07 Μαΐ 2013

Όταν τα παιδιά λένε ψέματα!

«Ο σκύλος έφαγε την εργασία μου.» » Εκείνος/η το ξεκίνησε.» «Είμαι άρρωστος/η σήμερα.» «Δεν είναι εδώ.» Τα παιδιά λένε τέτοια ψέματα συχνά, είτε για να αποφύγουν την τιμωρία είτε να αποκρούσουν την αμηχανία που νιώθουν, ή ακόμη και για να προστατέψουν κάποιον. Ακόμα κι αν τα παιδιά λένε ψέματα για τους ίδιους λόγους που οι ενήλικες λένε, τείνουμε να καταδικάζουμε πιο συχνά τα παιδιά ως ανήθικα.

Τα παιδιά λένε ψέματα για διαφορετικούς λόγους αναλόγως την ηλικία. Τα πολύ μικρά παιδιά δεν μπορούν ακόμη να είναι σε θέση πάντοτε να διακρίνουν τη φαντασία από την πραγματικότητα. Τα παιδιά σε μικρή ηλικία μπορεί να πουν ψέματα επειδή χωρίς πρόθεση έχουν ξεχάσει να κάνουν κάτι. Γύρω από την ηλικία των 5 ή 6 ετώ τα παιδιά αρχίζουν να αναπτύσσουν μια πιο συνεπής κατανόηση της διαφοράς ανάμεσα στη φαντασία και την πραγματικότητα και είναι λιγότερο πιθανό να επιμείνουν ότι οι φαντασιώσεις τους είναι αληθινές. Γύρω από αυτή την ηλικία, το παιδί αρχίζει να αναπτύσσει μια συνείδηση και καταλαβαίνει ότι ορισμένες συμπεριφορές μπορεί να απογοητεύσουν τους γονείς του/της και να νιώσει ενοχές που συνδέονται με το παράπτωμα. Τα παιδιά σε αυτή την ηλικία, επίσης λένε ψέματα ή υπερβάλλουν εκτενώς, προκειμένου να τραβήξουν την προσοχή των γονιών τους.

Τι μπορούν να κάνουν οι γονείς;

  • Διδάξτε στο παιδί σας μέσα από παιχνίδια ρόλων, την αξία του να λέει την ΑΛΗΘΕΙΑ.  Αυτό θα πάρει χρόνο, επομένως έχετε υπομονή.
  • Μην αποδέχεστε δικαιολογίες για τα ψέματα, τα ψέματα δεν είναι ΑΠΟΔΕΚΤΑ.
  • Τα παιδιά πρέπει να καταλάβουν τις ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ όταν λένε ψέματα και όποτε είναι δυνατόν, θα πρέπει να ζητήσουν ΣΥΓΓΝΩΜΗ για αυτό.
  • Δεν έχει σημασία το ψέμα, τα παιδιά ΠΡΕΠΕΙ να γνωρίζουν ότι τα ψέματα δεν είναι ποτέ αποδεκτά και τέτοια συμπεριφορά δεν θα είναι ανεκτή.
  • Τα παιδιά θέλουν συχνά να κρατήσουν τους γονείς ή το δάσκαλό τους ευχαριστημένους και για αυτό μπορεί να πουν ψέματα. Πρέπει να γνωρίζουν ότι ΕΣΕΙΣ εκτιμάτε την αλήθεια πολύ περισσότερο από μια ανάρμοστη συμπεριφορά.
  • Τα παιδιά πρέπει να είναι ΜΕΡΟΣ της λύσης και των συνεπειών. Ρωτήστε τους τι είναι έτοιμοι να δώσουν ή να κάνουν για να είναι ειλικρινείς.
  • Υπενθυμίστε στο παιδί ότι είστε αναστατωμένοι με ό,τι εκείνο έκανε. Αφήστε τον / την να γνωρίζει ότι είστε ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΜΕΝΟΙ.
  • ΑΠΟΦΥΓΕΤΕ τις γρήγορες παράλογες αποφάσεις.
  • ΜΗΝ επιβαρύνετε το παιδί σας με πάρα πολλούς κανόνες και μεγάλες προσδοκίες. Όσοι περισσότεροι κανόνες υπάρχουν, τόσο πιο πιθανό τα παιδιά να τους παραβλέψουν, ώστε να αποφύγουν την τιμωρία.
  • Προσπαθήστε να ΑΝΑΚΑΛΥΨΕΤΕ το λόγο για τον οποίο το παιδί σας λέει ψέματα. Αυτό το παιδί προσπαθεί να κρύψει μέσω ψεμάτων κάτι που μπορεί να είναι πολύ πιο σημαντικό από ό, τι το ίδιο το ψέμα.
  • Μην ΚΑΤΗΓΟΡΕΙΤΕ, π.χ. “Αναρωτιέμαι πώς αυτό χύθηκε το γάλα – Εύχομαι κάποιος να το καθαρίσει.”. Είναι πιο πιθανό να πάρετε μια ειλικρινής απάντηση αν πείτε «Σάρα, εσύ έχυσες το γάλα;»

