03 Μαρ 2013

Το παιδί που κρύβεις μέσα σου…

Κάθε άνθρωπος, κάθε ενήλικας σε όποια φάση του κύκλου ζωής κι αν βρίσκεται, κρύβει βαθιά μέσα του ένα μικρό παιδί. Ένα παιδί που κατά περίσταση μπορεί να είναι πεισματάρικο, ανυπάκουο, απείθαρχο, θυμωμένο, θλιμμένο ή χαρούμενο, ενθουσιασμένο, ανώριμο, ανασφαλές, φοβισμένο… Κάποιοι ενήλικες αυτό το παιδί μέσα τους το κρατούν φιμωμένο, φυλακισμένο καλά, απαγορεύοντας του την παραμικρή έκφραση. Κάποιοι άλλοι πάλι αυτό το παιδί το αφήνουν ανεξέλεγκτο παντού και πάντα να εκφράζεται, να κάνει το δικό του, άσχετα από το αν ο χώρος και ο τόπος τη συγκεκριμένη στιγμή το επιτρέπουν.

Αυτό το παιδί μέσα μας κουβαλάει μια προσωπική ιστορία, ένα παρελθόν, βιώματα, εμπειρίες, συναισθήματα ( φανερά και καλά κρυμμένα), πρότυπα σχέσεων, συμπεριφορές. Αυτό το παρελθόν όμως επηρεάζει τη συμπεριφορά μας και τα συναισθήματά μας στο παρόν με τρόπους που οι ίδιοι δεν μπορούμε να αντιληφθούμε. Κι όταν η προσωπική ιστορία κουβαλά ψυχικά τραύματα τότε όπως λέει ο Harvey Jackins:

Το άτομο.. αιχμάλωτο ενός παλιού πόνου λέει πράγματα που δεν έχουν σχέση, κάνει πράγματα που δεν έχουν αποτέλεσμα, δεν μπορεί να αντιμετωπίσει μία κατάσταση, και υπομένει τρομερά αισθήματα που δεν έχουν σχέση με το παρόν.

Συνήθως οι άνθρωποι που απευθύνονται σε ψυχολόγους, ψυχιάτρους και πάσης φύσεως ειδικούς ψυχικής υγείας ανήκουν στην πρώτη κατηγορία αυτή που συνεχίζει να κακοποιεί μέσα της το παιδί, πνίγοντας την όποια έκφραση επιθυμίας και έχοντας σημαία κάθε πράξης και συμπεριφοράς το σωστό, το καλό ή/και το τέλειο. Το ρόλο του τιμωρού του κακού παιδιού τον υπηρετούν πια οι ίδιοι οι ενήλικες, βασανίζοντας τον εαυτό τους ενώ ως παιδιά τους τιμωρούσαν πρόσωπα κύρους γονιός, δάσκαλος κ.α. Όμως το βασανισμένο παιδί μέσα τους κάποια στιγμή επαναστατεί και δηλώνει την παρουσία του μέσα από συμπτώματα ( προβλήματα υγείας, ψυχοσωματικές ενοχλήσεις, έντονο άγχος κ.α.) κι έρχεται αναγκαστικά η ώρα να χτυπήσουν την πόρτα του ειδικού.

Η δεύτερη κατηγορία είναι οι άνθρωποι που αφήνουν το παιδί μέσα τους να φωνάζει αδιάκοπα τις επιθυμίες και ανάγκες του, λογικές και παράλογες, χωρίς όρια. Καταλήγουν όμως και πάλι ανικανοποίητοι ψυχικά γιατί οι υπερβολικές απαιτήσεις τους σχετικά με τα θέλω τους κουράζουν τους γύρω τους. Οι δικοί τους άνθρωποι τους χαρακτηρίζουν με φράσεις όπως: είναι ανώριμος/η, δεν καταλαβαίνει ότι δεν έχει μόνο δικαιώματα, αλλά και υποχρεώσεις; είναι ανεύθυνος/η. Βασικό στοιχείο προσωπικότητας και συμπεριφοράς αυτών των ανθρώπων είναι ότι δεν αναγνωρίζουν ποτέ ότι κάνουν λάθος ή ότι έχουν άδικο. Πάντα το άδικο και το λάθος το έχουν οι άλλοι.

