23 Μαρ 2014

Τι συμβαίνει στην τρίτη ηλικία;

Γνωστική ανάπτυξη στην ενηλικίωση

Τα άτομα της τρίτης ηλικίας, όπως και εκείνοι της μέσης ηλικίας, δείχνουν μείωση στην ταχύτητα επεξεργασίας πληροφοριών, αλλά αυτό αναπτύσσεται με πολύ ταχύτερο ρυθμό. Η μνήμη για ονόματα και τοποθεσίες μειώνεται. Η ανάκληση πληροφοριών επιβραδύνεται, αλλά οι περισσότερες είναι ακόμη σε θέση να ανακληθούν. Εξαιτίας αυτού, οι ηλικιωμένοι, όταν υποχρεούνται να λύσουν κάποια προβλήματα, χειρίζονται τις πληροφορίες, αντί να βασίζονται στην ανάκληση.

Κοινωνικό-Συναισθηματική Ανάπτυξη στην ύστερη ενήλικη ζωή

Οι ενήλικες τρίτης ηλικίας τείνουν να είναι επιλεκτικοί στις κοινωνικές αλληλεπιδράσεις τους – μεγιστοποιώντας τη συναισθηματική ικανοποίηση, και ελαχιστοποιώντας συναισθηματικούς κινδύνους. Σε γενικές γραμμές, προτιμούν τις οικογενειακές επισκέψεις (π.χ. τα παιδιά με τα εγγόνια τους), τις επισκέψεις των συγγενών, αλλά και των στενών φίλων ή/και γειτόνων τους. Σε μια έρευνα τους, οι Carstensen και Turk-Charles (1994) διαπίστωσαν ότι μετά την ανάγνωση ενός αποσπάσματος από ένα δημοφιλές μυθιστόρημα σε 20 – 83 ετών άτομα, οι νεότεροι ενήλικες απέδωσαν καλύτερα στην ανάκληση ουδέτερου υλικού από ό,τι οι ηλικιωμένοι, αλλά τα άτομα μεγαλύτερης ηλικίας είχαν καλύτερες επιδόσεις όταν το απόσπασμα από τη φύση του ήταν συναισθηματικής φύσης. Αυτό σημαίνει ότι οι ηλικιωμένοι είναι πιο προσαρμοσμένα προς την συναισθηματική πληροφορία από ότι οι νεότεροι στην ηλικία. Επιπλέον, σε μια άλλη μελέτη, φάνηκε ότι οι άνθρωποι τρίτης ηλικίας επηρεάζονται από αρνητικά συναισθήματα περισσότερο από τους νεότερους (Carstensen, Pasupathi & Mayr, 1998).

Θετική Ψυχολογία στην ύστερη ενήλικη ζωή

Παρά το γεγονός ότι το γήρας φέρνει φόβο σε πολλούς, λόγω της αναπόφευκτης παρακμής της υγείας, υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που προκλητικά αψηφούν τους περιορισμούς και τις προκαταλήψεις της γήρανσης. Ένα από αυτά τα άτομα είναι η Σάντυ Χαλπερίν (Sadie Halperin). Μετά από 11 μήνες στην άρσης βαρών και στη ποδηλασία, η Sadie ήταν σε θέση να αποφύγει την υπέρταση και βελτίωσε την υγεία της και ήταν σε θέση να βγει έξω και να ψωνίσει μόνη της.

Άλλοι παρουσίασαν, επίσης σημαντική βελτίωση στις γνωστικές δεξιότητες τους σε μεγάλη ηλικία. Η Anna Mary Robertson, επίσης γνωστή ως «Grandma Moses» έγινε διεθνώς γνωστή μετά το ξεκίνημα της ζωγραφικής στην ηλικία των 78 ετών. Τέλος, ο Pablo Casals έγινε γνωστός ως ο «μεγαλύτερη τσελίστας» όταν ήταν ήδη 95 ετών. Ο ίδιος ανέφερε σε μια συνέντευξη του μια φορά ότι συνεχίζει να ασκείται 6 ώρες κάθε μέρα, επειδή αυτός εξακολουθεί να βλέπει πρόοδο στις επιδόσεις του. Η Νόσος του Alzheimer είναι δυνατόν να προληφθεί. Σε μια πρόσφατη μελέτη στην οποία συμμετείχαν 700 μοναχές, διαπιστώθηκε ότι οι Mankato καλόγριες (από τη Μινεσότα) δεν έδειξαν σχεδόν κανένα σημάδι της νόσου του Αλτσχάιμερ, που δείχνει ότι η γνωστικές δραστηριότητες βοηθούν στη διατήρηση ενός λειτουργικού και υγιή εγκεφάλου.

Έχοντας το σώμα και το μυαλό υγιή, και διατηρώντας καλές σχέσεις, οδηγούν στην επίτευξη της θετικής γήρανσης. Ο Vaillant ( 2002) διαπίστωσε ότι εκείνοι που είναι ευχαριστημένοι με τη ζωή τους στην ηλικία των 75-80 ετών δεν κάπνιζαν, δεν έκαναν χρήση αλκοόλ, ασκούνταν, δεν ήταν υπέρβαροι και είχαν ευτυχισμένο και σταθερό γάμο όταν ήταν 50 ετών. Επίσης, έχει διαπιστωθεί ότι εκείνοι που συμμετέχουν σε διάφορες δραστηριότητες, όπως το να πηγαίνουν στην εκκλησία, να συμμετέχουν σε συναντήσεις και ταξίδια, και να ασκούνται, είναι πιο ευτυχισμένοι και πιο ικανοποιημένοι από την ηλικία τους, από εκείνους που κάθονται μόνο στο σπίτι.

 Η αίσθηση του ελέγχου είναι επίσης σημαντική. Οι Judith Rodin και Ellen Langer (1977) διαπίστωσαν ότι οι ηλικιωμένοι που διαμένουν σε οίκους ευγηρίας έδειξαν αυξημένη εγρήγορση, είχαν καλή διάθεση, και η θνησιμότητα ήταν μειωμένη, όταν επιτρεπόταν να αποφασίζουν για τον εαυτό τους για το τι φαγητό θα τρώγανε, τι ταινίες θα βλέπανε, ποιος και πότε θα μπορούσε να τους επισκεφθεί. Ο Γάλλος Jeanne Lanin Calumet τράβηξε την ανθρώπινη διάρκεια ζωής του έως 122 χρόνια, όταν τελικά πέθανε το 1997.

Αυτά και άλλα επιτεύγματα ερευνών δείχνουν ότι το γήρας δεν θα πρέπει να αντιμετωπίζεται αρνητικά. Μάλλον, θα πρέπει να γίνεται αποδεκτό ως ένα άλλο κεφάλαιο στη ζωή ενός ατόμου και τότε θα βιώνεται ικανοποίηση.

Εισαγωγική Εικόνα

]]>

21 Οκτ 2013

Ενήλικες με Νοητική Υστέρηση: Η συνύπαρξη ψυχικών διαταραχών & νοητικής στέρησης

Ο όρος Νοητική υστέρηση χρησιμοποιείται στα διεθνή συστήματα ταξινόμησης του DSM – IV και ICD-10 και είναι ένας ιατρικός όρος. Άλλοι όροι που χρησιμοποιούνται είναι διανοητική αναπηρία (νομικός όρος – Ην. Βασίλειο) και μαθησιακές δυσκολίες (εκπαιδευτικός όρος). Στις ΗΠΑ, τον Καναδά και στην Αυστραλία χρησιμοποιείται ο όρος αναπτυξιακή/νοητική αναπηρία.

Σε κάθε χώρα, περίπου το 1% του πληθυσμού έχει νοητική υστέρηση. Η πνευματική καθυστέρηση είναι ένα είδος αναπηρίας που ξεκινά πριν την ενηλικίωση, και έχει μια μόνιμη επίδραση στην ανάπτυξη: Μειωμένη ικανότητα για ανεξαρτησία (μειωμένη κοινωνική λειτουργικότητα) λόγω της μειωμένης ικανότητας να κατανοήσουν τις νέες πληροφορίες και να μάθουν νέες δεξιότητες (χαμηλή νοημοσύνη).

Τα βασικά χαρακτηριστικά της νοητικής καθυστέρησης είναι η σημαντικά μειωμένη νοητική λειτουργία σε όλους τους γνωστικούς τομείς, η οποία συνοδεύεται από σημαντικά ελλείμματα στις κοινωνικές δεξιότητες, στην επικοινωνία και στην επίτευξη προσωπικής ανεξαρτησίας και της κοινωνικής ευθύνης.

Παραδοσιακά, η νοητική λειτουργία μετράται με τεστ IQ και η σημαντικά μειωμένη διανοητική λειτουργία ορίστηκε ως IQ από 70 και κάτω. Ωστόσο, τα IQ τεστ σήμερα αντιμετωπίζονται με κάποια ευελιξία που θα μπορούσε να επιτρέψει τον αποκλεισμό μερικών ανθρώπων με IQ που είναι μικρότερο από 70 από τη διάγνωση της νοητικής καθυστέρησης. Αυτό συμβαίνει όταν κρίνεται πως δεν υπάρχουν σημαντικά ελλείμματα στην προσαρμοστική λειτουργία (αποτελεσματικότητα και λειτουργικότητα του ατόμου σε τομείς όπως στις κοινωνικές δεξιότητες, στην επικοινωνία , στις δεξιότητες καθημερινής διαβίωσης, κλπ).

Η νοητική υστέρηση χωρίζεται σε τέσσερις τύπους:

  • οριακή,
  • μέτρια,
  • βαριά
  • βαθιά

Σύμφωνα με το IQ. Το επίπεδο IQ κατά προσέγγιση δίνει έναν οδηγό για το γενικό επίπεδο λειτουργίας του ατόμου.

Οριακή Νοητική Καθυστέρηση (Borderline intellectual functioning)

Αντιπροσωπεύουν περίπου το 80% των ατόμων με νοητική υστέρηση, κάθε αισθητικά ή κινητικά ελλείμματα είναι ελάχιστα και στην εμφάνιση τους δεν παρουσιάζουν κάτι ασυνήθιστο. Στην ενήλικη ζωή οι περισσότεροι από αυτούς τους ανθρώπους δεν έχουν ποτέ διαγνωστεί. Οι περισσότεροι από αυτούς τους ανθρώπους ζουν ανεξάρτητα στο συνηθισμένο για αυτούς περιβάλλον, παρόλο που μπορεί να χρειαστούν βοήθεια με τη στέγαση και την εργασία ή όταν βρίσκονται κάτω από έντονο άγχος.

