25 Μαρ 2013

Κοινωνική Ευθανασία Ζώων και Κατάθλιψη

Σύμφωνα µε τις στατιστικές των φιλοζωικών οργανώσεων, κάθε χρόνο εγκαταλείπονται περίπου 80.000 ζώα στη χώρα μας. Κάποια από αυτά θα τα δούμε νεκρά στην άκρη ενός δρόμου και το θέαμα δεν θα μας προξενήσει έκπληξη διότι πρόκειται για κάτι σύνηθες, μια εικόνα που την βλέπουμε χρόνια και έχουμε όλοι απευαισθητοποιηθεί.

Μερικά από αυτά θα καταλήξουν σε κάποιο “πάρκο” φιλοξενίας το οποίο εάν δεν έχει την δυνατότητα να καλύψει τα έξοδα τους και δεν καταφέρει να βρει για αυτά σπίτι θα τα στείλει για ευθανασία. Τα υπόλοιπα κινδυνεύουν καθημερινά να πέσουν θύματα άγριας κακοποίησης ώστε να ικανοποιήσουν τις ανάγκες των πρώιμων αντικοινωνικών τάσεων και να αποτελέσουν το αντικείμενο εκτόνωσης της βίας που έχει συσσωρευτεί σε μια κοινωνία που νοσεί ψυχικά.

Οι φιλόζωοι οι όποιοι αποτελούν μειοψηφία έχουν αναλάβει ένα σχεδόν αδύνατο έργο και ο καθένας από αυτούς κάνει υπεράνθρωπες προσπάθειες που όμως δεν είναι αρκετές ώστε να ισοσταθμίσουν την αδιαφορία και την έλλειψη παιδείας της υπόλοιπης κοινωνίας.

Το 2012 ήταν η χρονιά της κρίσης, τα ποσοστά κατάθλιψης αυξάνονται με πρωτοφανείς ταχύτητες και δίνουν στη χώρα μας αύξηση της τάξεως του 40% σε σχέση με προηγούμενα χρόνια. Αυτή η αύξηση δεν θα μπορούσε πάρα μόνο να συνοδεύεται και από μεγάλο αριθμό αυτοκτονιών, ένα λυπηρό ανησυχητικό φαινόμενο το οποίο πιάνει απευθείας τον παλμό της απελπισίας της εποχής. Ζούμε λοιπόν σε μια χώρα και μια κοινωνία που οδηγεί τους ανθρώπους στην αυτοκτονία και στέλνει τα ζώα για ευθανασία.

Πιστεύεται ότι η υιοθεσία ενός κατοικίδιου ζώου προλαμβάνει και ανακουφίζει από τα συμπτώματα της κατάθλιψης. Αυτή η άποψη υποστηρίζεται από πολλές μελέτες που εξετάζουν τα ψυχικά οφέλη για την υγεία που συνδέονται με τα κατοικίδια ζώα. Οι ιδιοκτήτες τους έχουν 40 τοις εκατό λιγότερες πιθανότητες να εμφανίσουν άγχος και 30 τοις εκατό λιγότερες πιθανότητες να εκδηλώσουν κατάθλιψη. Μελέτες έχουν δείξει τα θετικά αποτελέσματα της ιδιοκτησίας κατοικίδιων ζώων σχετικά με διάφορες πτυχές της ψυχικής υγείας, συμπεριλαμβανομένης της κοινωνικής στήριξης, της συντροφικότητας, της αυτοεκτίμησης και της ενσωμάτωσης με την κοινότητα. Το παιχνίδι και η φροντίδα των κατοικίδιων ζώων έχουν δείξει ότι μειώνει το στρες και την αρτηριακή πίεση.

Έχοντας ένα κατοικίδιο ζώο επιτρέπει επίσης σε ένα άτομο που έχει κατάθλιψη να στρέψει την προσοχή του μακριά από τα καθημερινά πιεστικά προβλήματα της ζωής. Η ιδιοκτησία ενός κατοικίδιου ζώου μειώνει τον κίνδυνο κατάθλιψης έμμεσα, μέσω της αύξησης της σωματικής δραστηριότητας για τους ιδιοκτήτες. Η σωματική δραστηριότητα αποτελεί σημαντικό προστατευτικό παράγοντα για την κατάθλιψη, καθώς και μια σειρά από άλλα προβλήματα υγείας. Πολλές μελέτες ανέφεραν υψηλότερα επίπεδα φυσικής δραστηριότητας μεταξύ των ιδιοκτητών σκύλων, σε σύγκριση με μη-ιδιοκτήτες σκύλων.

