22 Ιαν

Εκπαιδευτικό Σεμινάριο: Αναγνώριση και Διαχείριση της Συμπτωματολογίας ΔΕΠ/Υ

Η Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής – Υπερκινητικότητας(ΔΕΠ-Υ, ADHD: Attention Deficit Hyperactivity Disorder) είναι από τις πλέον μελετημένες νευροαναπτυξιακές διαταραχές παγκοσμίως. Αποτελεί τη συχνότερη διάγνωση σε ένα σημαντικό ποσοστό μαθητών σχολικής ηλικίας και εκδηλώνεται με την ακόλουθη τριάδα πρωτογενούς συμπτωματολογίας: α) ελλείμματα στη συγκέντρωση και την προσοχή, β) υπερκινητικότητα και γ) ελλείμματα στην αναστολή κοινωνικά ανάρμοστης συμπεριφοράς, ήτοι παρορμητικότητα.

Η ΔΕΠ-Υ αποτελεί ενδεχομένως το συχνότερο πρόβλημα μάθησης και συμπεριφοράς της παιδικής ηλικίας, παρουσιάζεται στο 5-7% των παιδιών παγκοσμίως και παρά τη διαφοροποίηση των συμπτωμάτων με την ηλικία, τα κύρια χαρακτηριστικά της νόσου επιμένουν σε μεγάλο βαθμό στην εφηβεία και την ενήλικη ζωή. Συνεπώς σε κάποιο ποσοστό ατόμων, η ΔΕΠ-Υ   αποτελεί   μια δια βίου διάγνωση.

Βάσει ερευνητικών δεδομένων, η συμπτωματολογία της διαταραχής διαγιγνώσκεται για πρώτη φορά, από έναν επίσημο δημόσιο φορέα όταν το παιδί δυσκολεύεται   να   ενταχθεί στο πρόγραμμα του σχολείου, λόγω των αυξημένων απαιτήσεων για συγκέντρωση προσοχής και τήρηση κανόνων στο ενδοσχολικό περιβάλλον.

Συχνά η ΔΕΠ-Υ συνυπάρχει με Ειδικές Μαθησιακές Διαταραχές (Δυσλεξία), συμπτώματα κατάθλιψης, ενώ, όταν   η διαταραχή παραμείνει   αδιάγνωστη ή επιμένει στην εφηβεία, οι έφηβοι με ΔΕΠ-Υ παρουσιάζουν παράλληλα αντικοινωνική συμπεριφορά και δεν εκμεταλλεύονται πλήρως τις δυνατότητές τους για κοινωνική και επαγγελματική αποκατάσταση στην ενήλικη ζωή. Κατά συνέπεια, τόσο ο ειδικός ψυχικής υγείας που χρειάζεται να ενημερωθεί σχετικά με την έγκαιρη αξιολόγηση & τον εντοπισμό, καθώς και την εφαρμογή προγραμμάτων παρέμβασης προσαρμοσμένων στις ιδιαίτερες γνωστικές και συναισθηματικές ανάγκες κάθε παιδιού που ενδεχομένως αντιμετωπίζει τη συγκεκριμένη συμπτωματολογία της ΔΕΠ-Υ, κρίνεται πρωτίστως αναγκαίο να κατανοήσει τη φύση και την πολυπλοκότητα της διαταραχής.

Ειδικότερα, η   εκπαίδευση των «φορέων της γνώσης» τόσο στην πρωτοβάθμια όσο και στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση  όσο και των άλλων επαγγελματιών ψυχικής υγείας, στην κατανόηση των δυσκολιών των παιδιών με   ΔΕΠ-Υ, στον έγκαιρο εντοπισμό & αναγνώριση της συμπτωματολογίας   με αξιόπιστες και έγκυρες για τα ελληνικά δεδομένα- ψυχομετρικές δοκιμασίες   αλλά και εκπαιδευτικά εργαλεία   θα βοηθήσει αυτούς στην   εκπόνηση εξατομικευμένων προγραμμάτων παρέμβασης, κάποια εκ των οποίων θα παρουσιαστούν ενδελεχώς στο πλαίσιο διεξαγωγής του σεμιναρίου.

Στόχος του σεμιναρίου

Ο απώτερος   στόχος του σεμιναρίου   αφορά στην εκπαίδευση επαγγελματιών ψυχικής υγείας (παιδοψυχιάτρων – ψυχολόγων), εκπαιδευτικών πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, εκπαιδευτικών ειδικής αγωγής, λογοθεραπευτών, όλων των ειδικών που εμπλέκονται στην υποστήριξη παιδιών με ΔΕΠ-Υ και στην ευαισθητοποίηση της ευρύτερης επιστημονικής κοινότητας   και του κοινωνικού συνόλου.

