26 Νοέ 2012

Αντικοινωνική Διαταραχή Προσωπικότητας

Η ιστορία της Αντικοινωνικής Διαταραχής Προσωπικότητας

Η παλαιότερη, «κλινική» παράδοση για την κατανόηση της αντικοινωνικής διαταραχής της προσωπικότητας αναφέρεται στον όρο ψυχοπάθεια ή ψυχοπαθητική προσωπικότητα και οριοθετήθηκε από τον Cleckley (1941/1976). Διακρίνεται με την παρουσία τόσο της προφανής αντικοινωνικής συμπεριφοράς όσο και των χαρακτηριστικών της προσωπικότητας και ένα τέτοιο άτομο μπορεί να περιγραφεί ως σκληρό και ανελέητα αδιάφορο για τα δικαιώματα και τα συναισθήματα των άλλων (Hare, 1991) ή ως επιθετικό ναρκισσιστή (Meloy ,1992).

Σύγχρονες έννοιες της αντικοινωνικής διαταραχής της προσωπικότητας επισημαίνονται πίσω στις αρχές της δεκαετίας του 19ου αιώνα, και, αναμφισβήτητα, ήταν πάντα στενά συνδεδεμένες με τις σύγχρονες κοινωνικές στάσεις έναντι της ποινικής δικαιοσύνης και της πολιτικής ελευθερίας (Ferguson & Tyrer, 2000). Στις αρχές της δεκαετίας του 1800 οι κλινικοί γιατροί προσπάθησαν να καταλάβουν εγκληματίες των οποίων τα αδικήματα ήταν τόσο αποτρόπαια, αλλά οι κλινικές παρουσιάσεις τους δεν ταίριαζαν με τα ήδη υπάρχοντα αναγνωρισμένα ψυχικά σύνδρομα. Περιγράφοντας τα άτομα αυτά, ο Prichard (1835) επινόησε τον όρο «ηθική παράνοια», η οποία ήταν μια μορφή της «ψυχικής διαταραχής στην οποία οι πνευματικές ικανότητες είναι αμείωτες, αλλά οι ηθικές αρχές του νου είναι διεφθαρμένες ή διεστραμμένες, και το άτομο είναι ανίκανο να λειτουργεί με αξιοπρέπεια και ευπρέπεια στη ζωή.»

Ενώ η ισχύς της συσχέτισης μεταξύ της αντικοινωνικής διαταραχής της προσωπικότητας και της υποτροπής δεν ήταν ποτέ υπό αμφισβήτηση, έχει υπάρξει εδώ και πολύ καιρό η συζήτηση σχετικά με τις επιπτώσεις της. Το 1874 ο Maudsley υποστήριξε ότι η ηθική παραφροσύνη «ήταν μια μορφή ψυχικής αποξένωσης, η οποία έχει τόσο πολύ την εμφάνιση του εγκλήματος που πολλοί άνθρωποι τη θεωρούν ως αβάσιμη ιατρική εφεύρεση». Η ουσία του προβλήματος ήταν ότι δεν ήταν δυνατόν να εξαχθεί μια ουσιαστική γραμμή μεταξύ των δύο μορφών της απόκλισης από τον κανόνα:

  • εγκληματικότητα αφενός
  • και αντικοινωνική προσωπικότητα από την άλλη.

Στο μεγαλύτερο μέρος του 19ου αιώνα, η διάγνωση «ηθική παράνοια» κέρδισε την αποδοχή μεταξύ των ευρωπαϊκών και των αμερικανικών δικαστηρίων της νομοθεσίας, έως ότου αντικαταστάθηκε από τον όρο «ψυχοπαθή κατωτερότητα», που περιγράφεται σε μια σειρά από σημαντικά έργα του Koch (1891). Πίστευε ότι αυτή η μη φυσιολογική συμπεριφορά είναι το αποτέλεσμα «μιας εκ γενετής ή επίκτητης κατωτερότητα του εγκεφάλου». Μετά τον Kraepelin (1905), ο οποίος δημιούργησε τον όρο «διαταραχή της προσωπικότητας», ο Schneider (1923) ανέπτυξε το χαρακτηρισμό της ψυχοπάθειας ως θεμελιώδης διαταραχή προσωπικότητας, και θεωρούνται τα άτομα με «ψυχοπαθή προσωπικότητα» εκείνα που «υποφέρουν μέσω των ανωμαλιών τους, ή μέσω εκείνων των οποίων η κοινωνία υποφέρει». Αυτό μπορεί να φανεί ως πρόδρομος για τις σύγχρονες διαγνωστικές έννοιες στην ψυχιατρική, η οποία πραγματοποιεί έμφαση στην δυσφορία ή δυσλειτουργία που προκύπτει από τις διαταραχές (για παράδειγμα, στο DSM και ICD).

Η ασθένεια

Το διαγνωστικό σύστημα DSM-IV, το προτιμώμενο σύστημα διάγνωσης, χαρακτηρίζει την αντικοινωνική διαταραχή της προσωπικότητας με κυρίαρχα χαρακτηριστικά την περιφρόνηση και παραβίαση των δικαιωμάτων των άλλων, που έχουν εμφανιστεί σε ένα άτομο από την ηλικία των 15 ετών, όπως υποδεικνύεται από τρία (ή περισσότερα) από τα επτά κριτήρια, δηλαδή:

  • μη συμμόρφωση προς κοινωνικά πρότυπα
  • ανευθυνότητα
  • απάτη
  • αδιαφορία για την ευημερία των άλλων
  • απερισκεψία
  • αποτυχία να προγραμματίσουν το μέλλον
  • και ευερεθιστότητα και επιθετικότητα (APA, 1994).

Η αιτιολογία

Η αντικοινωνική συμπεριφορά τείνει να είναι κληρονομική. Οι ερευνητές προσπάθησαν να καθορίσουν πόσο αυτή η τάση οφείλεται στην γενετική και τη βιολογία και πόσο στη μαθημένη συμπεριφορά. Μερικές μελέτες έχουν εντοπίσει ορισμένα προβλήματα στον εγκέφαλο και ανωμαλίες στη μάθηση σε άτομα με ΑΔΠ. Για παράδειγμα, ερευνητές διαπίστωσαν ότι οι περιοχές του εγκεφάλου που εμπλέκονται στις σκέψεις για το «μετά» όσον αφορά τις συνέπειες των ενεργειών κάποιου μπορεί να είναι διαφορετικές σε άτομα με ΑΔΠ. Αυτό το εύρημα προσδίδει στοιχεία στην θεωρία ότι ένα κληρονομικό πρόβλημα του εγκεφάλου μπορεί να συμβάλλει στον φτωχό σχεδιασμό και στη παρορμητικότητα που είναι χαρακτηριστικές των ατόμων με ΑΔΠ.

Άλλες μελέτες έχουν δείξει διαφορές στον εγκεφάλους των ανθρώπων με ΑΔΠ που μπορεί να συνεισφέρουν στην διαταραγμένη μάθηση και την προσοχή. Μια σειρά πειραμάτων έδειξαν ότι τα άτομα με αντικοινωνική προσωπικότητα δεν βιώνουν άγχος πριν τους δοθεί ένα σοκ και ότι δεν μαθαίνουν να αποφεύγουν το σοκ όπως οι άλλοι συμμετέχοντας έκαναν στο πείραμα. Αυτό μπορεί να εξηγήσει γιατί οι άνθρωποι με AΔΠ δεν φαίνεται να μαθαίνουν από τις αρνητικές συνέπειες ή τη τιμωρία.