Η υιοθεσία ενός κατοικίδιου δεν αντικαθιστά την ψυχολογική υποστήριξη ενός ειδικού Ψυχολόγου η Ψυχιάτρου άλλα έχει ιδιαίτερα ευεργετικές ιδιότητες και μπορεί να φέρει σημαντικά αποτελέσματα στην βελτίωση της ψυχικής υγείας ενός ανθρώπου.

Ας σταματήσουμε λοιπόν την ευθανασία των ζωών διότι είναι ταυτόσημη με την ευθανασία της ψυχικής μας υγείας.

Εισαγωγική Φωτογραφία

]]>

22 Αυγ 2012

Γίνε το όνειρο σου! Η ανάλυση των ονείρων στη θεραπεία Gestalt

Ο θεραπευτής της Gestalt προσκαλεί το θεραπευόμενο. Η Φροϋδική θεωρία εισήγαγε την έννοια του υποσυνείδητου και μας έδωσε την πληροφορία ότι κατά τη διάρκεια του ύπνου το υποσυνείδητο σκέπτεται με σύμβολα. Η ανάλυση των ονειρικών συμβόλων μπορεί να μας προσφέρει πρόσβαση στις βαθύτερες επιθυμίες μας και να μας βοηθήσει να επεξεργαστούμε τις πληροφορίες που λάβαμε κατά τη διάρκεια της μέρας.

Ο Frederick Perls1, ιδρυτής της θεραπείας Gestalt, υποστήριζε ότι τα όνειρα εμπεριέχουν τα κομμάτια του εαυτού τα όποια έχουν απορριφτεί. Αντίθετα με τον Freud -ο οποίος συνήθιζε να χρησιμοποιεί συγκεκριμένες αναλύσεις στα σύμβολα των ονείρων ανεξάρτητα με το ποιος ονειρευόταν- ο Perls πίστευε ότι ο κάθε χαρακτήρας και το κάθε αντικείμενο μέσα στο όνειρο συμβολίζει πλευρές του εαυτού του θεραπευόμενου. Είχε υιοθετήσει δηλαδή μια πιο πρωσοποκεντρική οπτική γωνία απορρίπτοντας την ιδέα ότι τα όνειρα είναι μέρος μιας παγκόσμιας γλώσσας ή συλλογικού ασυνειδήτου όπως υποστήριζε ο Carl Jung.

Ο Perls πίστευε ότι για να μπορέσει κάποιος να αντιληφθεί την έννοια του ονείρου και να επανενσωματώσει τα “αποκηρυγμένα” κομμάτια του εαυτού που βρίσκονται σε σύγκρουση, θα πρέπει να διηγηθεί το όνειρο σε ενεστώτα χρόνο πειραματίζοντας το στο Εδώ και το Τώρα, εστιάζοντας στο συναίσθημα. Με αυτό τον τρόπο, το όνειρο ζωντανεύει και ο θεραπευόμενος, σαν ηθοποιός, παίζει το ρόλο όλων τον χαρακτήρων του ονείρου, ακόμα και των αντικειμένων, ανοίγοντας ένα πραγματικό διάλογο με τα σύμβολα τα οποία αναγκάζονται αποτραβηγμένα από την προστασία που τους προσέφερε το σκοτάδι του υποσυνείδητου, να αποκαλύψουν τα κρυμμένα μυστικά τους.

Στην προσέγγιση της Gestalt δεν υπάρχει ένας “ειδικός”, μια “αυθεντία”, που θα κρίνει και θα αποφασίσει ποιό είναι το “αληθινό” νόημα του ονείρου και θα το ανακοινώσει κατόπιν στον θεραπευόμενο ως ερμηνεία. Ο θεραπευόμενος βιώνει το όνειρο, του δίνει μορφή και με τον τρόπο αυτό μειώνονται κατά πολύ οι αντιστάσεις και υπάρχει πρόσβαση σε πολύ βαθύτερο υλικό, προσπερνώντας το φράγμα του φόβου και της επίκρισης. Με τη μέθοδο αυτή, ενισχύουμε την αποδοχή των κομματιών του εαυτού που θεωρούνταν στο παρελθόν ως “προβληματικά”, ώστε να μην προβάλλονται προς το περιβάλλον στο μέλλον.