Εν κατακλείδι, το σεμινάριο επιδιώκει να παρέχει θεωρητική και πρακτική γνώση καθώς και να ευαισθητοποιήσει τους συμμετέχοντες, αναδεικνύοντας τις διαφορετικές πλευρές της καθημερινότητας και της εκπαιδευτικής ζωής ενός παιδιού ή εφήβου με ΔΕΠ-Υ και να προτείνει παρεμβάσεις για την αντιμετώπιση τόσο των συμπτωμάτων όσο και των συνοδών αρνητικών επιπτώσεων που επιφέρει η συμπτωματολογία   στην κοινωνικο-συναισθηματική ανάπτυξη του παιδιού

Μεθοδολογία

Το σεμινάριο κατανέμεται σε δύο μέρη:

α) το θεωρητικό υπόβαθρο της ΔΕΠ-Υ

β) βιωματικό μέρος που εμπεριέχει την κατανόηση &   την ορθή εφαρμογή ποικίλων τεχνικών παρέμβασης με σκοπό την αντιμετώπιση των αναπτυξιακών δυσκολιών παιδιών με ΔΕΠ-Υ.

Στο βιωματικό μέρος- εκτός από την ανάλυση των περιστατικών μαθητών με ΔΕΠ- Υ θα δοθεί ιδιαίτερη έμφαση σε σταθμισμένα στον ελληνικό πληθυσμό, εργαλεία που στοχεύουν στην αξιολόγηση της συμπτωματολογίας της διαταραχής, όπως αυτή εκδηλώνεται τόσο στο ενδο – οικογενειακό περιβάλλον όσο και στο ενδο – σχολικό και ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον.

Στο πλαίσιο του επιμορφωτικού σεμιναρίου, παρουσιάζεται αναλυτικά η φύση της διαταραχής, η πρωτογενής και δευτερογενής συμπτωματολογία των παιδιών με ΔΕΠ-Υ, η αξιολόγηση και αναγνώριση των συνοδών – συννοσηρών προβλημάτων τα οποία σε συνδυασμό με τα πυρηνικά συμπτώματα της ΔΕΠ-Υ προκαλούν σημαντική έκπτωση της ικανότητας των παιδιών να λειτουργούν και να σχετίζονται με την οικογένεια, το σχολείο και τους συνομηλίκους τους.

Εκτός από την κλινική εικόνα της ΔΕΠ-Υ, ιδιαίτερη έμφαση θα δοθεί στην παρουσίαση μεθόδων αντιμετώπισης & αποτελεσματικής διαχείρισης της ΔΕΠ-Υ, όπως της συμπεριφοριστικής προσέγγισης στη θεραπεία των παιδιών με ΔΕΠ-Υ και της οικογενειακής θεραπείας (υπαρξιακή – συστημική προσέγγιση).

Τέλος, θα εμπλουτιστεί η εκπαίδευση των δασκάλων και φορέων ειδικής αγωγής με την εκμάθηση ειδικών τεχνικών συμπεριφοριστικής προσέγγισης, ώστε να δίνουν εντολές, να ενισχύουν την προσαρμοστική και κοινωνικά   αποδεκτή συμπεριφορά και να ελαττώνουν την αρνητική συμπεριφορά των παιδιών με ΔΕΠ-Υ.

Ορισμένα σημεία που αφορούν στη φαρμακοθεραπεία θα θιγούν ελάχιστα, καθώς κρίνεται απαραίτητο λόγω της νευροβιολογικής φύσης της διαταραχής ΔΕΠ-Υ.

Περιεχόμενα του σεμιναρίου:

Πρώτο μέρος – θεωρητικό – νέα ερευνητικά δεδομένα:

  • Κλινική εικόνα της διαταραχής, η πρωτογενής και δευτερογενής συμπτωματολογία των παιδιών με ΔΕΠ-Υ και Ταξινόμηση της ΔΕΠ-Υ
  • Αιτιοπαθογένεια της ΔΕΠ-Υ
  • Συννοσηρότητα ΔΕΠ-Υ & Μαθησιακές Δυσκολίες / ΔΕΠ-Υ & Κατάθλιψη / ΔΕΠ-Υ & Διαταραχές   Συμπεριφοράς
  • Παράγοντες επικινδυνότητας & Προστατευτικοί   παράγοντες

