17 Σεπ 2013

Αυτοεκτίμηση: Πορεία προς την αποκάλυψη του αυθεντικού εαυτού

Αυτοεκτίμηση είναι η ικανότητα να δίνεις αξία στον εαυτό σου και να τον μεταχειρίζεσαι με αξιοπρέπεια, αγάπη και αλήθεια. Ειλικρίνεια, ακεραιότητα, υπευθυνότητα, συμπόνια, αγάπη και ικανότητα πηγάζουν χωρίς δυσκολία από ανθρώπους με υψηλή αυτοεκτίμηση. Αισθάνονται πως τους λογαριάζουν, πως ο κόσμος είναι καλύτερος επειδή βρίσκονται μέσα σ’ αυτόν. Πιστεύουν στις ικανότητές τους, επιτρέπουν στον εαυτό τους να ζητήσει βοήθεια από τους άλλους. Βλέπουν τον εαυτό τους τρυφερά, με εμπιστοσύνη και ελπίδα και έχουν τη δυνατότητα να αναγνωρίσουν και να σεβαστούν τη διαφορετικότητα και την αξία των άλλων.

Χαμηλή αυτοεκτίμηση σημαίνει ότι ο ίδιος ο άνθρωπος έχει χαμηλή επίγνωση της αξίας του και του δυναμικού του. Οι άνθρωποι που αισθάνονται ότι δεν αξίζουν είναι σκληροί και περιφρονούν τον εαυτό τους με αποτέλεσμα να κατακερματίζεται η ενέργειά τους και να γίνονται θύματα νικημένα απ τη ζωή. Είναι σίγουροι ότι θα τους ξεγελάσουν, θα τους παραγκωνίσουν και θα τους υποτιμήσουν. Η εικόνα του κόσμου που έχουν κατασκευάσει, είναι εχθρική και απειλητική. Σε κάθε σκοτεινή γωνία παραμονεύει ο κίνδυνος, όλοι και όλα τους κοιτάζουν ύποπτα και θέλουν το κακό τους. Καθώς υποθέτουν το χειρότερο, συνήθως το προκαλούν και το παθαίνουν παγιώνοντας αυτή την εικόνα. Για να προστατευθούν από αυτόν τον ύπουλο κόσμο χτίζουν τεράστιους ψυχολογικούς τοίχους και βουλιάζουν μ ένα τρομακτικό συναίσθημα μοναξιάς και απομόνωσης. Γίνονται απαθείς και αδιάφοροι για τον εαυτό τους και τους άλλους και τέλος, σε μια απέλπιδα προσπάθεια να αμυνθούν, αρνούνται ότι τους τοίχους τους έχτισαν οι ίδιοι. Ο φόβος είναι φυσικό επακόλουθο της δυσπιστίας και της απομόνωσης. Εμποδίζει το ρίσκο νέων λύσεων στα προβλήματα και σπρώχνει σε τρόπους συμπεριφοράς καταδικασμένους σε αποτυχία.

Αισθήματα αξίας για τον εαυτό μπορούν να ανθίσουν μόνο μέσα σε οικογένειες και πλαίσια με ατμόσφαιρα διαπαιδαγώγησης όπου αναγνωρίζονται οι ατομικές διαφορές, εκφράζονται ανοιχτά τα συναισθήματα, τα λάθη χρησιμοποιούνται για να μάθεις, οι κανόνες είναι ελαστικοί και η επικοινωνία ανοιχτή. Αντίθετα, άνθρωποι που μεγαλώνουν σε οικογένειες και πλαίσια που χαρακτηρίζονται από άκαμπτους κανόνες, ανταγωνισμό, παραμορφωμένη επικοινωνία, κατακρίνονται για τις ατομικές διαφορές τους, τιμωρούνται για τα λάθη τους και δεν αποκτούν καμία εμπειρία υπευθυνότητας, αισθάνονται ανάξια και διατηρούν μεγάλο μέρος του δυναμικού τους σε αδράνεια. Έχουν μάθει να μην αναγνωρίζουν την αξία τους.