O Gonzaque Masquelier διευθυντής της Παριζιάνικης σχόλης της Gestalt, με τον οποίο είχα την τιμή να παρακολουθήσω ένα εκπληκτικό σεμινάριο, τονίζει στο βιβλίο του2 ότι “τα όνειρα, για την Gestalt, δεν εκφράζουν καταπιεσμένες επιθυμίες άλλα τάσεις δημιουργικότητας που μπορούν να βοηθήσουν την εξέλιξη μας”.

Να κλείσω με τα δυο αγαπημένα μου αποφθέγματα του Frederick Perls:

…nobody can stand truth if it is told to him. Truth can be tolerated only if you discover it yourself because then, the pride of discovery makes the truth palatable.

Lose your mind and come to your senses.

*Sigmund Freud: το παίξιμο ενός οργάνου συμβολίζει τον αυνανισμό, τα κενά αντικείμενα συμβολίζουν τα γυναίκεια γεννητικά όργανα, η πτώση ενός δοντιού συμβολίζει τον ευνουχισμό.

Φωτογραφία

]]>

Πηγές / Διαβάστε περισσότερα

  1.  Perls, F., Gestalt Therapy Verbatim (1969)  []
  2. Masquelier,G., Gestalt Therapy: Living Creatively Today. Gestalt Press (1999) []
23 Νοέ 2011

H ψυχολογία της μάζας

Η ψυχολογία της μάζας ανήκει στον τομέα της κοινωνικής ψυχολογίας και προσπαθεί να προσεγγίσει και να εξηγήσει το πώς απλοί καθημερινοί άνθρωποι αποκτούν ιδιαίτερη δύναμη όταν λειτουργούν συλλογικά. Έχουν καταγράφει αρκετά παραδείγματα στο παρελθόν του ανθρώπινου είδους που αποδεικνύουν ότι ομάδες ανθρώπων με κοινές αντιλήψεις και στόχους έχουν φέρει δραματικές κοινωνικές αλλαγές οι οποίες έχουν αλλάξει την πορεία της ιστορίας. Οι αλλαγές αυτές μπορούν να χαρακτηριστούν ηρωικές ή καταστροφικές ανάλογα με το που στρέφεται η δυναμική της μάζας τη δεδομένη χρονική περίοδο.

Κατά τον Gustave Le Bon η ιδιαιτερότητα αυτού του είδους της συλλογικής ψυχολογίας είναι ότι δεν απαιτείται πάντα η συγκέντρωση ενός μεγάλου αριθμού ατόμων στο ίδιο σημείο ώστε να γεννηθεί μια κοινή τάση και αντίληψη απέναντι σε κάποιο σημαντικό κοινωνικό γεγονός. Κάτω από την επήρεια αυτού του κοινωνικού γεγονότος χιλιάδες άτομα που δεν έχουν έρθει ποτέ σε επαφή και ζουν σε διαφορετικές περιοχές, μπορούν να αποκτήσουν τα χαρακτηριστικά του πλήθους. Το φαινόμενο αυτό μπορεί να παρατηρηθεί ακόμα και σε ένα ολόκληρο έθνος το οποίο κάτω από της κατάλληλες συνθήκες μεταμορφώνεται σε “ψυχολογικό πλήθος”. Το χαρακτηριστικό αυτού του πλήθους είναι η εξαφάνιση της συνειδητής προσωπικότητας του ατόμου και η απότομη αλλαγή στη συμπεριφορά και τα συναισθήματα του. Παρόλο που το πλήθος αποτελείται από ετερογενή στοιχεία και μονάδες με ξεχωριστές προσωπικότητες, η επιρροή είναι τόσο μεγάλη που έχει ως αποτέλεσμα την ολοκληρωτική μετάλλαξη του ατόμου και την υιοθέτηση κοινών αντιλήψεων, απόψεων αλλά και αντιδράσεων. Το ετερογενές σκοτώνεται και απορροφάται από το ομογενές και ως αποτέλεσμα γεννάται το φαινόμενο της απεξατομίκευσης.

