21 Μαρ

Εργασιακό άγχος

Καθώς η οικονομία προσπαθεί να ξεπεράσει την κρίση, οι επιχειρήσεις προσπαθούν να διαχειριστούν τις αλλαγές με το καλύτερο αποτελεσματικό τρόπο για την επιβίωση και επέκταση τους.

Το εργασιακό άγχος έχει αναγνωριστεί ως η μεγαλύτερη πρόκληση για την σωματική και ψυχική υγεία των εργαζομένων και ως αποτέλεσμα των οργανισμών που μπορούν να επηρεαστούν τόσο θετικά όσο και αρνητικά. Αρκετοί εργαζόμενοι βρίσκουν νόημα ζωής μέσα από την δουλειά τους, δημιουργούν μια ταυτότητα και κοινωνική αποδοχή ενώ πολλοί περισσότεροι εκτελούν εργασίες, νιώθουν εργασιακή ανασφάλεια, υπερφόρτωση και δεν αμοίβονται για την απόδοση τους. Το άγχος ως μονομερής παράγοντας δημιουργείτε όταν το άτομο βιώνει πιέσεις είτε από το εξωτερικό περιβάλλον είτε από τον εαυτό του. Ανάλογα με την φύση της εργασίας και τον χαρακτήρα του ατόμου η οποιαδήποτε πίεση μπορεί να λειτουργήσει ως κίνητρο, όταν όμως γίνει μη διαχειρίσιμη καταλήγει σε εργασιακό άγχος.

Αναφορικά με μελέτη που έχει διεξαχθεί το 2005 από τον ερευνητή Ε. Χάρλι σε 27 χώρες της Ε.Ε, τα αποτελέσματα παρουσίασαν το 22,3% των εργαζομένων να έχουν συμπτώματα που προκαλούνται από το άγχος. Ένας σημαντικός παράγοντας στον αριθμό χαμένων ημερών εργασίας που έφθασε τα 10,4 εκατομμύρια το 2012. Λαμβάνοντας υπόψη την εκτίμηση του Δ.Ο.Ε «το εργασιακό άγχος κοστίζει μόνο στην αμερικάνικη βιομηχανία 200 δισ. δολάρια σε απώλεια παραγωγικότητας, ασθένειες και πρόωρους θανάτους» μπορούμε να εκλάβουμε το εργασιακό άγχος ώς ψυχική ασθένεια. Ιδιαίτερα υψηλά επίπεδα άγχους εμφανίζονται σε εργαζομένους όπου ο μηνιαίος μισθός συμπεριλαμβάνει μπόνους και ποσοστά.

Συμπτώματα εργασιακού άγχους

Σημαντικός παράγοντας για την υγεία του ατόμου είναι η πρόληψη των φυσικών συμπτωμάτων, δηλαδή οι αντιδράσεις του άγχους στο σώμα μας όπου συμπεριλαμβάνουν ημικρανίες, πόνους στην πλάτη, ταχυπαλμία, κόπωση, δύσπνοια ή απώλεια βάρους. Η συναισθηματική κατάσταση του ατόμου δημιουργεί αισθήματα απαισιοδοξίας, κατάθλιψης και αίσθηση νευρικότητας ενώ σε αρκετές περιπτώσεις η συμπεριφορά του ατόμου μπορεί να εκδηλώσει τάσεις υπνηλίας, κοινωνική απόσυρση και νευρικές συνήθειες όπως δάγκωμα νυχιών. Τα γνωστικά συμπτώματα συμπεριλαμβάνουν αρνητική σκέψη, προβλήματα μνήμης, απώλεια αντικειμενικότητας και αδυναμία συγκέντρωσης που μειώνουν σε μεγάλο βαθμό την ώθηση παραγωγικότητας.

Αντιμετώπιση

Το άτομο που βιώνει το εργασιακό άγχος μπορεί να βελτιώσει την διαχείριση χρόνου, την τμηματοποιήση εργασιών, να ακολουθήσει μια ισορροπημένη διατροφή πλούσια σε βιταμίνες και να δημιουργήσει ελεύθερο χρόνο για φυσική άσκηση έχοντας ένα σταθερό πρόγραμμα ύπνου. Οι οργανισμοί που εργοδοτούν προσωπικό έχουν την ευχέρεια να σημειώσουν ένα αριθμό οργανωτικών αλλαγών για να αποτρέψουν την ανάπτυξη και επιδείνωση των επιπέδων άγχους στους εργαζομένους. Οι οργανωτικές αλλαγές μπορεί να συμπεριλαμβάνουν την βελτίωση εξοπλισμού, την ξεκάθαρη περιγραφή των καθηκόντων, παροχή κινήτρων, παροχή ευκαιριών για κοινωνική αλληλεπίδραση , εκπαιδευση των εργαζομένων και εργασιακή ασφάλεια.