Μέτρια νοητική υστέρηση (Moderate mental retardation)

Οι άνθρωποι σε αυτή την ομάδα αποτελούν περίπου το 12% του πληθυσμού. Οι περισσότεροι από αυτούς μπορούν να μιλήσουν ή τουλάχιστον να μάθουν να επικοινωνούν και να φροντίσουν τον εαυτό τους με κάποια επίβλεψη. Ως ενήλικες μπορούν να αναλάβουν συνήθως απλές εργασίες και εργασίες ρουτίνας.

Βαριά Νοητική Καθυστέρηση (Severe mental retardation)

Αυτή η ομάδα αντιπροσωπεύει περίπου το 7% του πληθυσμού. Στην περίπτωση των προ σχολικών τους χρόνων, η ανάπτυξη τους είναι συνήθως βραδύνουσα σε μεγάλο βαθμό. Τελικά μπορούν να αποκτήσουν κάποιες δεξιότητες, αν και κάτω από στενή παρακολούθηση. Μπορούν επίσης να είναι σε θέση να επικοινωνούν με απλό τρόπο χρησιμοποιώντας λίγες λέξεις. Ως ενήλικες μπορούν να αναλάβουν απλές εργασίες και να συμμετάσχουν σε περιορισμένες κοινωνικές δραστηριότητες.

Βαθιά νοητική καθυστέρηση (Profound mental retardation)

Οι άνθρωποι σε αυτή την ομάδα αποτελούν λιγότερο από το 1% του πληθυσμού. Λίγοι από αυτούς μαθαίνουν να φροντίζουν τον εαυτό τους αν και μερικοί αποκτούν τελικά κάποιο απλό λόγο και βασική κοινωνική συμπεριφορά.

Συσχετιζόμενες δυσκολίες

Η νοητική καθυστέρηση μπορεί να συνοδεύεται ή να περιπλέκεται από κινητικά ή αισθητηριακά ελλείμματα, προβλήματα συμπεριφοράς, επιληψία ψυχαναγκαστική διαταραχή ή αυτισμό.

Αιτιολογία της νοητικής καθυστέρησης

Οι αιτίες της νοητικής καθυστέρησης μπορούν να διαιρεθούν σε πολλαπλούς παράγοντες.

Οι γενετικές αιτίες οφείλονται κυρίως σε διαταραχές του μεταβολισμού και των χρωμοσώμων.

  • Σύνδρομο Lesch-Nyhan
  • Tuberous Sclerosis
  • Φαινυλκετονουρία
  • Σύνδρομο Down

Οι περιβαλλοντικές αιτίες περιλαμβάνουν αυτά που συμβαίνουν στο αναπτυσσόμενο έμβρυο ή στη περιγεννητική, νεογνική και παιδική ηλικία.

  • Τραυματισμοί στο κεφάλι
  • Μηνιγγίτιδα
  • Υποσιτισμός
  • Λήψη φαρμάκων
  • Ακτινοβολίες

Γιατί είναι σημαντικό το γεγονός να γνωρίζουμε τις αιτίες της νοητικής καθυστέρησης; Είναι σημαντικό για πολλούς λόγους, όπως:

  1. η ανάγκη για τους γονείς, φροντιστές και τα άτομα που είναι γύρω τους να κατανοήσουν τι είναι νοητική στέρηση και τι συμβαίνει
  2. το άτομο και η οικογένεια έχουν το δικαίωμα να γνωρίζουν
  3. ανακούφιση από την αβεβαιότητα σχετικά με την αιτία της νοητικής στέρησης
  4. υποκίνηση των παρεμβάσεων που σχετίζονται με τη κάλυψη των αναγκών
  5. δυνατότητα να ανήκουν σε μια ομάδα υποστήριξης

Ενήλικες με νοητική υστέρηση και ψυχικές διαταραχές

Οι ενήλικες με νοητική υστέρηση διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο να αναπτύξουν ψυχικές διαταραχές λόγω της σύνθετης αλληλεπίδρασης των βιολογικών, ψυχολογικών, κοινωνικών και οικογενειακών παραγόντων.  Μελέτες έχουν δείξει ότι 20-40% των ατόμων με νοητική υστέρηση έχουν επίσης κάποια μορφή ψυχικής διαταραχής.

Ποιοι παράγοντες επηρεάζουν τις παρουσιάσεις των ψυχικών διαταραχών σε άτομα με νοητική υστέρηση

Η παρουσίαση της ψυχικής διαταραχής σε ένα άτομο με νοητική υστέρηση θα εξαρτηθεί από τα επίπεδα της γνωστικής, επικοινωνιακής, φυσικής και κοινωνικής λειτουργικότητας, καθώς και από τις δια- προσωπικές, πολιτιστικές και περιβαλλοντικές επιδράσεις.

Σε γενικές γραμμές, τα συμπτώματα των ψυχικών διαταραχών που παρουσιάζονται από τους ενήλικες με ήπια νοητική καθυστέρηση και φτωχές λεκτικές δεξιότητες επικοινωνίας είναι λιγότερο πολύπλοκα από τους ενήλικες με φυσιολογική νοημοσύνη. Ωστόσο, λόγω της λιγότερο καλά αναπτυγμένης γνωστικής και επικοινωνιακής δεξιότητας,  ενήλικες με μέτρια και σοβαρή νοητική καθυστέρηση είναι πιο πιθανό να εμφανίσουν διαταραγμένη συμπεριφορά . Ένα άτομο μπορεί να παρουσιάσει  συμπτώματα από δύο ή περισσότερες σχετικές ψυχικές διαταραχές σε μια δεδομένη στιγμή, όπως καταδεικνύουν τα παρακάτω κλινικά παραδείγματα:

Παράδειγμα Α

Ένας άνδρας με ήπια νοητική υστέρηση και επιληψία παρουσίαζε μακροχρόνια υπερβολική προσοχή για την προσωπική υγιεινή του και αυτό  οφείλεται σε μια ψυχαναγκαστική διαταραχή της προσωπικότητας, μαζί με κρίσεις πανικού και έντονου άγχους.

Παράδειγμα Β

Μια γυναίκα με σύνδρομο Down και μέτριες μαθησιακές δυσκολίες παρουσιάστηκε με χαμηλή διάθεση, διαταραχές του ύπνου και όρεξης λόγω καταθλιπτικής διαταραχής, αλλά και σταδιακή μείωση της κοινωνικότητας και αυτο-εξυπηρέτησης λόγω της άνοιας Alzheimer .

Παράδειγμα Γ

Ένας έφηβος με σοβαρή νοητική υστέρηση, μη ομιλητικός, παρουσίασε κοινωνική αδιαφορία, φτερουγίσματα λόγω αυτισμού, αυτο-τραυματισμό και σεξουαλικά ακατάλληλες και προκλητικές συμπεριφορές.

Ποιά είδη των ψυχικών διαταραχών μπορεί να συν-υπάρχουν σε ενήλικες με νοητική υστέρηση

Οι ενήλικες με νοητική υστέρηση υποφέρουν από τα ίδια είδη των ψυχικών διαταραχών, όπως τα άτομα με φυσιολογική πνευματική λειτουργία. Σε ενήλικες με σοβαρή νοητική υστέρηση, o αυτισμός και οι διαταραχές συμπεριφοράς είναι κοινά, αλλά οι ψυχώσεις είναι συχνά δύσκολο να εντοπιστούν όταν τα άτομα δεν είναι σε θέση να εκφράσουν τις πολύπλοκες εμπειρίες τους, όπως περίεργες ιδέες και φωνές.

Η διάγνωση των οργανικών ψυχώσεων και οι διαταραχές προσωπικότητας είναι δύσκολη στους περισσότερους ενήλικες με νοητική υστέρηση, δεδομένου ότι είναι δύσκολο να επιτευχθεί μιας ακριβής και μακροχρόνιας καταγραφής της λειτουργίας της συμπεριφοράς και των συμπτωμάτων.

Οι κύριοι τύποι των ψυχικών διαταραχών σε ενήλικες με νοητική υστέρηση είναι :

  • Ψυχώσεις
  • Συναισθηματικές διαταραχές
  • Νευρώσεις
  • Αγχώδεις διαταραχές
  • Διαταραχές προσωπικότητας
  • Άνοια

Ποιά είναι η αξιολόγηση των ψυχικών διαταραχών στους ενήλικες με νοητική υστέρηση

H διεπιστημονική αξιολόγηση είναι απαραίτητη πάντα λόγω του πολύπλοκου συνδυασμού της ψυχικής και της σωματικής υγείας, αλλά και των κοινωνικών αναγκών που παρουσιάζονται στα άτομα με νοητική υστέρηση με τη συνύπαρξη κάποιας ψυχικής διαταραχής.

 Στην ιδανική περίπτωση , η διεπιστημονική προσέγγιση θα αφορά τον ασθενή και τους φροντιστές για τη μεγιστοποίηση της συγκέντρωσης των δεδομένων. Η αξιολόγηση θα πρέπει να καλύπτει τις δεξιότητες επικοινωνίας, τη λειτουργικότητα, την προσωπικότητα, τις σχέσεις, το περιβάλλον, τιη συμπεριφορά, τη φαρμακευτική αγωγή και σωματική υγεία (για παράδειγμα: επιληψία). Η λεκτική επικοινωνία, η ακοή και οι ικανότητες συνεργασίας καθορίζει εάν η εκτίμηση της ψυχικής κατάστασης του ασθενή μπορεί να περιλαμβάνει παρατηρήσεις συμπεριφοράς, της διάθεσης, των σκέψεων, των αντιλήψεων, του προσανατολισμού, της μνήμης και της αντίληψης για την κατάσταση και τις ανάγκες του. Παρουσιάζοντας τις ανάγκες, λαμβάνοντας υπόψιν το παρελθόν και την παρούσα φυσική, ψυχική και κοινωνική λειτουργικότητα, στη συνέχεια οι ειδικοί προσπαθεί να κάνει μια συγκεκριμένη διάγνωση (αν είναι δυνατόν) και να συμφωνήσουν σε μία παρέμβαση προσανατολισμένη στις ανάγκες του ασθενή και των φροντιστών του.

Περαιτέρω παρατηρήσεις συμπεριφοράς, επαναξιολογήσεις σε διαφορετικά περιβάλλοντα,  και οι δοκιμές των φαρμάκων μπορεί να είναι απαραίτητες καθώς είναι  μέρος της συνεχιζόμενης κλινικής αξιολόγησης και φροντίδας.