Οι άνθρωποι έχουμε δύο πλευρές μια φωτεινή και μια σκοτεινή. Δεν μπορείς να επιλέξεις μόνο την μια, εξάλλου το φως είναι ορατό γιατί υπάρχει το αντίθετό του, το σκοτάδι. Το κλειδί εδώ είναι η επίγνωση της σκοτεινής πλευράς όχι η πλήρη άρνησή της. Με επίγνωση γινόμαστε πιο σοφοί στην κατανόηση και διαχείριση των συναισθημάτων μας. Με επίγνωση μπορείς να αποκτήσεις ψυχική ισορροπία χωρίς να καταλήγεις στο ένα ή στο άλλο άκρο. Γιατί όσο πιέζεις μέσα σου, το ήδη καταπιεσμένο παιδί τόσο αυτό αρρωσταίνει ψυχικά και σωματικά, όσο το αφήνεις χωρίς όριο τόσο πιο ανεύθυνο γίνεται. Η ισορροπία βρίσκεται κάπου στα μισά.

Απευθύνομαι σε αυτούς που δεν προσέχουν το παιδί που έχουν μέσα τους. Ίσως και να έχετε ξεχάσει με τα χρόνια την ύπαρξή του… ίσως να δυσκολευτείτε τουλάχιστον στην αρχή να έρθετε σε επαφή μαζί του…, ίσως η επικοινωνία να είναι αρχικά δύσκολη…όμως θα βρείτε ξανά την αισιοδοξία, τον αυθορμητισμό, το χαμόγελο του μικρού παιδιού, που τα θυσιάσατε μεγαλώνοντας στο βωμό της σοβαρότητας και της ενηλικίωσης.

Μπορείτε να ξεκινήσετε να του αφήνετε σιγά – σιγά λίγο χώρο και να του δίνετε χρόνο, χωρίς φόβο, ώστε να αναπνέει ελεύθερα. Και με τον καιρό να ξαναχτίσετε μια σχέση μαζί του.

Κρατείστε λοιπόν ζωντανό το παιδί μέσα σας…

Εισαγωγική Φωτογραφία

]]>

20 Φεβ 2013

Τι είναι η Υπαρξιακή Ψυχοθεραπεία;

Η υπαρξιακή προσέγγιση στην ψυχοθεραπεία είναι η αρχαιότερη ίσως των προσεγγίσεων, καθώς έχει προκύψει από συγγραφείς και λόγιους φιλοσόφους αλλά και ψυχοθεραπευτές που χρησιμοποίησαν τον πλούτο της φιλοσοφικής σκέψης σχετικά με τον άνθρωπο και την ζωή του για να βοηθήσουν την θεραπεία του. Γνωστοί εκπρόσωποι της προσέγγισης αυτής και του υπαρξισμού είναι ο Ι. Υαλομ, η Έμμυ Βαν Ντόρζεν, ο Νίτσε, ο Σαρτρ, ο Ρόλο Μέη, ο Εριχ Φρομ, ο Μάρτιν Χάιντεγκερ, ο Κίρκεγκωρ και πολλοί άλλοι.

Η φιλοσοφία πρώτη, ως επιστήμη των επιστημών, ασχολήθηκε με τα καίρια ζητήματα που αφορούν τον άνθρωπο όπως ο θάνατος, η φύση της πνευματικότητας του ανθρώπου, η υποκειμενικότητα της αντίληψης της πραγματικότητας, το νόημα και ο σκοπός της ζωής, η ελευθερία της βούλησης, η ατομική ευθύνη, οι αξίες, και πολλά άλλα. Καθώς οι ψυχοθεραπευτικές προσεγγίσεις αναπτύσσονταν και η εμπειρία στην ψυχοθεραπεία εμπλουτιζόταν, διαπιστώθηκε πως τα θέματα αυτά τείνουν τελικά να καθορίζουν την στάση του κάθε ένα μας απέναντι στην ζωή, τις σχέσεις μας με τους άλλους αλλά και με τον εαυτό μας. Όποιοι και να είναι οι λόγοι για τους οποίους καταλήγουμε να δυσκολευόμαστε στην διαχείριση της ζωής μας, αυτό που τελικά έχει σημασία είναι η θέλησή μας για αλλαγή (που έχει να κάνει με τις προσωπικές μας αξίες), η ικανότητά μας ή πεποίθησή μας ότι υπάρχει ελεύθερη βούληση (και άρα δεν αντιμετωπίζουμε τον εαυτό μας σαν έρμαιο των περιστάσεων, νιώθοντας αδικημένοι από την ζωή) και τέλος, η ευθύνη που αναλαμβάνουμε για την ζωή μας (και άρα και για την ψυχοθεραπεία μας).