Έρευνα που χωρίζει τους γενετικούς από τους περιβαλλοντικούς παράγοντες (για παράδειγμα, μελέτες σε πανομοιότυπα δίδυμα μεγαλωμένα σε διαφορετικά περιβάλλοντα) έχει δείξει ότι οι γενετικοί παράγοντες εξηγούν περίπου το ήμισυ της αντικοινωνικής συμπεριφοράς. Το οικογενειακό περιβάλλον ή η ανατροφή παίζει σημαντικό ρόλο, επίσης. Οι εμπειρογνώμονες πιστεύουν σήμερα ότι ένας συνδυασμός της γενετικής κληρονομιάς και περιβαλλοντικών παραγόντων οδηγούν σε περισσότερες περιπτώσεις της ΑΔΠ. Με άλλα λόγια, μερικοί άνθρωποι φαίνεται να έχουν μια βιολογική τάση για την ανάπτυξη της αντικοινωνικής συμπεριφοράς και το οικογενειακό περιβάλλον θα καθορίσει κατά πόσον ή όχι αυτή η τάση θα εκπληρωθεί. Άνθρωποι χωρίς τη βιολογική τάση για ΑΔΠ, ανεξάρτητα από το οικογενειακό περιβάλλον στο οποίο μεγαλώνουν, δεν είναι πιθανό να αναπτύξουν ΑΔΠ ως ενήλικες (αν και μπορεί να έχουν διαταραχή συμπεριφοράς ως παιδιά).

Θεραπευτικές μέθοδοι

Φαρμακολογική Θεραπεία

Αν και δεν υπάρχει καμία αξιόπιστη εκτίμηση της χρήσης των φαρμακολογικών θεραπειών μεταξύ εκείνων με αντικοινωνική διαταραχή της προσωπικότητας στη βιβλιογραφία, μια μεγάλη λίστα των φαρμάκων συνταγογραφούνται συχνά. Οι Dolan και Coid (1993) αξιολόγησαν τη χρήση πολλών ομάδων φαρμάκων όπως αντικαταθλιπτικά, υπνωτικά, αγχολυτικά, αντιεπιληπτικά και διεγερτικά του κεντρικού νευρικού συστήματος σε άτομα με αντικοινωνική διαταραχή της προσωπικότητας. Η έρευνα πρότεινε πως η χρήση αυτών των παρεμβάσεων βρέθηκε να είναι περιορισμένη.

Ψυχολογικές Παρεμβάσεις

Δυστυχώς, τα στοιχεία για την αποτελεσματικότητα των ψυχολογικών θεραπειών για την αντικοινωνική διαταραχή της προσωπικότητας είναι τόσο περιορισμένα όσο και για φαρμακολογικές θεραπείες (Duggan et al.,2007). Πολύ περισσότερη έμφαση έχει δοθεί στην ψυχολογική θεραπεία των άλλων διαταραχών της προσωπικότητας, κυρίως στη μεταιχμιακή διαταραχή της προσωπικότητας (για παράδειγμα, Kernberg, 1984? Linehan & Dimeff, 1997). Οι προηγούμενες προσεγγίσεις για την αντιμετώπιση της αντικοινωνικής διαταραχής της προσωπικότητας και ψυχοπάθειας πραγματοποιήθηκαν σε μεγάλο βαθμό σε υψηλής ασφάλειας νοσοκομεία (όπου το 25% πληρούσε τα κριτήρια της ψυχοπαθητικής διαταραχής). Όπως και με την αγωγή της διαταραχής της προσωπικότητας γενικότερα, οι ψυχαναλυτικές προσεγγίσεις στη θεραπεία ήταν πιο διαδεδομένες (Cordess & Cox, 1998). Η γνωστική συμπεριφορική προσέγγιση έχει κερδίσει μια εξέχουσα θέση. Για παράδειγμα, στην υπηρεσία “Επικίνδυνη και σοβαρή διαταραχή προσωπικότητας” (DSPD) υπηρεσία (βλ. Ενότητα 2.7) παρέχει μια σειρά από παρεμβάσεις για εξαιρετικά ψυχοπαθείς άνδρες, συμπεριλαμβανομένων τη διαλεκτική συμπεριφορική θεραπεία, την εστιασμένη θεραπεία, τη γνωστική αναλυτική θεραπεία και τα προγράμματα μείωσης της βίας(Υπουργείο Εσωτερικών, 2005a). Οι παρεμβάσεις αυτές περιμένουν αξιολόγησης.

Η επεξεργασία και η διαχείριση της αντικοινωνικής διαταραχής της προσωπικότητας δοκιμάζουν τις ικανότητες του γιατρού. Παρά το γεγονός ότι αυτοί οι ασθενείς αναζητούν σπάνια ιατρική φροντίδα για την διαταραχή – ένα μόνο άτομο από τα επτά θα συζητήσει ποτέ τα συμπτώματά του με έναν γιατρό (Robins και Regier 1991) – ταυτόχρονα προβλήματα θα τους φέρουν σε θεραπεία, είτε οικειοθελώς είτε όχι.


Εισαγωγική Φωτογραφία

]]>

01 Νοέ 2012

Ψυχολογία και δερματικά νοσήματα: Πως σχετίζονται μεταξύ τους

Συγγραφή: Καραδουλαμά Γεωργία

Αναδημοσίευση από: GeneNutrition.gr

Στις περισσότερες περιπτώσεις τα δερµατικά νοσήματα έρχονται στην επιφάνεια σε περιόδους έντονου στρες. Ο ψυχολογικός παράγοντας λοιπόν παίζει σηµαντικό ρόλο, αφού µπορεί να πυροδοτήσει και να επιδεινώσει µια δερµατική πάθηση.

Υπάρχουν µέλη οικογενειών µε χρόνιες δερµατικές ασθένειες που ενώ παραµένουν κοιμισμένες επί χρόνια, έρχονται ξαφνικά στην επιφάνεια λόγω στρες. Επομένως θα µπορούσαµε να πούµε ότι όταν βλέπουμε τα συμπτώματα διαφόρων δερµατικών παθήσεων, όπως ψωρίαση, έρπητας, έκζεμα, κ.τ.λ. να χειροτερεύουν, υποψιαζόμαστε ότι το άτοµο µπορεί να διανύει περίοδο στρες. Βέβαια με τον ίδιο τρόπο που το στρες, το άγχος και η στεναχώρια μπορεί να οδηγήσουν στην εμφάνιση δερματικών νοσημάτων, έτσι και η εμφάνιση των νοσημάτων αυτών μπορεί να οδηγήσει σε διαταραχή της ψυχολογίας όπως κατάθλιψη, άγχος, πανικό και έλλειψη αυτοπεποίθησης καθώς το άτομο που εμφανίζει τα δερματικά νοσήματα δεν μπορεί να διαχειριστεί αυτή την αλλαγή που εμφανίζεται στο σώμα του. Όλο αυτό δυσχεραίνει και τις σχέσεις αυτών των ατόμων καθώς οι ίδιοι δεν πλησιάζουν άλλους από ντροπή ή φόβο για το πώς θα τους αντιμετωπίσουν.

Το δέρμα γενικά είναι αυτό που δείχνει τις εσωτερικές εντάσεις του εαυτού μας οι οποίες δεν εκφράζονται μέσα από τα λόγια και τη συμπεριφορά μας. Οι ψυχοσωματικές ασθένειες του δέρματος λοιπόν αντιπροσωπεύουν ένα υποκειμενικό μήνυμα. Εκφράζουν κάποιο πρόβλημα που δεν είναι συνειδητοποιημένο και που το άτομο το απωθεί. Έχοντας λοιπόν απωθήσει το άτομο το πρόβλημά του ο οργανισμός του ξεσπάει με κάποιο δερματικό νόσημα, ιδιαίτερα όταν το άτομο βρίσκεται σε περιόδους έντονου άγχους και στεναχώριας. Βέβαια υπάρχουν και περιπτώσεις που συμβαίνει το αντίθετο, που δηλαδή τα δερματικά νοσήματα εμφανίζονται όταν έχει περάσει η περίοδος στρες και επέρχεται η ηρεμία. Αυτό συμβαίνει διότι τότε το άτομο καλείται να έρθει αντιμέτωπο με αυτό που τον απασχολεί και για να μην το αντιμετωπίσει εκδηλώνει το δερματικό νόσημα ώστε να ασχοληθεί με ‘’αυτό’’ και όχι με τον πραγματικό λόγο που τον απασχολεί. Έτσι ένα πένθος που δεν εκφράζεται, ένας θυμός που πνίγεται, ένας δύσκολος χωρισμός που δεν συζητιέται μπορεί να είναι κάποιοι από τους λόγους που μπορούν να οδηγήσουν στην εμφάνιση τέτοιων συμπτωμάτων.