Πολλά εργαλεία αξιολόγησης είναι σήμερα σε χρήση, συμπεριλαμβανομένης τoυ διαγνωστικού εργαλείου PIMRA, το οποίο είναι σχεδιασμένο να βοηθά στην αξιολόγηση διαφορικής διάγνωσης σε άτομα με νοητική στέρηση, του εργαλείου Reiss – Screen για ενήλικες και παιδιά που αξιολογεί τη δυσπροσαρμοστική συμπεριφορά και δίνει ακριβής ανάλυση για διαφορική διάγνωση, καθώς και του PASADD, το οποίο βοηθά την αξιολόγηση της ύπαρξης ή μη των ψυχικών διαταραχών σε άτομα με νοητική στέρηση.

Τι θεραπευτικές μέθοδοι είναι διαθέσιμες για τα άτομα με νοητική υστέρηση και ψυχικές διαταραχές;

Η θεραπεία βασίζεται κυρίως στην Εφαρμοσμένη Ανάλυση Συμπεριφοράς, καθώς και στη κατανόηση μερικών «λειτουργιών» κάποιας διαφορετικής θεραπείας. Αυτό μπορεί να περιλαμβάνει γνωστική αναλυτική θεραπεία και συμπεριφορικές θεραπείες, οι οποίες εστιάζουν στην εκμάθηση των δεξιοτήτων, π.χ. κοινωνικές δεξιότητες και τη διαχείριση θυμού. Κάποιες προσεγγίσεις (π.χ.,ερμηνευτική ψυχοθεραπεία ) μπορεί να απαιτήσουν κάποια τροποποίηση, και η χρήση τους εξαρτάται από το επίπεδο της γλωσσικής ανάπτυξης του ατόμου που λαμβάνει τη θεραπεία. Είναι σαφές ότι οι ψυχολογικές προσεγγίσεις που αναπτύχθηκαν για άτομα με ψυχικές διαταραχές χωρίς νοητική αναπηρία μπορεί να είναι κατάλληλες και για τα άτομα με διανοητική αναπηρία.

Ομοίως, η υποστήριξη της οικογένειας και / ή άλλων φροντιστές μπορεί να μειώσει τον κίνδυνο υποτροπής για τους επιρρεπείς σε ψυχιατρικές ασθένειες .

Εισαγωγική Φωτογραφία

Προτεινόμενη Βιβλιογραφία

  • Carulla, L. S., Reed, G. M., Vaez-Azizi, L. M., Cooper, S. A., Leal, R. M., Bertelli, M., Adnams, C., Cooray, S., Deb, S., Dirani, L. A., et al. (2011). Intellectual Developmental Disorders: towards a new name, definition and framework for mental retardation/intellectual disability” in ICD – 11. World Psychiatry, 10(3), 175-180.
  • Cooper SA, Smiley E, Morrison J. (2007). Mental ill-health in adults with intellectual disabilities: prevalence and associated factors. Br J Psychiatry, 190, 27–35.
  • Costello, H. & Bouras, N. (2006). Assessment of mental health problems in people with intellectual disabilities. Isr. J. Psychiatry Relat. Sci., 43(4), 241-251
  • Switzky HN, Greenspan S. What is mental retardation?: ideas for an evolving disability in the 21st century. Washington: American Association on Mental Retardation; 2006. American Association on Mental Retardation.
  • World Health Organization. International statistical classification of diseases and related health problems, 10th revision. Geneva: World Health Organization; 1992.
]]>

07 Μαΐ 2013

Όταν τα παιδιά λένε ψέματα!

«Ο σκύλος έφαγε την εργασία μου.» » Εκείνος/η το ξεκίνησε.» «Είμαι άρρωστος/η σήμερα.» «Δεν είναι εδώ.» Τα παιδιά λένε τέτοια ψέματα συχνά, είτε για να αποφύγουν την τιμωρία είτε να αποκρούσουν την αμηχανία που νιώθουν, ή ακόμη και για να προστατέψουν κάποιον. Ακόμα κι αν τα παιδιά λένε ψέματα για τους ίδιους λόγους που οι ενήλικες λένε, τείνουμε να καταδικάζουμε πιο συχνά τα παιδιά ως ανήθικα.

Τα παιδιά λένε ψέματα για διαφορετικούς λόγους αναλόγως την ηλικία. Τα πολύ μικρά παιδιά δεν μπορούν ακόμη να είναι σε θέση πάντοτε να διακρίνουν τη φαντασία από την πραγματικότητα. Τα παιδιά σε μικρή ηλικία μπορεί να πουν ψέματα επειδή χωρίς πρόθεση έχουν ξεχάσει να κάνουν κάτι. Γύρω από την ηλικία των 5 ή 6 ετώ τα παιδιά αρχίζουν να αναπτύσσουν μια πιο συνεπής κατανόηση της διαφοράς ανάμεσα στη φαντασία και την πραγματικότητα και είναι λιγότερο πιθανό να επιμείνουν ότι οι φαντασιώσεις τους είναι αληθινές. Γύρω από αυτή την ηλικία, το παιδί αρχίζει να αναπτύσσει μια συνείδηση και καταλαβαίνει ότι ορισμένες συμπεριφορές μπορεί να απογοητεύσουν τους γονείς του/της και να νιώσει ενοχές που συνδέονται με το παράπτωμα. Τα παιδιά σε αυτή την ηλικία, επίσης λένε ψέματα ή υπερβάλλουν εκτενώς, προκειμένου να τραβήξουν την προσοχή των γονιών τους.

Τι μπορούν να κάνουν οι γονείς;

  • Διδάξτε στο παιδί σας μέσα από παιχνίδια ρόλων, την αξία του να λέει την ΑΛΗΘΕΙΑ.  Αυτό θα πάρει χρόνο, επομένως έχετε υπομονή.
  • Μην αποδέχεστε δικαιολογίες για τα ψέματα, τα ψέματα δεν είναι ΑΠΟΔΕΚΤΑ.
  • Τα παιδιά πρέπει να καταλάβουν τις ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ όταν λένε ψέματα και όποτε είναι δυνατόν, θα πρέπει να ζητήσουν ΣΥΓΓΝΩΜΗ για αυτό.
  • Δεν έχει σημασία το ψέμα, τα παιδιά ΠΡΕΠΕΙ να γνωρίζουν ότι τα ψέματα δεν είναι ποτέ αποδεκτά και τέτοια συμπεριφορά δεν θα είναι ανεκτή.
  • Τα παιδιά θέλουν συχνά να κρατήσουν τους γονείς ή το δάσκαλό τους ευχαριστημένους και για αυτό μπορεί να πουν ψέματα. Πρέπει να γνωρίζουν ότι ΕΣΕΙΣ εκτιμάτε την αλήθεια πολύ περισσότερο από μια ανάρμοστη συμπεριφορά.
  • Τα παιδιά πρέπει να είναι ΜΕΡΟΣ της λύσης και των συνεπειών. Ρωτήστε τους τι είναι έτοιμοι να δώσουν ή να κάνουν για να είναι ειλικρινείς.
  • Υπενθυμίστε στο παιδί ότι είστε αναστατωμένοι με ό,τι εκείνο έκανε. Αφήστε τον / την να γνωρίζει ότι είστε ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΜΕΝΟΙ.
  • ΑΠΟΦΥΓΕΤΕ τις γρήγορες παράλογες αποφάσεις.
  • ΜΗΝ επιβαρύνετε το παιδί σας με πάρα πολλούς κανόνες και μεγάλες προσδοκίες. Όσοι περισσότεροι κανόνες υπάρχουν, τόσο πιο πιθανό τα παιδιά να τους παραβλέψουν, ώστε να αποφύγουν την τιμωρία.
  • Προσπαθήστε να ΑΝΑΚΑΛΥΨΕΤΕ το λόγο για τον οποίο το παιδί σας λέει ψέματα. Αυτό το παιδί προσπαθεί να κρύψει μέσω ψεμάτων κάτι που μπορεί να είναι πολύ πιο σημαντικό από ό, τι το ίδιο το ψέμα.
  • Μην ΚΑΤΗΓΟΡΕΙΤΕ, π.χ. “Αναρωτιέμαι πώς αυτό χύθηκε το γάλα – Εύχομαι κάποιος να το καθαρίσει.”. Είναι πιο πιθανό να πάρετε μια ειλικρινής απάντηση αν πείτε «Σάρα, εσύ έχυσες το γάλα;»

Ποτέ μην ξεχνάτε ότι τα παιδιά σας πρέπει να γνωρίζουν ότι ενδιαφέρεστε γι ‘αυτά και ότι μπορούν να συμβάλουν με θετικό τρόπο. Αφιερώστε ένα μεγάλο χρονικό διάστημα για να κατακτηθεί η αλήθεια και η ειλικρίνεια, μείνετε συνεπείς, υπομονετικοί και να κατανοήσετε ότι η αλλαγή θα πάρει χρόνο.

Συμβουλές για την ενθάρρυνση της ειλικρίνειας

Όταν τα παιδιά μεγαλώνουν και είναι αρκετά ώριμα για να κατανοήσουν τη διαφορά μεταξύ του τι είναι αλήθεια και τι όχι, είναι καλό να ενθαρρυνθούν να λένε την αλήθεια. Εάν το παιδί σας σας λέει κάτι που είναι φανταστικό, απλά δεχτείτε το. Η προσποίηση και η φαντασία είναι σημαντικά για την ανάπτυξη του παιδιού σας. Για παράδειγμα, το παιδί σας μπορεί να σας πει ότι αυτή είναι σούπερ-ήρωας. Θα μπορούσατε να απαντήσετε με την ερώτηση σας σχετικά με τις υπερ-δυνάμεις του/της.

Οι υπερβολικές ιστορίες που δείχνουν καυχησιολογία μπορεί να είναι ο τρόπος του παιδιού να πάρει τον θαυμασμό ή το σεβασμό από τους άλλους. Εάν αυτό συμβαίνει συχνά, ίσως να θέλετε να χρειάζεται να επαινείτε περισσότερο το παιδί σας, ώστε να ενισχυεθεί η αυτοεκτίμησή του/της.

Βεβαιωθείτε ότι έχετε σαφείς κανόνες σχετικά με το ποια συμπεριφορά είναι αποδεκτή στο σπίτι σας. Τα παιδιά είναι πιο πιθανό να συμπεριφέρονται μέσα σε αποδεκτά όρια, αν επιβάλλονται σαφείς κανόνες.

