24 Απρ 2012

Ψυχοϊστορικά: 24 Απριλίου 1926 – Γεννιέται ο Charles Thomas, ο πατέρας του "Συνδέσμου Μαύρων Ψυχολόγων" στις ΗΠΑ

Σαν σήμερα, στις 24 Απριλίου 1926, γεννιέται ο Charles W. Thomas. Ο Thomas ήταν ο συνιδρυτής του Συνδέσμου Μαύρων Ψυχολόγων στις ΗΠΑ, ένας σύνδεσμος που ιδρύθηκε το 1968 (μετά την δολοφονία του Martin Luther King) και είχε ως σκοπό την συσπείρωση των αφροαμερικανών ψυχολόγων και την μελέτη παραγόντων όπως το χρώμα του δέρματος και ο ρατσισμός κατά την διάρκεια της ψυχοθεραπείας. Στην προσωπική του έρευνα ασχολήθηκε με παρόμοια θέματα ρατσισμού, αλλά και την σημαντικότητα των φυλετικών παραγόντων στην αλληλεπίδραση των ατόμων.

]]>

29 Μαρ 2012

Οι επιβάτες των τραίνων ρυπαίνουν λιγότερο όταν το τραίνο μυρίζει καθαριότητα

Το πρόβλημα με τα βρώμικα τραίνα δεν είναι μονάχα ελληνική υπόθεση. Φαίνεται πως οι φίλοι μας στον Βορρά έχουν παρόμοια προβλήματα με την καθαριότητα των τραίνων, ιδιαίτερα στα μεγάλα ταξίδια, καθώς μια Ολλανδή κοινωνική ψυχολόγος αποφάσισε να ερευνήσει το θέμα και να βρει μια λύση. Η ερευνητική ομάδα της Martinijn de Lange έστησε ένα πολύ απλό πείραμα για να αξιολογήσει την υπόθεση πως εάν ένα βαγόνι μυρίζει καθαριστικό, οι επιβάτες τείνουν να ρυπαίνουν λιγότερο12 .

Η ομάδα τοποθέτησε ανοιχτά δοχεία καθαριστικών προϊόντων σε δύο βαγόνια τραίνων που έκαναν ένα ταξίδι εντός Ολλανδίας, με αποτέλεσμα τα βαγόνια να έχουν μια ελαφριά μυρωδιά καθαριστικού προϊόντος. Στο τέλος της διαδρομής συνέλλεξαν τα σκουπίδια που άφησαν οι επιβάτες των συγκεκριμένων βαγονιών και συνεκριναν το βάρος τους με αυτό των σκουπιδιών από δύο άλλα βαγόνια του ίδιου τραίνου που δεν περιείχαν καθαριστικό προϊόν. Επαναλαμβάνοντας το πείραμα μερικές δεκάδες φορές, στο τέλος διαπίστωσαν ότι το μέσο βάρος των σκουπιδιών από τα «καθαρά» βαγόνια ήταν τρεις φορές μικρότερο από αυτό των «βρώμικων» βαγονιών.

Οι ερευνητές πιστεύουν ότι ο λόγος που η μυρωδιά του καθαριστικού είχε ένα τόσο εντυπωσιακό αποτέλεσμα στην μείωση των ρύπων είναι πως ασυνείδητα ενεργοποιείται μια ρουτίνα συμπεριφορών σχετιζόμενων με την καθαριότητα, κάτι που λειτουργεί ως αποτρεπτικός παράγοντας για την ρύπανση του χώρου. Παρόμοιες έρευνες στο παρελθόν3 είχαν δείξει πως όταν οι συμμετέχοντες μιας έρευνας μύριζαν καθαριστικό έτειναν να δηλώνουν πως στην καθημερινότητά τους κάνουν περισσότερες συμπεριφορές σχετικές με την καθαριότητα και την υγιεινή.

Τα αποτελέσματα ερευνών όπως η παραπάνω μπορούν να αξιοποιηθούν από υπηρεσίες, οργανισμούς και επιχειρήσεις που θέλουν να μειώσουν τους ρύπους και να προωθήσουν συγκεκριμένες συμπεριφορές ώστε ο εκάστοτε χώρος να παραμένει τακτοποιημένος και καθαρός.

Εισαγωγική Φωτογραφία

]]>

Πηγές / Διαβάστε περισσότερα

  1. de Lange, M., Debets, L., Ruitenburg, K., and Holland, R. (2012). Making less of a mess: Scent exposure as a tool for behavioral change. Social Influence, 7 (2), 90-97 DOI: 10.1080/15534510.2012.659509 []
  2. Research Digest: Passengers litter less on carriages that smell of cleaning product []
  3. Holland, R. W., Hendriks, M., & Aarts, H. (2005). Smells Like Clean Spirit Nonconscious Effects of Scent on Cognition and Behavior. Psychological Science, 16(9), 689–693. doi:10.1111/j.1467-9280.2005.01597.x []
13 Μαρ 2012

Ψυχοϊστορικά: 13 Μαρτίου

Σαν σήμερα, στις 13 Μαρτίου 1964 στην Νέα Υόρκη δολοφονείται η Kitty Genovese. Η Kitty ήταν ιδιοκτήτρια εστιατορίου και επέστρεφε νωρίς το πρωί στο σπίτι της, όταν και ένας κλέφτης της επιτέθηκε και την μαχαίρωσε. Το ενδιαφέρον της υπόθεσης είναι πως δύο εβδομάδες αργότερα ένα άρθρο στους New York Times ανέφερε ότι ενώ υπήρχαν περίπου 30 μάρτυρες της δολοφονίας κανένας δεν παρενέβει να την βοηθήσει ή να καλέσει την αστυνομία. Αν και αργότερα το άρθρο έγινε το επίκεντρο κριτικής και ο αρθρογράφος κατηγορήθηκε για ανακρίβειες, ο αντίκτυπος που είχε η δολοφονία στην οικοδόμηση θεωριών κοινωνικής ψυχολογίας είναι αξιοσημείωτος. Για πολλές δεκαετίες η συγκεκριμένη ιστορία υπήρξε πηγή έμπνευσης για την περιγραφή θεωριών περί διάχυσης της ευθύνης και συγκεκριμένα για το «φαινόμενο του περαστικού»: όσα περισσότερα άτομα είναι παρόντες σε ένα τραγικό γεγονός, τόσο λιγότερο πιθανό είναι ένα άτομο να παρέμβει προς βοήθεια, καθώς θεωρεί ότι κάποιος άλλος θα το κάνει. Μάλιστα το συγκεκριμένο φαινόμενο ονομάστηκε «Σύνδρομο Genovese«.