Ευτυχώς ο κάθε άνθρωπος που έμαθε να μην εκτιμάει τον εαυτό του και να μην αναγνωρίζει την αξία του έχει την ευκαιρία να ξεμάθει σε οποιαδήποτε στιγμή της ζωής του και να μάθει κάτι καινούριο και αποκαλυπτικό για τον εαυτό του. Αν πιστέψει ότι η αλλαγή είναι εφικτή και δεσμευτεί σ αυτή την απόφαση του για αλλαγή θα έχει κάνει το πιο σημαντικό βήμα. Αν αποδεχτεί ότι ο κάθε άνθρωπος είναι μοναδικό ον, τόσο ίδιος αλλά και τόσο διαφορετικός από τους άλλους, μπορεί να σταματήσει την καταστροφική και επώδυνη σύγκρουση με τους γύρω του, να σταματήσει να δικάζει και να τιμωρεί τον εαυτό του.

Για να αναπτύξει αυτοσεβασμό χρειάζεται, χρόνο, υπομονή και κουράγιο να δέχεται να διακινδυνεύει. Έτσι θα αποκτήσει τη δυνατότητα να απελευθερώσει μεγάλους και ανεκμετάλλευτους πόρους αναπτύσσοντας την αξία του εαυτού του. Όσο περισσότερο εκτιμάει τον εαυτό του τόσο πιο λίγα θα απαιτεί απ τους άλλους, όσο λιγότερο απαιτεί, τόσο περισσότερο θα εμπιστεύεται. Θα σταματήσει να παρατηρεί και να συγκρίνει ακινητοποιημένος, θα αξιοποιήσει το πλήρες δυναμικό του, θα δει τον εαυτό του τρυφερά, με εμπιστοσύνη και ελπίδα και θα καταφέρει να προχωρήσει στο δικό του προσωπικό δρόμο διαφοροποίησης και εξέλιξης.

Εισαγωγική Φωτογραφία

]]>

02 Σεπ 2013

Περί της φύσεως της μοναξιάς

Υπάρχει άραγε άνθρωπος που δεν έχει βιώσει μοναξιά; Είναι η μοναξιά μόνο το θλιβερό αίσθημα απομόνωσης όπως διδάσκουν πολλοί ειδικοί ή μήπως μοναξιά και απομόνωση συνήθως ταυτίζονται αυθαίρετα; Η μοναξιά οδηγεί αναπόδραστα στην παθολογία και πρέπει να μάθουμε να τη μισούμε ή πρέπει να σταθούμε, να την αφουγκραστούμε ως μια κατάσταση που ενυπάρχει στην ανθρώπινη φύση μας και να μας ωθήσει προς νέες δυνατότητες ζωής και επιθυμίας;

Ποιο βρέφος δεν ένιωσε μοναξιά καθώς κόπηκε ο πλακούντας και χωρίστηκε από την συμβιωτική σχέση με τη μητέρα του μια για πάντα; Ποιο παιδί δεν ένιωσε μοναξιά όταν έμαθε να περπατάει και δεν ήταν πια απαραίτητη η αγκαλιά των γονιών του; Ποίος έφηβος δεν ένιωσε μοναξιά όταν έπρεπε να απομακρυνθεί από τους γονείς του για να σχηματίσει την δική του ταυτότητα και να βρει την θέση του στον κόσμο; Ποιός άνθρωπος δεν ένοιωσε μοναξιά μπροστά σε σημαντικές αποφάσεις ζωής; Ποιος άνθρωπος δεν ένιωσε την μοναξιά του να χάνεις κάποιον αγαπημένο;

Αν μισήσουμε τη μοναξιά λοιπόν γιατί να βγούμε από τη ζεστή θαλπωρή της μήτρας; Γιατί να μάθουμε να περπατάμε; Γιατί να έχουμε κατοικίδια, φίλους, σχέσεις; Γιατί να κάνουμε οικογένεια και παιδιά αφού κάποια στιγμή θα χωριστούμε; Θα υπάρξουν απώλειες και αποχωρισμοί και έπειτα η μοναξιά θα είναι ακόμη πιο αφόρητη, η παθολογία ακόμη μεγαλύτερη. Αφού μάταια προσπαθούμε να ξεριζώσουμε τη μοναξιά από την ανθρώπινη φύση ας προσπαθήσουμε να την ξεγελάσουμε, να την μουδιάσουμε, να την κρύψουμε βαθιά μέσα μας για να μην αρρωστήσουμε.