Όταν το παιδί σας λέει την αλήθεια, επαινείστε το για να συνεχίσει να είναι ειλικρινές. Πείτε, πχ. «Είμαι πραγματικά ευτυχής που μου είπες την αλήθεια. Μου αρέσει όταν είσαι ειλικρινής”.

Εάν το παιδί σας σάς παραπλανά σκόπιμα, να ξέρει ότι αυτό που κάνει δεν είναι αποδεκτό. Εξηγήστε γιατί αυτό δεν είναι καλό και ότι μπορεί να μην είστε σε θέση να το εμπιστευτείτε στο μέλλον. Στη συνέχεια, χρησιμοποιήστε τις κατάλληλες συνέπειες για τη συμπεριφορά που οδήγησε στο ψέμα. Για παράδειγμα, αν το παιδί σας ζωγράφισε στον τοίχο, να το πάρετε  μαζί για να σας βοηθήσει να το καθαρίσετε.

Εάν το παιδί σας συνεχίζει να επιμένει στο να λέει ψέματα σκοπίμως, ίσως να πρέπει να ενισχύσετε την ιδέα ότι αυτό δεν είναι αποδεκτό με τη χρήση κατάλληλης στρατηγικής πειθαρχίας. Αν εξηγήσετε στο παιδί σας τη συνέπεια, μπορεί να το βοηθήσετε να βγείτε από τη συνήθεια.

Ρίξτε μια ματιά στο τι προκάλεσε την συμπεριφορά πίσω από το ψέμα. Εάν το παιδί σας είπε ψέματα για να τραβήξει τη προσοχή σας, εξετάστε πιο θετικούς τρόπους που θα μπορούσαν να τραβήξουν τη προσοχή σας. Αν είπε ψέματα για να πάρει κάτι που ήθελε – για παράδειγμα, καραμέλες από τη γιαγιά – εξετάστε ένα σύστημα ανταμοιβών. Μπορείτε, επίσης να χρειαστεί να εξετάσετε το περιβάλλον για να το βοηθήσετε να αποφύγει καταστάσεις στις οποίες δεν νιώθει καλά.

Προσπαθήστε να αποφύγετε να λέτε το παιδί σας «είσαι ψεύτης/ψεύτρα». Τέτοια επισήμανση μπορεί να επηρεάσει αρνητικά την αυτοεκτίμησή του. Είναι πιο χρήσιμο να επισημαίνετε και να μιλήσετε σχετικά με τις ενέργειες και τις συμπεριφορές του παιδιού σας.

Ένας τρόπος για να αποθαρρύνετε τα παιδιά σας από τα ψέματα είναι να κάνετε ένα αστείο, ή να φουσκώσετε την αναληθή δήλωση. Για παράδειγμα, ένα παιδί μπορεί να εξηγήσει ένα σπασμένο παιχνίδι με το ρητό, «Ένας άντρας ήρθε και το έσπασε». Θα μπορούσατε να πείτε κάτι ανόητο όπως, “Γιατί δεν τον καλεσες σε δείπνο;” Συνεχίστε το αστείο λίγο περισσότερο έως ότου το παιδί «ομολογήσει». Με αυτό τον τρόπο, θα αποκαλύψει το ψέμα χωρίς οποιαδήποτε ανάγκη για πειθαρχία ή σύγκρουση.

Περισσότερες συμβουλές

Καθώς τα παιδιά μεγαλώνουν, τα ψέματα μπορεί να γίνουν συνήθεια. Αν αυτό συμβαίνει συχνά, μιλήστε της/του για το πως ψέμα του/της σας κάνει να νιώθετε, πώς αυτό επηρεάζει τη σχέση σας μαζί του/της, και θα μπορούσε να σταματήσει να τον/την εμπιστεύεστε.

Μερικές φορές τα παιδιά λένε ψέματα για να κρατήσουν ένα μυστικό ή να προστατεύσουν κάποιον/α. Για παράδειγμα, ένα παιδί που έχει κακοποιηθεί από έναν ενήλικα συχνά θα ψεύδεται για να προστατεύσει τον ενήλικα ή επειδή νιώθει ντροπή. Συχνά, υπάρχει ο φόβος ότι το παιδί θα τιμωρηθεί αν πει την αλήθεια. Αν υποψιάζεστε ότι το παιδί σας λέει ψέματα σχετικά με ένα σοβαρό θέμα:

  • Δώστε του/της μεγάλη διαβεβαίωση ότι θα είναι ασφαλές αν πει την αλήθεια.
  • Κάνετε το καλύτερο δυνατόν για να τον/την πείσετε ότι μπορείτε να κάνετε τα πράγματα καλύτερα.
  • Ίσως χρειαστεί να πάρετε επαγγελματική βοήθεια σε αυτή την περίπτωση. Ο γιατρός σας ή ο σχολικός σύμβουλος μπορεί να σας δώσει χρήσιμες συμβουλές.

Εισαγωγική Φωτογραφία

Προτεινόμενη Βιβλιογραφία

  • Coles, R. (1998). The Moral Intelligence of Children: How to Raise a Moral Child. Middlesex: Penguin Books.
  • Ekman, P. (1989). Why Kids Lie: How Parents Can Encourage Truthfulness. USA: Penguin Books.
  • Samenow, S. E. (2001). Before It’s Too Late: Why Some Kids Get Into Trouble–and What Parents Can Do About It. New York: Three Rivers Press.

Προτεινόμενες ιστοσελίδες

]]>

17 Ιαν 2013

Πώς οι "φάσεις" της χαράς και της θλίψης συμβάλλουν στη Διπολική Διαταραχή;

Η διπολική διαταραχή είναι μια διαταραχή της διάθεσης που χαρακτηρίζεται από απρόβλεπτες και δραματικές εναλλαγές μεταξύ της μανίας και της κατάθλιψης. Αυτά τα επεισόδια συμβαίνουν μεταξύ του διαστήματος της «φυσιολογικής διάθεσης», που ονομάζεται ευθυμία.

Προηγούμενη έρευνα έχει δείξει ότι το συναισθηματικό κύκλωμα εγκεφάλου είναι απορυθμισμένο σε άτομα που έχουν διαγνωστεί με διπολική διαταραχή. Θεωρείται ότι αυτές οι διαταραχές επηρεάζουν την ικανότητα του ατόμου να ελέγχει το συναίσθημα και συμβάλλουν στις διαταραχές διάθεσης.

Συνεχίζοντας, επιστήμονες από το Indiana University School of Medicine χρησιμοποίησαν λειτουργική μαγνητική τομογραφία (fMRI) για να διερευνήσουν ποιες περιοχές του εγκεφάλου έδειξαν ανώμαλη ενεργοποίηση, ενώ ασθενείς σε διάφορα στάδια της διάθεσης της διπολικής διαταραχής προσπαθούσαν να ελέγξουν την απόκρισή τους σε συναισθηματικό και μη-συναισθηματικό υλικό1 .

Αυτό τους επέτρεψε να αναλύσουν τα πρότυπα ενεργοποίησης του εγκεφάλου των ασθενών με βάση τη διάθεση (μανία, κατάθλιψη, ή νορμοθυμία) και το τύπο του ερεθίσματος (συναίσθημα έναντι χωρίς συναίσθημα και χαράς έναντι λύπης).

Οι ερευνητές βρήκαν ότι στους διπολικούς ασθενείς με κατάθλιψη ενεργοποιήθηκαν ασυνήθιστες περιοχές του εγκεφάλου όταν έπρεπε να παρακρατήσουν απαντήσεις σε λυπημένα πρόσωπα. Οι μανιακοί ασθενείς, από την άλλη πλευρά, είχαν ανώμαλη ενεργοποίηση ανεξάρτητα από το αν προσπαθούσαν να αρνηθούν να δώσουν απάντηση σε λυπημένα ή χαρούμενα πρόσωπα, ή σε μη-συναισθηματικό υλικό. Ακόμη και τα άτομα με ευθυμία έδειξαν ανώμαλη ενεργοποίηση των περιοχών του φλοιού του εγκεφάλου, ενώ παρακρατούσαν τις απαντήσεις τους σε συναισθηματικά πρόσωπα.

Τα ευρήματα αυτά υποδηλώνουν ότι διαφορετικές δυσλειτουργίες του κυκλώματος μπορούν να συμβάλουν σε διάφορα χαρακτηριστικά της απορρύθμισης του συναισθήματος στη διπολική διαταραχή.

Ο καθηγητής και ανώτερος συντάκτης της μελέτης ο Dr. Amit Anand ανέφερε, «Αυτή η μελέτη παρέχει σημαντικές πληροφορίες σχετικά με τις περιοχές του εγκεφάλου που μπορεί να είναι σημαντικές για τον έλεγχο της απόκρισης σε συναισθηματικό υλικό και στις λειτουργικές ανωμαλίες σε αυτές τις περιοχές σε διαταραχές της διάθεσης.»

«Είναι ενδιαφέρον το γεγονός ότι ελαφρώς διαφορετικά κυκλώματα διαφοροποιούν τους συμπτωματικούς από τους μη συμπτωματικούς ασθενείς με διπολική διαταραχή, όταν καταστέλλουν τις αντιδράσεις χαράς ή λύπης», σχολίασε ο Dr. John Krystal, συντάκτης της Βιολογικής Ψυχιατρικής.

“Τα ευρήματα αυτά μπορεί να έχουν συνέπειες για τη βελτίωση του κυκλώματος του εγκεφάλου με θεραπείες για τη διπολική διαταραχή συμπεριλαμβανομένων τη νευροδιέγερση και την ψυχοθεραπεία.”

Εισαγωγική Φωτογραφία

]]>

Πηγές / Διαβάστε περισσότερα

  1. Hummer, T. A., Hulvershorn, L. A., Karne, H. S., Gunn, A. D., Wang, Y., & Anand, A. (2013). Emotional Response Inhibition in Bipolar Disorder: A Functional Magnetic Resonance Imaging Study of Trait- and State-Related Abnormalities. Biological Psychiatry, 73 (2): 136 []
26 Νοέ 2012

Αντικοινωνική Διαταραχή Προσωπικότητας

Η ιστορία της Αντικοινωνικής Διαταραχής Προσωπικότητας

Η παλαιότερη, «κλινική» παράδοση για την κατανόηση της αντικοινωνικής διαταραχής της προσωπικότητας αναφέρεται στον όρο ψυχοπάθεια ή ψυχοπαθητική προσωπικότητα και οριοθετήθηκε από τον Cleckley (1941/1976). Διακρίνεται με την παρουσία τόσο της προφανής αντικοινωνικής συμπεριφοράς όσο και των χαρακτηριστικών της προσωπικότητας και ένα τέτοιο άτομο μπορεί να περιγραφεί ως σκληρό και ανελέητα αδιάφορο για τα δικαιώματα και τα συναισθήματα των άλλων (Hare, 1991) ή ως επιθετικό ναρκισσιστή (Meloy ,1992).

