11 Σεπ 2016

5 ερωτήσεις που πρέπει να κάνω στον εαυτό μου πριν μπω στην ψυχοθεραπευτική διαδικασία

Είμαι έτοιμος/η να δεσμευτώ;

Η ψυχοθεραπευτική διαδικασία προϋποθέτει δέσμευση για να γίνει αποτελεσματική. Η τακτικότητα των συνεδριών ( συνήθως μια την εβδομάδα εκτός περιπτώσεων όπου απαιτείται μεγαλύτερη συχνότητα π.χ. αμέσως μετά από τραυματικό γεγονός ) είναι απαραίτητη, όπως και η συνέπεια σε αυτές. Υπάρχουν άνθρωποι που δεν κατανοούν την αξία της δέσμευσης για την επίτευξη ενός στόχου, αυτό είναι κάτι που τους χαρακτηρίζει γενικότερα στη ζωή τους και όχι μόνο στη σχέση με τον ειδικό. Η ερώτηση ΄μπορώ να έρχομαι όποτε θέλω ή έχω ανάγκη;’ Αντικατοπτρίζει ακριβώς αυτή την τακτική.  Θέλω αποτέλεσμα χωρίς να είμαι διατεθειμένος/η να είμαι συνεπής!  Αν κάποιος επιθυμεί μόνο άμεση εξαφάνιση των συμπτωμάτων  χωρίς να έχει διάθεση δέσμευσης, μάλλον θα πρέπει να σκεφτεί άλλο τρόπο, η ψυχοθεραπεία δεν του ταιριάζει  και δεν θα τον βοηθήσει τελικά.

Περιμένω μια γρήγορη και άμεση λύση;

Οι άνθρωποι συνήθως βιάζονται να απαλλαγούν από τα συμπτώματα,  μιας κρίσης πανικού για παράδειγμα. Σαφώς και είναι λογικό το να θέλει κάποιος να μην πονάει σωματικά και ψυχικά, ποιος τυφλός δεν θέλει το φως του; Μάλιστα ο ψυχικός πόνος τρομάζει περισσότερο γιατί δεν είναι άμεσα ορατός . Γρήγορες και έτοιμες λύσεις στην ψυχοθεραπεία δεν υπάρχουν , αν κάποιος βιάζεται καλύτερα να απευθυνθεί , για φαρμακευτική αγωγή  που έχει γρήγορα αποτελέσματα και καλύπτει τα ενοχλητικά συμπτώματα. Η ψυχοθεραπεία απαιτεί δέσμευση, συμμετοχή, υπομονή, επιμονή, εργασία,  δεν είναι λύση fast-food για κάποιον που θέλει κάτι χωρίς να κουραστεί για την απόκτησή του.

Θα βρω έναν καλό ειδικό και θα το αφήσω στα χέρια του;

Σωστό μέχρι ενός σημείου. Ο καλός ειδικός  είναι καταρτισμένος, εκπαιδευμένος έχει γνώσεις και εμπειρία. Είναι καλός συνεργάτης όχι μοναχικός εργάτης. Η ψυχοθεραπεία είναι μια διαδικασία που απαιτεί τη συμμετοχή δύο πλευρών: του ειδικού και του ατόμου που ζητά βοήθεια. Μαζί προχωρούν , μαζί σταματούν, μαζί έχουν την ευθύνη για την καλή έκβαση της θεραπευτικής παρέμβασης. Ο ειδικός, δεν είναι Θεός, ούτε μάγος, δεν έχει μαγικό ραβδί, είναι συνοδοιπόρος και σαφώς οδηγεί και δείχνει κατευθύνσεις πορείας, αλλά οι αποφάσεις αφορούν εσάς και τη δική σας ζωή και είναι δική σας ευθύνη!