Ποτέ μην ξεχνάτε ότι τα παιδιά σας πρέπει να γνωρίζουν ότι ενδιαφέρεστε γι ‘αυτά και ότι μπορούν να συμβάλουν με θετικό τρόπο. Αφιερώστε ένα μεγάλο χρονικό διάστημα για να κατακτηθεί η αλήθεια και η ειλικρίνεια, μείνετε συνεπείς, υπομονετικοί και να κατανοήσετε ότι η αλλαγή θα πάρει χρόνο.

Συμβουλές για την ενθάρρυνση της ειλικρίνειας

Όταν τα παιδιά μεγαλώνουν και είναι αρκετά ώριμα για να κατανοήσουν τη διαφορά μεταξύ του τι είναι αλήθεια και τι όχι, είναι καλό να ενθαρρυνθούν να λένε την αλήθεια. Εάν το παιδί σας σας λέει κάτι που είναι φανταστικό, απλά δεχτείτε το. Η προσποίηση και η φαντασία είναι σημαντικά για την ανάπτυξη του παιδιού σας. Για παράδειγμα, το παιδί σας μπορεί να σας πει ότι αυτή είναι σούπερ-ήρωας. Θα μπορούσατε να απαντήσετε με την ερώτηση σας σχετικά με τις υπερ-δυνάμεις του/της.

Οι υπερβολικές ιστορίες που δείχνουν καυχησιολογία μπορεί να είναι ο τρόπος του παιδιού να πάρει τον θαυμασμό ή το σεβασμό από τους άλλους. Εάν αυτό συμβαίνει συχνά, ίσως να θέλετε να χρειάζεται να επαινείτε περισσότερο το παιδί σας, ώστε να ενισχυεθεί η αυτοεκτίμησή του/της.

Βεβαιωθείτε ότι έχετε σαφείς κανόνες σχετικά με το ποια συμπεριφορά είναι αποδεκτή στο σπίτι σας. Τα παιδιά είναι πιο πιθανό να συμπεριφέρονται μέσα σε αποδεκτά όρια, αν επιβάλλονται σαφείς κανόνες.

Όταν το παιδί σας λέει την αλήθεια, επαινείστε το για να συνεχίσει να είναι ειλικρινές. Πείτε, πχ. «Είμαι πραγματικά ευτυχής που μου είπες την αλήθεια. Μου αρέσει όταν είσαι ειλικρινής”.

Εάν το παιδί σας σάς παραπλανά σκόπιμα, να ξέρει ότι αυτό που κάνει δεν είναι αποδεκτό. Εξηγήστε γιατί αυτό δεν είναι καλό και ότι μπορεί να μην είστε σε θέση να το εμπιστευτείτε στο μέλλον. Στη συνέχεια, χρησιμοποιήστε τις κατάλληλες συνέπειες για τη συμπεριφορά που οδήγησε στο ψέμα. Για παράδειγμα, αν το παιδί σας ζωγράφισε στον τοίχο, να το πάρετε  μαζί για να σας βοηθήσει να το καθαρίσετε.