Δεύτερο μέρος: Αναγνώριση και αντιμετώπιση της ΔΕΠ-Υ

  • Λήψη αναπτυξιακού ιστορικού & σύνταξη πρωτοκόλλου για την εκτίμηση της συμπτωματολογίας
  • Χορήγηση & αξιολόγηση σταθμισμένων στον ελληνικό πληθυσμό   δύο (2) ερωτηματολογίων που βασίζονται στα κριτήρια του DSM-IV-TR), για τους γονείς και τους εκπαιδευτικούς: α) των CBCL (Achenbach, 2001) &   ΤRF (Achenbach, 2001)   &   β)   της Ελληνικής   Κλίμακας   Αξιολόγησης της ΔΕΠΥ για γονείς και εκπαιδευτικούς (Α. Καλαντζή – Αζίζι, Κ. Αγγελή, Γ. Ευσταθίου,2005)- Στάθμιση της ADHD Rating Scale –IV (DuPaul, Power, Anastopoulos & Reid, 1998).

Οι συμμετέχοντες θα έχουν την ευκαιρία να ασκηθούν στη χορήγηση και αξιολόγηση των δεδομένων, όπως αυτά θα συλλεχθούν από τα εν λόγω ερωτηματολόγια.

Διαχείριση της διαταραχής – προγράμματα παρέμβασης σε παιδιά σχολικής και εφηβικής ηλικίας που στηρίζονται στη συμπεριφοριστική προσέγγιση. Στόχος είναι η εκμάθηση στρατηγικών επίλυσης προβλημάτων, τόσο στο παιδί με ΔΕΠ-Υ όσο και στα άτομα που έρχονται σε καθημερινή επαφή μαζί του. Θα εμπλουτιστεί η εκπαίδευση των  συμμετεχόντων με την εκμάθηση ειδικών τεχνικών συμπεριφοριστικής προσέγγισης, ώστε να δίνουν εντολές, να ενισχύουν την προσαρμοστική και κοινωνικά   αποδεκτή συμπεριφορά και να ελαττώνουν την αρνητική συμπεριφορά των παιδιών με ΔΕΠ-Υ .

Θέματα όπως: πώς γίνεται η εκπαίδευση των γονέων παιδιών με ΔΕΠ-Υ ή η οριοθέτηση του παιδιού με ΔΕΠ-Υ με τη μέθοδο του time-out, τι περιλαμβάνει η θεραπεία   της συμπεριφοράς & τι η οικογενειακή θεραπεία θα υποστηριχθούν με τη συνοδεία έντυπου υλικού, εύληπτου και έγκυρου για την αντιμετώπιση της συμπτωματολογίας. Στο πλαίσιο της παρέμβασης θα προβληθεί βίντεο που παρουσιάζει ποικίλες μεθόδους αποτελεσματικής αποκατάστασης σημαντικών προβλημάτων που αντιμετωπίζουν οι γονείς & εκπαιδευτικοί παιδιών με ΔΕΠ-Υ.

Τρίτο μέρος: Διαχείριση της διαταραχής – Προγράμματα παρέμβασης στην οικογένεια – συζήτηση

Στο τρίτο μέρος του σεμιναρίου – στο πλαίσιο των βιωματικών δράσεων – ευνοείται η συζήτηση μεταξύ των συμμετεχόντων –φορέων ψυχικής υγείας- σε θέματα που μπορεί να τους έχουν απασχολήσει στην πρακτική τους με παιδιά διαγνωσμένα με ΔΕΠ-Υ & μαθησιακές δυσκολίες.

Θα δοθούν σημειώσεις και βιβλιογραφία

Χρόνος και Τόπος

Διάρκεια: 13 ώρες

Σάββατο 25/04/2015, Ώρες : 10.30π.μ-15.30μ.μ
Κυριακή  26/04/2015, Ώρες: 10:00π.μ.-17:00μ.μ.

Κόστος συμμετοχής:
Για Εκπαιδευτικούς & Επαγγελματίες Ψυχικής Υγείας: 120€
Για Φοιτητές, μεταπτυχιακούς Φοιτητές (passo), ανέργους (κάρτα ανεργίας): 100€

*Ειδικές τιμές για ομάδες άνω των 4 ατόμων
Οι τιμές σε έκδοση τιμολογίου επιβαρύνονται με Φ.Π.Α 23%
Προθεσμία δήλωσης συμμετοχής έως 17 Απριλίου 2015

Στο κόστος του σεμιναρίου περιλαμβάνονται:

  • Βεβαίωση παρακολούθησης του σεμιναρίου
  • Καφές στα διαλείμματα

Διαδικασία εγγραφής

  • Υποβολή των στοιχείων σας στον ειδικό χώρο της ιστοσελίδας μας (http://www.evrymathia.com.gr) ή τηλεφωνική επικοινωνία με το Κέντρο ΕΥΡΥΜΑΘΕΙΑ στο τηλέφωνο 210 2814378 ώρες 15.30 – 21.30 ή μέσω facebook: www.facebook.com/evrymathia
  • Επιβεβαίωση κράτησης από την γραμματέα του ΕΥΡΥΜΑΘΕΙΑ, μέσω email (www.evrymathia.com.gr) ή τηλεφωνικώς
  • Εφόσον έχει επιβεβαιωθεί η κράτηση θέσης καταθέτετε το αντίστοιχο ποσό του κόστους συμμετοχής με τους τρόπους που αναγράφονται στον τρόπο πληρωμής

Τρόπος πληρωμής

Η κράτηση της θέσης για το σεμινάριο εξασφαλίζεται με την ονομαστική κατάθεση του αντιστοίχου ποσού στον παρακάτω τραπεζικό λογαριασμό:

EUROBANK: 0026.0456.55.0200017341 (δικαιούχος Μαρία Σταθάκου)

Ακυρώσεις εγγραφών δεν γίνονται δεκτές. Δεκτές γίνονται αντικαταστάσεις ονομάτων.

Οι θέσεις είναι περιορισμένες.

Εισηγήτρια

Σιαπάτη Σταυρούλα, Δρ. Σχολικής Ψυχολογίας – Εκπαιδευτικός Ειδικής   Αγωγής – μέλος ΕΕΜ ΔΕΠΥ

Η Σταυρούλα Σιαπάτη γεννήθηκε στις15 Μαρτίου 1971,στην Ελλοπία Θηβών. Σπούδασε το χρονικό διάστημα 1988-1992 στο Τμήμα Φιλοσοφικών και Κοινωνικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Κρήτης. Επιπρόσθετα, όσον αφορά στο εν λόγω Πανεπιστήμιο σπούδασε στο Τμήμα Ψυχολογίας. Εξειδικεύτηκε στη σχολική ψυχολογία παιδιών και είναι κάτοχος δύο μεταπτυχιακών τίτλων στον τομέα της Σχολικής Ψυχολογίας. Ειδικότερα, στο δεύτερο μεταπτυχιακό δίπλωμα εξειδικεύτηκε στην αξιολόγηση και αποκατάσταση Ειδικών Μαθησιακών Διαταραχών & Διαταραχών Συμπεριφοράς σε παιδιά και εφήβους. Το 2007 απέκτησε το Διδακτορικό Δίπλωμα στη Σχολική Ψυχολογία με άριστα από το Ε.Κ.Π.Α. Η διδακτορική διατριβή είχε θέμα την κοινωνική, συναισθηματική και σχολική λειτουργικότητα παιδιών που είχαν διαγνωστεί με Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής – Υπερκινητικότητας (ΔΕΠ-Υ)και καταθλιπτική συμπτωματολογία.

Παράλληλα, η πολυετή εκπαίδευσή της στην υπαρξιακή – συστημική προσέγγιση στον τομέα της Ψυχοθεραπείας από τον Παιδοψυχίατρο, κο. Δ. Καραγιάννη, της επιτρέπει να εργάζεται ως Οικογενειακή Θεραπεύτρια & με οικογένειες παιδιών που έχουν λάβει τη διάγνωση της ΔΕΠ-Υ. Εργάζεται ως Εκπαιδευτικός Ειδικής Αγωγής σε τμήματα ένταξης στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση Δ. Θεσσαλονίκης. Επίσης, ως ψυχολόγος φροντίζει τη λειτουργικότητα οικογενειών παιδιών με ΔΕΠ-Υ ή /και συναισθηματικές δυσκολίες. Επί 17 έτη ήταν κάτοχος και υπεύθυνη του Ινστιτούτου Λόγου & Συστημικής- Οικογενειακής Θεραπείας που έδρευε στη Θήβα. Έχει συμμετάσχει με εργασίες της σε πολλά συνέδρια, ημερίδες και έχει λάβει μέρος ως εισηγήτρια σε πολλές διαλέξεις σε σχολεία του Ν. Βοιωτίας & Ν. Θεσσαλονίκης. Είναι παντρεμένη, μητέρα δύο παιδιώνν, ζει και εργάζεται στη Θεσσαλονίκη.