Καταλαβαίνω ότι αυτό που με απασχολεί μπορεί να είναι ψυχολογικής φύσης;

Ότι έχει να κάνει με κάτι βαθύτερο; Με ψυχολογικά αίτια; Οι άνθρωποι που απευθύνονται σε ειδικό, επειδή τους το είπε κάποιος συγγενής, η φίλος που βοηθήθηκε από την ψυχοθεραπεία, σύντομα απογοητεύονται γιατί δεν αναγνωρίζουν και δεν πιστεύουν πως κάτι ουσιαστικά αόρατο ‘ ψυχολογικό’ είναι ικανό να επηρεάσει τις συμπεριφορές και τα συναισθήματα τους.

Έχει περάσει από τη σκέψη μου ότι ίσως εγώ φταίω για αυτά που μου συμβαίνουν; Ότι έχω μια συμμετοχή έστω μικρή;

Ίσως με τον τρόπο που λειτουργώ σκέφτομαι κι αισθάνομαι, χωρίς να το συνειδητοποιώ οδηγώ τα πράγματα να φτάσουν ως εδώ; Το να συνειδητοποιήσει  ένας άνθρωπος ότι ο ίδιος έχει ευθύνη για τη διαχείριση της δικής του ζωής, είναι κάτι ζωτικής σημασίας  για την ψυχοθεραπεία. Πολλές φορές όσοι  μπαίνουν στη διαδικασία χρειάζονται χρόνο για να κατανοήσουν ότι χωρίς να έχουν  επίγνωση οδηγούν τη ζωή τους σε συγκεκριμένες λάθος πορείες για τις οποίες στη συνέχεια κατηγορούν τους άλλους  ( δε φταίω εγώ που δεν έχω χρόνο να κάνω αυτά που θέλω, φταίει ο/η σύζυγος που δεν βοηθά, τα παιδιά που είναι απαιτητικά κ.λ.π) . Έρχονται για να δικαιωθούν από τον ειδικό ότι όλα τα έκαναν τέλεια κι οι γύρω τους είναι αχάριστοι.  Αν δεν είναι δεκτικοί στο να επεξεργαστούν τη δική τους συνεισφορά σε αυτό που τους συμβαίνει, δεν θα συνεργαστούν  και τελικά δεν θα βοηθηθούν.

Όταν ξεκαθαριστούν μέσα σας τα παραπάνω μπορείτε να είστε σίγουρος/η για το αν η ψυχοθεραπεία θα μπορέσει να σας βοηθήσει. Καλή συνέχεια!

Εισαγωγική Εικόνα

08 Ιαν 2015

Αναβλητικότητα… Γιατί τα αφήνω όλα για την τελευταία στιγμή;

Αν δυσκολεύεστε να παραδώσετε κάτι στην ώρα του, αν κινητοποιείστε μόνο στο παραπέντε και ποτέ ο χρόνος δεν είναι αρκετός, αν λέτε στον εαυτό σας ότι δεν θα ξανασυμβεί να φανείτε ασυνεπής αλλά την επόμενη φορά κάνετε ακριβώς το ίδιο, αν οι δικοί σας άνθρωποι ενοχλούνται και δυσανασχετούν μαζί σας επειδή ποτέ δεν κάνετε κάτι εντός χρόνου, τότε η αναβλητικότητα σας δυσκολεύει τη ζωή. Τη δική σας και των άλλων.

Η αναβλητικότητα έχει δύο διαστάσεις: την πρακτική και τη συναισθηματική. Πρακτικά ο αναβλητικός άνθρωπος είναι αυτός που αποφεύγει στην καθημερινή ζωή την ολοκλήρωση συγκεκριμένων στόχων. Συναισθηματικά η αναβλητική συμπεριφορά περιλαμβάνει άγχος, ενοχή, τύψεις, ανεπάρκεια…

Ο αναβλητικός άνθρωπος ουσιαστικά σαμποτάρει τον εαυτό του χωρίς να το συνειδητοποιεί! Η αναβλητικότητα δεν κρύβει πίσω της τεμπελιά αλλά έντονα και δυσάρεστα συναισθήματα. Ο αναβλητικός τύπος θέλει αλλά για κάποιους λόγους δεν μπορεί, ο τεμπέλης μπορεί αλλά δεν θέλει.