Τα προγράμματα διαχείρισης προαγωγής υγείας που χρησιμοποιούνται σήμερα σε αρκετές χώρες ενισχύουν την αυτονομία, την κοινωνική υποστήριξη, την δικαιοσύνη και την μείωση ψυχοκοινωνικών παραγόντων που αφορούν το άγχος. Ο συνδυασμός τεχνικών για μείωση εργασιακού άγχους και μείωση ψυχολογικής πίεσης έχουν αποδειχθεί ιδιαίτερα αποτελεσματικός στην βελτίωση της παραγωγικότητας και ψυχικής υγείας του εργαζομένου.

Εισαγωγική Εικόνα

16 Μαρ

Προκήρυξη μεταπτυχιακού Συμβουλευτικής Ψυχολογίας 2017

Το Παιδαγωγικό Τμήμα Ειδικής Αγωγής του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας δέχεται αιτήσεις, από 1η έως και 26 Μαΐου 2017, για εισαγωγή μεταπτυχιακών φοιτητών/τριών, στο Πρόγραμμα Μεταπτυχιακών Σπουδών (ΠΜΣ) με τίτλο: «Συμβουλευτική Ψυχολογία & Συμβουλευτική στην Ειδική Αγωγή, την Εκπαίδευση και την Υγεία»

Πρόκειται για ένα διετές εντατικό πρόγραμμα (150 μονάδες ECTS) με δύο υποχρεωτικές κατευθύνσεις:

  • Συμβουλευτική στην Ψυχική Υγεία/ Ψυχοθεραπεία
  • Συμβουλευτική στην Εκπαίδευση/ Σχολική Συμβουλευτική

Το πρόγραμμα βασίζεται στην «Συνθετική Προσέγγιση» με έναν ισχυρό «Υπαρξιακό» και «Πολιτισμικό/ Πολυπολιτισμικό» προσανατολισμό, εστιασμένο στην Ειδική Αγωγή/ Εκπαίδευση και στην Ψυχική Υγεία, με έμφαση στα ΑΜΕΑ και στα Άτομα Μειονοτήτων. Η εκπαίδευση γίνεται σε πέντε επίπεδα:

α) Βιωματικό επίπεδο : 40 ώρες (ένα έτος: 1 ώρα/εβδομάδα)  «Ατομικής Συμβουλευτικής» προσωπικά για τον/την κάθε φοιτητή/τρια και 60 ώρες (ένα έτος: 1,5 ώρα/εβδομάδα) «Ομαδικής Συμβουλευτικής»,

β) Θεωρητικό επίπεδο : 10 θεωρητικά μαθήματα στο χώρο της «Συμβουλευτικής»,

γ)  Εργαστηριακό επίπεδο : 3 εργαστηριακά μαθήματα «Τεχνικών Συμβουλευτικής Παρέμβασης» και σειρά εντατικών εξειδικευμένων «Σεμιναρίων Συμβουλευτικής» εφαρμοσμένου – εργαστηριακού χαρακτήρα,

 δ) Ερευνητικό επίπεδο : 2 μαθήματα στις «Ποσοτικές και Ποιοτικές Μεθόδους Έρευνας» και «Διπλωματική Εργασία»,

 ε)  Πρακτικό επίπεδο : 1220 ώρες «Πρακτικής Άσκησης» με 120 ώρες «Ατο
μικής & Ομαδικής Εποπτείας».

Γραμματεία: Δευτέρα & Τετάρτη: 14:00 – 17:00, Παρασκευή: 17:00 – 21:00, Σάββατο: 12:00 – 16:00, Τηλ.: 24210-74831, e-mail: msc.counselling@uth.gr

Πληροφορίες ΠΜΣ: http://www.sed.uth.gr/index.php/gr/studies-postgraduate/msc-counselling

ΑΝΑΓΝΩΣΗ ΠΛΗΡΟΥΣ ΠΡΟΚHΡYΞΗΣ

03 Μαρ

Ανοιχτά δεδομένα στην ερευνητική ψυχολογία

Το 2011 ήταν μια σημαντική χρονιά για τον ακαδημαϊκό κόσμο της Ψυχολογίας, καθώς ήρθε στο φως ένα από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα στην ερευνητική Ψυχολογία. Συγκεκριμένα, αποκαλύφθηκε ότι ένας Ολλανδός ερευνητής καθηγητής κοινωνικής ψυχολογίας ονόματι Diederik Stapel δημοσίευε επί σειρά πολλών ετών άρθρα σε επιστημονικά περιοδικά χρησιμοποιώντας ψεύτικα δεδομένα[1] . Για να καταφέρει να δημοσιεύσει τα άρθρα του σε διάφορα περιοδικά ψυχολογίας, είτε «πείραζε» τα δεδομένα του ώστε να εμφανίζουν αξιόλογα αποτελέσματα, είτε δημιουργούσε δεδομένα εκ του μηδενός. Υπολογίζεται ότι τουλάχιστον 55 δημοσιεύσεις του είχαν πειραγμένα ή εντελώς ψεύτικα δεδομένα.