Εάν το παιδί σας συνεχίζει να επιμένει στο να λέει ψέματα σκοπίμως, ίσως να πρέπει να ενισχύσετε την ιδέα ότι αυτό δεν είναι αποδεκτό με τη χρήση κατάλληλης στρατηγικής πειθαρχίας. Αν εξηγήσετε στο παιδί σας τη συνέπεια, μπορεί να το βοηθήσετε να βγείτε από τη συνήθεια.

Ρίξτε μια ματιά στο τι προκάλεσε την συμπεριφορά πίσω από το ψέμα. Εάν το παιδί σας είπε ψέματα για να τραβήξει τη προσοχή σας, εξετάστε πιο θετικούς τρόπους που θα μπορούσαν να τραβήξουν τη προσοχή σας. Αν είπε ψέματα για να πάρει κάτι που ήθελε – για παράδειγμα, καραμέλες από τη γιαγιά – εξετάστε ένα σύστημα ανταμοιβών. Μπορείτε, επίσης να χρειαστεί να εξετάσετε το περιβάλλον για να το βοηθήσετε να αποφύγει καταστάσεις στις οποίες δεν νιώθει καλά.

Προσπαθήστε να αποφύγετε να λέτε το παιδί σας «είσαι ψεύτης/ψεύτρα». Τέτοια επισήμανση μπορεί να επηρεάσει αρνητικά την αυτοεκτίμησή του. Είναι πιο χρήσιμο να επισημαίνετε και να μιλήσετε σχετικά με τις ενέργειες και τις συμπεριφορές του παιδιού σας.

Ένας τρόπος για να αποθαρρύνετε τα παιδιά σας από τα ψέματα είναι να κάνετε ένα αστείο, ή να φουσκώσετε την αναληθή δήλωση. Για παράδειγμα, ένα παιδί μπορεί να εξηγήσει ένα σπασμένο παιχνίδι με το ρητό, «Ένας άντρας ήρθε και το έσπασε». Θα μπορούσατε να πείτε κάτι ανόητο όπως, “Γιατί δεν τον καλεσες σε δείπνο;” Συνεχίστε το αστείο λίγο περισσότερο έως ότου το παιδί «ομολογήσει». Με αυτό τον τρόπο, θα αποκαλύψει το ψέμα χωρίς οποιαδήποτε ανάγκη για πειθαρχία ή σύγκρουση.

Περισσότερες συμβουλές

Καθώς τα παιδιά μεγαλώνουν, τα ψέματα μπορεί να γίνουν συνήθεια. Αν αυτό συμβαίνει συχνά, μιλήστε της/του για το πως ψέμα του/της σας κάνει να νιώθετε, πώς αυτό επηρεάζει τη σχέση σας μαζί του/της, και θα μπορούσε να σταματήσει να τον/την εμπιστεύεστε.

Μερικές φορές τα παιδιά λένε ψέματα για να κρατήσουν ένα μυστικό ή να προστατεύσουν κάποιον/α. Για παράδειγμα, ένα παιδί που έχει κακοποιηθεί από έναν ενήλικα συχνά θα ψεύδεται για να προστατεύσει τον ενήλικα ή επειδή νιώθει ντροπή. Συχνά, υπάρχει ο φόβος ότι το παιδί θα τιμωρηθεί αν πει την αλήθεια. Αν υποψιάζεστε ότι το παιδί σας λέει ψέματα σχετικά με ένα σοβαρό θέμα:

  • Δώστε του/της μεγάλη διαβεβαίωση ότι θα είναι ασφαλές αν πει την αλήθεια.
  • Κάνετε το καλύτερο δυνατόν για να τον/την πείσετε ότι μπορείτε να κάνετε τα πράγματα καλύτερα.
  • Ίσως χρειαστεί να πάρετε επαγγελματική βοήθεια σε αυτή την περίπτωση. Ο γιατρός σας ή ο σχολικός σύμβουλος μπορεί να σας δώσει χρήσιμες συμβουλές.