Τι μπορεί να κρύβεται πίσω από την αναβλητική συμπεριφορά;

Έλλειψη κινήτρου. Κάποιες φορές οι άνθρωποι που εξαντλούν τα χρονικά περιθώρια για να ολοκληρώσουν μια συγκεκριμένη υποχρέωση δεν έχουν κίνητρο. Το έργο που έχουν αναλάβει δεν το συνδέουν με τον εαυτό τους, δεν υπάρχει ενδιαφέρον οπότε χάνετε στην πορεία ο σκοπός και επανέρχεται λίγο πριν ο χρόνος εκπνεύσει.

Φόβος αποτυχίας. Κάποιοι άνθρωποι αφήνουν τα πάντα για την τελευταία στιγμή, αυτό είναι μια καλή δικαιολογία σε περίπτωση αποτυχίας «αφού το ξεκίνησα στο παραπέντε δικαιολογούμε να αποτύχω». Μπορεί να τους αγχώνει πολύ ο στόχος μέσα λοιπόν από την αναβλητική συμπεριφορά αισθάνονται προσωρινά πλαστή συναισθηματική ασφάλεια γιατί ότι αγχώνει κρατιέται μακριά. Όταν ο στόχος έρθει χρονικά κοντά πανικοβάλλονται και τρέχουν να προλάβουν. Μπορεί να υπάρχει ακόμα φόβος για το άγνωστο και το καινούργιο.

Τελειομανία. Όσο κι αν ακούγεται παράξενο πίσω από την αναβλητική συμπεριφορά μπορεί να κρύβεται ένα άτομο με υψηλές προσδοκίες και απαιτήσεις από τον εαυτό του, μέσα του όμως να υπάρχει κρυμμένη ανασφάλεια, φόβος αποτυχίας και χαμηλή αυτοεκτίμηση. Κατά συνέπεια ο φόβος μη εκπλήρωσης των προσδοκιών φοβίζει και οδηγεί σε συνεχείς αναβολές.

Θυμός, καταπίεση, καταθλιπτικό συναίσθημα. Οι ενήλικες που έχουν μεγαλώσει με καταπιεστικούς και αυταρχικούς γονείς οι οποίοι δεν τους άφηναν περιθώρια αντίδρασης και έκφρασης του θυμού σαν παιδιά, έμαθαν να αντιδρούν με παθητικότητα εκφράζοντας μέσα από την παθητική στάση το θυμό τους. Σαν ενήλικες πια δεν αντιδρούν με λόγια, δεν εκφράζουν άρνηση για ότι τους ζητούν οι άλλοι ( δεν μπορώ , δεν προλαβαίνω να το κάνω) αλλά απαντούν καταφατικά αναλαμβάνοντας υποχρεώσεις και η αντίδραση εκφράζεται με αναβλητική συμπεριφορά. Με την αναβολή και την καθυστέρηση κάνουν και τους άλλους να υποφέρουν μαζί τους μεταφέροντας τους άγχος. Το αυστηρό περιβάλλον ανατροφής δημιουργεί έναν αναβλητικό ενήλικα αφού δεν ενθαρρύνει προσωπικές αποφάσεις και δεν δημιουργεί συνθήκες για το σχηματισμό προσωπικών κινήτρων και δράσης.

Συνήθεια. Για κάποιους άλλους η αναβλητικότητα έχει γίνει δεύτερη φύση και με τα χρόνια συνήθεια. Η έκρηξη αδρεναλίνης της τελευταίας στιγμής, τους κινητοποιεί και μπορούν να δοθούν ολοκληρωτικά στο έργο αλλά ο χρόνος που έχουν στη διάθεσή τους αντικειμενικά είναι ελάχιστος. Η αίσθηση πίεσης τους κινητοποιεί, τους γεμίζει συναισθηματικά και με αυτό τον τρόπο ξεχνούν τα προσωπικά τους προβλήματά και ξεφεύγουν από τα αρνητικά και δυσάρεστα συναισθήματα που κατακλύζουν συνήθως τη διάθεσή τους.