Η απεξατομίκευση χαρακτηρίζεται από περιορισμένη αίσθηση του εαυτού και της διαφορετικότητας ως μέρος ενός συνόλου και ως αποτέλεσμα έχει την μειωμένη αυτοσυγκράτηση και την ακραία αντίδραση στα ερεθίσματα. Ο όρος αυτός επεξηγεί την συλλογική συμπεριφορά και την μετάβαση της εξατομικευμένης ταυτότητας προς την συλλογική ταυτότητα. Όπου υπάρχει πλήθος κυριαρχεί η ανωνυμία και η ανωνυμία πολύ συχνά όπως υποστηρίζουν οι έρευνες, συνοδεύεται τις περισσότερες φορές από τη βία. Όπως αποδείχτηκε από το γνωστό πείραμα του Asch, υπάρχει ένας θετικός συσχετισμός ανάμεσα στην αναγνωρισιμότητα, και στην υποταγή στους κοινωνικούς κανόνες. O Zimbardo προκείμενου να επιτύχει την απεξατομίκευση των συμμετεχόντων στο πείραμα του, χρησιμοποίησε ενδυμασίες που περιλάμβαναν κουκούλες και στολές οι οποίες ήταν πανομοιότυπες. Την ίδια ακριβώς ενδυματολογική τακτική χρησιμοποιεί η αστυνομία και ο στρατός ακόμα και σημερα.

Σκοπός αυτού του είδους της απεξατομίκευσης είναι ο απόλυτος έλεγχος της συμπεριφοράς, και η υποταγή σε διαταγές οι οποίες κάτω από άλλες συνθήκες θα απορρίπτονταν από το δεκτή. Τα αποτελέσματα περιλαμβάνουν ακραίες συμπεριφορές οι οποίες μπορούν να οδηγήσουν σε ειδεχθή εγκλήματα ακόμη και στη γενοκτονία ενός ολόκληρου λαού, σε φυσικό αλλά και σε ψυχικό επίπεδο.

Εισαγωγική Φωτογραφία

]]>

19 Οκτ 2011

Περί απιστίας…

 

Οι άνδρες έχουν μεγαλύτερη πιθανότητα να συνεχίσουν τη σχέση τους με γυναίκες οι οποίες έχουν σεξουαλικές σχέσεις με άλλες γυναίκες. Σύμφωνα με την καινούργια έρευνα που έγινε στο πανεπιστήμιο του Τέξας, οι άνδρες συνεχίζουν να έχουν σχέση με μια γυναίκα που τους απάτησε με μια άλλη γυναίκα. Διακόπτουν όμως τη σχέση όταν η απιστία αυτή γίνεται με έναν άνδρα.

Στις γυναίκες παρατηρείται το ακριβώς αντίθετο, συνεχίζουν την σχέση τους με έναν άνδρα που μπορεί να έχει μια ετεροφυλική σχέση αλλά διακόπτουν στην περίπτωση που η σχέση είναι ομοφυλοφιλική1 .

Στην ερευνά αυτή ρωτήθηκαν 700 μαθητές πανεπιστήμιου οι οποίοι καθοδηγήθηκαν να φανταστούν ότι έχουν μια σοβαρή σχέση η οποία τους απατάει με έναν παρτενέρ του ιδίου ή διαφορετικού φύλου. Στη συνέχεια ερωτήθηκαν εάν θα συνέχιζαν τη σχέση αυτή.

Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι το 50% των ανδρών θα συνέχιζαν τη σχέση με την παρτενέρ που είχε μια ομοφυλοφιλική σχέση. Μόνο 22% θα συνέχιζε τη σχέση με την παρτενέρ η οποία είχε μια ετεροφυλική σχέση. Το 28% των γυναικών θα συνέχιζε τη σχέση με έναν άνδρα ο οποίος είχε μια ετεροφυλική σχέση. Το 21% θα συνέχιζε τη σχέση με έναν άνδρα που είχε ομοφυλοφιλική σχέση.