14 Ιαν

Ιδανικός γονιός: υπάρχει ή μήπως είναι ψέμα;

Πόσο εύκολο είναι να είσαι γονιός; Υπάρχει ο ιδανικός γονιός;

Αυτά είναι λίγα από τα ερωτήματα που περιστρέφονται γύρω από το μυαλό ενός ανθρώπου που είναι  γονιός ή ετοιμάζεται να γίνει…

Η αλήθεια είναι πως η παγίδα του «ιδανικού γονιού» είναι μεγάλη κι επικίνδυνη είτε από την πλευρά του γονιού είτε από την πλευρά του παιδιού. Τις περισσότερες φορές, οι γονείς πιστεύουν ότι μπορεί να τους δοθεί ο τίτλος του «ιδανικού»,  όταν όλες τους οι προσδοκίες  πραγματοποιηθούν με ευκολία και ακρίβεια. Από την άλλη, τα παιδιά θεωρούν ότι ο γονιός τους είναι «ιδανικός» μόνο όταν πραγματοποιούνται τα χατίρια τους. Και οι δυο πλευρές έχουν στο μυαλό τους κάτι εξιδανικευμένο, που δεν φέρνει συγκρούσεις και αντιπαραθέσεις! Είναι όμως εφικτό αυτό;

Δυστυχώς, δεν υπάρχει τέλειος ή ιδανικός γονιός! Υπάρχει όμως εκείνος ο γονιός ο οποίος αποδέχεται τον εαυτό του, τα βιώματα και τις εμπειρίες από την πατρική του οικογένεια, δεν προσπαθεί να γίνει τέλειος, αλλά δέχεται ότι μπορεί να έχει αντιφατικά συναισθήματα για την οικογένειά του, ότι είναι αναπόφευκτο να γίνουν «λάθη» και κάποια στραβοπατήματα.  Αναγνωρίζει τα λάθη του και προσπαθεί να τα διορθώσει. Προπάντων όμως, βοηθάει το παιδί του να αποκτήσει την αυτονομία του…

Ένας βασικός παράγοντας που επηρεάζει το γονεϊκό ρόλο είναι αυτός του συναισθηματικού κλίματος που δημιουργείται μέσα στην οικογένεια. Η συναισθηματική στάση των γονέων αναφέρεται στην αποδοχή ή απόρριψη απέναντι στο παιδί τους. Η αποδοχή του παιδιού σχετίζεται άμεσα με το βαθμό της στοργής και αγάπης που εκφράζει ο γονιός στο παιδί του. Είναι σημαντικό στις μέρες μας, όπου συνήθως και οι δυο γονείς εργάζονται, να αφιερώνεται ποιοτικός χρόνος στο παιδί και όχι τόσο ποιοτικός. Δεν ωφελεί να νιώθει κανείς τύψεις γιατί εργάζεται πολλές ώρες την ημέρα και δεν έχει χρόνο να δει το παιδί του, αρκεί όταν επιστρέψει σπίτι να μοιραστεί κάποιο χρόνο μαζί του παίζοντας ή κάνοντας κάτι ευχάριστο και για τους δυο. Αυτό το μοίρασμα του χρόνου, βελτιώνει την επικοινωνία μέσα στην οικογένεια, τα μέλη έρχονται πιο κοντά και ο ένας μπορεί να καταλάβει τις ανάγκες του άλλου. Μ’ αυτό τον τρόπο καλλιεργείται  η άνευ όρων κατανόηση στα λάθη του παιδιού και όχι η κριτική διάθεση. Η αποδοχή, λοιπόν, του παιδιού μέσα σε ένα ήπιο οικογενειακό κλίμα με ήρεμους γονείς, έχει σαν αποτέλεσμα την ανάπτυξη υγιούς προσωπικότητας του παιδιού.

Στην αντίπερα όχθη της αποδοχής έχουμε την απόρριψη του παιδιού από τους γονείς  του. Σ’ αυτή την στάση των γονέων δεν κυριαρχεί τόσο η στοργή και η φιλική διάθεση, όσο η αυταρχικότητα. Σε μια αντίστοιχη οικογένεια, δεν ακούγονται  γέλια και ήρεμες συζητήσεις. Ακούγεται μόνο η κριτική! Οι γονείς πιστεύουν πως με το να κριτικάρουν κάθε επιλογή του παιδιού και να μεγαλοποιούν τα λάθη του, θα καλλιεργήσουν την  υπευθυνότητά του. Η επικέντρωση στα σφάλματα και τις ατέλειες  του παιδιού όμως, δεν είναι ιδιαίτερα αποτελεσματική. Αντιθέτως, το παιδί μεγαλώνει σε ένα «επιθετικό» περιβάλλον, δεν θα αποκτήσει αυτοσεβασμό και η αυτοεκτίμησή του θα είναι πάντα σε χαμηλά επίπεδα. Φυσικά, η σχέση του παιδιού με την οικογένειά του δεν θα βασίζεται στην ισοτιμία, αλλά στο φόβο, το θυμό, την έλλειψη εμπιστοσύνης, την ανασφάλεια και την ανισορροπία δύναμης.