Ότι κι αν κρύβεται πίσω από την αναβλητική συμπεριφορά: έλλειψη κινήτρου, φόβος αποτυχίας, χαμηλή αυτοεκτίμηση, θυμός, συνήθεια ο άνθρωπος που αναβάλλει διαρκώς και αφήνει σχεδόν τα πάντα για την τελευταία στιγμή δεν νιώθει άνετα ,με αυτό που του συμβαίνει. Καταλαβαίνει ότι με τη συμπεριφορά του δημιουργεί προβλήματα στη σχέση με τον εαυτό του και τους άλλους. Μπορεί να βιώνει αίσθημα αποτυχίας, αμφιβολία για εαυτό και ικανότητες, άγχος, να νιώθει άχρηστος, ανίκανος χωρίς ποτέ να το δηλώνει με λόγια. Με την αναβλητικότητά του, γίνεται εκτός από επίκεντρο προσοχής και θέμα συζήτησης γιατί αγχώνει, αναστατώνει, εκνευρίζει όλους.

Περιστασιακά όλοι μας διερχόμαστε από περιόδους αναβλητικότητας. Η αναβλητικότητα γίνεται πρόβλημα ζωής όταν νιώθετε άρρωστοι ψυχικά και σωματικά, όταν σας προκαλεί θλίψη η συμπεριφορά σας, όταν αισθάνεστε ανήμποροι και αδύναμοι να ελέγξετε τη ζωή σας, να πάρετε αποφάσεις, όταν υπάρχει σύγκρουση με τους γύρω σας. Όταν η αναβλητικότητα γίνει πρόβλημα και δεν σας επιτρέπει να οργανώσετε τη ζωή σας και να διαχειριστείτε καταστάσεις με αποτελεσματικό τρόπο η αναζήτηση ψυχολογικής υποστήριξης θα βοηθήσει ώστε να βγείτε από τον φαύλο κύκλο της αναβλητικότητας.

Εισαγωγική Φωτογραφία

26 Μαΐ 2014

Βραδυνές επισκέψεις στο ψυγείο; Ή αλλιώς σύνδρομο νυχτερινής υπερφαγίας

Αν ξυπνάτε το βράδυ και κατευθύνεστε στην κουζίνα ψάχνοντας κάτι ‘να βάλετε στο στόμα σας’ ίσως σας αφορά το σύνδρομο νυχτερινής υπερφαγίας (Night Eating Syndrome). Για πολλούς ανθρώπους το φαγητό συνδέεται άμεσα με τη συναισθηματική κατάσταση, λειτουργεί σαν «φάρμακο» που ηρεμεί όταν έχουν άγχος, που αποσπά το μυαλό από τα προβλήματα, που τους κάνει να ξεχαστούν, που διώχνει τη θλίψη, τη στεναχώρια…

Η Διαταραχή είναι συχνότερη σε άτομα που παρουσιάζουν διαταραχές ύπνου και σε υπέρβαρα άτομα. Κάποιες φορές δεν συνειδητοποιούν αυτή τη συμπεριφορά της οποίας βασικό χαρακτηριστικό είναι η μεγάλη κατανάλωση τροφής κατά τη διάρκεια της νύχτας.

Το συγκεκριμένο σύνδρομο όπως και όλες οι διατροφικές διαταραχές συνδέεται με αρνητική αυτοεικόνα και χαμηλή αυτοεκτίμηση, δυσκολία στην διαχείριση και έκφραση των δυσάρεστων συναισθημάτων. Συχνά παρουσιάζεται σε περιόδους έντονου άγχους. Επίσης η κληρονομικότητα παίζει σημαντικό ρόλο όπως και η ανισορροπία συγκεκριμένων ορμονών στον οργανισμό.