Η αποκάλυψη του σκανδάλου έγινε όταν 3 νεαροί ερευνητές που συνεργάστηκαν επί σειρά ετών με τον Stapel άρχισαν να έχουν αμφιβολίες για τον τρόπο συλλογής δεδομένων. Σε κάποιες περιπτώσεις ο Stapel έλεγε στους συνεργάτες του ότι συνέλεγε τα δεδομένα του από σχολεία στα οποία υποτίθεται ότι μόνο ο ίδιος είχε πρόσβαση και στη συνέχεια έστελνε τα ψεύτικα δεδομένα σε συνεργάτες για ανάλυση. Σε άλλες περιπτώσεις αρνιόταν να μοιραστεί τα υποτιθέμενα δεδομένα με τους συνεργάτες του, στους οποίους απλά έστελνε τα πορίσματά του. Ακόμη και συνάδελφοι ισάξιας βαθμίδας με τον καθηγητή Stapel είχαν γίνει καχύποπτοι απέναντί του όταν τους έδειχνε σειρά δεδομένων από τις υποτιθέμενες έρευνές του, τα οποία ήταν «εξαιρετικά καλά για να είναι αληθινά», όπως υποστήριξαν αργότερα κατά την εσωτερική έρευνα του πανεπιστημίου όταν υπήρξαν οι πρώτες κατηγορίες.

Όπως ήταν φυσικό η συγκεκριμένη αποκάλυψη προκάλεσε μεγάλη αναστάτωση στην επιστημονική κοινότητα, καθώς οι ενέργειες του συγκεκριμένου ερευνητή δεν είχαν απλά ως αποτέλεσμα την επαγγελματική πρόοδο ενός αναξιόπιστου ατόμου, αλλά οδηγούσε σε κατασπατάληση πόρων στην προσπάθεια άλλων ερευνητών είτε να αναπαράγουν τις ίδιες έρευνες και να βρουν τα ίδια αποτελέσματα, είτε να τρέξουν νέες έρευνες βασισμένες στα δικά του εσφαλμένα δεδομένα και υποθέσεις.

Πολλοί ερευνητικοί ψυχολόγοι άδραξαν την ευκαιρία και προσπάθησαν να αξιοποιήσουν το σκάνδαλο ώστε να φέρουν στην επιφάνεια ένα «επαναστατικό» ρεύμα που ήδη προϋπήρχε ανάμεσα σε όλους τους επιστημονικούς κλάδους: τα ανοιχτά δεδομένα. Ο όρος «ανοιχτά δεδομένα» σημαίνει δεδομένα τα οποία είναι άμεσα διαθέσιμα προς κάθε ενδιαφερόμενο. Είναι κάτι ανάλογο με τα προγράμματα ανοιχτού κώδικα τα οποία ο κάθε προγραμματιστής μπορεί να κατεβάσει και να αλλάξει ή τα ανοιχτά επιστημονικά περιοδικά που είναι δωρεάν για τον οποιοδήποτε να τα κατεβάσει και να τα διαβάσει. Η κοινότητα της Ψυχολογίας με άλλα λόγια αναγνώρισε ως βασική αιτία του «προβλήματος Stapel» την έλλειψη πρόσβασης της υπόλοιπης επιστημονικής κοινότητας και ιδιαιτέρως των αξιολογητών των επιστημονικών περιοδικών στα δεδομένα που οδήγησαν στα ευρήματα τα οποία παρουσίαζε ο Stapel. Εάν τουλάχιστον αυτοί είχαν  πρόσβαση σε αυτά θα διαπίστωναν είτε ότι ήταν φτιαχτά, είτε ανύπαρκτα.

Αυτή η νοοτροπία έχει ήδη δημιουργήσει ένα νέο κλίμα και διαμορφώνει μια εναλλακτική προσέγγιση σε πολλά  επιστημονικά περιοδικά και επαγγελματικούς οργανισμούς. Βασικό αίτημα πολλών ψυχολόγων πλέον είναι η ελεύθερη και ανοιχτή  πρόσβαση στην επιστημονική γνώση και στα ερευνητικά δεδομένα. Αυτό δεν διασφαλίζει μόνο την εγκυρότητα των επιστημονικών ευρημάτων, αλλά επιτρέπει σε χιλιάδες μυαλά να δουλέψουν πάνω στα ίδια δεδομένα με διαφορετικό τρόπο, πολλαπλασιάζοντας με εκθετικούς ρυθμούς την παραγόμενη επιστημονική γνώση.