Η υπαρξιακή ψυχοθεραπεία λοιπόν, είναι μία διαδρομή κατά την οποία ο θεραπευόμενος, με τη βοήθεια του θεραπευτή του, ξεκαθαρίζει τις πεποιθήσεις του, ηθικές, ιδεολογικές, ψυχικές, εκφράζει και αναγνωρίζει τα συναισθήματά του, εμπλουτίζει το αντιληπτικό του πεδίο και το εύρος των εμπειριών του, καταπολεμά τους φόβους του, έρχεται σε επαφή με τον αυθεντικό του εαυτό, τον οποίο σιγά σιγά τολμά να αποκαλύψει και στον κόσμο και το κοινωνικό του περιβάλλον. Όταν μιλάμε για αυθεντικότητα στην υπαρξιακή προσέγγιση, εννοούμε την πρόθεσή μας να ζούμε βάσει των πεποιθήσεων και αξιών μας και σε συμφωνία με τα πραγματικά συναισθήματα, τις προτεραιότητές και ανάγκες μας. Όταν κάποιος ζει αυθεντικά, ζει σκόπιμα, δηλαδή με συνείδηση του εαυτού του, της ευθύνης του, των περιορισμών και της δύναμής του.

Σε τι διαφέρει η υπαρξιακή προσέγγιση από τις υπόλοιπες;

Μία σημαντική διαφορά της υπαρξιακής ψυχοθεραπείας είναι ότι θεωρεί το παρελθόν σημαντικό παράγοντα στην διαμόρφωση του ανθρώπου, αλλά όχι καθοριστικό. Ο τρόπος που μεγαλώσαμε λοιπόν έχει επηρεάσει αυτό που είμαστε τώρα, αλλά ο άνθρωπος έχει την δυνατότητα να επιλέξει τον βαθμό στον οποίο αυτό θα γίνει, χωρίς να μπορεί να απαλλαγεί ολοκληρωτικά από αυτό, αλλά ούτε και ντετερμινιστικά να έχει καθοριστεί με αμετάκλητο τρόπο. Το ότι μπορούμε να αποκτήσουμε επίγνωση του εαυτού και του περιβάλλοντός μας μάς καθιστά υπεύθυνους για τις όποιες επιλογές κάνουμε σχετικά με την εξέλιξή μας.

Η υπαρξιακή προσέγγιση λοιπόν, εστιάζει στο ότι είμαστε πάντα ελεύθεροι, στα πλαίσια των περιοριστικών παραγόντων (όπως η χώρα, η οικονομική και πολιτισμική κατάσταση, κ.α.), να επιλέξουμε τους τρόπους που θα ασκήσουμε την βούλησή μας. Επιλογή θεωρείται και η μη επιλογή, και άρα είμαστε υπεύθυνοι και για αυτήν. Στα πλαίσια αυτής της λογικής, το άτομο θεωρείται πάντα ικανό, στις όποιες συνθήκες, να ζήσει, από την στιγμή που το αποφασίσει, κατά τον τρόπο που επιθυμεί για τον εαυτό του. Ο υπαρξιακός ψυχοθεραπευτής θα βοηθήσει σε αυτήν την κατεύθυνση, καθώς το εγχείρημα αυτό χρειάζεται κόπο, τόλμη αλλά και συμπαράσταση.