Φωτογραφία

]]>

10 Ιαν 2012

Συμμετοχή σε έρευνα με θέμα την "Εμπειρία Διεμφυλικών-Διαφυλικών (Τρανσέξουαλ) Ατόμων"

Αναδημοσίευση από το blog «για μια κριτική και ριζοσπαστική ψυχολογία«


Ονομάζομαι Γεωργάκα Ουρανία. Είμαι ψυχολόγος και τελειόφοιτη του Μεταπτυχιακού Προγράμματος Κοινωνικής Κλινικής Ψυχολογίας του Τμήματος Ψυχολογίας του ΑΠΘ.

Στο πλαίσιο της μεταπτυχιακής διπλωματικής μου εργασίας, διεξάγω μια έρευνα με στόχο την καταγραφή της εμπειρίας διεμφυλικων- διαφυλικών (τρανσέξουαλ) ατόμων, προκειμένου να κατανοήσω την εμπειρία και την καθημερινότητά τους. Κάτι τέτοιο είναι ιδιαίτερα σημαντικό, δεδομένου ότι οι εμπειρίες των τρανς δεν είναι ακόμα επαρκώς καταγεγραμμένες από την ελληνική επιστημονική κοινότητα. Μια τέτοια καταγραφή της τρανσέξουαλ εμπειρίας, θα είναι, κατά τη γνώμη μου, βοηθητική για τη σταδιακή ενδυνάμωση και «αποστιγματοποίηση» της τρανς ομάδας μέσα στην ελληνική κοινωνία, ενώ θα εμπλουτίσει τις διεθνείς προσπάθειες για την καλύτερη εν γένει κατανόηση των εμπειριών των διεμφυλικών-διαφυλικών ατόμων.

Σύνοψη

Τα τελευταία χρόνια, η επιστημονική κοινότητα προσπαθεί να καταγράψει τις εμπειρίες διεμφυλικών-διαφυλικών (τρανσέξουαλ) ατόμων που, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, διαφοροποιήθηκαν από το φύλο με το οποίο γεννήθηκαν. Όπως υποστηρίζουν διεμφυλικοί ερευνητές και ακτιβιστές ανά τον κόσμο, είναι πολύ σημαντική η ανάδειξη της εμπειρίας των ατόμων αυτών, προκειμένου η επιστημονική κοινότητα και η κοινωνία να κατανοήσουν τα βιώματά τους ώστε να ενδυναμωθεί και να «αποστιγματοποιηθεί» η συγκεκριμένη ομάδα.

Στην παρούσα έρευνα, στόχοι είναι:

  1. να ακουστεί ο λόγος των τρανς στην Ελλάδα, να δοθεί βήμα στις εμπειρίες της ζωής τους, στην ιστορία τους και στα βιώματα εκείνα που οδήγησαν στην αλλαγή τους (όποια κι αν είναι αυτή)
  2. να ακουστεί το βίωμα της καθημερινότητάς τους στο τώρα και
  3. να έρθουν στο προσκήνιο, εκτός από τα προβλήματά τους, και τα δυνατά τους σημεία, οι θετικές πλευρές της εμπειρίας, οι πηγές άντλησης δύναμης.

Μια τέτοια καταγραφή της τρανς εμπειρίας, θα είναι, κατά τη γνώμη μου, σημαντική για τη σταδιακή ενδυνάμωση και «αποστιγματοποίηση» της τρανς ομάδας μέσα στην ελληνική κοινωνία και θα εμπλουτίσει τις διεθνείς προσπάθειες για την καλύτερη εν γένει κατανόηση των εμπειριών των τρανς ατόμων.

Ενδιαφέρομαι να μιλήσω με ανθρώπους που, με κάποιο τρόπο (ντύσιμο, ορμόνες, χειρουργικές επεμβάσεις) διαφοροποιήθηκαν, από το φύλο με οποίο γεννήθηκαν και οι οποίοι βίωσαν, σε προσωπικό και κοινωνικό επίπεδο την εμπειρία μιας μεγάλης αλλαγής. Δεν είναι απαραίτητο οι συμμετέχοντες να έχουν υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση επαναπροσδιορισμού του φύλου. Μέσα από μια προσωπική συνέντευξη 1-2 ωρών, θα ήθελα να διερευνήσω θέματα όπως είναι η πορεία της ζωής, οι σχέσεις, η καθημερινότητα, αλλά και τα δυνατά σημεία, οι πηγές άντλησης δύναμης. Θα τηρηθούν όλοι οι κανόνες ανωνυμίας και δεοντολογίας.

Επικοινωνία

Για ερωτήσεις ή για εκδήλωση ενδιαφέροντος 6980 455 581

Ε-mail: raniageorgaka@gmail.com

Εισαγωγική Φωτογραφία

]]>

23 Νοέ 2011

H ψυχολογία της μάζας

Η ψυχολογία της μάζας ανήκει στον τομέα της κοινωνικής ψυχολογίας και προσπαθεί να προσεγγίσει και να εξηγήσει το πώς απλοί καθημερινοί άνθρωποι αποκτούν ιδιαίτερη δύναμη όταν λειτουργούν συλλογικά. Έχουν καταγράφει αρκετά παραδείγματα στο παρελθόν του ανθρώπινου είδους που αποδεικνύουν ότι ομάδες ανθρώπων με κοινές αντιλήψεις και στόχους έχουν φέρει δραματικές κοινωνικές αλλαγές οι οποίες έχουν αλλάξει την πορεία της ιστορίας. Οι αλλαγές αυτές μπορούν να χαρακτηριστούν ηρωικές ή καταστροφικές ανάλογα με το που στρέφεται η δυναμική της μάζας τη δεδομένη χρονική περίοδο.