Δεν υπάρχουν επίσημα κριτήρια για να γίνει η διάγνωση. Υπάρχουν όμως βασικά χαρακτηριστικά του Night Eating Syndrome:

  • Η συγκεκριμένη διατροφική συμπεριφορά να έχει διάρκεια τουλάχιστον 2 μήνες,
  • κατανάλωση σχετικά μεγάλης ποσότητας φαγητού τη νύχτα,
  • ξύπνημα με σκοπό την αναζήτηση τροφής,
  • 3- 4 επεισόδια λήψης τροφής τις πρώτες πρωινές ώρες,
  • έντονο άγχος ή συναισθήματα λύπης και θλίψης,
  • το πρωί δεν υπάρχει όρεξη για κατανάλωση τροφής αλλά τύψεις για τη νυχτερινή παρασπονδία,
  • αυπνία ή δυσκολία να παραμείνουν στο κρεβάτι, ξύπνημα κατά μέσο όρο 3 με 4 φορές κατά τη νύχτα, που πάντα συνοδεύονται με λήψη τροφής.

Δεν είναι απαραίτητο να συνυπάρχουν όλα τα προαναφερθέντα χαρακτηριστικά για να υπάρξει το σύνδρομο. Βασική χαρακτηριστική συμπεριφορά στο NightEatingSyndrome είναι η κατανάλωση τροφής τη νύχτα.

Υπάρχουν κοινά στοιχεία του συνδρόμου νυχτερινής υπερφαγίας με τη βουλιμία;

Μια βασική διαφορά τους είναι ότι τα βουλιμικά άτομα καταναλώνουν μεγάλη ποσότητα φαγητού και χρησιμοποιούν αντισταθμιστικές συμπεριφορές όπως αυτοπροκαλούμενο εμετό, χρήση καθαρτικών, άσκηση σε έντονο και επίπονο ρυθμό. Ενώ στα υπερφαγικά επεισόδια η λήψη τροφής είναι μικρότερη. Κοινά στοιχεία: Υπάρχουν τύψεις μετά την κατανάλωση τροφής, τρώνε κρυφά και λειτουργούν παρορμητικά δεν μπορούν να σταματήσουν και να ελέγξουν τον εαυτό τους.

Υπάρχει λύση;

Είναι βασικό αυτό που οι διαιτολόγοι τονίζουν ότι η σωστή κατανάλωση τροφής ( ποσοτικά- χρονικά- ποιοτικά) βοηθάει στην αποφυγή εμφάνισης του συνδρόμου.

Αρχικά δοκιμάστε μόνοι να αντιμετωπίσετε την κατάσταση π.χ. αν ξυπνήσετε βράδυ με πρώτη σκέψη το φαγητό δοκιμάστε να μην σηκωθείτε αμέσως από το κρεβάτι. Προσπαθήστε να αποσπάσετε τη σκέψη από την εικόνα του φαγητού ή να αλλάξετε πλευρό για να συνεχίσετε τον ύπνο σας.

Μπορείτε να κρατάτε ημερολόγιο καταγράφοντας σκέψεις και συναισθήματα μόλις ξυπνάτε στο μέσο της νύχτας. Η τακτική αυτή θα έχει διπλό όφελος, μπορεί να βοηθήσει να βρείτε την αιτία που σας οδηγεί σε αυτή τη συμπεριφορά αλλά και το γράψιμο σας αποσπά την προσοχή από το φαγητό.

Αν η ανάγκη είναι έντονη, επιτακτική ακόμη κι αν είστε χορτασμένοι από τροφή τότε αναζητήστε άλλους λόγους συναισθηματικούς και ψυχολογικούς που οδηγούν σε αυτή τη συμπεριφορά. Με άλλα λόγια η τροφή εδώ αποτελεί υποκατάστατο για να ικανοποιήσετε άλλες ανάγκες οι οποίες δεν ικανοποιούνται στην πραγματική σας ζωή κατά τη διάρκεια της μέρας.

Αν οι παραπάνω ‘πρώτες βοήθειες’ δεν είναι αποτελεσματικές το επόμενο βήμα είναι να χτυπήσετε την πόρτα των ειδικών. Η διεπιστημονική προσέγγιση, η συνεργασία ψυχολόγου και διαιτολόγου στις διατροφικές διαταραχές, είναι απαραίτητη προκειμένου να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα στην ρίζα του και να ξεπεραστεί.