Οι συγγραφείς τονίζουν ότι τα ευρήματα αυτά υποστηρίζουν ότι οι άνδρες νιώθουν να απειλούνται περισσότερο από μια απιστία που μπορεί να τους αφαιρέσει τη δυνατότητα της πατρότητας όπως στην περίπτωση της ετεροφυλικής σχέσης. Την περίπτωση της ομοφυλοφιλικής σχέσης δεν την αντιλαμβάνονται ως δυσάρεστη διότι την βλέπουν ως μια ευκαιρία να “ζευγαρώσουν” με περισσότερους από έναν παρτενέρ.

Οι συγγραφείς επίσης τονίζουν ότι οι μηχανισμοί της ζήλιας ενεργοποιούνται από το φόβο εγκατάλειψης στην περίπτωση τον γυναικών και από την απειλή της πατρότητας στους άνδρες.

Η δική μου άποψη είναι ότι ίσως αυτά τα αποτελέσματα να πηγάζουν από το γεγονός ότι η γυναίκα ακόμη αντιμετωπίζεται ως σεξουαλικό αντικείμενο παρά την υποτιθέμενη ισότητα των φύλων και από την λανθασμένη επικρατούσα άποψη ότι δυο γυναίκες δεν μπορούν να έχουν μια “ολοκληρωμένη” σεξουαλική επαφή με αποτέλεσμα μια τέτοια σχέση να μην θεωρείται απειλή, αντίθετα με τους άνδρες οι οποίοι κατά την επικρατούσα άποψη έχουν την δυνατότητα να δημιουργήσουν μια ολοκληρωμένη σεξουαλική σχέση.

Φωτογραφία:

Αναδημοσίευση από το e-psychology έπειτα από σχετική άδεια: Περί απιστίας…

]]>

Πηγές / Διαβάστε περισσότερα

  1. Jaime C. Confer, Mark D. Cloud, Sex differences in response to imagining a partner’s heterosexual or homosexual affair, Personality and Individual Differences, Volume 50, Issue 2, January 2011, Pages 129-134, ISSN 0191-8869, 10.1016/j.paid.2010.09.007  []
17 Οκτ 2011

Το δευτερεύον όφελος

Δευτερεύoν όφελος είναι ένας ψυχολογικός όρος ο οποίος περιγράφει τους κρυφούς λόγους για τους οποίους κάποιος μπορεί να εμμένει σε μια καταστροφική συμπεριφορά, κατάσταση η σχέση. Ο όρος αυτός βασίζεται στην άποψη ότι υπάρχουν πολλά, μη εμφανή πλεονεκτήματα κυρίως κοινωνικά και διαπροσωπικά που οδηγούν τα άτομα στο να διατηρούν και να διαιωνίζουν αρνητικές καταστάσεις.

Δυστυχώς το δευτερεύον όφελος υποστηρίζεται από πολύπλοκες διεργασίες που είναι βαθιά ριζωμένες στο υποσυνείδητο και είναι σχεδόν αδύνατο να εντοπιστούν και να γίνουν κατανοητές από το ίδιο το άτομο χωρίς ψυχολογική υποστήριξη από ειδικό. Ακόμα και κατά τη διάρκεια της θεραπείας είναι πολύ δύσκολο να για το ίδιο το άτομο να αντιληφθεί ότι μπορεί να υπάρχει όφελος που λειτουργεί ως κίνητρο για την επανάληψη αυτοκαταστροφικών συμπεριφορών. Το ερώτημα που πρέπει να τεθεί εδώ είναι εάν το άτομο θέλει πραγματικά να θεραπευτεί η έχει ισχυρούς λόγους να αντιστέκεται και να εμμένει στο φαύλο κύκλο.

Ένα πολύ απλό παράδειγμα είναι ο χρόνιος πόνος που έχει ψυχοσωματική βάση. Το δευτερεύον όφελος σε αυτή την περίπτωση είναι αρκετά εμφανές. Το άτομο που πάσχει μπορεί ανά πάσα στιγμή να αποφύγει οποιαδήποτε υποχρέωση μπορεί να έχει χρησιμοποιώντας αυτή τη δικαιολογία. Μπορεί να μην πάει στη δουλεία, να μην κάνει τις δουλείες τους σπιτιού ή και να αποφύγει μια συνάντηση.