Εισαγωγική Φωτογραφία

Προτεινόμενη Βιβλιογραφία

  • Coles, R. (1998). The Moral Intelligence of Children: How to Raise a Moral Child. Middlesex: Penguin Books.
  • Ekman, P. (1989). Why Kids Lie: How Parents Can Encourage Truthfulness. USA: Penguin Books.
  • Samenow, S. E. (2001). Before It’s Too Late: Why Some Kids Get Into Trouble–and What Parents Can Do About It. New York: Three Rivers Press.

Προτεινόμενες ιστοσελίδες

27 Ιαν 2012

Ψευδείς Ομολογίες

Οι ομολογίες είναι το αποτέλεσμα μιας ορθολογικής διαδικασίας λήψης αποφάσεων, όπου οι άνθρωποι βελτιστοποιούν την κατάσταση για τον εαυτό τους υπό το φως των εναλλακτικών (Howitt, D., 2006). Οι ομολογίες είναι αρκετά συνήθεις μέσα στο νομικό πλαίσιο, με κατ’ εκτίμηση το 60% των κρατουμένων της αστυνομίας στο Ηνωμένο Βασίλειο να ομολογούν. Εάν, ωστόσο, ένα άτομο ομολογεί ως αποτέλεσμα μιας ορθολογικής διαδικασίας, πώς μπορούμε να δικαιολογήσουμε το φαινόμενο των ψευδών ομολογιών; Οι ψευδείς ομολογίες αφορούν άτομα που ομολογούν για εγκλήματα που δεν έχουν διαπράξει, ένα φαινόμενο για το οποίο έχουμε πολλά παραδείγματα μέσα από τα χρόνια.

Τύποι ψευδών ομολογιών

Στην δεκαετία του 1920, όταν το μωρό του Charles Lindberg, του διάσημου Αμερικανού αεροπόρου απήχθη και δολοφονήθηκε, πάνω από 200 άνθρωποι εθελοντικά ομολόγησαν για το έγκλημα ((Braswell, M. C., McCarthy, B. R. and McCarthy, B. J., 2012). Αυτό μπορεί να ακούγεται περίεργο, αλλά υπάρχουν αμέτρητα παραδείγματα τέτοιων εθελοντικών ομολογιών. Σε τέτοιες περιπτώσεις τα άτομα ομολογούν ψευδώς χωρίς να πιέζονται να το κάνουν. Αυτό μπορεί να αντανακλά την επιθυμία να είναι στο προσκήνιο, να τιμωρηθούν, ή ακόμα και μια προσπάθεια να καλύψουν την ενοχή κάποιου άλλου.

Οι ψευδείς ομολογίες μπορούν επίσης να είναι αποτέλεσμα εξαναγκασμού. Απειλές σωματικού πόνου, η επιθυμία του ατόμου να αποφύγει την σωματική δυσφορία, ή ακόμα και υποσχέσεις από την αστυνομία για ελαφρότερες ποινές μπορούν να κάνουν κάποιους να ομολογήσουνε. Ψευδείς ομολογίες τέτοιου είδους περιγράφονται ως εξαναγκασμένες – συμμορφωμένες (coerced-compliant confessions).

Έρευνες και πραγματικά παραδείγματα έχουν επίσης δείξει ότι σε ορισμένες περιπτώσεις κάποια άτομα μπορεί να ομολογήσουν ψευδώς για ένα έγκλημα επειδή καταλήγουν πραγματικά να πιστεύουν ότι είναι ένοχοι. Αυτό το είδος της ομολογίας μπορεί να ακολουθήσει μετά από εντατικές, επιθετικές ανακρίσεις, ενώ οι πιθανότητες μεγιστοποιούνται αν το άτομο το ίδιο είναι πιο ευάλωτο (π.χ. άτομα νεαρά σε ηλικία, χαμηλή αυτοπεποίθηση, σοβαρή μαθησιακή δυσκολία, γνωστική δυσλειτουργία κλπ)

Ενθαρρύνοντας Ομολογίες

Η αστυνομία έχει συχνά κατηγορηθεί ότι έχει μια «κουλτούρα ομολογίας», δηλαδή ότι υπάρχει μια ισχυρή έμφαση στην απόκτηση ομολογιών. Το πρόβλημα με αυτή τη στάση είναι ότι η αστυνομία μπορεί να ξεκινήσει μια ανάκριση, όχι με σκοπό την εξεύρεση της αλήθειας, αλλά ήδη αποφασισμένοι με την ενοχή του ατόμου και με στόχο να εκμαιεύσουν μια ομολογία.