Εισαγωγική Εικόνα

16 Δεκ 2013

Μελαγχολία στις γιορτές; ψάξε αντίδοτα!

Μπήκε για τα καλά ο Δεκέμβρης, μήνας πολλών ονομαστικών εορτών, μήνας Χριστουγέννων, μήνας που σε αρκετούς ανθρώπους φέρνει μπερδεμένα, ανάμικτα και αντιφατικά μεταξύ τους συναισθήματα …και φυσικά μήνας πολλών εξόδων…
Πλήθος κοινωνικών εκδηλώσεων και συναναστροφών, πολλές προσδοκίες για να περάσουμε τέλεια. Πέρα από τη βιβλιογραφικά αναγνωρισμένη μελαγχολία των γιορτών, λόγω των συγκεκριμένων συνθηκών που βιώνουμε ως κοινωνία, με τις αλλαγές να διαδέχονται η μια την άλλη δημιουργώντας ανασφάλεια και αβεβαιότητα, βιώνουμε ακόμη μεγαλύτερη μελαγχολία λόγω της οικονομικής πίεσης.

Έτσι πολλοί άνθρωποι αφήνουν να τους χαλάσει τη διάθεση, το ότι δεν μπορούν να διαθέσουν χρήματα για να πάρουν κάτι ‘καλό’ στα αγαπημένα πρόσωπα, κάτι που θα τα ευχαριστούσε ή ακόμα που θα το είχαν ανάγκη. Πιστεύουν ότι οι δικοί τους άνθρωποι θα στεναχωρηθούν αν δεν λάβουν συγκεκριμένα υλικά αγαθά, στα οποία είχαν καλομάθει τα προηγούμενα χρόνια. Όλοι είχαμε καλομάθει, μπορούμε όμως να είμαστε καλά με λιγότερα… Τι μπορεί να λειτουργήσει σαν αντίδοτο στη μελαγχολία των γιορτών;

Η οικογένεια, με την οποία μπορείς να συζητήσεις , σε πόσες και ποιές εκδηλώσεις, γιορτές κ.λ.π. θα παρευρεθείτε και μέχρι πόσα μπορείτε να ξοδέψετε για όλα αυτά. Δεν είναι απαραίτητο να πάτε παντού όπου σας καλούν! Ο προγραμματισμός μειώνει το άγχος. Με την ευρύτερη οικογένεια μπορεί να γίνει καταμερισμός των εξόδων ώστε όλοι να συμβάλλουν και να μην αισθάνεται ένα πρόσωπο ότι φέρει όλο το βάρος των οικογενειακών συγκεντρώσεων.

Επίσης είναι βασικό να φροντίσετε και να δώσετε βαρύτητα στο χρόνο που θα διαθέσετε να βρεθείτε μαζί, η στενή οικογένεια, όχι όλες οι μέρες των γιορτών να περάσουν σαν μια μεγάλη- ατελείωτη, επίσκεψη- παρέλαση σε σπίτια συγγενών, φίλων, γνωστών χωρίς τελικά να προλάβετε να δείτε, ο ένας τον άλλο. Άλλωστε τα Χριστούγεννα και οι γιορτές είναι μια ευκαιρία να δούμε και να χαρούμε την οικογένειά μας με πιο χαλαρούς ρυθμούς κάτι που η καθημερινότητα και οι υποχρεώσεις του κάθε μέλους της οικογένειας, δεν το επιτρέπει.