Κατά τον Gustave Le Bon η ιδιαιτερότητα αυτού του είδους της συλλογικής ψυχολογίας είναι ότι δεν απαιτείται πάντα η συγκέντρωση ενός μεγάλου αριθμού ατόμων στο ίδιο σημείο ώστε να γεννηθεί μια κοινή τάση και αντίληψη απέναντι σε κάποιο σημαντικό κοινωνικό γεγονός. Κάτω από την επήρεια αυτού του κοινωνικού γεγονότος χιλιάδες άτομα που δεν έχουν έρθει ποτέ σε επαφή και ζουν σε διαφορετικές περιοχές, μπορούν να αποκτήσουν τα χαρακτηριστικά του πλήθους. Το φαινόμενο αυτό μπορεί να παρατηρηθεί ακόμα και σε ένα ολόκληρο έθνος το οποίο κάτω από της κατάλληλες συνθήκες μεταμορφώνεται σε “ψυχολογικό πλήθος”. Το χαρακτηριστικό αυτού του πλήθους είναι η εξαφάνιση της συνειδητής προσωπικότητας του ατόμου και η απότομη αλλαγή στη συμπεριφορά και τα συναισθήματα του. Παρόλο που το πλήθος αποτελείται από ετερογενή στοιχεία και μονάδες με ξεχωριστές προσωπικότητες, η επιρροή είναι τόσο μεγάλη που έχει ως αποτέλεσμα την ολοκληρωτική μετάλλαξη του ατόμου και την υιοθέτηση κοινών αντιλήψεων, απόψεων αλλά και αντιδράσεων. Το ετερογενές σκοτώνεται και απορροφάται από το ομογενές και ως αποτέλεσμα γεννάται το φαινόμενο της απεξατομίκευσης.

Η απεξατομίκευση χαρακτηρίζεται από περιορισμένη αίσθηση του εαυτού και της διαφορετικότητας ως μέρος ενός συνόλου και ως αποτέλεσμα έχει την μειωμένη αυτοσυγκράτηση και την ακραία αντίδραση στα ερεθίσματα. Ο όρος αυτός επεξηγεί την συλλογική συμπεριφορά και την μετάβαση της εξατομικευμένης ταυτότητας προς την συλλογική ταυτότητα. Όπου υπάρχει πλήθος κυριαρχεί η ανωνυμία και η ανωνυμία πολύ συχνά όπως υποστηρίζουν οι έρευνες, συνοδεύεται τις περισσότερες φορές από τη βία. Όπως αποδείχτηκε από το γνωστό πείραμα του Asch, υπάρχει ένας θετικός συσχετισμός ανάμεσα στην αναγνωρισιμότητα, και στην υποταγή στους κοινωνικούς κανόνες. O Zimbardo προκείμενου να επιτύχει την απεξατομίκευση των συμμετεχόντων στο πείραμα του, χρησιμοποίησε ενδυμασίες που περιλάμβαναν κουκούλες και στολές οι οποίες ήταν πανομοιότυπες. Την ίδια ακριβώς ενδυματολογική τακτική χρησιμοποιεί η αστυνομία και ο στρατός ακόμα και σημερα.

Σκοπός αυτού του είδους της απεξατομίκευσης είναι ο απόλυτος έλεγχος της συμπεριφοράς, και η υποταγή σε διαταγές οι οποίες κάτω από άλλες συνθήκες θα απορρίπτονταν από το δεκτή. Τα αποτελέσματα περιλαμβάνουν ακραίες συμπεριφορές οι οποίες μπορούν να οδηγήσουν σε ειδεχθή εγκλήματα ακόμη και στη γενοκτονία ενός ολόκληρου λαού, σε φυσικό αλλά και σε ψυχικό επίπεδο.

Εισαγωγική Φωτογραφία

]]>

18 Νοέ 2011

Δείξε μου το πρόσωπό σου, να σου πω το ριζικό σου

Η φρενολογία ήταν μία από τις πιο διαδεδομένες επιστημονικές θεωρίες ψυχολογίας του 19ου αιώνα. Σκοπός των φρενολόγων ήταν να περιγράψουν τον χαρακτήρα ενός ανθρώπου και να προβλέψουν την μελλοντική του συμπεριφορά βασιζόμενοι σε μετρήσεις του κρανίου του. Ο πατέρας της φρενολογίας, Franz, Joseph Gall εξηγούσε λεπτομερώς την λογική πίσω από την θεωρία του1

Ο εγκέφαλος ελέγχει τον χαρακτήρα και την συμπεριφορά μας η οποία είναι εξαιρετικά πολυδιάστατη. Οπότε θα πρέπει λογικά κάθε συμπεριφορά και χαρακτηριστικό γνώρισμά μας να ελέγχεται από διαφορετικό μέρος/υπο-όργανο του εγκεφάλου. Μετρώντας το μέγεθος της κάθε εγκεφαλικής περιοχής μπορούμε να μετρήσουμε το βαθμό που κάποιος έχει ή όχι ανεπτυγμένο κάποιο χαρακτηριστικό. Ένας τρόπος να μετρήσουμε το μέγεθος των περιοχών είναι να μετρήσουμε τις ανωμαλίες στα κρανία. Εάν κάπου υπάρχει βαθούλωμα σημαίνει ότι η περιοχή αυτή υπολειτουργεί, επομένως το άτομο δεν εμφανίζει την αντίστοιχη συμπεριφορά. Εάν κάπου υπάρχει ύψωμα σημαίνει ότι η συγκεκριμένη περιοχή υπερλειτουργεί.

Με αυτό το σκεπτικό λοιπόν έγιναν εκατοντάδες χιλιάδες μετρήσεις ανθρώπινων κρανίων, ιδίως στο Η.Βασίλειο. Συνήθεις «συμμετέχοντες» στις μετρήσεις ήταν οι κρατούμενοι στις φυλακές της χώρας. Μετρώντας τα κρανία τους, οι επιτήμονες της εποχής έφτασαν σε διάφορα συμπεράσματα για το ποιες περιοχές του εγκεφάλου ελέγχουν συμπεριφορές όπως τη βιαιότητα, την τάση για ψέμα, την γενναιοδωρία, την εξυπνάδα κτλ. Φυσικά, πολλά από τα συμπεράσματα που έβγαλαν ήταν εντελώς αυθόρμητα και αντιεπιστημονικά (για να μην αναφέρουμε και την παράμετρο του κοινωνικού και φυλετικού ρατσισμού), κάτι που ήταν και ο κύριος λόγος που η φρενολογία έπεσε σε λήθη τον τελευταίο αιώνα. Πλέον η φρενολογία θεωρείται ψευδοεπιστήμη και σε γενικές γραμμές δεν γίνεται αποδεκτή από την επιστημονική κοινότητα.