Ας κάνουμε επιφανειακές σχέσεις, ας έχουμε εκατοντάδες αναλώσιμους φίλους ώστε πάντα κάποιος θα είναι εύκαιρος να μας κάνει να ξεχαστούμε, ας μείνουμε στα λίγα σταθερά και δεδομένα που δύσκολα θα χάσουμε, στην απατηλή και εύκολη επικοινωνία, ας ανοίξουμε την τηλεόραση ή το ραδιόφωνο, όλο και κάποιος θα μας κάνει να ξεχαστούμε. Ας ανήκουμε κάπου, οπουδήποτε, δεν έχει σημασία αρκεί να ξεφύγουμε. Ας κρατήσουμε τα παιδιά μας εξαρτημένα ώστε να μη βιώσουν την φρίκη της μοναξιάς ούτε αυτά ούτε εμείς. Ας μείνουμε καθηλωμένοι νάρκισσοι να αρκούμαστε στις δικές μας απολαύσεις. Ας τρέξουμε όσο πιο μακριά γίνεται από τον εαυτό μας, ας μη τον ακούσουμε ξανά, ας ξεγελάσουμε την παθογόνο μοναξιά μας.

Κάποια στιγμή θα ξανάρθει όμως, με το παραμικρό βήμα προς τη ζωή θα εμφανιστεί η απειλητική σκιά της και τότε θα έχουμε να απαντήσουμε στα ίδια ερωτήματα.

Τα ίδια ερωτήματα που αν τα δούμε από διαφορετικό πρίσμα, πιο ειλικρινά, με συμπάθεια και τρυφερότητα προς την ανθρώπινη φύση μας θα μας δώσουν πολλές και διαφορετικές απαντήσεις. Θα ξεφύγουμε από τη γραμμική σχέση αιτίου-αιτιατού και θα αναδυθούν νέες δυνατότητες, νέες οπτικές, νέοι δυναμικοί ορισμοί που να αντιστοιχούν με την ανθρώπινη φύση. Θα διαπιστώσουμε πόσο πολύπλοκος είναι ο ορισμός της έννοιας της μοναξιάς και θα δώσουμε πολλές ερμηνείες

Αν ορίσουμε την μοναξιά μόνο ως απομόνωση θα την μισήσουμε, θα την πούμε παθογόνο και θα χάσουμε όλες τις υπόλοιπες πτυχές της οι οποίες είναι κομμάτι της ανθρώπινης φύσης. Είναι γεγονός πως η μοναξιά-απομόνωση εγκλωβίζει, στερεί την ζωή, την δημιουργικότητα και τις ανθρώπινες σχέσεις. Η μοναξιά, αν δεν εγκλωβίσει τον άνθρωπο εμπεριέχει την δυναμική της επιθυμίας και των αμέτρητων δυνατοτήτων που απλώνονται σε μια ζωή απρόβλεπτη και συναρπαστική. Η επιθυμία ενισχυμένη από τη μοναξιά βρίσκει τρόπους να επικοινωνήσει.

Πόσες φιλίες έχουν δημιουργηθεί εξαιτίας της μοναξιάς, πόσοι άνθρωποι έχουν κάνει σχέσεις ζωής; Πόσα υπέροχα λογοτεχνικά έργα, ποιήματα, γλυπτά, πίνακες, τραγούδια έχουν γεννηθεί μέσα στο δημιουργικό εργαστήρι της μοναξιάς; Τι αξία θα είχε ο έναστρος ουρανός αν δεν υπήρχαν άνθρωποι που βίωναν μοναξιά να τον παρατηρούν; Πόσο παράταιρο θα φαίνονταν ένα νεκροταφείο που αντί για την επιβλητική κ υπαρξιακή μοναξιά που αντανακλά ήταν γεμάτο γέλια και χαρά;

Η μοναξιά λοιπόν πρέπει να οριστεί σαν ένα στοιχείο της ανθρώπινης φύσης που θα αντικρύσουμε όλοι στην πορεία της ζωής μας και είτε θα γίνει παγίδα απομόνωσης είτε θα γίνει ένας τόπος που θα ξαποστάσουμε για να ξανά συντονιστούμε υπεύθυνα με τον εαυτό μας και θα καταστεί μέσο έκφρασης επιθυμιών, δημιουργίας και γνήσιας επικοινωνίας.

Εισαγωγική Φωτογραφία

]]>