Οι φίλοι, με τους οποίους μπορούμε να έχουμε όμορφες , χαλαρές στιγμές και να ξεχαστούμε από τα προβλήματα μέσα στο παρεϊστικο κλίμα, αστειευόμενοι ακόμα και με τα ίδια τα προβλήματα! Διαλέξτε να περάσετε χρόνο με ανθρώπους που είναι αισιόδοξοι, άσχετα από τα θέματα που έχουν, μακριά από μίζερους ανθρώπους, δεν φταίει μόνο η παρούσα κρίση, η μιζέρια, η γκρίνια και η κακομοιριά είναι στοιχεία που συνοδεύουν μια προσωπικότητα άσχετα από τις συνθήκες. Είναι μέσα τους, μην επιτρέψετε να σας τη μεταφέρουν……, όχι μόνο στις μέρες των γιορτών, γενικότερα…

Βόλτες στη φύση, όχι απαραίτητα στα μαγαζιά. Μια φίλη μου είπε πρόσφατα: Μπήκα σε ένα κατάστημα που μόλις είχε φέρει χριστουγεννιάτικα, βγήκα και για λίγα λεπτά ένιωσα άσχημα που δεν μπορούσα να πάρω όλα αυτά που τελικά δεν τα είχα καμιά ανάγκη. Μακριά από τεχνητές ανάγκες λοιπόν. Ρωτήστε τον εαυτό σας: το έχω πραγματικά ανάγκη; 90% η απάντηση είναι όχι, κάποιος άλλος μου δημιούργησε την αίσθηση ότι το χρειάζομαι, και ότι μου είναι απαραίτητο! Κλείστε αυτιά και μάτια στις σειρήνες που προσπαθούν να σας πείσουν πως για να είσαι ευτυχισμένος πρέπει ‘να με αποκτήσεις’, απαντήστε ‘όχι ευχαριστώ’ δεν θα πάρω όχι επειδή δεν μπορώ μα επειδή δεν θέλω!

Επιστροφή σε βασικές αξίες. Οικογένεια, φιλία, ειλικρίνεια, ουσία… Σημασία έχει η ουσία όχι το περιτύλιγμα! Το οποίο μπορεί να είναι όμορφο, λαμπερό, εντυπωσιακό αλλά μετά από λίγα λεπτά καταλήγει στο καλάθι των αχρήστων! Η σκέψη του άλλου, η ευγενική χειρονομία, αυτή δείχνει το νοιάξιμο όχι αν το προσφερόμενο δώρο είναι ακριβό ή οικονομικό. Όσοι έχετε την όρεξη, μπορείτε να φτιάξετε και να προσφέρετε κάτι με τα χέρια σας, γλυκό η ότι άλλο, όλοι έχουμε ‘ταλέντα’ , σίγουρα θα εκτιμηθεί περισσότερο! Κι αν δεν εκτιμηθεί οι άλλοι έχουν το πρόβλημα που δεν μπορούν να δουν την ουσία και μένουν στο περιτύλιγμα…

Αλλαγή τρόπου σκέψης και αξιολόγησης, τι είναι επείγον και τι όχι. Αν έχετε μεγαλώσει πιστεύοντας ότι πρέπει να είναι κανείς συνεπείς στις υποχρεώσεις του και οι υποχρεώσεις ‘δεν βγαίνουν’ μην το βιώνετε σαν προσωπική αποτυχία, γιατί δεν είναι. Μπορείτε να γίνετε πιο εφευρετικοί, πιο δημιουργικοί φτιάχνοντας λίστα με πρώτα τα απολύτως απαραίτητα, που επείγουν και μετά… όλα τα άλλα. Αν όλα για σας έχουν την ίδια κατεπείγουσα σημασία κάτι πρέπει να αλλάξετε στον τρόπο που βλέπετε τις υποχρεώσεις σας, γιατί αν θεωρείτε τα πάντα επείγοντα θα καταλήξετε με καταθλιπτικά συμπτώματα κι όχι μόνο τις μέρες των γιορτών και είναι κρίμα…

Υπάρχουν τρόποι και λίγη προσπάθεια αν θέλεις να το δεις αλλιώς … είναι πιο απλό απ ότι νομίζεις. Γιατί η αγκαλιά, το χαμόγελο δεν κοστίζουν τίποτα σε αυτόν που τα προσφέρει είναι ανεκτίμητα δώρα για αυτόν που τα δέχεται. Καλές γιορτές και δώστε αξία στις στιγμές σας , το αξίζετε εσείς κι αυτοί που σας αγαπούν!

Εισαγωγική Φωτογραφία