Κατά την διάρκεια ανάκρισης ενός υπόπτου η αστυνομία μπορεί να χρησιμοποιήσει δύο βασικές διαδικασίες έτσι ώστε να αυξηθεί η πιθανότητα ομολογίας. Η μεγιστοποίηση του εγκλήματος περιλαμβάνει τον εκφοβισμό του ατόμου, την αναφορά και την έμφαση της σοβαρότητα του εγκλήματος και των κατηγοριών, και συχνά περιλαμβάνει την παρουσίαση ή αναφορά ύπαρξης πρόσθετων ενοχοποιητικών στοιχείων. Αυτά πιθανόν να είναι ή παρουσιασμένα με υπερβολικό τρόπο, ή και να είναι εντελώς ψευδή. Εναλλακτικά, με την ελαχιστοποίηση του εγκλήματος γίνεται χρήση πιο ήπιων, μη απειλητικών τακτικών. Ο στόχος εδώ είναι η δημιουργία αίσθησης ασφάλειας, η προσφορά συμπάθειας και την ανοχής προς το άτομο, η παρουσίαση πιθανών σεναρίων και δικαιολογιών για το έγκλημα, και η ελαχιστοποίηση της σοβαρότητας του εγκλήματος. Τέτοιες τεχνικές ενθαρρύνονται συχνά από αστυνομικές δυνάμεις ανά τον κόσμο, με τις προτεινόμενες τεχνικές για την απόκτηση ομολογιών συχνά να συμπεριλαμβάνονται σε εγχειρίδια της αστυνομίας.

Γιατί θα ομολογούσε κάποιος για ένα έγκλημα που δεν διέπραξε;

Το 2006 στις ΗΠΑ ένα ζευγάρι, ο Wayne και η Sharmon Stock, βρέθηκαν δολοφονημένοι στο σπίτι τους. Οκτώ ημέρες αργότερα η αστυνομία συνέλαβε τον Matthew Livers και άρχισε να τον ανακρίνει. Η ανάκριση κράτησε για 11 ώρες, και ενώ ο Livers αρνήθηκε οποιαδήποτε συμμετοχή στο έγκλημα επανειλημμένα, τελικά ομολόγησε για την διπλή δολοφονία. Έμεινε για μήνες στην φυλακή μέχρι που το δικαστήριο αποφάσισε πως η ομολογία του δεν ήταν αξιόπιστη και αποφυλακίστηκε. Μετά από λίγο καιρό ένα άλλο ζευγάρι ομολόγησε και καταδικάστηκε για το έγκλημα.

Σε μια άλλη διάσημη περίπτωση από το 1989 (περίπτωση που έγινε γνωστή ως ‘the central park jogger case’), 5 έφηβοι ηλικίας από 14 μέχρι 16 συνελήφθηκαν σε σχέση την βίαια επίθεση και τον βιασμό μιας νεαρής γυναίκας. Οι συλλήψεις γίνανε μόνο κάποιες ώρες μετά από την αρχική επίθεση και οι ανακρίσεις των νεαρών κράτησαν μεταξύ 14–30 ώρες. Οι 5 νεαροί ομολόγησαν και καταδικάστηκαν σε φυλάκιση μεταξύ 5 και 11.5 ετών. Το 2002 ένας κατά-συρροή βιαστής και δολοφόνος ομολόγησε για το έγκλημα, κάτι το οποίο επιβεβαιώθηκε αργότερα και με ανάλυση DNA. Η περίπτωση αυτή έγινε γνωστή ακριβώς επειδή έδειξε πόσο ευάλωτοι μπορούν να είναι οι νέοι σε τέτοιες καταστάσεις όταν ανακρίνονται.