Σύμφωνα με ειδικούς, οι συνεδρίες χαλάρωσης, η γνωστική συμπεριφορική θεραπεία (CBT) (που βοηθάει στην αλλαγή αρνητικών μορφών σκέψης) και η ομαδική ψυχοθεραπεία είναι μεταξύ των τεχνικών που μπορούν να βοηθήσουν τα άτομα που πάσχουν από κάποια δερματικά νοσήματα όπως ψωρίαση, έκζεμα, ακμή και η χρωστική ουσία διαταραχή λεύκη. Φαίνεται πάντως πως γενικά οι ψυχολογικές παρεμβάσεις μπορεί να βοηθήσουν, καθώς οι ασθενείς ασχολούνται με το συναισθηματικό αντίκτυπο των ασθενειών του δέρματος τους και όχι με τα ίδια τα δερματικά νοσήματα.

Γενικά κάθε είδους ψυχοθεραπεία φαίνεται να είναι αποτελεσματική στην εμφάνιση δερματικών νοσημάτων και γενικά στην εμφάνιση ψυχοσωματικών παθήσεων καθώς μέσω της ψυχοθεραπείας το άτομο μπορεί να εξωτερικεύσει τις σκέψεις, τις ανησυχίες και τα προβλήματα που είχε τόσο καιρό απωθημένα. Γενικά είναι πολύ βοηθητικό και ανακουφιστικό και όχι μόνο σε τέτοιου είδους νοσήματα, το άτομο να μιλάει, να εκφράζει τα άγχη του και να μοιράζεται τις ανησυχίες του διότι είναι απόλυτα φυσιολογική η ανάγκη του ανθρώπου να εξωτερικεύει κάθε είδους σκέψη του είτε αυτή είναι αρνητική είτε είναι θετική. Στις περιπτώσεις που τα παιδιά εμφανίσουν κάποιο δερματικό νόσημα θα ήταν καλό να συζητάμε μαζί τους τις ανησυχίες τους και να τα ενθαρρύνουμε να μας μιλάνε για τα θέματα τους και να μην ξεχνάμε πως τα ίδια μπορεί να αντιμετωπίζουν εκτός των άλλων και δυσκολίες στο σχολικό περιβάλλον. Έτσι θα είναι καλό να ενημερώνουμε τα παιδιά για το τι ακριβώς είναι η δερματική νόσος που έχουν, για το αν μεταδίδεται ή όχι και να είμαστε δίπλα τους σε κάθε τους απορία ώστε να μη φαντάζονται ότι αυτό που έχουν είναι κάτι τόσο κακό.

Εισαγωγική Φωτογραφία

Η Γεωργία Καραδουλαμά είναι Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπεύτρια. Σπούδασε Ψυχολογία στο ΑΠΘ και ολοκλήρωσε μεταπτυχιακές σπουδές στην Οικογενειακή Ψυχοθεραπεία στο Ινστιτούτο Συστημικής Σκέψης και Ψυχοθεραπείας.  Αναλαμβάνει γονείς, ενηλίκους, παιδιά και ζευγάρια σε ατομική και οικογενειακή θεραπεία με στόχο την συμβουλευτική, την ψυχολογική υποστήριξη αλλά και τη θεραπεία.

Τηλ: +30 2310 224251 

E-mail: psy_geo.kara@yahoo.com

]]>

30 Οκτ 2012

Κατάθλιψη και τρόποι αντιμετώπισης

Αναδημοσίευση από: GeneNutrition.gr

Η κατάθλιψη, όταν υφίσταται, επηρεάζει αρνητικά τις ζωές των ανθρώπων με ποικίλους τρόπους και πολλές φορές προκαλεί δυσλειτουργικότητα σε πολλές πτυχές της ζωής τους. Σε αυτές τις περιπτώσεις συνήθως παρατηρείται έλλειψη κινήτρων, συναισθηματικές, συμπεριφορικές και βιολογικές διαταραχές, καθώς και προβλήματα στις γνωστικές λειτουργίες.

Σε συναισθηματικό επίπεδο, παρατηρείται μείωση της ικανότητας του ατόμου να βιώσει θετικά συναισθήματα, ενώ παράλληλα νοιώθει πολύ έντονα την παρουσία αρνητικών συναισθημάτων όπως άγχος, θυμό, ντροπή και ενοχές. Σε γνωστικό επίπεδο, το άτομο διακατέχεται από αρνητικές σκέψεις για τον εαυτό του και το περιβάλλον του και μπορεί να παρουσιάσει κάποια προβλήματα στη συγκέντρωση, στην προσοχή, και στη μνήμη.

Σε σχέση με τη συμπεριφορά, η κατάθλιψη μπορεί να προκαλέσει μια τάση για εξάρτηση από τους άλλους ενώ συχνά το άτομο αποσύρεται από κοινωνικές καταστάσεις που παλαιοτέρα του έδιναν ευχαρίστηση. Τα πιο συνήθη βιολογικά προβλήματα αφορούν σε διαταραχές του ύπνου, της διατροφής καθώς και σε ορμονικές διαταραχές.

Τέλος, η έλλειψη κινήτρων αναφέρεται σε συμπτώματα απάθειας, απώλεια ενέργειας και ενδιαφέροντος για πράγματα που στο παρελθόν υπήρξαν σημαντικά για το άτομο. Είναι αναγκαίο να τονιστεί ότι η κατάθλιψη δεν εμφανίζεται σε όλες τις περιπτώσεις με τον ίδιο τρόπο και φυσικά διαφέρει στη συχνότητα, το βαθμό και τη διάρκεια των συμπτωμάτων σε κάθε άνθρωπο.

Παρόλο που η κατάθλιψη είναι ένα συνηθισμένο πρόβλημα της εποχής μας, θα πρέπει να αντιμετωπίζεται έγκαιρα έτσι ώστε να μην αναπτυχθούν σοβαρότερα προβλήματα ως αποτέλεσμα της καταθλιπτικής διάθεσης. Υπάρχουν κάποιοι μέθοδοι αυτοβοήθειας οι οποίες συνιστώνται. Οι μέθοδοι αυτοί βασίζονται κυρίως στην αλλαγή των αρνητικών σκέψεων και της συμπεριφοράς, το οποίο με τη σειρά του θα επιφέρει θετική αλλαγή στη διάθεση.

Είναι σημαντικό να προσπαθήσει το άτομο να αναγνωρίσει τα πράγματα και τις καταστάσεις που του προκαλούν αίσθημα ευχαρίστησης, τα οποία θα συμπεριλαμβάνονται σε ένα καθημερινό πρόγραμμα που θα σχεδιάσει.

Τα άτομα με κατάθλιψη δε διαθέτουν συνήθως την ενέργεια για να δραστηριοποιηθούν, οπότε παραμένουν αδρανή. Το αίσθημα αδράνειας αυξάνει τα καταθλιπτικά συναισθήματα, εμποδίζοντας οποιαδήποτε μορφή δραστηριοποίησης και έτσι το άτομο μπαίνει σε ένα φαύλο κύκλο. Για να σπάσει αυτός ο κύκλος θα πρέπει να προγραμματίζει κάποιες δραστηριότητες οι οποίες να ταιριάζουν στον τρόπο ζωής του.

Επίσης, είναι σημαντικό να μάθει τρόπους να χαλαρώνει, ακόμα και αν το άγχος και η ένταση δεν αποτελούν τους παράγοντες που προκαλούν την κατάθλιψη του. Θα πρέπει να δοθεί ιδιαίτερη έμφαση στην τάση που έχουν τα άτομα με κατάθλιψη να ασκούν αυστηρή κριτική στον εαυτό τους. Σε αυτήν την περίπτωση, το πρώτο βήμα είναι να αναγνωρίσουν αυτήν την τάση και να προσπαθήσουν να τη μειώσουν σταδιακά. Τέλος, ένας από τους παράγοντες που ενισχύει την καταθλιπτική διάθεση είναι η κοινωνική απομόνωση. Στην προσπάθεια αλλαγής αυτής της κατάστασης συνιστάται η εκμάθηση καινούριων κοινωνικών και επικοινωνιακών δεξιοτήτων.

Η κατάθλιψη πρέπει να αντιμετωπίζεται εγκαίρως. Αν το άτομο διαπιστώσει ότι έχει έντονη καταθλιπτική διάθεση, η οποία δεν βελτιώνεται με μεθόδους αυτοβοήθειας, τότε θα πρέπει να απευθυνθεί σε κάποιο ψυχολόγο ή σε ένα φορέα συμβουλευτικής και ψυχοθεραπείας.