Ένα πολυπλοκότερο παράδειγμα είναι οι γυναίκες ή οι άντρες που συνεχίζουν να μένουν σε αυτοκαταστροφικές σχέσεις, παρότι έχουν πλήρη επίγνωση των αρνητικών επιπτώσεων που έχουν αυτές οι σχέσεις στη ζωή τους. Το ρητό “καλύτερα ο βάλτος που ξέρουμε”, περιγράφει σφαιρικά τo δευτερεύον όφελος που απορρέει από αυτό το φαινόμενο. Ο βάλτος στην προκειμένη περίπτωση είναι η αυτοκαταστροφική σχέση. Ο βάλτος αυτός έχει στενά όρια και περιορίζει την εξέλιξη του ατόμου που υποσυνείδητα έχει επιλέξει να κατοικεί μέσα του. Τα στενά όρια και ο περιορισμός είναι τα αρνητικά στοιχεία αυτού του περιβάλλοντος αλλά είναι παράλληλα και θετικά αν τα εξετάσουμε ως δευτερεύοντα οφέλη.

Ο περιορισμός αυτός μπορεί να λειτουργήσει ως φαινομενικά θετικός για την συγκεκριμένη γυναίκα. Κατ αρχήν της προσφέρει μια ψευδή αίσθηση ασφάλειας, βρίσκεται στο περιβάλλον που ξέρει και έχει μάθει να λειτουργεί και να ελίσσεται. Για παράδειγμα μπορεί να μην της αρέσει το γεγονός ότι τσακώνετε με την σχέση της, αλλά μπορεί να την αποζημιώνει η συγνώμη , οι αγκαλιές και οι υποσχέσεις που θα ακολουθήσουν. Ο τσακωμός δηλαδή είναι το τίμημα που πρέπει να πληρώσει για να αναδυθεί το δευτερεύον όφελος.

Επίσης λόγω του ότι η συγκεκριμένη γυναίκα είναι περιορισμένη, απαλλάσσεται από κάθε ευθύνη και προπάντων δεν χρειάζεται να πάρει κανένα ρίσκο. Διαλέγει δηλαδή την αυτοκαταστροφική σχέση από το να ρισκάρει και να ξεκινήσει μια νέα γνωριμία που θα την βγάλει από το βάλτο που ξέρει. Η συνήθεια υπερνικά την αβεβαιότητα.

Πρέπει λοιπόν όλοι μας να αναρωτηθούμε γιατί διαιωνίζουμε καταστάσεις οι οποίες είναι δυσλειτουργικές και να προσπαθήσουμε να το αλλάξουμε.

Φωτογραφία:

]]>

10 Οκτ 2011

Το φαινόμενο της ομοφοβίας

Η Ομοφοβία η Ομοερωτοφοβία ορίζεται από το Journal of Homosexuality ως μια παθολογική έκφραση αρνητικών συναισθημάτων καθώς και συμπεριφορών κατά των ομοφυλόφιλων. Πολλές μελέτες έχουν αποδείξει ότι αυτό το φαινόμενο βασίζεται στην προκατάληψη που δημιουργείται από την άγνοια και καταλήγει σε διάκριση ενάντια στους ομοφυλόφιλους. Το μίσος αυτό έχει ως βάση του το φόβο καθώς και την έλλειψη ανοχής προς τη διαφορετικότητα και είναι άμεσα συνδεδεμένο με το ρατσισμό και το σεξισμό.

Η ομοφοβια μπορεί να εκφραστεί με πολλούς διαφορετικούς τρόπους όπως λεκτικές επιθέσεις, εξευτελισμό, διακρίσεις στο χώρο εργασίας, λογοκρισία στα Μ.Μ.Ε, ακόμη και με ακραίες μορφές βίας τα λεγόμενα εγκλήματα μίσους (εξαιτίας σεξουαλικού προσανατολισμού) που επιφέρουν ακόμα και το θάνατο. Τα άτομα που ενεργούν με τέτοιους τρόπους χαρακτηρίζονται ως ομοφοβικά.