Το δίπολο της αποδοχής – απόρριψης δεν είναι ο μοναδικός παράγοντας που σχετίζεται με το ρόλο του γονέα. Σημαντικό ρόλο παίζει και η θέσπιση των ορίων για την ψυχοκοινωνική ανάπτυξη του παιδιού. Με την έννοια «όρια» ονομάζουμε το σύνολο από συμφωνίες σχετικά με τον τρόπο λειτουργίας και τις σχέσεις μέσα στην οικογένεια. Τα όρια, σε πρώτη φάση, θεσπίζονται άτυπα από το συντροφικό ζευγάρι. Στη συνέχεια, με την απόκτηση παιδιού και όσο μεγαλώνει και ωριμάζει, τόσο πιο μεγάλη είναι η συμμετοχή του στη συνδιαμόρφωση των κανόνων. Στόχος των ορίων και των κανόνων δεν είναι η τιμωρία και ο υπερβολικός περιορισμός της συμπεριφοράς του παιδιού, αλλά η εκπαίδευση του παιδιού για μια υγιή ζωή ως παιδί και ως ενήλικας αργότερα.

Η θέσπιση των ορίων μέσα στην οικογένεια αναφέρεται ουσιαστικά στην άσκηση πειθαρχίας. Πολλές φορές μπερδεύουμε την πειθαρχία με την αυταρχικότητα και την τιμωρία. Στην πραγματικότητα, όμως η πειθαρχία συσχετίζεται με τη σταθερότητα και τη συνέπεια στην τήρηση των κανόνων. Άρα, λοιπόν, αποφεύγουμε τις σχέσεις εξουσίας, τις πολλές απαγορεύσεις και την άσκηση βίας  και αποδεχόμαστε την καλή επικοινωνία, τον σεβασμό των δικαιωμάτων του παιδιού και την ειλικρίνεια.

Συγκρούσεις και διαφωνίες θα υπάρχουν πάντα μέσα στην οικογένεια. Δεν σημαίνει ότι κάποιος δεν είναι καλός γονιός γιατί διαφωνεί με το παιδί του. Τα παιδιά επιθυμούν συνεχώς να ξεπεράσουν τα όρια που θέτουν οι γονείς τους. Όσο πιο σταθερός είναι ο γονιός και δείχνει το ενδιαφέρον του για τις ανάγκες του παιδιού, τόσο πιο ανώδυνα και ήπια θα επιλύονται οι μικροσυγκρούσεις.  Ας ξεχάσουμε τη φράση «δεν θα γίνει το δικό σου». Δεν θέλουμε να φουντώσουμε τον ανταγωνισμό μεταξύ μας, αλλά να προωθήσουμε την ωριμότητα και μια νέα στρατηγική επίλυσης συγκρούσεων και εξεύρεσης εναλλακτικών λύσεων.

Θα ήταν αποτελεσματικό αν είχαμε στο νου μας ότι η οικογένεια και η ανατροφή των παιδιών δεν αποτελεί μόνο μια δύσκολη δουλειά διαπαιδαγώγησης, αλλά ταυτόχρονα είναι και μια πηγή ευτυχίας. Οι γονεϊκές σχέσεις δοκιμάζονται με το πέρασμα του χρόνου. Απαιτείται πολύ υπομονή, επιμονή, ενέργεια, σταθερότητα αλλά και ευλυγισία.

Εστιάστε στα θετικά της οικογένειάς σας και δεν θα χάσετε! Δείτε το ρόλο σας από μια άλλη οπτική!

Διασκεδάστε τόσο με τα δικά σας λάθη όσο και με του παιδιού σας! Διασκεδάστε με τα παιδιά σας!

Εισαγωγική Εικόνα

24 Οκτ

Εκπαιδευτικό Σεμινάριο Εκμάθησης του WISC III

Περιγραφή του σεμιναρίου

  • 2 ώρες παρουσίαση του τεστ
  • 2 ώρες πρακτική άσκηση των εκπαιδευόμενων
  • 2 ώρες βαθμολόγηση του τεστ
  • 2 ώρες συζήτηση αποτελεσμάτων
  • 2 ώρες συζήτηση- παρουσίαση κλινικού περιστατικού

Το Σεμινάριο θα λάβει χώρα στο Ψυχοθεραπευτικό Κέντρο – Πολυχώρο Animus Corpus, Βασιλίσσης Σοφίας 54, Ιλίσια (Σταθμός Μετρό: Μέγαρο Μουσικής), την Παρασκευή 31 Οκτωβρίου στις 18:00 – 21:00, το Σάββατο 1 Νοεμβρίου, στις 11:00 – 14:00 και την Κυριακή 9 Νοεμβρίου 2014, στις 11:00 – 15:00.