Εισαγωγική Εικόνα

]]>

05 Σεπ 2012

Πώς απεικονίζουν οι γυναίκες με διατροφικές διαταραχές τον εαυτό τους;

Οι γυναίκες που πάσχουν από ανορεξία ή βουλιμία απεικονίζουν τους εαυτούς τους με εμφανώς διαφορετικά χαρακτηριστικά από ό, τι οι γυναίκες που δεν έχουν διατροφικές διαταραχές και οι οποίες θεωρούνται πως έχουν φυσιολογικό βάρος. Αυτό έχει προταθεί σε μια νέα μελέτη από το Πανεπιστήμιο της Χάιφα που δημοσιεύθηκε στο «The Arts in Psychotherapy»1 .

«Τα αποτελέσματα αυτής της μελέτης δείχνουν ότι οι γυναίκες που πάσχουν ή είναι επιρρεπείς στην ανάπτυξη διατροφικών διαταραχών, όπως η ανορεξία και η βουλιμία, μπορούν να διαγνωστούν με μια απλή και μη-παρεμβατική αξιολόγηση σχεδίου αυτο-εικόνας», εξήγησε ο καθηγητής Rachel-Lev Wiesel, επικεφαλής του Graduate School of Creative Art Therapies στο πανεπιστήμιο της Χάιφα και συν-συγγραφέας της μελέτης.

Η έρευνα, η οποία διεξήχθη από τον καθηγητή Lev -Wiesel μαζί με τον Δρ Jonathan Guez, Shimrit Valetsky, ο Dr Diego Kruszewski Sztul και ο Dr Bat-Sheva Pener, εξέτασαν 76 γυναίκες, 36 εκ των οποίων είχαν διαγνωστεί με νευρική ανορεξία ή βουλιμία, 20 χωρίς διατροφικές διαταραχές, αλλά ήταν υπέρβαρες, και 20 με φυσιολογικό βάρος. Κάθε μία από τους συμμετέχοντες συμπλήρωσαν δύο τυποποιημένα ερωτηματολόγια για τον έλεγχο των διατροφικών διαταραχών και στη συνέχεια ζητήθηκαν να ζωγραφίσουν τους εαυτούς τους. Εκτός του ότι ζητήθηκαν να ζωγραφίσουν, δεν υπήρξαν κατευθυντήριες γραμμές και δεν τέθηκαν περιορισμοί για το σχέδιο.

Η ερευνητική ομάδα αξιολόγησε τα σχέδια και βρήκε διαφορές μεταξύ των ομάδων σε τέσσερις πτυχές:

  • Λαιμός: Οι γυναίκες που πάσχουν από ανορεξία ή βουλιμία έτειναν να σχεδιάζουν ένα μεγαλύτερο λαιμό, αποσυνδεμένο λαιμό ή καθόλου.
  • Στόμα: το χαρακτηριστικό αυτό ήταν περισσότερο εμφανές στα σχέδια από τις γυναίκες που πάσχουν από ανορεξία ή βουλιμία.
  • Μηροί: οι γυναίκες με διατροφικές διαταραχές σχεδίασαν πλατύτερους μηρούς από ό, τι οι άλλες ομάδες της μελέτης.
  • Πόδια: οι γυναίκες με διατροφικές διαταραχές έτειναν να ζωγραφίζουν μορφές χωρίς πόδια ή με αποσυνδεμένα πόδια.
[caption id="attachment_2661" align="aligncenter" width="489"] Αριστερά: Σχέδιο από μια γυναίκα με ανορεξία. Μεσαία: Σχέδιο αυτο-εικόνας από μια γυναίκα που πάσχει από βουλιμία. Δεξιά: Σχέδιο αυτο-εικόνας από μια γυναίκα με φυσιολογικό βάρος. (Πηγή: Πανεπιστήμιο της Χάιφα)[/caption]

Η μελέτη αποκάλυψε επίσης ότι τα σχέδια αυτο-εικόνας μπορούν να ξεχωρίσουν μεταξύ γυναικών με ανορεξία και βουλιμία: τα άτομα με ανορεξία είχαν την τάση να παραλείψουν το στήθος από τα σχέδια τους, ζωγράφιζαν με λιγότερο καθορισμένες γραμμές και μικρότερες μορφές σε σχέση με το μέγεθος της σελίδας.

Προκειμένου να αξιολογηθεί η αξιοπιστία του τεστ, τα πιο έντονα αποτελέσματα συγκρίθηκαν με τα δύο τυποποιημένα τεστ των διατροφικών διαταραχών, και ένας πολύ ισχυρός συσχετισμός βρέθηκε μεταξύ όλων των δοκιμών.

«Οι γυναίκες που πάσχουν από διατροφικές διαταραχές συνήθως τείνουν να κρύβουν την κατάστασή τους, ακόμη και από τους θεραπευτές τους. Συχνά δυσκολεύονται να μιλήσουν για το πρόβλημά τους, έτσι ώστε ένα μη-λεκτικό και μη-παρεμβατικό εργαλείο, όπως ένα απλό αίτημα για ένα σχέδιο αυτο-εικόνας μπορεί να γίνει ένα σημαντικό εργαλείο για δημιουργική θεραπεία μέσω της τέχνης», εξηγεί ο καθηγητής-Lev Wiesel.

]]>

Πηγές / Διαβάστε περισσότερα

  1. Guez, J., Lev-Wiesel Rachel., Valetsky, S., Kruszewski Sztul, D. & Pener, B. Self-figure drawings in women with anorexia; bulimia; overweight; and normal weight: A possible tool for assessment. The Arts in Psychotherapy, 2010; 37 []
04 Σεπ 2012

Η τελειομανία στην Νευρική Ανορεξία

Τα άτομα με ανορεξία που διακινδυνεύουν την υγεία τους στην αναζήτηση ενός τέλειου σώματος είναι πιο πιθανό να είναι τελειομανείς σε όλες τις πτυχές της ζωής τους, από ό,τι τα άτομα χωρίς διατροφικές διαταραχές, σύμφωνα με μια νέα πολυεθνική μελέτη1 .

Τα ευρήματα θεωρούνται το πρώτο βήμα προς την ανακάλυψη μια πιθανής γενετικής βάσης για την νευρική ανορεξία. «Προσπαθούμε να βρούμε τα χαρακτηριστικά που κάνουν τους ανθρώπους να είναι επιρρεπείς στις διατροφικές διαταραχές, και αυτή η μελέτη προτείνει πως η τελειομανία μπορεί να είναι ένα από αυτά τα χαρακτηριστικά,» λέει ο Δρ Walter Kaye, καθηγητής ψυχιατρικής στο Πανεπιστήμιο του Πίτσμπουργκ και ένας από τους συντάκτες της μελέτης.

Δουλεύοντας με γυναίκες από τις Ηνωμένες Πολιτείες, την Αγγλία και τη Γερμανία, η ερευνητική ομάδα σύγκρινε περισσότερο από 300 γυναίκες με ανορεξία με 44 υγιείς γυναίκες με μέσο βάρος που δεν είχαν διατροφικές διαταραχές.

Οι γυναίκες με ανορεξία τέθηκαν σε τρεις ομάδες: σε εκείνες που είχαν ακραίους περιορισμούς στη λήψη τροφής, εκείνες που χρησιμοποιούν καθαρτικά και εκείνες που κάνουν κραιπάλες φαγητού και μετά χρησιμοποιούν καθαρτικά για εξυγίανση.

«Η τελειομανία ήταν υψηλή σε όλες τις υποκατηγορίες ανορεξίας,» αναφέρει η επικεφαλής συγγραφέας δρ Κάθριν Halmi, καθηγήτρια ψυχιατρικής στο Ιατρικό Κολέγιο Weill του Πανεπιστημίου Κορνέλ και διευθύντρια του Προγράμματος Διατροφικών Διαταραχών στο Τμήμα Westchester της Νέας Υόρκης του Νοσοκομείου Presbyterian.