Υποσυνείδητος σκοπός του ομοφοβικού ατόμου είναι μέσω των παραπάνω αρνητικών εκδηλώσεων απέναντι στου ομοφυλόφιλους να διαφοροποιήσει τη θέση του και να δείξει έμπρακτα ότι δεν ανήκει και δεν θέλει να ανήκει σε αυτή την κατηγόρια ατόμων που θεωρεί ως μη φυσιολογικά. Πολλές έρευνες έχουν δείξει ότι οι ομοφοβικές συμπεριφορές συνδέονται άμεσα με χαμηλή αυτοεκτίμηση, ανασφαλή κοινωνική ταυτότητα καθώς και με καταπιεσμένα ομοερωτικά συναισθήματα. Μόνο άτομα που είναι αμφιλεγόμενα ως προς τη δική τους ταυτότητα αντιλαμβάνονται την ομοφυλοφιλία ως απειλή και αντιδρούν με βία όταν έρχονται αντιμέτωποι με τη διαφορετικότητα η οποία τους προκαλεί μεγάλο ποσοστό άγχους (Simoni & Walters 2001).

Τύποι Ομοφοβίας

  • Προσωπική Ομοφοβία : Η άποψη ότι οι ομοφυλόφιλοι είναι ανήθικοι, αμαρτωλοί, άρρωστοι και κατώτεροι από τους ετεροφυλόφιλους. Όταν παρατηρείται αυτό το φαινόμενο σε ομοφυλόφιλο άτομο ονομάζεται Εσωτερικευμένη Ομοφοβια.
  • Διαπροσωπική Ομοφοβια : Είναι ο φόβος και το μίσος απέναντι στους ομοφυλόφιλους που εκφράζεται με αρνητικές συμπεριφορές και επιθετικές τάσεις.
  • Ομοφοβια της Κουλτούρας : Αναφέρεται στις κοινωνικές δομές και τις άγραφες “νόρμες” που υποδεικνύουν πως το να είσαι ετεροφυλόφιλος είναι το μόνο φυσιολογικό και αποδεκτό από το κοινωνικό σύνολο.
  • Θεσμική Ομοφοβια : Το φαινόμενο όπου η Κυβέρνηση, η Εκκλησία ,η Παιδεία καθώς και διάφορες επιχειρήσεις κάνουν διακρίσεις με βάση τον σεξουαλικό προσανατολισμό.

Στην Ελλάδα, τη χώρα που γέννησε τη δημοκρατία, από πρόσφατη ερευνά αποδεικνύεται ότι παρόλο που το 17% του δείγματος αναφέρει ότι έχει φίλους ομοφυλόφιλους, το 84% διαφωνεί με το γάμο μεταξύ ομοφυλόφιλων και το 89% διαφωνεί με την υιοθεσία παιδιών από ζευγάρια του ίδιου φύλου (Ευρωβαρόμετρο 2006-2008). Αυτά τα ποσοστά είναι πολύ μεγαλύτερα συγκριτικά με την υπόλοιπη Ευρώπη με αποτέλεσμα η Ελλάδα να τοποθετείται ανάμεσα στις πιο ομοφοβικές χώρες στην Ευρωπαϊκή Ένωση (Paulou,2009).

Ας ελπίσουμε ότι με σωστή παιδεία και ενημέρωση θα μειωθεί η άγνοια και το φαινόμενο της ομοφοβιας στο μέλλον θα εξαλειφθεί. Παρόλο που η ομοφοβία δεν έχει καταχωρηθεί ποτέ ως επίσημη διαταραχή στο DSM προσωπικά πιστεύω ότι εάν η ερευνά το υποστηρίξει ίσως στο μέλλον και να δούμε μια τέτοια καταχώρηση.

Αναδημοσίευση από το Healthier World έπειτα από σχετική άδεια: Το φαινόμενο της ομοφοβίας

Εισαγωγική Φωτογραφία

]]>

04 Οκτ 2011

Το Ψυχογενετικό Σύστημα:Μια νέα προσέγγιση στις ανθρώπινες σχέσεις

Αναδημοσίευση έπειτα από σχετική άδεια: e-psychology.gr «Το Ψυχογενετικό Σύστημα:Μια νέα προσέγγιση στις ανθρώπινες σχέσεις«