Αυτά είναι δύο μόνο παραδείγματα από ψευδείς ομολογίες από χιλιάδες πιθανές περιπτώσεις. Έρευνες έχουν προτείνει μια σειρά από λόγους για τους οποίους ένα αθώο πρόσωπο θα μπορούσε να ομολογήσει για ένα έγκλημα που δεν έχει διαπράξει. Θα μπορούσε μια τέτοια εξομολόγηση να βοηθούσε το άτομο να ανέβει μέσα στον κοινωνικό του κύκλο. Αυτό είναι ιδιαίτερα σύνηθες με μέλη συμμοριών που θέλουν να αποκτήσουν κάποια φήμη και να ανέβουνε κοινωνικά, και συνδέεται πιο συχνά με συγκεκριμένα είδη εγκλημάτων όπως η δολοφονία και η ληστεία. Ψευδείς ομολογίες μπορούν να συμβούν στην προσπάθεια κάποιου ατόμου να προστατεύσει κάποιον άλλο. Επίσης, μία από τις πιο συχνές αιτίες πίσω από ψευδείς ομολογίες είναι η πεποίθηση του ατόμου ότι η αστυνομία μπορεί κάπως να αποδείξει την ενοχή του. Σε τέτοιες περιπτώσεις η ομολογία μπορεί να ακολουθήσει καθώς το άτομο πιστεύει ότι μπορεί να κερδίσει κάτι από αυτήν (π.χ. μια λιγότερο αυστηρή ποινή). Τέλος, έχει συχνά διατυπωθεί η άποψη ότι το άγχος του να ανακρίνεται κανείς για παρατεταμένο χρονικό διάστημα μπορεί και μόνο του να ενθαρρύνει ψευδείς ομολογίες. Όπως δήλωσε ο Irving (1986; 142):

Εκείνοι οι άνθρωποι που δεν το έχουν δοκιμάσει πρέπει να εξετάσουν την εμπειρία του να είσαι κλειδωμένος σε ένα μικρό άδειο δωμάτιο, μη ξέροντας τι πρόκειται να συμβεί, ή πότε πρόκειται να βγεις. Έχει αρκετά εντυπωσιακές συνέπειες σε ορισμένους ανθρώπους

Έρευνες και πραγματικές περιπτώσεις έχουν δείξει ότι ο συνδυασμός μιας ποικιλίας των συνθηκών μπορούν να αυξήσουν δραματικά την πιθανότητα μιας ψευδούς ομολογίας (Kapardis, 2003). Αυτά συμπεριλαμβάνουν την εμπειρία της ανάκρισης σε ένα αστυνομικό τμήμα, μια αγχωτική και πιεστική συνέντευξη, ένας ύποπτος ο οποίος είναι ιδιαίτερα ευεπηρέαστος και ευάλωτος (για παράδειγμα, κάποιος νεαρός σε ηλικία ή κάποιος με χαμηλή αυτοεκτίμηση ή/και με χαμηλή νοημοσύνη), και ανακριτές που είναι αποφασισμένοι να εξασφαλίσουν μια ομολογία.

Εισαγωγική Φωτογραφία

Πηγές / Περισσότερες Πληροφορίες

  • Braswell, M. C., McCarthy, B. R. and McCarthy, B. J. (2012) Justice, Crime and Ethics. Oxford: Elsevier
  • Howitt, D. (2006) Introduction to Forensic and Criminal Psychology. Essex: Pearson
  • Irving, B. (1986) The Interrogation Process. In J. Benyon and C. Bourn (Eds) The Police: Powers, Procedures and Proprieties. Oxford: Pcrgamon Press
  • Kapardis, A. (2003) Psychology and Law: A Critical Introduction. Cambridge: Cambridge University Press.
18 Ιούν 2011