Φυσιογνωμική

Μια άλλη ψευδοεπιστήμη όμως φαίνεται πως αρχίζει και αποκτά επιστημονική βάση. Ο λόγος για την φυσιογνωμική, την θεωρία η οποία υποτίθεται πως μπορεί να προβλέψει τον χαρακτήρα και τη μελλοντική συμπεριφορά κάποιου βάση των εξωτερικών του χαρακτηριστικών και ιδιαίτερα του προσώπου. Σε μια πρόσφατη μελέτη η επιστημονική ομάδα του Δρ. Wong προσπάθησε να δει εάν ορισμένα φυσιολογικά χαρακτηριστικά θα μπορούσαν να προβλέψουν τις ηγετικές ικανότητες κάποιου. Αυτό που έκαναν ήταν να μετρήσουν το λόγο μήκους/ύψους του κεφαλιού 55 ανδρών σε διευθυντικές θέσεις και να δουν εάν αυτό το νούμερο μπορεί να προβλέψει την επιτυχία της επιχείρησής τους. Σύμφωνα με τα αποτελέσματά τους τα διευθυντικά στελέχη με πιο πλατιά πρόσωπα τείνουν να έχουν πιο επιτυχημένες επιχειρήσεις.2 Το μυστικό ίσως κρύβεται στη βιολογία μας και συγκεκριμένα στα κατάλοιπα της εξέλιξής μας. Άτομα με πιο πλατύ πρόσωπο φαίνονται πιο δυνατά και επιβλητικά, κάτι που αυξάνει τις πιθανότητες τρίτων να υπακούσουν ή να υποχωρήσουν, ανοίγοντας ουσιαστικά το δρόμο στους… πλατυπρόσωπους!

Δεν πρέπει να ξεχνάμε επίσης πως το σχήμα του προσώπου καθορίζεται και από τα επίπεδα της τεστοστερόνης κατά την εφηβεία. Η τεστοστερόνη σχετίζεται άμεσα τόσο με την φυσική δύναμη, όσο και με την επιθετική συμπεριφορά. Για παράδειγμα μια έρευνα σε παίκτες χόκευ στον Καναδά έδειξε ότι ο λόγος πλάτος/ύψος του προσώπου μπορεί να προβλέψει την επιθετική συμπεριφορά των παικτών κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού. Άτομα με πιο πλατύ πρόσωπο τείνουν να παίζουν πιο επιθετικά3.

Φυσικά δεν θα πρέπει να ξεχνάμε πως στις περιπτώσεις που μιλάμε για οικονομική και κοινωνική επιτυχία η βιολογία είναι απλά ένα πλεονέκτημα και σίγουρα δεν είναι επαρκής παράγοντας από μόνος του. Η βιολογία είναι σε θέση να δώσει σε κάποιους ορισμένα πλεονεκτήματα έναντι άλλων με διαφορετικές βιολογικές τάσεις, αλλά το οικογενειακό περιβάλλον, οι τυχαίες ευκαιρίες που παρουσιάζονται στην ζωή και φυσικά η εξυπνάδα είναι εξίσου σημαντικοί παράγοντες που μπορεί να καθορίσουν την οικονομική επιτυχία κάποιου.

Υ.Γ. Εάν ενδιαφέρεστε για τη φυσιογνωμική και τις έρευνες γύρω από αυτές, θα πρότεινα να ρίξετε μια ματιά στο άρθρο «The Return of Physiognomy» του Neurocritic ((Neurocritic: The Return of Physiognomy)) όπου περιγράφονται και κριτικάρονται και άλλες έρευνες φυσιογνωμιστών. Για παράδειγμα εκεί θα βρείτε περιγραφή και κριτική μιας έρευνας η οποία υποστηρίζει ότι το πάχος του άνω χείλους των γυναικών σχετίζεται θετικά με το βαθμό στον οποίο αυνανίζονται! Είναι τρελοί αυτοί οι επιστήμονες! Ή μήπως όχι;

Εισαγωγική Φωτογραφία

]]>

Πηγές / Διαβάστε περισσότερα

  1. Letter from Dr. F. J. Gall, to Joseph von Retzer, upon the Functions of the Brain, in Man and Animals []
  2. Guardian: «Can head shape determine chances of business success?» []
  3. Carré, J. M., & McCormick, C. M. (2008). In your face: facial metrics predict aggressive behaviour in the laboratory and in varsity and professional hockey players. Proceedings of the Royal Society B: Biological Sciences, 275, 2651-2656. doi:10.1098/rspb.2008.0873 []
19 Οκτ 2011

Περί απιστίας…

 

Οι άνδρες έχουν μεγαλύτερη πιθανότητα να συνεχίσουν τη σχέση τους με γυναίκες οι οποίες έχουν σεξουαλικές σχέσεις με άλλες γυναίκες. Σύμφωνα με την καινούργια έρευνα που έγινε στο πανεπιστήμιο του Τέξας, οι άνδρες συνεχίζουν να έχουν σχέση με μια γυναίκα που τους απάτησε με μια άλλη γυναίκα. Διακόπτουν όμως τη σχέση όταν η απιστία αυτή γίνεται με έναν άνδρα.

Στις γυναίκες παρατηρείται το ακριβώς αντίθετο, συνεχίζουν την σχέση τους με έναν άνδρα που μπορεί να έχει μια ετεροφυλική σχέση αλλά διακόπτουν στην περίπτωση που η σχέση είναι ομοφυλοφιλική1 .

Στην ερευνά αυτή ρωτήθηκαν 700 μαθητές πανεπιστήμιου οι οποίοι καθοδηγήθηκαν να φανταστούν ότι έχουν μια σοβαρή σχέση η οποία τους απατάει με έναν παρτενέρ του ιδίου ή διαφορετικού φύλου. Στη συνέχεια ερωτήθηκαν εάν θα συνέχιζαν τη σχέση αυτή.

Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι το 50% των ανδρών θα συνέχιζαν τη σχέση με την παρτενέρ που είχε μια ομοφυλοφιλική σχέση. Μόνο 22% θα συνέχιζε τη σχέση με την παρτενέρ η οποία είχε μια ετεροφυλική σχέση. Το 28% των γυναικών θα συνέχιζε τη σχέση με έναν άνδρα ο οποίος είχε μια ετεροφυλική σχέση. Το 21% θα συνέχιζε τη σχέση με έναν άνδρα που είχε ομοφυλοφιλική σχέση.

Οι συγγραφείς τονίζουν ότι τα ευρήματα αυτά υποστηρίζουν ότι οι άνδρες νιώθουν να απειλούνται περισσότερο από μια απιστία που μπορεί να τους αφαιρέσει τη δυνατότητα της πατρότητας όπως στην περίπτωση της ετεροφυλικής σχέσης. Την περίπτωση της ομοφυλοφιλικής σχέσης δεν την αντιλαμβάνονται ως δυσάρεστη διότι την βλέπουν ως μια ευκαιρία να “ζευγαρώσουν” με περισσότερους από έναν παρτενέρ.

Οι συγγραφείς επίσης τονίζουν ότι οι μηχανισμοί της ζήλιας ενεργοποιούνται από το φόβο εγκατάλειψης στην περίπτωση τον γυναικών και από την απειλή της πατρότητας στους άνδρες.