Και η χώρα προέλευσης των γυναικών δεν φαίνεται να έχει σημασία, αναφέρει. «Αυτή η μελέτη ορίζει πως η τελειομανία είναι ένα ισχυρό χαρακτηριστικό της ανορεξίας, και τώρα πρέπει να δούμε αν αυτό το γνώρισμα μεταδίδεται στα γονίδια», λέει η Δρ. Halmi.

«Νομίζω ότι η μελέτη αυτή επιβεβαιώνει πολλά από αυτά που είναι ήδη γνωστά,» λέει ο Δρ Ira, διευθυντής της Εφηβικής Ιατρικής, διευθυντής και ιδρυτής του προγράμματος διατροφικών διαταραχών HEED στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Brookdale και Ιατρικό Κέντρο στη Νέα Υόρκη. «(Η μελέτη) μας δείχνει την κατεύθυνση που έχουμε δει εμπειρικά: ότι η τελειομανία έχει μια υποκείμενη επίδραση στους ασθενείς με ανορεξία.»

Τι να κάνετε

Σε αυτό το σημείο, τα ευρήματα θα έχουν μικρή επίδραση στη θεραπεία ή στην πρόληψη της ανορεξίας, παρά μόνο να τονίσω ότι η θεραπεία θα πρέπει να αντιμετωπίζει τις τάσεις τελειομανίας, επισημαίνει η Δρ. Halmi.

Οι ερευνητές συνιστούν περισσότερη εκπαίδευση στους γονείς, δασκάλους και γιατρούς, και προτείνουν στους γιατρούς να είναι σε εγρήγορση στο σημείο των διατροφικών διαταραχών.

Σημεία σημαντικά για προσοχή είναι η απώλεια βάρους, οι εναλλαγές της διάθεσης, προβλήματα συμπεριφοράς, χαμηλότεροι βαθμοί, κοινωνική απομόνωση, οι μαύροι κύκλοι κάτω από τα μάτια, ο κιτρινωπός αποχρωματισμός στις παλάμες και τα πέλματα των ποδιών και, στις γυναίκες, η απώλεια της εμμήνου ρύσεως.

Εισαγωγική Φωτογραφία

]]>

Πηγές / Διαβάστε περισσότερα

  1. Halmi, K.A., Bellace, D., Berthod, S., Berrettini, W., Brandt, H. A., Bulik, C. M., Crawford, S., Fichter, M. M., Johnson, C. L., Kaplan, A., Kaye, W. H., Thornton, L., Treasure, J., Woodside, D. B. & Strober, M. (2012). An examination of early childhood perfectionism across anorexia nervosa subtypes. International Journal of Eating Disorders, 45(6), 800-807. []
24 Ιούλ 2012

Παγοφαγία

Γράφει ο Σωτήριος Βλασταράκος*

Το θέμα με το οποίο θα ασχοληθούμε σήμερα αφορά μια από τις συνήθειες που έχουν ορισμένοι άνθρωποι,να μασάνε δηλαδή πάγο.Και όταν λέμε πάγο συνήθως εννοούμε με τη μορφή παγακιών ολόκληρων ή τριμμένου πάγου.

Η συνήθεια να μασάμε πάγο ή αλλιώς παγοφαγία ανήκει στις παραλειτουργικές συνήθειες(έξεις) που έχουν ορισμένοι άνθρωποι.Άλλοι δαγκώνουν τα νύχια τους,άλλοι τρίζουν τα δόντια τους,άλλοι μασάνε πάγο. Πρώτα πρώτα πρέπει να αναζητήσουμε την αιτία που μας οδηγεί να μασάμε πάγο. Είναι ανία; Είναι άγχος; Είναι κάτι άλλο που θα πρέπει να μας προβληματίσει;

Έχει παρατηρηθεί ότι η συνήθεια αυτή συνδέεται με σιδηροπενική αναιμία,δηλαδή με αναιμία λόγω έλλειψης σιδήρου. Ο πάγος προκαλεί άμβλυνση της αίσθησης του πόνου στη γλώσσα(γλωσσίτιδα),που συνδέεται με την έλλειψη σιδήρου. Τα καλά νέα είναι ότι αν πάσχετε από σιδηροπενική αναιμία,με ένα συμπλήρωμα σιδήρου και με βελτίωση της διατροφής σας θα το ξεπεράσετε. Η σιδηροπενική αναιμία ανήκει στις αναιμίες που οφείλονται αποκλειστικά και μόνο στη λάθος διατροφή και όχι σε κάποιο γενετικό πρόβλημα.

Η «παγοφαγία» θα μπορούσε επίσης να μας προβληματίσει,μια και ορισμένοι την κατατάσσουν στις αλλοτριοφαγίες (pica), στην κατανάλωση δηλαδή πραγμάτων που δεν έχουν θρεπτικό όφελος για τον οργανισμό,άρα μπορεί να είναι μια ένδειξη ψυχολογικής διαταραχής του ατόμου. Στην περίπτωση αυτή θα πρέπει να αναζητηθεί η συμβουλή ενός εξειδικευμένου, για την αντιμετώπιση της συνήθειας αυτής.

Τα παιδιά φυσικά τρελαίνονται να μασάνε πάγο.Το βλέπουν σαν παιχνίδι.Αυτό είναι της ηλικίας και δεν είναι κάτι που θα πρέπει να σας προβληματίζει αρκεί να γίνεται σε λογικά πλαίσια. Η αντιμετώπιση του δε θα πρέπει σε καμία περίπτωση να γίνει με έντονη αντιπαράθεση,μια και τα παιδιά έχουν την τάση να επαναλαμβάνουν μοτίβα συμπεριφοράς και αντιδράσεις που γνωρίζουν ότι εξαγριώνουν τους γονείς τους.

Και γιατί γιατρέ το μάσημα πάγου είναι κακό;

 Πρώτα πρώτα όταν δαγκώνουμε παγάκια,ασκούμε πίεση με τα δόντια μας. Άρα κινδυνεύουμε να στραβοδαγκώσουμε, ειδικά κάτι τόσο σκληρό όσο το παγάκι και να σπάσουμε τα δόντια μας. Επίσης το θέμα με τα παγάκια είναι ότι υποβάλλουμε τα δόντια μας σε επαναλαμβανόμενους κύκλους ζεστού-κρύου με αποτέλεσμα να φθείρονται και να είναι πιο πιθανό να σπάσουν. Οι επαναλαμβανόμενοι κύκλοι ζεστού-κρύου χρησιμοποιούνται σε πολλές δοκιμασίες για τη μέτρηση της αντοχής στην κόπωση πολλών υλικών και όχι άδικα. Γιατί να υποβάλετε τα δόντια σας σε αυτήν τη δοκιμασία; Δεν τα λυπάστε; Και τελευταίο,αλλά εξίσου σημαντικό. Τα κομμάτια από τα παγάκια μπορούν να τραυματίσουν τα ούλα και να προκαλέσουν βλάβες. Παρατεταμένος τραυματισμός ενδέχεται να προκαλέσει προβλήματα στα ούλα.

Ενδέχεται βέβαια να καταφεύγουμε στο δάγκωμα πάγου όταν τελειώσουμε το φαγητό γιατί δεν έχουμε κάτι άλλο να κάνουμε,απλά δηλαδή από ανία.Αν αυτή είναι η αιτιολογία,τότε είναι και πιο εύκολο να κόψουμε τη συνήθεια.

Άρα λοιπόν θα πρέπει να αναζητήσουμε τις αιτίες που μας ωθούν να δαγκώνουμε παγάκια.Και αν θέλουμε να αντικαταστήσουμε τη συνήθεια αυτή με το δάγκωμα πχ καρότων ή μήλων(αν θέλουμε κάτι σκληρό ή τραγανιστό)ή να προσπαθούμε να έχουμε το παγάκι μέσα στο στόμα μας χωρίς να το δαγκώνουμε,ούτως ώστε να μην υποβάλλουμε τα δόντια μας σε..βασανιστήρια ζεστού-κρύου.

Ελπίζω να σας ενημέρωσα.Και μην ξεχνάτε να χαμογελάτε!!

