάντηση αλλά απλώς το νιώθεις. Είναι σημαντικό οι άνθρωποι να είναι ευαίσθητοι σε αυτή την «6η αίσθηση» που έχουν πολλοί άνθρωποι με ADHD και να την υποστηρίζουν. Αν ζεις σε ένα περιβάλλον με πολύ στενές αρχές, λογική σκέψη και «καλή» συμπεριφορά τότε μπορεί να μην μπορέσεις να διοχετεύσεις θετικά την ενέργεια σου και να γίνεις ένας από τους πολλούς εγκληματίες, ψυχοπαθείς, βίαιους, ναρκομανείς, αλκοολικούς ανθρώπους με ADHD. Το ποσοστό adhdσε αυτές τις ομάδες είναι αρκετά μεγάλο όπως είναι και ανάμεσα σε δημιουργικούς, υψηλά παραγωγικούς και γεμάτους ενέργεια ανθρώπους σε όλους τους τομείς.

Πηγή / Περισσότερες πληροφορίες

 

 

    Author: Δημήτρης Αγοραστός

    Ψυχολόγος και κάτοχος μεταπτυχιακού διπλώματος στις νευροσυμπεριφορικές επιστήμες. Ολοκληρώνει το μεταπτυχιακό του στη Σχολική Ψυχολογία. Έχει ασχοληθεί ερευνητικά με θέματα όπως την έκφραση των ανθρωπίνων συναισθημάτων, την ενσυναίσθηση, την ανάπτυξη μαθησιακών διαταραχών και την διασύνδεση υπολογιστή-εγκεφάλου για τετραπληγικούς ασθενείς. Έχει ασχοληθεί επαγγελματικά και εθελοντικά με την ψυχοκοινωνική υποστήριξη ευάλωτων κοινωνικών ομάδων. Είναι ο διαχειριστής και ο κύριος αρθρογράφος του Ψυχολογείν.