Μικρά και ενδιαφέροντα #24

  • Φαίνεται πως τα κοινωνικά δίκτυα παίζουν όλο και πιο σημαντικό ρόλο στην ζωή μας. Σε μια πρόσφατη έρευνα βρέθηκε πως το Facebook αυξάνει την αυτοεκτίμησή μας. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της έρευνας, αρκούν λίγα λεπτά ενασχόλησης με το προφίλ μας για να ανεβάσουμε την διάθεσή μας και να νιώσουμε καλύτερα με τον εαυτό μας. [Psychology Blog]
  • Εάν ψάχνετε κάποιο τρόπο να δραστηριοποιήσετε κάποια κοινωνική ομάδα τότε το καλύτερο που έχετε να κάνετε είναι να προσπαθήσετε να δημιουργήσετε αισθήματα ντροπής και τιμής (shame and honor). Σύμφωνα με τους ερευνητές στο Max Planck Institute αυτά τα δύο συναισθήματα έχουν ως αποτέλεσμα την καλύτερη συνεργασία των μελών μιας ομάδας προς επίτευξη κάποιου στόχου.  Φαίνεται τελικά πως οι βεντέτες για θέματα προσωπικής και οικογενειακής τιμής δεν επέζησαν τυχαία, αλλά βασίζονται σε έναν βαθύτερο ψυχολογικό μηχανισμό που τις τροφοδοτεί. Φυσικά στην δημοσίευσή τους οι ερευνητές δεν ασχολούνται με τις βεντέτες, αλλά με τους τρόπους με τους οποίους μπορούν να χρησιμοποιθούν αυτά τα συναισθήματα για την επίτευξη κάποιου ανώτερου σκοπού για το καλό του κοινωνικού συνόλου. [Science Daily]
  • Ανακάλυψα μια πολύ ενδιαφέρουσα ομιλία του TED, η οποία αναφέρεται σε ένα θέμα ταμπού, την αυτοκτονία. Συγκεκριμένα, ο Δρ. Schramm (λέκτορας management στο Standford Graduate School of Business) μιλάει για την σκοτεινή πραγματικότητα της αυτοκτονίας και υπογραμμίζει το γεγονός πως χρειάζεται μια γενικότερη αλλαγή στάσης απέναντι σε όσους έχουν κάνει απόπειρα αυτοκτονίας. Η οργάνωση δομών στήριξης απέναντι σε αυτούς τους συμπολίτες μας είναι κάτι που επιβάλλει ο ανθρωπισμός και ο πολιτισμός μας. [Tri-City Psychology Services]

Ψυχο… ιστορικά

Σαν σήμερα, στις 18 Ιουνίου 1928 γεννήθηκε ο David T. Lykken. Ο Lykken ασχολήθηκε εκτεταμένα με το θέμα της αξιοπιστίας των μεθόδων που χρησιμοποιούνται στα «τεστ αλήθειας» (π.χ. πολύγραφοι), ενώ ταυτόχρονα προώθησε μια εναλλακτική μέθοδο αποκάλυψης των ενόχων υπό το όνομα «Guilty Knowledge Technique«, η οποία θεωρείται πιο αξιόπιστη από τον πολύγραφο. Ο Lykken πήρε μέρος σε δεκάδες δίκες ως εμπειρογνώμονας για την αξιοπιστία των τεστ αλήθειας και κατάφερε να αλλάξει η σχετική νομοθεσία στις ΗΠΑ, ώστε να λαμβάνεται υπόψη η μειωμένη αξιοπιστία αυτών των τεστ. Το 1990 τιμήθηκε από τον Αμερικανικό Ψυχιατρικό Σύνδεσμο για την προσφορά του στην ψυχολογία και την κοινωνία. Ήταν καθηγητής ψυχολογίας και ψυχιατρικής στο πανεπιστήμιο της Μινεσότα για περισσότερα από 50 χρόνια, όπου και ασχολήθηκε με πολλά και διαφορετικά θέματα όπως η αντικοινωνική συμπεριφορά, η ψυχοπαθολογία και το αίσθημα της ευτυχίας. Πέθανε στις 15 Σεπτεμβρίου 2006 στο σπίτι του στη Μινεσότα. Όποιοι ενδιαφέρονται περισσότερο για το έργο του και τη ζωή του μπορούν να επισκεφθούν την ιστοσελίδα του πανεπιστημίου της Μινεσότα όπου φιλοξενείται ένα αρκετά εκτενές βιογραφικό του Δρ. Lykken.

Φωτογραφία