Σύγχρονες έννοιες της αντικοινωνικής διαταραχής της προσωπικότητας επισημαίνονται πίσω στις αρχές της δεκαετίας του 19ου αιώνα, και, αναμφισβήτητα, ήταν πάντα στενά συνδεδεμένες με τις σύγχρονες κοινωνικές στάσεις έναντι της ποινικής δικαιοσύνης και της πολιτικής ελευθερίας (Ferguson & Tyrer, 2000). Στις αρχές της δεκαετίας του 1800 οι κλινικοί γιατροί προσπάθησαν να καταλάβουν εγκληματίες των οποίων τα αδικήματα ήταν τόσο αποτρόπαια, αλλά οι κλινικές παρουσιάσεις τους δεν ταίριαζαν με τα ήδη υπάρχοντα αναγνωρισμένα ψυχικά σύνδρομα. Περιγράφοντας τα άτομα αυτά, ο Prichard (1835) επινόησε τον όρο «ηθική παράνοια», η οποία ήταν μια μορφή της «ψυχικής διαταραχής στην οποία οι πνευματικές ικανότητες είναι αμείωτες, αλλά οι ηθικές αρχές του νου είναι διεφθαρμένες ή διεστραμμένες, και το άτομο είναι ανίκανο να λειτουργεί με αξιοπρέπεια και ευπρέπεια στη ζωή.»

Ενώ η ισχύς της συσχέτισης μεταξύ της αντικοινωνικής διαταραχής της προσωπικότητας και της υποτροπής δεν ήταν ποτέ υπό αμφισβήτηση, έχει υπάρξει εδώ και πολύ καιρό η συζήτηση σχετικά με τις επιπτώσεις της. Το 1874 ο Maudsley υποστήριξε ότι η ηθική παραφροσύνη «ήταν μια μορφή ψυχικής αποξένωσης, η οποία έχει τόσο πολύ την εμφάνιση του εγκλήματος που πολλοί άνθρωποι τη θεωρούν ως αβάσιμη ιατρική εφεύρεση». Η ουσία του προβλήματος ήταν ότι δεν ήταν δυνατόν να εξαχθεί μια ουσιαστική γραμμή μεταξύ των δύο μορφών της απόκλισης από τον κανόνα:

  • εγκληματικότητα αφενός
  • και αντικοινωνική προσωπικότητα από την άλλη.

Στο μεγαλύτερο μέρος του 19ου αιώνα, η διάγνωση «ηθική παράνοια» κέρδισε την αποδοχή μεταξύ των ευρωπαϊκών και των αμερικανικών δικαστηρίων της νομοθεσίας, έως ότου αντικαταστάθηκε από τον όρο «ψυχοπαθή κατωτερότητα», που περιγράφεται σε μια σειρά από σημαντικά έργα του Koch (1891). Πίστευε ότι αυτή η μη φυσιολογική συμπεριφορά είναι το αποτέλεσμα «μιας εκ γενετής ή επίκτητης κατωτερότητα του εγκεφάλου». Μετά τον Kraepelin (1905), ο οποίος δημιούργησε τον όρο «διαταραχή της προσωπικότητας», ο Schneider (1923) ανέπτυξε το χαρακτηρισμό της ψυχοπάθειας ως θεμελιώδης διαταραχή προσωπικότητας, και θεωρούνται τα άτομα με «ψυχοπαθή προσωπικότητα» εκείνα που «υποφέρουν μέσω των ανωμαλιών τους, ή μέσω εκείνων των οποίων η κοινωνία υποφέρει». Αυτό μπορεί να φανεί ως πρόδρομος για τις σύγχρονες διαγνωστικές έννοιες στην ψυχιατρική, η οποία πραγματοποιεί έμφαση στην δυσφορία ή δυσλειτουργία που προκύπτει από τις διαταραχές (για παράδειγμα, στο DSM και ICD).

Η ασθένεια

Το διαγνωστικό σύστημα DSM-IV, το προτιμώμενο σύστημα διάγνωσης, χαρακτηρίζει την αντικοινωνική διαταραχή της προσωπικότητας με κυρίαρχα χαρακτηριστικά την περιφρόνηση και παραβίαση των δικαιωμάτων των άλλων, που έχουν εμφανιστεί σε ένα άτομο από την ηλικία των 15 ετών, όπως υποδεικνύεται από τρία (ή περισσότερα) από τα επτά κριτήρια, δηλαδή:

  • μη συμμόρφωση προς κοινωνικά πρότυπα
  • ανευθυνότητα
  • απάτη
  • αδιαφορία για την ευημερία των άλλων
  • απερισκεψία
  • αποτυχία να προγραμματίσουν το μέλλον
  • και ευερεθιστότητα και επιθετικότητα (APA, 1994).

Η αιτιολογία

Η αντικοινωνική συμπεριφορά τείνει να είναι κληρονομική. Οι ερευνητές προσπάθησαν να καθορίσουν πόσο αυτή η τάση οφείλεται στην γενετική και τη βιολογία και πόσο στη μαθημένη συμπεριφορά. Μερικές μελέτες έχουν εντοπίσει ορισμένα προβλήματα στον εγκέφαλο και ανωμαλίες στη μάθηση σε άτομα με ΑΔΠ. Για παράδειγμα, ερευνητές διαπίστωσαν ότι οι περιοχές του εγκεφάλου που εμπλέκονται στις σκέψεις για το «μετά» όσον αφορά τις συνέπειες των ενεργειών κάποιου μπορεί να είναι διαφορετικές σε άτομα με ΑΔΠ. Αυτό το εύρημα προσδίδει στοιχεία στην θεωρία ότι ένα κληρονομικό πρόβλημα του εγκεφάλου μπορεί να συμβάλλει στον φτωχό σχεδιασμό και στη παρορμητικότητα που είναι χαρακτηριστικές των ατόμων με ΑΔΠ.

Άλλες μελέτες έχουν δείξει διαφορές στον εγκεφάλους των ανθρώπων με ΑΔΠ που μπορεί να συνεισφέρουν στην διαταραγμένη μάθηση και την προσοχή. Μια σειρά πειραμάτων έδειξαν ότι τα άτομα με αντικοινωνική προσωπικότητα δεν βιώνουν άγχος πριν τους δοθεί ένα σοκ και ότι δεν μαθαίνουν να αποφεύγουν το σοκ όπως οι άλλοι συμμετέχοντας έκαναν στο πείραμα. Αυτό μπορεί να εξηγήσει γιατί οι άνθρωποι με AΔΠ δεν φαίνεται να μαθαίνουν από τις αρνητικές συνέπειες ή τη τιμωρία.

Έρευνα που χωρίζει τους γενετικούς από τους περιβαλλοντικούς παράγοντες (για παράδειγμα, μελέτες σε πανομοιότυπα δίδυμα μεγαλωμένα σε διαφορετικά περιβάλλοντα) έχει δείξει ότι οι γενετικοί παράγοντες εξηγούν περίπου το ήμισυ της αντικοινωνικής συμπεριφοράς. Το οικογενειακό περιβάλλον ή η ανατροφή παίζει σημαντικό ρόλο, επίσης. Οι εμπειρογνώμονες πιστεύουν σήμερα ότι ένας συνδυασμός της γενετικής κληρονομιάς και περιβαλλοντικών παραγόντων οδηγούν σε περισσότερες περιπτώσεις της ΑΔΠ. Με άλλα λόγια, μερικοί άνθρωποι φαίνεται να έχουν μια βιολογική τάση για την ανάπτυξη της αντικοινωνικής συμπεριφοράς και το οικογενειακό περιβάλλον θα καθορίσει κατά πόσον ή όχι αυτή η τάση θα εκπληρωθεί. Άνθρωποι χωρίς τη βιολογική τάση για ΑΔΠ, ανεξάρτητα από το οικογενειακό περιβάλλον στο οποίο μεγαλώνουν, δεν είναι πιθανό να αναπτύξουν ΑΔΠ ως ενήλικες (αν και μπορεί να έχουν διαταραχή συμπεριφοράς ως παιδιά).

Θεραπευτικές μέθοδοι

Φαρμακολογική Θεραπεία

Αν και δεν υπάρχει καμία αξιόπιστη εκτίμηση της χρήσης των φαρμακολογικών θεραπειών μεταξύ εκείνων με αντικοινωνική διαταραχή της προσωπικότητας στη βιβλιογραφία, μια μεγάλη λίστα των φαρμάκων συνταγογραφούνται συχνά. Οι Dolan και Coid (1993) αξιολόγησαν τη χρήση πολλών ομάδων φαρμάκων όπως αντικαταθλιπτικά, υπνωτικά, αγχολυτικά, αντιεπιληπτικά και διεγερτικά του κεντρικού νευρικού συστήματος σε άτομα με αντικοινωνική διαταραχή της προσωπικότητας. Η έρευνα πρότεινε πως η χρήση αυτών των παρεμβάσεων βρέθηκε να είναι περιορισμένη.