Η δική μου άποψη είναι ότι ίσως αυτά τα αποτελέσματα να πηγάζουν από το γεγονός ότι η γυναίκα ακόμη αντιμετωπίζεται ως σεξουαλικό αντικείμενο παρά την υποτιθέμενη ισότητα των φύλων και από την λανθασμένη επικρατούσα άποψη ότι δυο γυναίκες δεν μπορούν να έχουν μια “ολοκληρωμένη” σεξουαλική επαφή με αποτέλεσμα μια τέτοια σχέση να μην θεωρείται απειλή, αντίθετα με τους άνδρες οι οποίοι κατά την επικρατούσα άποψη έχουν την δυνατότητα να δημιουργήσουν μια ολοκληρωμένη σεξουαλική σχέση.

Φωτογραφία:

Αναδημοσίευση από το e-psychology έπειτα από σχετική άδεια: Περί απιστίας…

]]>

Πηγές / Διαβάστε περισσότερα

  1. Jaime C. Confer, Mark D. Cloud, Sex differences in response to imagining a partner’s heterosexual or homosexual affair, Personality and Individual Differences, Volume 50, Issue 2, January 2011, Pages 129-134, ISSN 0191-8869, 10.1016/j.paid.2010.09.007  []
01 Ιούν 2011

Η ψυχολογία του φαινομένου του θερμοκηπίου

Το φαινόμενο του θερμοκηπίου είναι ένα θέμα που διχάζει α που διχάζουν. Από τη μία πλευρά υπάρχουν οι «πράσινοι» και οι πιο «αριστερές» πολιτικές δυνάμεις που πιέζουν για τη λήψη μέτρων ώστε να αποφευχθουν οι αρνητικές συνέπειες του φαινομένου του θερμοκηπίου (ΦΤΘ). Από την άλλη πλευρά, οι νεοφιλελεύθεροι πιστεύουν πως δεν υπάρχει τέτοιο φαινόμενο και πως οι όποιες αποκλίσεις στις θερμοκρασίες είναι φυσιολογικές και αναμενόμενες. Φυσικά στο blog αυτό δεν θα ασχοληθούμε με την πολιτική διάσταση του θέματος, ούτε θα κάνουμε ανάλυση των επιχειρημάτων υπέρ ή κατά του φαινομένου. Αυτό το οποίο μου κέντρισε το ενδιαφέρον και ήθελα να το μοιραστώ μαζί σας είναι μια έρευνα που εξετάζει κάποιους ψυχολογικούς παράγοντες που μπορεί να επηρεάζουν την αντίληψή μας για το ΦΤΘ.

Ο Δρ. Eric Johnson του Columbia Business School της Κολούμπια και η ομάδα του έκαναν μια έρευνα1 για να βρουν τις διαφορές μεταξύ αυτών που πιστεύουν στο φαινόμενο και σε αυτούς που δεν πιστεύουν. Στην έρευνά τους ρώτησαν διάφορα πράγματα γύρω από το φαινόμενο του θερμοκηπίου και ταυτόχρονα άντλησαν ορισμένες προσωπικές πληροφορίες των συμμετεχόντων όπως το πολιτικό τους υπόβαθρο, το φύλο, η ηλικία και ο τομέας σπουδών, σε μια προσπάθεια να βρουν ποιοι παράγοντες επηρεάζουν την αντίληψη για το ΦΤΘ. Ανάμεσα στις ερωτήσεις υπήρχε και μια ερώτηση η οποία καλούσε τους συμμετέχοντες να αξιολογήσουν εάν θεωρούν πως η μέρα την οποία έπαιρναν μέρος στην έρευνα ήταν πιο ζεστή ή πιο κρύα από μια μέση, συνηθισμένη μέρα στην Κολούμπια.

Αυτό που βρήκαν ήταν πως η αντίληψη της θερμοκρασίας την ημέρα που συμπληρωνόταν το ερωτηματολόγιο επηρέαζε την αντίληψη του ΦΤΘ. Συγκεκριμένα, όταν οι συμμετέχοντες εκτιμούσαν ότι η δεδομένη μέρα ήταν πιο ζεστή από το συνηθισμένο, έτειναν να πιστεύουν πιο πολύ στο ΦΤΘ και να ανησυχούν για τις συνέπειές του. Αντίθετα, όσοι εκτιμούσαν ότι η θερμοκρασία ήταν χαμηλότερη από το συνηθισμένο, φάνηκε πως ήταν πιο κριτικοί απέναντι στο φαινόμενο.

Το αποτέλεσμα αυτό είναι σοκαριστικό, καθώς δείχνει πόσο επηρεπείς είμαστε στο να παίρνουμε αποφάσεις βάσει των εξωτερικών ερεθισμάτων που δεχόμαστε την κάθε δεδομένη στιγμή. Εάν η θερμοκρασία μιας ημέρας είναι σε θέση να αλλάξει την άποψή μας για ένα τόσο σοβαρό θέμα όπως είναι η υπερθέρμανση του πλανήτη, δεν χρειάζεται και πολύ φαντασία για να σκεφτούμε πόσες άλλες αποφάσεις παίρνουμε στην καθημερινότητά μας βάσει των αισθητηριακών μας αντιλήψεων της στιγμής. Ταυτόχρονα, αυτό που υπογραμμίζει η έρευνα κατά την άποψή μου είναι και μια δεύτερη τάση που έχουμε όταν καλούμαστε να φτάσουμε σε ένα συμπέρασμα για ένα γενικό ερώτημα: σκεφτόμαστε από το ειδικό στο γενικό. Φαίνεται πως ο ανθρώπινος εγκέφαλος είναι έτσι κατασκευασμένος -από μια δαρβινική σκοπιά- ώστε όταν πρέπει να αποφασίσει για τις μελλοντικές του κινήσεις τείνει να συλλέγει πληροφορίες από το εδώ και τώρα και να χρησιμοποιεί αυτό το «δείγμα πληροφοριών» ώστε να φτάσει σε γενικότερα συμπεράσματα.