Ο Σωτήριος Βλασταράκος είναι Χειρουργός Οδοντίατρος,απόφοιτος του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνων.Είναι στο τελευταίο έτος του μεταπτυχιακού τίτλου σπουδών στη Βιολογία Στόματος με κατεύθυνση την Αισθητική Οδοντιατρική .Ασχολείται με όλο το θεραπευτικό φάσμα της Οδοντιατρικής,με έμφαση στην Αισθητικήκαι ΠροληπτικήΟδοντιατρική,την Ορθοδοντική Ενηλίκων και την παροχή Οδοντιατρική περίθαλψης σε άτομα που αντιμετωπίζουν ψυχικά νοσήματα. E-mail: sotvlastarakos@yahoo.com

Blog: dentalopinions.blogspot.gr

]]>

23 Ιούλ 2012

Το Ηλεκτροεγκεφαλογράφημα μπορεί να ανιχνεύσει αυτισμό σε παιδιά ηλικίας 2 ετών

Μελέτες έχουν δείξει ότι η πρώιμη παρέμβαση σε παιδιά με αυτισμό μπορεί να συμβάλει στη βελτίωση της συνολικής ποιότητας της ζωής, βοηθώντας τους να επιτύχουν τις υψηλότερες δυνατότητες επιπέδου λειτουργίας και προσαρμοστικότητας τους. Και τώρα, με 1 στα 88 παιδιά που διαγιγνώσκονται με την πάθηση, είναι σαφές ότι η έγκαιρη διάγνωση πρέπει να γίνεται. Δυστυχώς, η διάγνωση του αυτισμού μπορεί να είναι δύσκολη να επιτευχθεί, ειδικά για τα παιδιά για το υψηλότερο άκρο του φάσματος και παιδιά με Asperger. Αλλά μια νέα μελέτη φαίνεται να μπορεί να αλλάξει όλα αυτά.

Μια ερευνητική ομάδα του Νοσοκομείου Παίδων της Βοστώνης αναφέρει ότι το ΗΕΓ, ένα διαγνωστικό τεστ που καταγράφει την ηλεκτρική δραστηριότητα του εγκεφάλου, μπορεί να είναι χρήσιμo για την παροχή διάγνωσης αυτισμού, ακόμη και από δύο ετών1 . Ενώ η περαιτέρω έρευνα για να επιβεβαιωθούν τα αποτελέσματα είναι απαραίτητη, τα νέα αυτά στοιχεία θα μπορούσαν να κάνουν τη διάγνωση ευκολότερη και νωρίτερα για τα άτομα με τη διαταραχή του φάσματος του αυτισμού.

Στη μελέτη, οι ερευνητές ανέλυσαν τα αποτελέσματα του ηλεκτροεγκεφαλογραφήματος σχεδόν από 1.000 παιδιά. Ήταν σε θέση να διακρίνουν σαφώς τα παιδιά με αυτισμό από τα παιδιά που δεν έχουν αυτισμό μετά την ανακάλυψη 33 ειδικών σχεδίων που φάνηκε να συνδέονται με τον αυτισμό. Τα σχέδια βρέθηκαν σταθερά μεταξύ των παιδιών με αυτισμό σε όλες τις ηλικιακές ομάδες – ηλικίας 2 έως 12 ετών. Το ποσοστό ακρίβειας αφού επαναλήφθηκε η ανάλυση 10 φορές, έφτασε το 90%.

Η ομάδα σχεδιάζει τώρα να επαναλάβει τη μελέτη τους με παιδιά που έχουν διαγνωστεί με σύνδρομο Asperger. Ενώ το Asperger θεωρείται ένα υποσύνολο του αυτισμού, τα άτομα με αυτό το συγκεκριμένο όρο τείνουν να έχουν υψηλότερο από το μέσο όρο νοημοσύνη και εμφανίζουν λιγότερες δυσκολίες στην ομιλία από ό, τι εκείνα τα παιδιά με τη διαταραχή του φάσματος του αυτισμού.

Ο Δρ Frank Duffy, ο ηγέτης της έρευνας, πιστεύει ότι η δοκιμή μπορεί να βοηθήσει να προσδιοριστεί αν το Asperger πρέπει να θεωρηθεί ως μια εντελώς διαφορετική κατάσταση, παρά ένα υποσύνολο του αυτισμού. Το ΗΕΓ μπορεί επίσης να βοηθήσει στον καθορισμό του αν ορισμένες θεραπείες είναι αποτελεσματικές στην αποκατάσταση του αυτισμού. Ακόμη πιο ενδιαφέρον είναι ότι μπορεί να προσδιοριστεί αν τα αδέλφια των παιδιών που έχουν διαγνωστεί με αυτισμό, επίσης υποφέρουν από την πάθηση.

«Είναι μια μεγάλη αιτία του άγχους όταν τα μεγαλύτερα αδέλφια αναπτύσσουν αυτισμό,» δήλωσε ο Δρ Duffy. «Το ΗΕΓ μπορεί να προσφέρει έναν τρόπο για να ελεγχθεί η πάθηση σε μικρότερα αδέλφια εκ των προτέρων από αυτούς που έχουν τα συμπτώματα.»

Η Caroline Hattersley της Εθνικής Εταιρείας Αυτιστικών, δήλωσε: «Καλωσορίζουμε κάθε έρευνα που μπορεί να μας βοηθήσει να κατανοήσουμε καλύτερα τον αυτισμό. Σε μια πρόσφατη έρευνα, το 50% των ατόμων με αυτισμό και οι οικογένειές τους ανέφεραν ότι ήταν δύσκολο να πάρουν μια διάγνωση και το 55% δήλωσε ότι η διαδικασία ήταν υπερβολικά χρονοβόρα. Αν και περαιτέρω δοκιμές του ηλεκτροεγκεφαλογραφήματος εξακολουθούν να απαιτούνται, κάθε εργαλείο που βοηθάει στον εντοπισμό του αυτισμού σε νεαρότερη ηλικία μπορεί ενδεχομένως να βελτιώσει την ποιότητα ενός ατόμου με αυτισμό, επιτρέποντας τη σωστή υποστήριξη να τεθεί σε ισχύ νωρίτερα. «

Εισαγωγική Φωτογραφία

]]>

Πηγές / Διαβάστε περισσότερα

  1. Frank H Duffy and Heidelise Als “A stable pattern of EEG spectral coherence distinguishes children with autism from neuro-typical controls – a large case control study” published online June 26, 2012 BMC Medicine 2012, 10:64 doi:10.1186/1741-7015-10-64 []
08 Ιούν 2012

Η κατάθλιψη και η δυσφορία στον κόσμο των ραντεβού

Η κατάθλιψη και η δυσφορία, οι οποίες είναι αρνητικές καταστάσεις διάθεσης που δεν πληρούν το όριο της κλινικής κατάθλιψης, προκαλούν δυσκολίες στις κοινωνικές και διαπροσωπικές σχέσεις των ατόμων. Έρευνες έχουν δείξει ότι οι άνθρωποι με αρνητική διάθεση, είναι λιγότερο δεκτικοί, εκθέτουν συμπεριφορές απόσυρσης και τείνουν να απομονώνονται. Άτομα με αρνητική διάθεση, επίσης βλέπουν τον κόσμο γύρω τους μέσα από ένα φακό «απαισιοδοξίας». Προηγούμενες μελέτες που έχουν επικεντρωθεί στο πώς τα άτομα με ιστορικό κατάθλιψης ή τρέχουσας ύφεσης διαθέσεως αντιλαμβάνονται τον κόσμο γύρω τους, βασίστηκαν στις προσομοιώσεις των προσωπικών αλληλεπιδράσεων. Αν και αυτές έχουν δώσει κάποια στοιχεία σχετικά με το πώς η άσχημη διάθεση επηρεάζει αρνητικά την αντίληψη, χρειάζονται πιο ρεαλιστικά πειράματα.

Ο David S. Greenawalt1 θέλησε να ληφθούν πιο ακριβείς εκτιμήσεις. Ηγήθηκε πρόσφατα μια μελέτη που απαιτήθηκαν 104 συμμετέχοντες να αξιολογήσουν τα αποτελέσματα των πρώτων ραντεβού μέσω σεναρίων. Οι συμμετέχοντες είχαν όλοι διαγνωστεί με κατάθλιψη στο παρελθόν ή έχουν τρέχον αίσθημα δυσφορίας. Έβλεπαν τα πρώτα ραντεβού με πραγματικούς ανθρώπους και στη συνέχεια ρωτήθηκαν αν θεωρούσαν ότι αυτοί οι άνθρωποι θα θέλουν να συνεχίσουν να βγαίνουν ραντεβού. Τα αποτελέσματα συγκρίθηκαν με τα πραγματικά αποτελέσματα.