Επίσης, η υπαρξιακή προσέγγιση, σε αντίθεση με τις περισσότερες άλλες, αποφεύγει να χρησιμοποιεί ψυχοπαθολογικούς όρους προκειμένου να περιγράψει την ανθρώπινη κατάσταση. Θεωρούμε λοιπόν, πως αυτά που ονομάζουμε «διαταραχές» είναι καταστάσεις σύμφυτες με την ανθρώπινη φύση, που αναπόφευκτα αγωνιά και άγχεται για το τέλος, την αρχή αλλά και το νόημα της ζωής. Ο τρόπος που βιώνουμε τις δυσκολίες της ζωής είναι αυτός που θέλουμε να κατανοήσουμε στην υπαρξιακή ψυχοθεραπεία. Έτσι λοιπόν, δεν μας ενδιαφέρει το όνομα της «διαταραχής» αλλά ο τρόπος που ο κάθε μοναδικός άνθρωπος βιώνει την ζωή του και αντιμετωπίζει τις δυσκολίες της. Οι δυσκολίες αυτές είναι πανανθρώπινες και απόλυτα κατανοητές όταν ειδωθούν υπό το πρίσμα της πολυπλοκότητας της ζωής και του ανθρώπου.

Ο υπαρξιακός θεραπευτής, είναι ειδικά εκπαιδευμένος και ευαισθητοποιημένος στα θέματα που αφορούν τον άνθρωπο και την ζωή του, και παραμερίζοντας τις προσωπικές του πεποιθήσεις, προσπαθεί να διευκολύνει τον θεραπευόμενο στην προσπάθειά του να γνωρίσει το μοναδικό εαυτό του, να βελτιώσει τις σχέσεις του με τους ανθρώπους, να αντιμετωπίσει τις όποιες δυσκολίες του, να ανακαλύψει τα δυνατά του σημεία, και να πραγματώσει το δυναμικό του. Έτσι λοιπόν, οι άνθρωποι που αναζητούν την εξέλιξη και αυτοβελτίωσή τους, που βλέπουν τα προβλήματα ως προκλήσεις αλλά και ευκαιρίες, μπορούν να επωφεληθούν σημαντικά από την υπαρξιακή ψυχοθεραπεία.

Ο θεραπευτής δεν έχει έτοιμες απαντήσεις και συνταγές, ούτε πρόκειται να επιλέξει για εσένα την ζωή που θα ζήσεις. Ο θεραπευτής θα σε βοηθήσει στην δύσκολη διαδρομή της αναζήτησής σου, όποια και να είναι αυτή, ώστε να μπορέσεις να το κάνεις αυτό μόνος σου στο μέλλον. Θα σου φωτίσει περιοχές που για ‘σένα είναι ακόμα σκοτεινές, θα σου ανοίξει νέους δρόμους να περπατήσεις, και θα είναι δίπλα σου όταν θα σκοντάφτεις. Η σχέση σου με τον υπαρξιακό θεραπευτή είναι αυθεντική και στηρίζεται στον σεβασμό και την εμπιστοσύνη. Μέσα από την σχέση σου μαζί του θα καταφέρεις να επιτύχεις όσα τώρα νιώθεις πως δυσκολεύεσαι. Η δική σου θέληση είναι το βασικότερο εργαλείο σου. Για τα υπόλοιπα θα φροντίσει ο θεραπευτής σου.

Εισαγωγική Φωτογραφία

]]>

17 Φεβ 2013

Διαζύγιο και παιδί

Σε ένα διαζύγιο όλοι πλήττονται,ο καθένας με το δικό του τρόπο.Το παιδί που πιθανώς να συνυπάρχει στο οικογενειακό σύστημα,έχει ένα περίεργο τρόπο να αντιλαμβάνεται τη διάσταση των γονιών του.Ένα παιδί,χρειάζεται ένα σταθερό και υποστηρικτικό,από πολλές απόψεις,οικογενειακό περιβάλλον,που του είναι απαραίτητο για να οδηγηθεί στη σωστή απαρτίωση της προσωπικότητας και του Εγώ του.