Σε αυτή την βασική αρχή των γνωστικών μηχανισμών του ανθρώπινου εγκεφάλου βασίζεται και η μαζική αλλαγή της «κοινής γνώμης» ανάλογα με την επικαιρότητα. Όταν π.χ. γίνει κάποιο τρομοκρατικό χτύπημα οι άνθρωποι τείνουν να συντηριτικοποιούνται. Αντίθετα, όταν υπάρξει κάποιο κρούσμα αστυνομικής βίας ή δολοφονίας από αστυνομικούς (βλ. υπόθεση «ζαρτινιέρα» και δολοφονία Γρηγορόπουλου) τότε η «κοινή γνώμη» στρέφεται προς πιο «προοδευτικές» δυνάμεις. Ιστορικά νομίζω πως διάφορες πολιτικές δυνάμεις έχουν αξιοποιήσει αυτόν τον τρόπο σκέψης της μάζας, προσπαθώντας να κατευθύνουν την κοινωνία μέσα από προβοκατόρικες πράξεις και εκφοβισμούς.

Συμπερασματικά νομίζω πως θα μπορούσαμε να πούμε πως το ηθικό δίδαγμα ερευνών όπως αυτή του Δρ. Johnson είναι πως θα πρέπει να προσπαθούμε να αποστασιοποιούμαστε από συγκεκριμένα γεγονότα εάν θέλουμε να πάρουμε αποφάσεις για πιο γενικά θέματα (π.χ. γενικότερη πολιτική, ηθική ή ακόμη και επιστημονική στάση απέναντι σε ένα δεδομένο θέμα).

Εισαγωγική Φωτογραφία

]]>

Πηγές / Διαβάστε περισσότερα

  1. Medical News Today: How Beliefs On Global Warming Are Mistakenly Influenced By Daily Temperature []
23 Μαρ 2011

Μικρά και Ενδιαφέροντα #23

  • Η ψυχοθεραπεία μπορεί να βοηθήσει τα άτομα με διαταραχή κοινωνικού άγχους (Κοινωνική Φοβία) και αυτό αντικατοπτρίζεται σε κάποιο βαθμό με διαφοροποιήσεις στην λειτουργία του εγκεφάλου. Αυτό ήταν το γενικό συμπέρασμα στο οποίο έφτασε μια ομάδα επιστημόνων από το Πανεπιστήμιο του Waterloo στον Καναδά η οποία μελέτησε ομάδες ατόμων με κοινωνική φοβία κατά τη διάρκεια 12 εβδομάδων ομαδικής ψυχοθεραπείας. Οι ασθενείς οι οποίοι πήραν μέρος στην ψυχοθεραπεία σταδιακά απέκτησαν «ομαλή» εγκεφαλική δραστηριότητα παρόμοια με αυτή ατόμων που δεν παρουσίαζαν την διαταραχή. [PsyPost]
  • Ένα από βασικά χαρακτηριστικά του αυτισμού είναι η δυσκολία ανάπτυξης κοινωνικών δεξιοτήτων. Τα αυτιστικά άτομα δυσκολεύονται να αντιληφθούν τις σκέψεις και τα συναισθήματα των συνανθρώπων τους, γεγονός που δυσκολεύει την ανάπτυξη στενών φιλικών σχέσεων. Αυτός είναι και ένας από τους κύριους λόγους που η θεραπεία του αυτισμού εστιάζει κυρίως στην ανάπτυξη δεξιοτήτων που θα βοηθήσουν το άτομο να ανταπεξέλθει στις κοινωνικές του συναναστροφές. Πρόσφατη έρευνα σε αυτόν στον τομέα έδειξε πως οι εικονικές συζητήσεις ενηλίκων αυτιστικών με προγράμματα υπολογιστή βοηθάει σημαντικά στην ανάπτυξη κοινωνικών δεξιοτήτων οι οποίες αργότερα μπορούν να εφαρμοστούν και στην καθημερινότητα του ατόμου. Άλλη μια απόδειξη πως οι νέες τεχνολογίες δεν φέρνουν αποκλειστικά και μόνο την καταστροφή, αλλά μπορούν να γίνουν πολύτιμα εργαλεία εάν χρησιμοποιηθούν σωστά. [Science Daily]
  • Ο ρατσισμός και η ξενοφοβία μπορεί να είναι μορφές συμπεριφοράς κωδικοποιημένες γενετικά (στα γονίδιά μας). Αυτό τουλάχιστον δείχνει μια έρευνα του Πανεπιστημίου του Yale στην οποία οι επιστήμονες παρατήρησαν την συμπεριφορά των πιθήκων προς άτομα που δεν ανήκαν στην ομάδα τους. Όταν οι επιστήμονες έδειχναν φωτογραφίες «ξένων» πιθήκων σε μέλη μιας συγκεκριμένης ομάδας, οι πίθηκοι αντιμετώπιζαν το νέο ερέθισμα με καχυποψία και φόβο. Επιπλέον, μέσα από μια σειρά από πολύ έξυπνα πειράματα φάνηκε ότι οι πίθηκοι -σχεδόν αυτόματα- είχαν συσχετίσει τους «ξένους» πιθήκους με άσχημα συναισθήματα. Μία από τις πιο ενδιαφέρουσες ανθρωπολογικές έρευνες που έχω διαβάσει τελευταία. Ρίξτε οπωσδήποτε μια ματιά στον πειραματικό σχεδιασμό (έγινε χρήση test IAT!). [Science News]
  • Ψυχο…ιστορικά

    Σαν σήμερα, στις 23 Μαρτίου 1933 γεννήθηκε ο Δρ. Philip G. Zimbardo, ένας από τους σημαντικότερους ερευνητές στον τομέα της κοινωνικής ψυχολογίας. Κατά τη διάρκεια της καριέρας του έχει ερευνήσει θέματα όπως η αποπροσωποίηση, ο θυμός, η υποταγή στην εξουσία, το κοινωνικό άγχος, η ντροπή αλλά και τις επιπτώσεις του χρονικού αποπροσανατολισμού. Ένα από τα πιο γνωστά του πειράματα είναι το πείραμα της φυλακής του Στάνφορντ, όπου παρατήρησε πως ένα εικονικό περιβάλλον μπορεί να κάνει απλούς καθημερινούς ανθρώπους να διαπράξουν αδιανόητες πράξεις βίας εναντίον αθώων συνανθρώπων τους. Στο βιβλίο του «The Lucifer Effect» αναφέρεται εκτενώς τόσο στο συγκεκριμένο πείραμα, όσο και στις διαπιστώσεις που έχει φτάσει αναλύοντας τα γεγονότα που σχετίζονται με τις αγριότητες Αμερικανών στρατιωτών στο Ιράκ. Αυτή τη στιγμή είναι επίτιμος καθηγητής Ψυχολογίας στο πανεπιστήμιο του Στάνφορντ.