Ψυχολογικές Παρεμβάσεις

Δυστυχώς, τα στοιχεία για την αποτελεσματικότητα των ψυχολογικών θεραπειών για την αντικοινωνική διαταραχή της προσωπικότητας είναι τόσο περιορισμένα όσο και για φαρμακολογικές θεραπείες (Duggan et al.,2007). Πολύ περισσότερη έμφαση έχει δοθεί στην ψυχολογική θεραπεία των άλλων διαταραχών της προσωπικότητας, κυρίως στη μεταιχμιακή διαταραχή της προσωπικότητας (για παράδειγμα, Kernberg, 1984? Linehan & Dimeff, 1997). Οι προηγούμενες προσεγγίσεις για την αντιμετώπιση της αντικοινωνικής διαταραχής της προσωπικότητας και ψυχοπάθειας πραγματοποιήθηκαν σε μεγάλο βαθμό σε υψηλής ασφάλειας νοσοκομεία (όπου το 25% πληρούσε τα κριτήρια της ψυχοπαθητικής διαταραχής). Όπως και με την αγωγή της διαταραχής της προσωπικότητας γενικότερα, οι ψυχαναλυτικές προσεγγίσεις στη θεραπεία ήταν πιο διαδεδομένες (Cordess & Cox, 1998). Η γνωστική συμπεριφορική προσέγγιση έχει κερδίσει μια εξέχουσα θέση. Για παράδειγμα, στην υπηρεσία “Επικίνδυνη και σοβαρή διαταραχή προσωπικότητας” (DSPD) υπηρεσία (βλ. Ενότητα 2.7) παρέχει μια σειρά από παρεμβάσεις για εξαιρετικά ψυχοπαθείς άνδρες, συμπεριλαμβανομένων τη διαλεκτική συμπεριφορική θεραπεία, την εστιασμένη θεραπεία, τη γνωστική αναλυτική θεραπεία και τα προγράμματα μείωσης της βίας(Υπουργείο Εσωτερικών, 2005a). Οι παρεμβάσεις αυτές περιμένουν αξιολόγησης.

Η επεξεργασία και η διαχείριση της αντικοινωνικής διαταραχής της προσωπικότητας δοκιμάζουν τις ικανότητες του γιατρού. Παρά το γεγονός ότι αυτοί οι ασθενείς αναζητούν σπάνια ιατρική φροντίδα για την διαταραχή – ένα μόνο άτομο από τα επτά θα συζητήσει ποτέ τα συμπτώματά του με έναν γιατρό (Robins και Regier 1991) – ταυτόχρονα προβλήματα θα τους φέρουν σε θεραπεία, είτε οικειοθελώς είτε όχι.


Εισαγωγική Φωτογραφία

]]>

05 Σεπ 2012

Πώς απεικονίζουν οι γυναίκες με διατροφικές διαταραχές τον εαυτό τους;

Οι γυναίκες που πάσχουν από ανορεξία ή βουλιμία απεικονίζουν τους εαυτούς τους με εμφανώς διαφορετικά χαρακτηριστικά από ό, τι οι γυναίκες που δεν έχουν διατροφικές διαταραχές και οι οποίες θεωρούνται πως έχουν φυσιολογικό βάρος. Αυτό έχει προταθεί σε μια νέα μελέτη από το Πανεπιστήμιο της Χάιφα που δημοσιεύθηκε στο «The Arts in Psychotherapy»1 .

«Τα αποτελέσματα αυτής της μελέτης δείχνουν ότι οι γυναίκες που πάσχουν ή είναι επιρρεπείς στην ανάπτυξη διατροφικών διαταραχών, όπως η ανορεξία και η βουλιμία, μπορούν να διαγνωστούν με μια απλή και μη-παρεμβατική αξιολόγηση σχεδίου αυτο-εικόνας», εξήγησε ο καθηγητής Rachel-Lev Wiesel, επικεφαλής του Graduate School of Creative Art Therapies στο πανεπιστήμιο της Χάιφα και συν-συγγραφέας της μελέτης.

Η έρευνα, η οποία διεξήχθη από τον καθηγητή Lev -Wiesel μαζί με τον Δρ Jonathan Guez, Shimrit Valetsky, ο Dr Diego Kruszewski Sztul και ο Dr Bat-Sheva Pener, εξέτασαν 76 γυναίκες, 36 εκ των οποίων είχαν διαγνωστεί με νευρική ανορεξία ή βουλιμία, 20 χωρίς διατροφικές διαταραχές, αλλά ήταν υπέρβαρες, και 20 με φυσιολογικό βάρος. Κάθε μία από τους συμμετέχοντες συμπλήρωσαν δύο τυποποιημένα ερωτηματολόγια για τον έλεγχο των διατροφικών διαταραχών και στη συνέχεια ζητήθηκαν να ζωγραφίσουν τους εαυτούς τους. Εκτός του ότι ζητήθηκαν να ζωγραφίσουν, δεν υπήρξαν κατευθυντήριες γραμμές και δεν τέθηκαν περιορισμοί για το σχέδιο.

Η ερευνητική ομάδα αξιολόγησε τα σχέδια και βρήκε διαφορές μεταξύ των ομάδων σε τέσσερις πτυχές:

  • Λαιμός: Οι γυναίκες που πάσχουν από ανορεξία ή βουλιμία έτειναν να σχεδιάζουν ένα μεγαλύτερο λαιμό, αποσυνδεμένο λαιμό ή καθόλου.
  • Στόμα: το χαρακτηριστικό αυτό ήταν περισσότερο εμφανές στα σχέδια από τις γυναίκες που πάσχουν από ανορεξία ή βουλιμία.
  • Μηροί: οι γυναίκες με διατροφικές διαταραχές σχεδίασαν πλατύτερους μηρούς από ό, τι οι άλλες ομάδες της μελέτης.
  • Πόδια: οι γυναίκες με διατροφικές διαταραχές έτειναν να ζωγραφίζουν μορφές χωρίς πόδια ή με αποσυνδεμένα πόδια.
[caption id="attachment_2661" align="aligncenter" width="489"] Αριστερά: Σχέδιο από μια γυναίκα με ανορεξία. Μεσαία: Σχέδιο αυτο-εικόνας από μια γυναίκα που πάσχει από βουλιμία. Δεξιά: Σχέδιο αυτο-εικόνας από μια γυναίκα με φυσιολογικό βάρος. (Πηγή: Πανεπιστήμιο της Χάιφα)[/caption]

Η μελέτη αποκάλυψε επίσης ότι τα σχέδια αυτο-εικόνας μπορούν να ξεχωρίσουν μεταξύ γυναικών με ανορεξία και βουλιμία: τα άτομα με ανορεξία είχαν την τάση να παραλείψουν το στήθος από τα σχέδια τους, ζωγράφιζαν με λιγότερο καθορισμένες γραμμές και μικρότερες μορφές σε σχέση με το μέγεθος της σελίδας.

Προκειμένου να αξιολογηθεί η αξιοπιστία του τεστ, τα πιο έντονα αποτελέσματα συγκρίθηκαν με τα δύο τυποποιημένα τεστ των διατροφικών διαταραχών, και ένας πολύ ισχυρός συσχετισμός βρέθηκε μεταξύ όλων των δοκιμών.

«Οι γυναίκες που πάσχουν από διατροφικές διαταραχές συνήθως τείνουν να κρύβουν την κατάστασή τους, ακόμη και από τους θεραπευτές τους. Συχνά δυσκολεύονται να μιλήσουν για το πρόβλημά τους, έτσι ώστε ένα μη-λεκτικό και μη-παρεμβατικό εργαλείο, όπως ένα απλό αίτημα για ένα σχέδιο αυτο-εικόνας μπορεί να γίνει ένα σημαντικό εργαλείο για δημιουργική θεραπεία μέσω της τέχνης», εξηγεί ο καθηγητής-Lev Wiesel.

]]>

Πηγές / Διαβάστε περισσότερα

  1. Guez, J., Lev-Wiesel Rachel., Valetsky, S., Kruszewski Sztul, D. & Pener, B. Self-figure drawings in women with anorexia; bulimia; overweight; and normal weight: A possible tool for assessment. The Arts in Psychotherapy, 2010; 37 []
04 Σεπ 2012

Η τελειομανία στην Νευρική Ανορεξία

Τα άτομα με ανορεξία που διακινδυνεύουν την υγεία τους στην αναζήτηση ενός τέλειου σώματος είναι πιο πιθανό να είναι τελειομανείς σε όλες τις πτυχές της ζωής τους, από ό,τι τα άτομα χωρίς διατροφικές διαταραχές, σύμφωνα με μια νέα πολυεθνική μελέτη1 .

Τα ευρήματα θεωρούνται το πρώτο βήμα προς την ανακάλυψη μια πιθανής γενετικής βάσης για την νευρική ανορεξία. «Προσπαθούμε να βρούμε τα χαρακτηριστικά που κάνουν τους ανθρώπους να είναι επιρρεπείς στις διατροφικές διαταραχές, και αυτή η μελέτη προτείνει πως η τελειομανία μπορεί να είναι ένα από αυτά τα χαρακτηριστικά,» λέει ο Δρ Walter Kaye, καθηγητής ψυχιατρικής στο Πανεπιστήμιο του Πίτσμπουργκ και ένας από τους συντάκτες της μελέτης.

Δουλεύοντας με γυναίκες από τις Ηνωμένες Πολιτείες, την Αγγλία και τη Γερμανία, η ερευνητική ομάδα σύγκρινε περισσότερο από 300 γυναίκες με ανορεξία με 44 υγιείς γυναίκες με μέσο βάρος που δεν είχαν διατροφικές διαταραχές.

Οι γυναίκες με ανορεξία τέθηκαν σε τρεις ομάδες: σε εκείνες που είχαν ακραίους περιορισμούς στη λήψη τροφής, εκείνες που χρησιμοποιούν καθαρτικά και εκείνες που κάνουν κραιπάλες φαγητού και μετά χρησιμοποιούν καθαρτικά για εξυγίανση.

«Η τελειομανία ήταν υψηλή σε όλες τις υποκατηγορίες ανορεξίας,» αναφέρει η επικεφαλής συγγραφέας δρ Κάθριν Halmi, καθηγήτρια ψυχιατρικής στο Ιατρικό Κολέγιο Weill του Πανεπιστημίου Κορνέλ και διευθύντρια του Προγράμματος Διατροφικών Διαταραχών στο Τμήμα Westchester της Νέας Υόρκης του Νοσοκομείου Presbyterian.

Και η χώρα προέλευσης των γυναικών δεν φαίνεται να έχει σημασία, αναφέρει. «Αυτή η μελέτη ορίζει πως η τελειομανία είναι ένα ισχυρό χαρακτηριστικό της ανορεξίας, και τώρα πρέπει να δούμε αν αυτό το γνώρισμα μεταδίδεται στα γονίδια», λέει η Δρ. Halmi.

«Νομίζω ότι η μελέτη αυτή επιβεβαιώνει πολλά από αυτά που είναι ήδη γνωστά,» λέει ο Δρ Ira, διευθυντής της Εφηβικής Ιατρικής, διευθυντής και ιδρυτής του προγράμματος διατροφικών διαταραχών HEED στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Brookdale και Ιατρικό Κέντρο στη Νέα Υόρκη. «(Η μελέτη) μας δείχνει την κατεύθυνση που έχουμε δει εμπειρικά: ότι η τελειομανία έχει μια υποκείμενη επίδραση στους ασθενείς με ανορεξία.»