Σε αντίθεση με πολλές από τις υπάρχουσες μελέτες, ο Greenawalt διαπίστωσε ότι τα άτομα με ιστορικό κατάθλιψης ήταν πιο ακριβείς στις προβλέψεις τους, ειδικά σε σχέση με τα αρνητικά αποτελέσματα. Όσον αφορά τα θετικά αποτελέσματα, οι άνδρες με ιστορικό κατάθλιψης ήταν στην πραγματικότητα πιο ανακριβείς στις προβλέψεις τους από τους άνδρες χωρίς καταθλιπτικά συμπτώματα. Ο Greenawalt πιστεύει ότι οι άνδρες, οι οποίοι έχουν εμφανίσει κατάθλιψη στο παρελθόν μπορεί να είναι πιο ευαίσθητοι στις αρνητικές αντιδράσεις των άλλων σε κοινωνικές καταστάσεις. Μπορούν να έχουν μεγαλύτερη επίγνωση της γλώσσας του σώματος και να έχουν αυξημένη ανησυχία για απόρριψη. Ο Greenawalt σημειώνει ότι η κατάθλιψη μπορεί να φέρει μεγαλύτερο στίγμα για τους άνδρες, επειδή η ανασφάλεια, η απελπισία, η θλίψη και η καταθλιπτική εικόνα έρχονται σε αντίφαση με το τυπικό αρσενικό.

Εν ολίγοις, η μελέτη αποκάλυψε ότι οι αρνητικές προβλέψεις ήταν πιο ακριβείς σε γενικές γραμμές, για τους άνδρες και τις γυναίκες με ιστορικό καταθλιπτικής διάθεσης, αλλά όχι για εκείνους με τα τρέχοντα συμπτώματα δυσφορίας. Αυτό δικαιολογεί περαιτέρω διερεύνηση σε αρνητικές κοινωνικές αντιδράσεις σε σχέση με την επιμονή της κατάθλιψης. Ο Greenawalt πρόσθεσε, «Φαίνεται σημαντικό να αυξηθεί η κατανόηση των παραγόντων που μπορούν να παρακινήσουν μεγαλύτερη ακρίβεια σε κοινωνικές αντιλήψεις, δεδομένου ότι η διαπροσωπική λειτουργία διαδραματίζει κεντρικό ρόλο στην επανάληψη και τη συντήρηση της κατάθλιψης.»

]]>

Πηγές / Διαβάστε περισσότερα

  1. Greenawalt, D. S., Hayes, A. M. (2012). Is past depression or current dysphoria associated with social perception? Journal of Social and Clinical Psychology,31.4, 329-355 []
23 Μαΐ 2012

H σοβαρή κακοποίηση στην παιδική ηλικία μπορεί να τριπλασιάσει τον κίνδυνο εμφάνισης σχιζοφρένειας

Mια νέα έρευνα συνδέει τη σεξουαλική, σωματική και συναισθηματική κακοποίηση, του σχολικού εκφοβισμού και τη παραμέληση από τους γονείς με την εμφάνιση σχιζοφρένειας στην ενήλικη ζωή. Παιδιά που βιώνουν σοβαρές μορφές κακοποίησης είναι περίπου τρεις φορές πιο πιθανό να αναπτύξουν σχιζοφρένεια και συναφείς ψυχώσεις αργότερα στη ζωή τους σε σύγκριση με παιδιά που δεν βιώνουν τέτοιες καταστάσεις, σύμφωνα με μια μελέτη που έχει φέρει ψυχιατρικά δεδομένα από σχεδόν 80.000 ανθρώπους.

Τα αποτελέσματα προστέθηκαν στα αυξανόμενα στοιχεία που αποδεικνύουν ότι η κακοποίηση στην παιδική ηλικία μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο εμφάνισης ψυχικών διαταραχών στην ενήλικη ζωή, συμπεριλαμβανομένης της κατάθλιψης, διαταραχές της προσωπικότητας και του άγχους.

Ο καθηγητής Richard Bentall του Πανεπιστημίου Λίβερπουλ του Ινστιτούτου Ψυχολογίας, Υγείας και Κοινωνίας, ο οποίος ηγήθηκε της μελέτης, έδειξε ότι ο κίνδυνος εμφάνισης ψύχωσης αυξάνεται σύμφωνα με το ποσό της κακοποίησης ή του τραύματος που ένα παιδί είχε περάσει, με πιο επηρεασμένα παιδιά να έχουν 50-φορές αυξημένο κίνδυνο σε σύγκριση με παιδιά που δεν έχουν υποστεί καμία κακομεταχείριση. Επίσης, έδειξε ότι τα τραύματα που βιώνει ένα άτομο στην παιδική του ηλικία δημιουργούν ψυχιατρικά συμπτώματα αργότερα στη ζωή.

Η σχιζοφρένεια εμφανίζεται σε περίπου 1-3% του πληθυσμού και ορίζεται από τους ψυχιάτρους ως μια από τις πιο σοβαρές μορφές ψυχικής ασθένειας. Χαρακτηρίζεται από παραισθήσεις και ψευδαισθήσεις, παράξενες πεποιθήσεις και έλλειψη ενδιαφέροντος καθώς και απώλεια ενσυναίσθησης.

Η ομάδα του Richard Bentall 36 δημοσιευμένες μελέτες που περιείχαν στοιχεία σχετικά με την κακομεταχείριση ατόμων στη παιδική τους ηλικία (συμπεριλαμβανομένης της σεξουαλικής, σωματικής και συναισθηματικής κακοποίησης, ο θάνατος ενός γονέα, σχολικού εκφοβισμού και παραμέληση) και ψυχιατρικά συμπτώματα σε σχεδόν 80.000 άτομα, τα οποία συλλέχθηκαν κατά τη διάρκεια των 30 ετών. Η ομάδα διαπίστωσε, πως οι άνθρωποι που εμφάνισαν αυτούς τους τύπους τραύματος στην παιδική ηλικία έδειξαν πως υπήρχαν 3 φορές περισσότερες πιθανότητες να αναπτύξουν σχιζοφρένεια ως ενήλικες.

Σε περιπτώσεις όπου κάποιος είχε υποστεί συνεχείς κακοποιήσεις, ο κίνδυνος ανάπτυξης σχιζοφρένειας αργότερα στη ζωή του αυξανόταν περαιτέρω. «Οι άνθρωποι που είχαν σοβαρά και πολλαπλά τραύματα στη ζωή τους είχαν 50 φορές μεγαλύτερο κίνδυνο εκδήλωσης ψύχωσης [αργότερα στη ζωή τους],» δήλωσε ο Bentall.

Τα τελευταία αποτελέσματα προσθέτουν στα ήδη υπάρχοντα στοιχεία ότι η παιδική κακοποίηση μπορεί να οδηγήσει σε σοβαρά προβλήματα στη μετέπειτα ζωή των ατόμων που την έχουν υποστεί. Το 2011, επιστήμονες στο Ινστιτούτο Ψυχιατρικής στο King’s College του Λονδίνου διαπίστωσαν ότι τα άτομα με ιστορικό κακοποίησης κατά την παιδική ηλικία είχαν πάνω από διπλάσιες πιθανότητες να έχουν επαναλαμβανόμενα επεισόδια κατάθλιψης στην ενήλικη ζωή και επίσης 43% περισσότερες πιθανότητες να εμφανίσουν φτωχά αποτελέσματα, όσον αφορά την ψυχοθεραπεία ή και τη χρήση φαρμάκων.

Οι μηχανισμοί πίσω από τη σχέση μεταξύ παιδικής κακοποίησης και της σχιζοφρένειας δεν είναι ακόμα κατανοητοί. Νωρίτερα φέτος, οι ψυχίατροι στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ διαπίστωσαν ότι άτομα που έπεσαν θύματα σεξουαλικής ή συναισθηματική κακοποίησης ως παιδιά παρουσίασαν διαφοροποιημένες τρεις σημαντικές περιοχές του ιππόκαμπου, που εμπλέκονται στον έλεγχο της μνήμης και της ρύθμισης των συναισθημάτων. Οι τομείς αυτοί ήταν μειωμένοι έως και 6,5%.