    ]]>

    17 Μαρ 2011

    Παιχνίδι: τι μας προσφέρει και πώς αναπτύσσεται

    Μετάφραση/Επιμέλεια: Γεωργία Πανταζή*

    Πρωτότυπο:  «6 Types of Play: How We Learn to Work Together«, PsyBlog1

    Το παιχνίδι είναι μια σοβαρή υπόθεση. Ο πρωτοποριακός αναπτυξιακός ψυχολόγος Lev Vygotsky πίστευε ότι, κατά την προσχολική περίοδο, το παιχνίδι είναι η κύρια πηγή ανάπτυξης. Μέσα από το παιχνίδι τα παιδιά μαθαίνουν και εξασκούν πολλές βασικές κοινωνικές δεξιότητες. Αναπτύσσουν μια αίσθηση του εαυτού, μαθαίνουν να αλληλεπιδρούν με άλλα παιδιά, μαθαίνουν πώς να κάνουν φίλους, πώς να ψεύδονται και πώς να παίξουν ένα παιχνίδι ρόλων.

    Το παιχνίδι διαδραματίζει αναπτυξιακό ρόλο ήδη από τα πρώιμα στάδια της ανάπτυξης του παιδιού. Έτσι το αισθητηριακό κινητικό παιχνίδι διδάσκει τα μικρά παιδιά για το σώμα τους και τα αντικείμενα του περιβάλλοντός τους. Το χειριστικό και εξερευνητικό παιχνίδι διδάσκει τα μεγαλύτερα παιδιά περισσότερα για τα αντικείμενα και τις ιδιότητες τους και για το πώς μπορούν να επηρεάζουν τον κόσμο γύρω τους. Το «σκληρό» και το ενεργητικό φυσικό παιχνίδι διδάσκει στο νήπιο τις κινητικές δεξιότητες και την αλληλεπίδραση όλου του σώματος με τους άλλους και με τα αντικείμενα στο περιβάλλον.

    Το κοινωνικό παιχνίδι αρχίζει με τις πρώτες κοινωνικές ανταλλαγές ανάμεσα στα μωρά και τους γονείς τους κατά τη διάρκεια καθημερινών δραστηριοτήτων (όπως αυτών του ταΐσματος και της αλλαγής της πάνας). Είναι αυτό το παιχνίδι που διδάσκει στα παιδιά τις κοινωνικές σχέσεις και πως να εμπλακούν σε αυτές, καθώς και τους πολιτισμικούς κανόνες της κοινωνίας στην οποία μεγαλώνουν. Το προσποιητό παιχνίδι, είτε κοινωνικό είτε μοναχικό, διδάσκει στα παιδιά πως να απομακρύνουν τη σκέψη τους από την εμπειρία που βιώνουν εκείνη την στιγμή και πώς να χρησιμοποιούν σύμβολα και αναπαραστάσεις για να επιτυγχάνουν αυτόν τον τρόπο σκέψης.

    Η Ψυχαναλυτική θεωρία ή θεωρία της Κάθαρσης έχει τις ρίζες της στην θεωρία της κάθαρσης του Αριστοτέλη. Κύριος εκπρόσωπος αυτής της θεωρίας είναι ο Ελβετός ψυχολόγος J. Freud, ο οποίος θεωρεί ότι το παιχνίδι δεν είναι απλώς ένα αναπτυξιακό επίτευγμα ή ένα μέσο για να περάσει το παιδί την ώρα του αλλά είναι σημαντικό «γιατί απηχεί τις προσπάθειες του παιδιού να συμφιλιωθεί με τα συγκινησιακά του βιώματα». Αποτελεί μια γέφυρα ανάμεσα στην εσωτερική και εξωτερική πραγματικότητα του παιδιού. Το παιχνίδι παρέχει στο παιδί τη δυνατότητα να αντιμετωπίζει αγχώδεις καταστάσεις με συμβολικό τρόπο. Μέσα από το παιχνίδι του εκφράζει έμμεσα ή συμβολικά πιεστικές ανησυχίες του, φόβους, επιθυμίες και επαναλαμβάνοντας αυτά τα θέματα ξανά και ξανά δίνει στο παιχνίδι ένα χαρακτήρα κάθαρσης. Η επανάληψη της εμπειρίας μέσα από το παιχνίδι είναι μια απόπειρα αλλαγής της απόφασης ή απόπειρα κυριαρχίας πάνω σε μια δύσκολη κατάσταση.

    Το παιχνίδι μπορεί να αποτελέσει ένα μέσο διάγνωσης μέσα από το οποίο το παιδί μπορεί να εκφράσει τα συναισθήματά του, τις σκέψεις του, τα ένστικτά του και τις επιθυμίες του. Η ψυχαναλυτική σχολή, για να εισχωρήσει στο βάθος της παιδικής ψυχής, χρησιμοποίησε το παιχνίδι όπως παλιότερα το όνειρο στους ενήλικες. Το παιχνίδι ως διαγνωστικό μέσο είναι μια πολύ καλή μέθοδος προκειμένου να πλησιάσουμε την ψυχή των μικρότερων παιδιών, για τα οποία η γλώσσα είναι ακόμα ατελές μέσο επικοινωνίας.

    Ο Vygotsky από την άλλη πλευρά υποστήριξε ότι ο άνθρωπος συμμετέχει ενεργητικά στην ίδια του την ύπαρξη2 . Από τη νηπιακή ακόμα ηλικία αρχίζει να αποκτά τα μέσα με τα οποία μπορεί να επιδράσει και να ελέγξει το περιβάλλον του αλλά και τον εαυτό του. Αυτό το επιτυγχάνει με τη δημιουργία και τη χρήση βοηθητικών ή «τεχνητών» ερεθισμάτων. Ο ίδιος δημιουργεί τα βοηθητικά ερεθίσματα, που δεν έχουν καμιά εγγενή σχέση με την υπάρχουσα κατάσταση και τα χρησιμοποιεί στο παιχνίδι σαν μέσα ενεργητικής προσαρμογής. Έδωσε ιδιαίτερη έμφαση στην επίδραση της χρήσης των βοηθητικών ερεθισμάτων, την οποία θεωρεί καθοριστική. Τα βοηθητικά ερεθίσματα, για τον Vygotsky, είναι τα εργαλεία του εγγενούς πολιτισμού, η μητρική γλώσσα του παιδιού και τα ευφυή μέσα που το ίδιο το παιδί εφευρίσκει, ακόμα και η χρήση του ίδιου του σώματος. Το παιδί κάνει χρήση των διαφόρων αυτών μέσων κατά τη δραστηριότητά του στο παιχνίδι, γι` αυτό και ο Vygotsky θεωρεί το παιχνίδι ως το πρωταρχικό μέσο της πολιτισμικής ανάπτυξης των παιδιών.