Αξία συμμετοχής: 200 ευρώ

Αριθμός Ατόμων: 5 – 10

Παρέχεται βεβαίωση παρακολούθησης

Δηλώσεις συμμετοχής ως και την Τετάρτη, 29 Οκτωβρίου 2014 στο τηλέφωνο: 210 72 22 214 ή στο e-mail: info@animuscorpus.gr

Ιστοσελίδα: www.animuscorpus.com

Συντονίστρια: Μπουραντά Μαργαρίτα (Msc. Science Κλινικός ψυχολόγος/Παιδοψυχολόγος)

Εισαγωγική Εικόνα

15 Σεπ

Η επιθετική συμπεριφορά στα παιδιά

Όταν μιλάμε για βίαιη συμπεριφορά, αναφερόμαστε σε ένα ευρύ φάσμα συμπεριφορών που ως τελικό αποτέλεσμα έχουν την πρόκληση ζημιάς σε τρίτα πρόσωπα. Είναι χρήσιμο να διακρίνουμε την επιθετικότητα σε εχθρική επιθετικότητα, όπου υπάρχει απρόκλητη διάθεση και πρόθεση του παιδιού να προκαλέσει ζημιά σε τρίτους, και την συντελεστική επιθετικότητα όπου η συμπεριφορά του παιδιού έχει ως σκοπό την απόκτηση κάποιου αντικειμένου ή την κυριαρχία του σε ένα χώρο και η ζημιά σε τρίτους είναι αυτό που θα λέγαμε μια «παράπλευρη απώλεια». Τα παιδιά προσχολικής ηλικίας παρουσιάζουν κυρίως συντελεστική επιθετικότητα, ενώ αργότερα η βίαιη συμπεριφορά παίρνει τα χαρακτηριστικά της εχθρικής επιθετικότητας, όπου το παιδί αρχικά στρέφεται εναντίον των γονέων του και αργότερα εναντίον των συνομηλίκων του.

Ο παραπάνω διαχωρισμός καθιστά σαφές ένα βασικό στοιχείο της επιθετικότητας, το οποίο δεν είναι άλλο από το αίσθημα ελέγχου που προσπαθεί να αποκτήσει το παιδί-θύτης. Ένα παιδί το οποίο ζει μέσα σε συνθήκες απώλειας ελέγχου (από το ίδιο ή από τους γονείς του) είναι πιθανό να θελήσει να καλύψει αυτό το κενό αναπτύσσοντας επιθετική συμπεριφορά. Υπό αυτή την έννοια, είναι σημαντικό όταν αντιμετωπίζουμε την επιθετική συμπεριφορά να λάβουμε υπόψη και το περιβάλλον μέσα στο οποίο γεννιέται και αναπτύσσεται. Πολλές αντικοινωνικές και επιθετικές συμπεριφορές έχουν αναπτυχθεί μέσα στα πλαίσια ενός μηχανισμού άμυνας του παιδιού απέναντι στο άγνωστο, ενώ λειτουργούν και ως πηγή αυτοεπιβεβαίωσης για τα παιδιά (εφόσον μπορώ να ελέγχω τους άλλους, είμαι δυνατός).

Η επιθετική συμπεριφορά στα αγόρια και τα κορίτσια

Τα αγόρια και τα κορίτσια παρουσιάζουν σημαντικές διαφορές στην ανάπτυξη της επιθετικότητας και αυτές οι διαφορές γίνονται εμφανείς ήδη από τις πολύ μικρές ηλικίες. Μια σημαντική διαφορά είναι η έναρξη της επιθετικής συμπεριφοράς, καθώς τα αγόρια ήδη από την ηλικία των 2 ετών παρουσιάζουν κατά μέσο όρο αυξημένη επιθετικότητα σε σχέση με τα κορίτσια. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι τα κορίτσια δεν εμφανίζουν καθόλου επιθετική συμπεριφορά, αλλά πολύ απλά ότι τα αγόρια την εκδηλώνουν πιο συχνά σε αυτές τις ηλικίες. Από το 3ο έτος και έπειτα οι εκρήξεις οργής και γενικότερα η επιθετική συμπεριφορά μειώνονται σταδιακά με την πάροδο του χρόνου. Φτάνοντας στα 9 έτη υπολογίζεται ότι ένα ποσοστό της τάξεως του 50% των αγοριών και 30% των κοριτσιών συνεχίζουν να εμφανίζουν τακτικά βίαιη συμπεριφορά.[1]