Τι να κάνετε

Σε αυτό το σημείο, τα ευρήματα θα έχουν μικρή επίδραση στη θεραπεία ή στην πρόληψη της ανορεξίας, παρά μόνο να τονίσω ότι η θεραπεία θα πρέπει να αντιμετωπίζει τις τάσεις τελειομανίας, επισημαίνει η Δρ. Halmi.

Οι ερευνητές συνιστούν περισσότερη εκπαίδευση στους γονείς, δασκάλους και γιατρούς, και προτείνουν στους γιατρούς να είναι σε εγρήγορση στο σημείο των διατροφικών διαταραχών.

Σημεία σημαντικά για προσοχή είναι η απώλεια βάρους, οι εναλλαγές της διάθεσης, προβλήματα συμπεριφοράς, χαμηλότεροι βαθμοί, κοινωνική απομόνωση, οι μαύροι κύκλοι κάτω από τα μάτια, ο κιτρινωπός αποχρωματισμός στις παλάμες και τα πέλματα των ποδιών και, στις γυναίκες, η απώλεια της εμμήνου ρύσεως.

Εισαγωγική Φωτογραφία

]]>

Πηγές / Διαβάστε περισσότερα

  1. Halmi, K.A., Bellace, D., Berthod, S., Berrettini, W., Brandt, H. A., Bulik, C. M., Crawford, S., Fichter, M. M., Johnson, C. L., Kaplan, A., Kaye, W. H., Thornton, L., Treasure, J., Woodside, D. B. & Strober, M. (2012). An examination of early childhood perfectionism across anorexia nervosa subtypes. International Journal of Eating Disorders, 45(6), 800-807. []
06 Αυγ 2012

Γυναικείο κάπνισμα

Η χρήση του καπνού μεταξύ των γυναικών αυξάνεται, ενώ η χρήση μεταξύ των ανδρών ελαττώνεται. Οι αυξήσεις της χρήσης του καπνού είναι το αποτέλεσμα των αλλαγών του ρόλου και της οικονομικής κατάστασης των γυναικών, καθώς οι οικονομίες αναπτύσσονται, και υπάρχουν αλλαγές σε κοινωνικούς και πολιτισμικούς παράγοντες. Το άμεσο και επιθετικό μάρκετινγκ του καπνού απευθυνόμενο σε γυναίκες είναι η κινητήρια δύναμη πίσω από τις αυξήσεις στη χρήση του καπνού από γυναίκες όλου του κόσμου.

  • Κατά μέσο όρο, το 22% των γυναικών στις ανεπτυγμένες χώρες και το 9% στις αναπτυσσόμενες χώρες είναι καθημερινά καπνίστριες.
  • Τα ποσοστά χρήσης καπνού μεταξύ των γυναικών συνεχίζουν να αυξάνονται, ενώ τα ποσοστά των καπνιστών μεταξύ των ανδρών έχουν μειωθεί.
  • Τα δεδομένα που έχουν συλλεχθεί από 151 χώρες δείχνουν ότι περίπου το 7% των εφήβων κοριτσιών καπνίζουν, σε σύγκριση με το 12% των εφήβων αγοριών. Σε μερικές χώρες, πολλά κορίτσια καπνίζουν το ίδιο με τα αγόρια.
  • Στη Ρωσία, το 24% των κοριτσιών (ηλικίας 13-15) και το 27% των αγοριών καπνίζουν.
  • Στην Αργεντινή, το 27% των κοριτσιών (ηλικίας 13-15) και το 21% των αγοριών καπνίζουν.
  • Τα ποσοστά χρήσης καπνού μεταξύ των γυναικών διαφέρουν σημαντικά σε όλο τον κόσμο. Σε ορισμένες χώρες το ποσοστό της χρήσης του καπνού μεταξύ των γυναικών είναι παρόμοιο με τους άνδρες, ενώ σε άλλες περιπτώσεις, τα ποσοστά γυναικείας χρήση είναι πολύ χαμηλότερα.
  • Στο Ηνωμένο Βασίλειο, το 23% των γυναικών και το 25% των ανδρών καπνίζουν.
  • Στις Φιλιππίνες, το 9% των γυναικών και το 48% των ανδρών καπνίζουν.

Οι Δραστηριότητες της Βιομηχανίας Καπνού

Η βιομηχανία καπνού επικεντρώνεται στις γυναίκες και τα κορίτσια με χρήση επιθετικής και ελκυστικής διαφήμισης που εκμεταλλεύεται τις ιδέες της ανεξαρτησίας, της χειραφέτησης, του αδυνατίσματος, της αίγλης και της ομορφιάς.

Η έρευνα δείχνει ότι το μάρκετινγκ επηρεάζει τα ποσοστά καπνίσματος μεταξύ των νέων κοριτσιών και γυναικών.

  • Στην Ισπανία μετά το 1970, ο επιπολασμός του καπνίσματος αυξήθηκε ραγδαία στις γυναίκες κάτω των 50 ετών. Η ταχεία αύξηση του καπνίσματος στις γυναίκες συνέπεσε με μαζική αύξηση στις τηλεοπτικές διαφημίσεις καπνού που στόχευαν τις γυναίκες καπνίστριες.
  • Το ποσοστό καπνίσματος μεταξύ των γυναικών στην Ιαπωνία αυξήθηκε δραματικά, από 8,6% το 1986 σε 18,2% το 1991, μετά από μια επιθετική διαφημιστική εκστρατεία με στόχο τις γυναίκες και τα νεαρά κορίτσια.

Επιβλαβές στην Υγεία

  • Οι θάνατοι μεταξύ των γυναικών ηλικίας 20 ετών και άνω μπορεί να αυξηθούν από 1,5 εκατομμύρια το 2004 σε 2,5 εκατομμύρια μέχρι το 2030. Σχεδόν το 75% των προβλεπόμενων θανάτων αυτών θα σημειωθεί στις χώρες χαμηλού και μεσαίου εισοδήματος.
  • Όλες οι μορφές του καπνού είναι εθιστικές και θανατηφόρες. Οι επιστημονικές πειστικές ενδείξεις αναφέρουν ότι η χρήση καπνού προκαλεί μια μεγάλη ποικιλία καρκίνων, όπως ο καρκίνος του πνεύμονα, του στόματος, του οισοφάγου, του λάρυγγα, του φάρυγγα, του στομάχου, και του πάγκρεας.
  • Οι γυναίκες καπνίστριες διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο να αναπτύξουν καρκίνο του τραχήλου της μήτρας ή οστεοπόρωση, και λοιπά προβλήματα αναπαρωγικού συστήματος συμπεριλαμβανομένων των αποβολών, στειρότητα, να έχουν παιδιά με χαμηλό βάρος γέννησης, και επώδυνη έμμηνος ρύση και πρόωρη εμμηνόπαυση.
  • Οι γυναίκες καπνίστριες έχουν επίσης αυξημένο κίνδυνο εγκεφαλικού επεισοδίου, αιμορραγία στις μεμβράνες που περιβάλλουν τον εγκέφαλο, σκλήρυνση των αρτηριών, και το θάνατο από ανεύρυσμα αορτής.

Στοιχεία Κλειδιά

  • Η χρήση του καπνού και η έκθεση σε παθητικό κάπνισμα είναι η κύρια αιτία θανάτου για τις γυναίκες.
  • Επειδή ο επιπολασμός του καπνίσματος είναι πολύ υψηλότερος στους άνδρες παρά στις γυναίκες, το παθητικό κάπνισμα βλάπτει δυσανάλογα τις γυναίκες.
  • Η βιομηχανία καπνού βλέπει το γυναικείο πληθυσμό ως μια ευκαιρία για την ανάπτυξη του.
  • Ο αριθμός των γυναικών καπνιστριών στον αναπτυσσόμενο κόσμο θα αυξηθεί αν δεν ληφθούν μέτρα για να σταματήσουν οι εταιρείες καπνού να στοχεύουν τις γυναίκες και τα κορίτσια νεαρής ηλικίας.
  • Ισχυρή πρέπει να αναληφθεί δράση για την προστασία των γυναικών από τις βλάβες της χρήσης καπνού και της έκθεσης στο κάπνισμα. Οι πολιτικές ελέγχου του καπνού, όπως τα περιβάλλοντα χωρίς καπνό, οι απαγορεύσεις εμπορίας καπνού, οι γραφικές προειδοποιητικές ετικέτες και η αύξηση των φόρων καπνού θα οδηγήσουν στη μείωση της χρήσης καπνού και θα σώσει τις ζωές των γυναικών σε όλο τον κόσμο.
Προτεινόμενη Βιβλιογραφία
  • Center for Communications & Health and the Environment. Women, girls, and tobacco: An appeal for global health action. 2008 [updated September 29]; Available from: http://www.ceche.org/programs/tobacco/women/appeal.htm
  • Greaves L, World Health Organization (WHO). Sifting the evi- dence: Gender and tobacco control. Geneva: World Health Organization; 2007.
  • World Health Organiza- tion (WHO). Women and health: Today’s evidence, tomorrow’s agenda. Geneva: World Health Organization; 2010.
Εισαγωγική Φωτογραφία ]]>

23 Ιούλ 2012

Το Ηλεκτροεγκεφαλογράφημα μπορεί να ανιχνεύσει αυτισμό σε παιδιά ηλικίας 2 ετών

Μελέτες έχουν δείξει ότι η πρώιμη παρέμβαση σε παιδιά με αυτισμό μπορεί να συμβάλει στη βελτίωση της συνολικής ποιότητας της ζωής, βοηθώντας τους να επιτύχουν τις υψηλότερες δυνατότητες επιπέδου λειτουργίας και προσαρμοστικότητας τους. Και τώρα, με 1 στα 88 παιδιά που διαγιγνώσκονται με την πάθηση, είναι σαφές ότι η έγκαιρη διάγνωση πρέπει να γίνεται. Δυστυχώς, η διάγνωση του αυτισμού μπορεί να είναι δύσκολη να επιτευχθεί, ειδικά για τα παιδιά για το υψηλότερο άκρο του φάσματος και παιδιά με Asperger. Αλλά μια νέα μελέτη φαίνεται να μπορεί να αλλάξει όλα αυτά.