    Το παιδί στο παιχνίδι του ξεπερνά την ηλικία του, μετακινείται πέρα από την καθημερινή του συμπεριφορά και μοιάζει να γίνεται ένα κεφάλι ψηλότερο απ` ότι είναι. Άρα το παιχνίδι αποτελεί μια μέγιστη πηγή ανάπτυξης, που περιέχει όλες τις αναπτυξιακές τάσεις συμπυκνωμένες. Το παιδί μέσα στο παιχνίδι προβάλλει τον εαυτό του στις δραστηριότητες των ενηλίκων μέσα στο συγκεκριμένο πολιτισμικό πλαίσιο στο οποίο ζει. Ακόμα προβάλλει τους μελλοντικούς ρόλους και τις αξίες όπως το ίδιο τις αντιλαμβάνεται μέσα από τις δραστηριότητες και τις σχέσεις των ενηλίκων. Το παιχνίδι προηγείται της ανάπτυξης, γιατί το παιδί μέσα από το παιχνίδι αποκτά δεξιότητες, κίνητρα και στάσεις απαραίτητα για την κοινωνική του προσαρμογή και συμμετοχή.

    Στάδια ανάπτυξης παιχνιδιού

    Η κλασική μελέτη του πώς αναπτύσσεται το παιχνίδι στα παιδιά πραγματοποιήθηκε από την Mildred Parten στα τέλη της δεκαετίας του 1920 στο Ινστιτούτο Ανάπτυξης του Παιδιού στη Μινεσότα. Παρακολούθησε στενά τα παιδιά ηλικίας μεταξύ 2 και 5 ετών και κατηγοριοποίησε το παιχνίδι τους σε έξι κατηγορίες.

    Η Parten συνέλεξε δεδομένα μέσω της συστηματικής δειγματοληψίας της συμπεριφοράς των παιδιών. Τα παρατήρησε για μια περίοδο ενός προκαθορισμένου λεπτού που ποίκιλαν συστηματικά34 .

    Αυτό που πρέπει να παρατηρήσουμε είναι πως οι τέσσερις πρώτες κατηγορίες του παιχνιδιού δεν συνεπάγονται απαραίτητα την αλληλεπίδραση με άλλους, ενώ οι δύο τελευταίες το κάνουν. Ενώ τα παιδιά μετατοπίζονται μεταξύ των τύπων του παιχνιδιού, αυτό που η Parten παρατήρησε ήταν ότι καθώς αυτά μεγάλωναν, συμμετείχαν λιγότερο στους πρώτους τέσσερις τύπους και περισσότερο στους δύο τελευταίους – εκείνους δηλαδή που περιλαμβάνουν μεγαλύτερη αλληλεπίδραση.

    1. Ελεύθερο παιχνίδι: το παιδί είναι σχετικά σταθερό και φαίνεται να εκτελεί τυχαίες κινήσεις με μη εμφανή σκοπό. Ένα σχετικά σπάνιο στυλ παιχνιδιού.
    2. Μοναχικό παιχνίδι: το παιδί είναι εντελώς απορροφημένο στο παιχνίδι και δεν φαίνεται να παρατηρεί τα άλλα παιδιά. Πιο συχνά εμφανίζεται σε παιδιά ηλικίας μεταξύ 2 και 3 χρόνων.
    3. Το παιχνίδι του θεατή: το παιδί ενδιαφέρεται για το παιχνίδι άλλων παιδιών, αλλά δεν εντάσσεται το ίδιο. Μπορεί να κάνει ερωτήσεις ή απλά να μιλάει στα άλλα παιδιά, αλλά η κύρια δραστηριότητα είναι η απλή παρακολούθηση.
    4. Παράλληλο παιχνίδι: το παιδί μιμείται το παιχνίδι των άλλων παιδιών, αλλά δεν συμμετέχει ενεργά μαζί τους. Για παράδειγμα, μπορεί να χρησιμοποιούν το ίδιο παιχνίδι.
    5. Συντροφικό παιχνίδι: ενδιαφέρονται τώρα περισσότερο το ένα για το άλλο παρά για τα παιχνίδια που χρησιμοποιούν. Αυτή είναι η πρώτη κατηγορία που περιλαμβάνει ισχυρή κοινωνική αλληλεπίδραση μεταξύ των παιδιών καθώς παίζουν.
    6. Συνεργατικό παιχνίδι: κάποια οργάνωση εισέρχεται στο παιχνιδιού των παιδιών, για παράδειγμα, το παιχνίδι έχει κάποιο στόχο και τα παιδιά συχνά υιοθετούν ρόλους και ενεργούν ως ομάδα. Σε αυτό το επίπεδο παιχνιδιού η συνεργασία των παιδιών είναι απαραίτητη και το καθένα έχει ένα συγκεκριμένο ρόλο στο παιχνίδι.

    Είναι σημαντικό να τονιστεί ότι αυτή η σειρά σταδίων παιχνιδιού είναι εξελικτική και το κριτήριο για τη μετάβαση από το ένα στάδιο στο επόμενο είναι η αποδοχή του βαθμού της κοινωνικής αλληλεπίδρασης των μαθητών. Σε αντίθεση με τον Jean Piaget ο οποίος είδε το παιχνίδι των παιδιών με κυρίως αναπτυξιακούς γνωστικούς όρους, η Parten τόνισε την ιδέα ότι η μαθαίνοντας να παίζεις μαθαίνεις πώς να σχετίζεσαι με τους άλλους.

    Η Γεωργία Πανταζή είναι ψυχολόγος Παντείου και εθελόντρια σε σταθμό με αυτιστικά παιδιά.
    Ερευνητικά ενδιαφέροντα: παιδοψυχολογία, θέματα κοινωνικής ψυχολογίας κ.τ.λ.
    (glpantazi@gmail.com)
    Εισαγωγική Φωτογραφία ]]>

    Πηγές / Διαβάστε περισσότερα

    1. «6 Types of Play: How We Learn to Work Together«, PsyBlog []
    2. Vygotsky L.S., (1997) Νους στην κοινωνία, (μτφ. Μπίμπου Α., Βοσνιάδου Σ.), Gutenberg, Αθήνα. []
    3. Parten, M. (1933). Social play among preschool children. Journal of Abnormal and Social Psychology, 28, 136-147. []
    4. Καλύβα Ευφροσύνη (2005), “Αυτισμός: Εκπαιδευτικές και Θεραπευτικές Προσεγγίσεις”, Αθήνα, Εκδόσεις Παπαζήση ΑΕΒΕ. []