Μια δεύτερη διαφοροποίηση έρχεται στον τρόπο με τον οποίο εκδηλώνεται αυτή η επιθετική διάθεση στα δύο φύλα. Τα αγόρια τείνουν να εκδηλώνουν την επιθετικότητά τους με σωματική βία και βιαιοπραγίες που συνήθως στρέφονται προς τα άλλα αγόρια της ηλικίας τους. Από την άλλη πλευρά τα κορίτσια εκδηλώνουν την επιθετικότητα κυρίως με λεκτική βία προς τους άλλους ή –ιδίως σε πιο μεγάλες ηλικίες προεφηβείας και εφηβείας- με αυτοκαταστροφικές τάσεις.

Οι διαφορές αυτές εξηγούνται τόσο λόγω ορμονικών διαφορών όσο και σε κοινωνικούς παράγοντες καθώς για ένα αγόρι μπορεί να θεωρείται «λογικό» ή ένδειξη «ανδρισμού» η σωματική επιθετικότητα, κάτι το οποίο λειτουργεί ως ανταμοιβή και ενισχύει την επιθετική συμπεριφορά.

Χρήση άσχημης γλώσσας

Όπως είπαμε ήδη ένα βασικό είδος επιθετικότητας είναι η λεκτική βία η οποία στα παιδιά εκδηλώνεται κυρίως με τη χρήση υβρεολόγιου προς τους άλλους. Ανεξάρτητα από την ανατροφή τους, όλα τα παιδιά σε κάποια φάση της ανάπτυξής τους θα προσπαθήσουν να χρησιμοποιήσουν άσχημη γλώσσα, καθώς η χρήση απαγορευμένων λέξεων έχει ιδιαίτερο γόητρο για τα παιδιά. Αυτές οι λέξεις φέρνουν χαχανητά στην παρέα και τραβούν την προσοχή στο παιδί που τη χρησιμοποιεί, και επιπλέον χρησιμοποιείται ως «απόδειξη» από το παιδί ότι έχει μεγαλώσει σε σχέση με τα άλλα παιδιά. Ιδιαίτερα όταν οι γονείς –άθελά τους- ενισχύουν με χαμόγελα τη χρήση πονηρών λέξεων, το παιδί παίρνει τη θετική ενίσχυση που χρειάζεται για να συνεχίσει να βρίζει.

Ο καλύτερος τρόπος για την αντιμετώπιση της βωμολοχίας είναι οι γονείς απλά να αγνοούν –ιδιαίτερα κατά την πρώτη χρήση τους- τις λέξεις αυτές. Εάν υπάρξουν χαχανητά και γέλια όταν το μικρό παιδί χρησιμοποιήσει για πρώτη φορά μια «μεγαλίστικη» λέξη, όπως καταλαβαίνεται ουσιαστικά θα ενισχυθεί αυτή η συμπεριφορά και θα τείνει να επαναληφθεί για πολλούς λόγους: α)το παιδί πήρε την προσοχή που ενδεχομένως χρειαζόταν β)συνδέει τις κακές λέξεις με ευχάριστες καταστάσεις όπως είναι τα γέλια και η χαρά στην οικογένεια.

Η δεύτερη αποτελεσματικότερη μέθοδος είναι η αποφυγή χρήσης κακής γλώσσας από τους γονείς. Το παιδί τείνει να μιμείται τα πρόσωπα με τα οποία μεγαλώνει και τα οποία θαυμάζει. Αυτά βέβαια στις περισσότερες περιπτώσεις δεν είναι άλλα από τους γονείς του. Εάν οι γονείς λοιπόν χρησιμοποιούν άσχημη γλώσσα μπροστά στο παιδί, δεν είναι λογικό να έχουν την απαίτηση να μην κάνει το ίδιο. Αν και η συγκεκριμένη παρότρυνση φαίνεται απλή και λογική, πολλοί γονείς δεν εφαρμόζουν αυτον τον απλό κανόνα, είτε γιατί αδυνατούν να το κάνουν συνειδητά είτε γιατί αποδίδουν την κακή συμπεριφορά του παιδιού τους σε άλλους παράγοντες (κακές παρέες, τηλεόραση, βιντεοπαιχνίδια κτλ).

Εισαγωγική Φωτογραφία

Περισσότερες Πληροφορίες / Βιβλιογραφία

  1. Παρασκευόπουλος, Ι. Ν., Martin, H. (2013). Ψυχολογικά Προβλήματα Παιδιών και Εφήβων. Αθήνα: Εκδόσεις Πεδίο []