«Είναι απολύτως πιθανό ότι αυτές οι αλλαγές στον εγκέφαλο που βλέπουμε σε ασθενείς να είναι αποτελέσματα των εμπειριών της ζωής τους», δήλωσε ο Bentall. «Αλλά δεν γνωρίζουμε αν αυτός είναι ο κανόνας.»

Ο Louise Arseneault, ένας ανώτερος λέκτορας στο IOP, είπε ότι ήταν ενθαρρυντικό να γνωρίζουμε ότι τόσο πολλές διαφορετικές μελέτες έρχονται με παρόμοια συμπεράσματα για τη σχέση μεταξύ των αντιξοοτήτων παιδικής ηλικίας και ψυχωτικών συμπτωμάτων. «Γνωρίζουμε ήδη ότι τραύματα και οι επιζήμιες εμπειρίες στην παιδική ηλικία φέρνουν το μερίδιό τους για τις δυσκολίες, είτε πρόκειται για την ψυχική υγεία ή σωματική υγεία. Αλλά είναι εντυπωσιακό το γεγονός ότι αυτές οι αντιξοότητες εμφανίζουν την ψυχική υγεία ως αναπηρία, όπως η ψύχωση, η οποία έχει θεωρηθεί ότι επηρεάζεται από γενετικούς παράγοντες.»

Ο Andrea Danese, ένας ερευνητής στη Παιδική και Εφηβική Ψυχιατρική στο IOP, δήλωσε: «Τα τραγικά αυτά ευρήματα μπορεί να μας βοηθήσει να αποκαλυφθούν νέες λύσεις. Αν μπορούμε να κατανοήσουμε πώς οι αντιξοότητες στη παιδική ηλικία επηρεάζουν τον κίνδυνο εμφάνισης της ψύχωσης, θα έχουμε νέες ελπίδες για την ανάπτυξη παρεμβάσεων για την πρόληψη και τη θεραπεία ψυχικών ασθενειών.»

Πηγή φωτογραφίας

  • National Children’s Alliance
]]>

08 Μαΐ 2012

Οφέλη της Διπολικής Διαταραχής

Λέγεται, πως ορισμένα άτομα με διπολική διαταραχή βιώνουν συναισθήματα υψηλής αξίας και έχουν θετικές εμπειρίες ζώντας με την πάθηση, σύμφωνα με μια νέα έρευνα που πραγματοποιήθηκε από τους Lobban, Taylor, Murray & Jones1 στο Πανεπιστήμιο του Lancaster. Σύμφωνα με τη μελέτη, δέκα άτομα (ηλικίας 24 έως 57 ετών) με διπολική διαταραχή ανέφεραν διάφορα οφέλη της κατάστασης, συμπεριλαμβάνοντας αυξημένες και οξύτερες αισθήσεις και αύξηση της παραγωγικότητας. Για τη μελέτη, οι ερευνητές διερεύνησαν τα αυξανόμενα στοιχεία ότι κάποιοι άνθρωποι με διπολική ασθένεια εκτιμούν ορισμένες εμπειρίες που φέρνει η διαταραχή, και σε ορισμένες περιπτώσεις θα προτιμούσαν να κρατήσουν την κατάσταση.

Οι συμμετέχοντες στη μελέτη περιέγραψαν ένα ευρύ φάσμα από εσωτερικές καταστάσεις τις οποίες θεωρούν ότι βιώνουν σε πολύ μεγαλύτερη ένταση από ό,τι εκείνους που δεν έχουν την πάθηση, όπως αυξημένη αντιληπτική ευαισθησία, δημιουργικότητα, εστίαση και την καθαρότητα της σκέψης. Ορισμένοι εργάζονται (ή είχαν εργαστεί στο παρελθόν) σε υψηλές επαγγελματικές θέσεις ή σπούδαζαν για να κερδίσουν ένα ανώτερο πτυχίο. Οι συμμετέχοντες περιέγραφαν λεπτομερώς τις φορές όταν τα καθήκοντα στη δουλειά ήταν δύσκολα ή χρονοβόρα, αλλά τα εκτελούσαν με απίστευτη ευκολία.

Αισθάνονταν τη δυνατότητα πως μπορούν να πετύχουν σε τόσο υψηλά επίπεδα κατά τη διάρκεια αυτών των χρόνων κάτι το οποίο ήταν άκρως ικανοποιητικό. Ορισμένοι εξέφρασαν την άποψη ότι αισθάνονταν «τυχεροί» ή ακόμη «ευλογημένοι» να έχουν την διαταραχή αυτή. «Είναι σχεδόν σαν να ανοίγει κάτι στον εγκέφαλο που είναι διαφορετικά εκεί, και βλέπω τα χρώματα πολύ πιο έντονα απ’ότι συνήθιζα… Πιστεύω λοιπόν ότι η πρόσβαση που έχω στη μουσική και στη τέχνη είναι κάτι για το οποίο είμαι ευγνώμων στη διπολική διαταραχή για την ενίσχυση. Είναι σχεδόν σαν να είναι ένας μεγεθυντικός φακός που βρίσκεται ανάμεσα σε αυτό και εμένα» είπε ένας από τους συμμετέχοντες στη μελέτη.

Μερικοί άνθρωποι με την διαταραχή θεωρούν, επίσης ότι θα μπορούσαν να αποκομίσουν θετικά στοιχεία από τα πιο χαμηλά σημεία, καθώς, και να έχουν μεγαλύτερη ενσυναίσθηση για τον πόνο των άλλων. «Η διπολική διαταραχή θεωρείται γενικά ως μια σοβαρή και χρόνια ψυχική νόσος με σοβαρές αρνητικές συνέπειες για τα άτομα με αυτή τη διάγνωση και τους φίλους και την οικογένειά τους», δήλωσε η επικεφαλής της μελέτης, η Δρ. Fiona Lobban.

«Για μερικούς ανθρώπους είναι υπερβολική η κατάσταση. Η έρευνα δείχνει ότι τα ποσοστά ανεργίας μακράς διαρκείας είναι υψηλά, οι σχέσεις έχουν αμαυρωθεί από τα υψηλά επίπεδα του βάρος για την οικογένεια και τους φίλους, και η ποιότητα της ζωής είναι πολλές φορές κακή. Τα υψηλά ποσοστά της χρήσης ναρκωτικών και αλκοόλ που αναφέρθηκαν για τα άτομα με αυτή τη διάγνωση και τα ποσοστά αυτοκτονιών είναι είκοσι φορές μεγαλύτερα από αυτά του γενικού πληθυσμού.»

«Ωστόσο, παρόλα αυτά τα στοιχεία, οι ερευνητές και οι κλινικοί γιατροί γνωρίζουν ότι ορισμένες πτυχές της διπολικής διαταραχής εκτιμούνται ιδιαιτέρως από μερικούς ανθρώπους. Θέλαμε να μάθουμε ποιες είναι αυτές οι θετικές εμπειρίες που βιώνουν «, πρόσθεσε.

«Οι άνθρωποι ήταν πολύ πρόθυμοι να συμμετάσχουν σε αυτή τη μελέτη και να εκφράσουν τις απόψεις τους. Είναι πολύ σημαντικό να μάθουμε περισσότερα για τα θετικά της διπολικής διαταραχής, καθώς η εστίαση στις αρνητικές μόνο πτυχές σκιαγραφεί μια πολύ προκατειλημμένη εικόνα που διαιωνίζει την άποψη της διπολικής ως μια εντελώς αρνητική εμπειρία. Εάν αποτύχουμε να εξερευνήσουμε τα θετικά της διπολικής θα αδυνατούμε να κατανοήσουμε την αμφισημία ορισμένων ανθρώπων προς τη θεραπεία», συνέχισε η Δρ. Lobban.

Εισαγωγική Φωτογραφία

]]>

Πηγές / Διαβάστε περισσότερα

  1. Lobban, F., Taylor, K., Murray, C. & Jones, S. (2012). Bipolar Disorder is a two-edged sword: a qualitative study to understand the positive edge. Journal of Affective Disorders []