Μια ερευνητική ομάδα του Νοσοκομείου Παίδων της Βοστώνης αναφέρει ότι το ΗΕΓ, ένα διαγνωστικό τεστ που καταγράφει την ηλεκτρική δραστηριότητα του εγκεφάλου, μπορεί να είναι χρήσιμo για την παροχή διάγνωσης αυτισμού, ακόμη και από δύο ετών1 . Ενώ η περαιτέρω έρευνα για να επιβεβαιωθούν τα αποτελέσματα είναι απαραίτητη, τα νέα αυτά στοιχεία θα μπορούσαν να κάνουν τη διάγνωση ευκολότερη και νωρίτερα για τα άτομα με τη διαταραχή του φάσματος του αυτισμού.

Στη μελέτη, οι ερευνητές ανέλυσαν τα αποτελέσματα του ηλεκτροεγκεφαλογραφήματος σχεδόν από 1.000 παιδιά. Ήταν σε θέση να διακρίνουν σαφώς τα παιδιά με αυτισμό από τα παιδιά που δεν έχουν αυτισμό μετά την ανακάλυψη 33 ειδικών σχεδίων που φάνηκε να συνδέονται με τον αυτισμό. Τα σχέδια βρέθηκαν σταθερά μεταξύ των παιδιών με αυτισμό σε όλες τις ηλικιακές ομάδες – ηλικίας 2 έως 12 ετών. Το ποσοστό ακρίβειας αφού επαναλήφθηκε η ανάλυση 10 φορές, έφτασε το 90%.

Η ομάδα σχεδιάζει τώρα να επαναλάβει τη μελέτη τους με παιδιά που έχουν διαγνωστεί με σύνδρομο Asperger. Ενώ το Asperger θεωρείται ένα υποσύνολο του αυτισμού, τα άτομα με αυτό το συγκεκριμένο όρο τείνουν να έχουν υψηλότερο από το μέσο όρο νοημοσύνη και εμφανίζουν λιγότερες δυσκολίες στην ομιλία από ό, τι εκείνα τα παιδιά με τη διαταραχή του φάσματος του αυτισμού.

Ο Δρ Frank Duffy, ο ηγέτης της έρευνας, πιστεύει ότι η δοκιμή μπορεί να βοηθήσει να προσδιοριστεί αν το Asperger πρέπει να θεωρηθεί ως μια εντελώς διαφορετική κατάσταση, παρά ένα υποσύνολο του αυτισμού. Το ΗΕΓ μπορεί επίσης να βοηθήσει στον καθορισμό του αν ορισμένες θεραπείες είναι αποτελεσματικές στην αποκατάσταση του αυτισμού. Ακόμη πιο ενδιαφέρον είναι ότι μπορεί να προσδιοριστεί αν τα αδέλφια των παιδιών που έχουν διαγνωστεί με αυτισμό, επίσης υποφέρουν από την πάθηση.

«Είναι μια μεγάλη αιτία του άγχους όταν τα μεγαλύτερα αδέλφια αναπτύσσουν αυτισμό,» δήλωσε ο Δρ Duffy. «Το ΗΕΓ μπορεί να προσφέρει έναν τρόπο για να ελεγχθεί η πάθηση σε μικρότερα αδέλφια εκ των προτέρων από αυτούς που έχουν τα συμπτώματα.»

Η Caroline Hattersley της Εθνικής Εταιρείας Αυτιστικών, δήλωσε: «Καλωσορίζουμε κάθε έρευνα που μπορεί να μας βοηθήσει να κατανοήσουμε καλύτερα τον αυτισμό. Σε μια πρόσφατη έρευνα, το 50% των ατόμων με αυτισμό και οι οικογένειές τους ανέφεραν ότι ήταν δύσκολο να πάρουν μια διάγνωση και το 55% δήλωσε ότι η διαδικασία ήταν υπερβολικά χρονοβόρα. Αν και περαιτέρω δοκιμές του ηλεκτροεγκεφαλογραφήματος εξακολουθούν να απαιτούνται, κάθε εργαλείο που βοηθάει στον εντοπισμό του αυτισμού σε νεαρότερη ηλικία μπορεί ενδεχομένως να βελτιώσει την ποιότητα ενός ατόμου με αυτισμό, επιτρέποντας τη σωστή υποστήριξη να τεθεί σε ισχύ νωρίτερα. «

Εισαγωγική Φωτογραφία

]]>

Πηγές / Διαβάστε περισσότερα

  1. Frank H Duffy and Heidelise Als “A stable pattern of EEG spectral coherence distinguishes children with autism from neuro-typical controls – a large case control study” published online June 26, 2012 BMC Medicine 2012, 10:64 doi:10.1186/1741-7015-10-64 []
05 Ιούλ 2012

Το Διαδίκτυο – Οι διαφορετικές προτιμήσεις των δύο φύλων

Ψυχολόγοι από το Τμήμα Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου του Μπαθ, στην Αγγλία, έχουν ανακαλύψει ότι τα τελευταία 10 χρόνια, η διαφορά μεταξύ του πώς οι άνδρες και οι γυναίκες χρησιμοποιούν το διαδίκτυο έχει καταστεί ακόμη πιο σημαντική. Ψάχνοντας στο Διαδίκτυο, οι ερευνητές ισχυρίζονται, ότι οι άνδρες είναι πιο πιθανό να ψάξουν και να θέλουν να ενημερώνονται για την ψυχαγωγία, τα παιχνίδια και τις ιστοσελίδες για μουσική. Οι γυναίκες, από την άλλη πλευρά, έψαχναν για ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης1 .

Μετά την εισαγωγή του Facebook, του Twitter και του MySpace, οι γυναίκες άρχισαν να καταναλώνουν το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου τους σερφάροντας σε αυτού του είδους ιστοσελίδες. Ενώ κάποιοι άντρες, επίσης ενδιαφέρονται για την διαδικτυακή κοινωνική δικτύωση, οι γυναίκες περνούν σημαντικά περισσότερο χρόνο σε αυτούς τους δικτυακούς τόπους από τους άνδρες.

Οι ερευνητές αποφάσισαν να κάνουν μια συνέχεια της μελέτης που είχαν πραγματοποιήσει 10 χρόνια πριν, ψάχνοντας για διαφορές μεταξύ των μελετών του 2002 και του 2012. Από έξι πανεπιστήμια, περίπου 500 προπτυχιακούς φοιτητές του πρώτου έτους (389 γυναίκες, 100 άνδρες), συμμετείχαν, με μέσο όρο ηλικίας τα 20 χρόνια.

Τα ευρήματά έδειξαν ότι αντί να ξεπεράσει ή να ξεπεραστούν οι διαφορές μεταξύ των φύλων στην ευρύτερη κοινωνία, η χρήση του διαδικτύου από τα αρσενικά και τα θηλυκά φαίνεται να αντανακλά, και σε ορισμένες περιπτώσεις ακόμα και επιτείνει τις ευρύτερες τάσεις. Οι δικτυακοί τόποι κοινωνικής δικτύωσης έχουν αλλάξει την δυναμική στην κοινωνία μας σημαντικά.

Από την έλευση των νέων sites κοινωνικής δικτύωσης, τα αποτελέσματα δείχνουν ότι η διαφορά μεταξύ ανδρών και γυναικών σχετικά με τη χρήση του Διαδικτύου είναι μεγαλύτερη από ότι ήταν 10 χρόνια πριν.δικτύωσης έχουν αλλάξει τη δυναμική στην κοινωνία μας σημαντικά.

Οι περισσότερες γυναίκες προτιμούν να ξοδεύουν το χρόνο τους να αλληλεπιδρούν με τους φίλους τους διαδικτυακά, έχουν ενδιαφέρον για κουτσομπολιό, και δημοσιεύοντας ή κοιτάζοντας τις φωτογραφίες. Οι γυναίκες ανησυχούν περισσότερο με την επικοινωνία. Ενώ η πλειοψηφία των ανδρών, από την άλλη πλευρά, δεν απολαμβάνουν την κοινωνική δικτύωση όσο το κάνουν οι γυναίκες. Προτιμούν τα παιχνίδια, στοιχήματα για τα αθλητικά παιχνίδια, ή επισκέπτονται ιστοσελίδες μουσικής.

Ο Δρ Joiner δήλωσε: «Στην προηγούμενη έρευνα που δεν βρέθηκαν διαφορές μεταξύ των φύλων όσον αφορά στη χρήση του διαδικτύου για επικοινωνία, ενώ στην παρούσα μελέτη βρήκαμε διαφορές μεταξύ των φύλων στην επικοινωνία και ότι οι γυναίκες χρησιμοποιούσαν ιστότοπους κοινωνικής δικτύωσης περισσότερο από τους άνδρες.»

Η μελέτη αποκάλυψε ότι οι μαθητές αρχίζουν να χρησιμοποιούν το Internet, όταν είναι περίπου 11 ετών, και περνάνε περίπου 3,4 ώρες την ημέρα σερφάροντας. Ωστόσο, όπως έδειξαν τα αποτελέσματα, οι ώρες που αφιερώνονται στο διαδίκτυο από τους άνδρες και τις γυναίκες διαφέρουν σημαντικά.

Ο Δρ Joiner δήλωσε: «Οι διαφορές φύλου στη χρήση του Διαδικτύου είναι περισσότερο μια αντανάκλαση των διαφορών μεταξύ των φύλων στην ευρύτερη κοινωνία. Είναι σημαντικό να συνεχιστούν να διερευνώνται αυτές οι διαφορές, λόγω της σημασίας του Διαδικτύου, σχεδόν σε κάθε πτυχή της ζωής μας και την εσφαλμένη παραδοχή ότι όλοι οι νέοι άνθρωποι έχουν παρόμοια και το υψηλό επίπεδο της ικανότητας στη χρήση της τεχνολογίας».

Δεδομένου ότι ο ρόλος του Διαδικτύου γίνεται όλο και περισσότερο ένα αναπόσπαστο μέρος της ζωής των ανθρώπων, είναι ζωτικής σημασίας να προωθηθεί η κατανόηση μας για το πώς χωράει το διαδίκτυο στις κοινωνικές πτυχές της καθημερινής ζωής μας.

 ]]>

Πηγές / Διαβάστε περισσότερα

  1. Joiner, R., Gavin, J., Duffield, J., Brosnan, M., Crook., Durndell, A., Maras, P., Miller, J., Scott, A. & Lovatt, P. (2005). Gender, Internet Identification, and Internet Anxiety: Correlates of Internet Use. Cyber Psychology & Behavior, 8(4), 371-378. []