Αυτή την κουλτούρα ασπάζεται και ένας  βασικός εκδότης του Αμερικανικού Συνδέσμου Ψυχολογίας (APA), ο Δρ. Gert Storms, ο οποίος δημιούργησε πρόσφατα ταραχή στην ερευνητική κοινότητα με τη στάση του απέναντι στα άρθρα που του στέλνονται για να αξιολόγηση[2] . Ο Storms, όπως και εκατοντάδες άλλοι συνάδελφοί του, μέλη ενός σχετικού κινήματος ανοιχτών δεδομένων στην επιστημονική κοινότητα, αρνείται από τις αρχές του 2017 να δεχτεί την αξιολόγηση άρθρων εάν αυτά δεν συνοδεύονται από τα αντίστοιχα δεδομένα. Αυτή του η απόφαση προκάλεσε την αντίδραση του Συνδέσμου, καθώς αυτή η πρακτική δεν είναι επίσημη θέση του επιστημονικού περιοδικού του APA στο οποίο είναι αξιολογητής ο Storms, με αποτέλεσμα να ζητηθεί η παραίτησή του.

Ο Storms αρνήθηκε να παραιτηθεί και μάλιστα δημοσιοποίησε το σχετικό αίτημα και την απάντησή του στον Σύνδεσμο σε συναδέλφους του, οι οποίοι είναι και οι ίδιοι αξιολογητές στο περιοδικό και στάθηκαν στο πλευρό του, απειλώντας ότι εάν αναγκαστεί να παραιτηθεί θα παραιτηθούν και οι ίδιοι.

Αυτό είναι απλά ένα πρόσφατο και χαρακτηριστικό παράδειγμα του διχασμού που υπάρχει αυτή τη στιγμή σχετικά με την στάση της επιστημονικής κοινότητας απέναντι στα ανοιχτά δεδομένα. Σύμφωνα με το Nature, το 73% των ψυχολόγων  που δημοσιεύουν σε επιστημονικά περιοδικά δεν μοιράζονται τα δεδομένα τους με τους αξιολογητές, παρόλο που είχαν ενθαρρυνθεί και είχαν συμφωνήσει να το κάνουν μετά την δημοσίευση του άρθρου τους. Οι λόγοι πολλοί: δεν ήθελαν εσκεμμένα να μοιραστούν τα δεδομένα τα οποία θεωρούν «πολύτιμα», δεν ήξεραν πώς να τα μοιραστούν, η διαδικασία είναι χρονοβόρα ή κολλάει σε γραφειοκρατικούς μηχανισμούς.

Παρ’ όλη την αναστάτωση των τελευταίων ετών, γενικά η στάση του κύριου όγκου των επιστημονικών περιοδικών δεν έχει αλλάξει απέναντι στα ανοιχτά δεδομένα. Ελάχιστα από τα παραδοσιακά περιοδικά ζητούν από τους αρθρογράφους να μοιραστούν τα δεδομένα τους. Ταυτόχρονα όμως έχουν αρχίσει να δημιουργούνται νέα «ανοιχτά» επιστημονικά περιοδικά που όχι μόνο είναι δωρεάν προς όλους, αλλά κάνουν διαθέσιμα (σχεδόν σε όλους) τα αρχικά δεδομένα της εκάστοτε έρευνας.

Φαίνεται πως βρισκόμαστε στο μεταίχμιο μεταξύ δύο διαφορετικών εποχών όσον αφορά την ελεύθερη πρόσβαση στα επιστημονικά δεδομένα και αναμένονται ενδιαφέροντες ζυμώσεις στο άμεσο μέλλον.

Εισαγωγική Εικόνα

Περισσότερες Πληροφορίες / Βιβλιογραφία

  1. New York Times: The Mind of a Con Man []
  2. Nature: Peer-review activists push psychology journals towards open data []
12 Φεβ

Επίθεση από χάκερς

Αγαπητοί αναγνώστες,

Τις προηγούμενες ημέρες το site δέχθηκε επίθεση από χάκερς για άγνωστη μέχρι στιγμής αιτία και ανέβασαν 2 άρθρα διαφημίζοντας τον εαυτό τους.

Μετά από σχετικό έλεγχο βρέθηκε πως ευτυχώς δεν έχουν χαθεί ή αλλαχθεί άρθρα του blog, ούτε έχουν γίνει τεχνικές αλλαγές που να κάνουν το site επικίνδυνο προς χρήση. Δυστυχώς όμως λόγω αυτοματοποιημένων διεργασιών, τα νέα άρθρα που ανέβασαν οι χάκερς εστάλησαν και μέσω e-mails στους αναγνώστες.

Ζητώ συγνώμη για την όποια ταλαιπωρία και ευελπιστώ ότι δεν θα ξανασυμβούν παρόμοια περιστατικά στο μέλλον.