Από τη γέννηση μας καθώς και σε όλη την πορεία εξέλιξης του εαυτού μας ερχόμαστε σε μια επαφή με τα “θέλω” μας και πολύ νωρίς συνειδητοποιούμε ότι δεν μπορούμε να ικανοποιήσουμε όλες μας τις επιθυμίες. Ξαφνικά κοιτάμε γύρω μας και βλέπουμε ότι μας περιορίζουν χιλιάδες επιβεβλημένα “πρέπει” τα οποία έρχονται σε αντίθεση με τις δικές μας ανάγκες. Από την πλέον γνωστή άποψη ότι τα αγόρια δεν πρέπει να κλαίνε και χιλιάδες άλλες άκαμπτες και σκληρές πεποιθήσεις σε σχέση με ποία πρέπει να είναι τα σωστά χαρακτηριστικά ενός άξιου εκπροσώπου του κάθε φύλου. Μπορούν να δημιουργηθούν άκρως επικίνδυνα κοινωνικά εμφυτέυματα τα οποία εμποδίζουν την ικανότητα του ανθρώπου να εξελίξει τις πραγματικές του ικανότητες και να έρθει σε επαφή με τον αυθεντικό του εαυτό.

Το ψυχογενετικό σύστημα είναι μια πολύ καινούργια προσέγγιση η οποία δημιουργήθηκε από την Anne Teachworth το 199112 . Έχει τις βάσεις του στις ψυχοθεραπευτικές πρακτικές και προσπαθεί να προσφέρει λύσεις στα προβλήματα που αναπτύσσονται στις σχέσεις τον ζευγαριών. Η θεωρία αυτή υποστηρίζει ότι σε κάθε μας σχέση προσπαθούμε ουσιαστικά να επανεφεύρουμε ένα δυσλειτουργικό ρόλο μέσα σε μια σχέση παρόμοιο με αυτόν που έχουμε βιώσει από τους γονείς μας. Το σύστημα αυτό βασίζεται αρκετά στην ανάλυση των ενδοβολών. Η  ενδοβολή είναι ένας ψυχαναλυτικός όρος  ο οποίος δημιουργήθηκε για να περιγράψει το πώς έχουμε την τάση να υιοθετούμε ιδέες συμπεριφορές και αντιδράσειςαπό το περιβάλλον μας. Το πώς “καταπίνουμε” ότι μας δίνεται από τους γονείς μαςοι οποίοι είναι για πολλά χρόνια οι ανώτεροι εκπρόσωποι της έννοιας της εξουσίας.

Το χαρακτηριστικό των ενδοβολών είναι ότι επηρεάζουν υπερβολικά την πορεία της εξέλιξης της προσωπικότητας και εμποδίζουν το άτομο να ανακαλύψει τη δική του μοναδικότητα και να έρθει σε επαφή και ισορροπία με τον εαυτό τουμε αποτέλεσμα να ζει μια ζωή σαν ηθοποιός σε ένα σενάριο που έχουν γράψει οι άλλοι για αυτόν. Το ψυχογενετικό σύστημα βοηθάει να κατανοήσουμε το γιατί διαλέγουμε τους συντρόφους που διαλέγουμε και ποια είναι τα κρυφά κίνητρα  για τις επιλογές μας αυτές. Μας βοηθάει να καταλάβουμε γιατί οι σχέσεις αλλάζουν μετά τη σεξουαλική επαφή. Γιατί κάποια ζευγάρια έχουν καλύτερη σχέση μεταξύ τους μετά το διαζύγιο. Γιατί μερικές φορές τα αντίθετα έλκονται και το λόγο που επιλέγουμε κάποιους συγκεκριμένους ανθρώπους για φίλους και άλλους για εραστές.

Μέσα από αυτή τη μέθοδο αντιλαμβανόμαστε το φαύλο κύκλο τον επιλογών μας και εκπαιδευόμαστε να μην επαναλαμβάνουμε συνεχεία τα ίδια καταστροφικά λάθη ώστε να μην υποφέρουμε και από τις επικείμενες καταστροφικές συνέπειες τους.

Εισαγωγική Φωτογραφία ]]>

Πηγές / Διαβάστε περισσότερα

  1. Anne Teachworth. (1997) Why We Pick The Mates We Do. Gestalt Institute Press. []
  2. Bud Feder and Ruth Ronall. (1997) A Living Legacy of Fritz and Laura Perls: Contemporary Case Studies. Bud Feder Publishing. []