Υπάρχει η άποψη ότι είναι καλύτερα για ένα παιδί να χωρίζουν οι γονείς του αν δεν τα πηγαίνουν καλά μεταξύ τους και μαλλώνουν διαρκώς. Και πως ένα παιδί χωρισμένων γονιών μπορεί να μεγαλώσει εξίσου καλά και χωρίς τραύματα. Θα συμφωνήσω ως προς το «μη χείρον βέλτιστο». Αλλά χωρίς να υπάρξει τραύμα δε γίνεται. Άρα ξεκινά κανείς με το δεδομένο ότι ο ψυχισμός του παιδιού πλήττεται και η φροντίδα πρέπει να εστιαστεί και να δρομολογηθεί με δεδομένη την ύπαρξη του τραύματος. Το παιδί βιώνει την αποτυχία των γονιών του ως προσωπική αποτυχία. Ασυνείδητα πιστεύει πως το ίδιο έκανε κάποιο λάθος και χώρισαν οι γονείς του. Ο γονιός από την άλλη διακατέχεται συχνά από την ασυνείδητη -ή συνειδητή συχνά- τάση να κερδίσει το παιδί,να το πάρει με το μέρος του,με αποτέλεσμα όχι μόνο να έχει χαθεί στο παιδί η απαιτούμενη σταθερότητα που ανέφερα προηγουμένως,αλλά να υπάρχει και η εσώτερη επιταγή να πρέπει το ίδιο να διαλέξει ένα στρατόπεδο. Ο θυμός που το διακατέχει για όλα αυτά δεν είναι λίγος. Άλλο αν δεν τον εκδηλώνει.

Το παιδί αυτό,υπάρχει έντονα η περίπτωση,όταν μεγαλώσει να αποτυγχάνει στις δικές του σχέσεις,από μια ασυνείδητη τάση επανάληψης και επαναβίωσης των παιδικών του συνθηκών,αλλά και λόγω του ότι έχει βιώσει την έννοια της οικογένειας ως κάτι απειλητικό για τον ψυχισμό του. Ως γονέας κανείς,πρέπει να κάνει την υπέρβασή του. Να ξεπερνά τις προσωπικές του καθηλώσεις και να προσεγγίζει το παιδί του με τη φαντασία που απαιτεί ένας εντελώς ιδιαίτερος ψυχισμός. Για να το πετύχει αυτό όμως θα πρέπει ο ίδιος πρώτα μέσα του να αποκωδικοποιήσει το παιδί που είναι και υπάρχει. Αν αντιμετωπίζει το παιδί του με την ψυχρή λογική ενός ενήλικα,είναι σίγουρο ότι θα αποτύχει,ειδικά όταν έχει δημιουργηθεί ένα τόσο μεγάλο κενό,όπως αυτό που φέρνει ένα διαζύγιο.

Εισαγωγική Φωτογραφία

]]>

01 Φεβ 2013

Λόγοι που ο ψυχολόγος δεν πρέπει να κάνει πελάτες του συγγενείς και φίλους

“Λυπάμαι, είναι αντιδεοντολογικό να σε αναλάβω»

Στο άκουσμα αυτού του κλισέ από τον ψυχόλογο που είναι συνάμα συγγενής ή φίλος του προσώπου που ζητά βοήθεια, μερικοί ίσως να απογοητεύονται. Ίσως και να αισθάνονται μια μικρή απόρριψη απ΄το γνωστό τους ψυχολόγο. Επακόλουθη μπορεί να είναι και η αντίσταση να δουν ένα άγνωστο γι αυτούς ειδικό.

Η απορία του “μα γιατί δεν μπορεί να μας βοηθήσει ο δικός μας που μας γνωρίζει καλύτερα και να πάμε σε ξένο” είναι πιθανή και απόλυτα κατανοητή για τα άτομα που δεν ανήκουν στο χώρο της ψυχολογίας. Πολλοί έχουν παραλληλίσει την επιστήμη της Ψυχολογίας με την δουλειά των πνευματικών ή των “καλών φίλων” που προσφέρουν βοήθεια εν ώρα ανάγκης. Κάποιοι, θεωρούν την ψυχολογία κάτι κοντινό με την ιατρική. Άρα, όπως επιλέγω να με δει ο συγγενής μου που είναι παθολόγος, έτσι γίνεται και με τον άλλο που είναι ψυχολόγος. Λάθος! Η αλήθεια είναι ότι τα επαγγέλματα που έχουν σαν στόχο την αλλαγή της συμπεριφοράς, όπως είναι αυτό του ψυχολόγου ή του ψυχοθεραπευτή, πρέπει να διέπονται εξ’αρχής από κανόνες συμπεριφοράς και αυστηρά όρια. Τέτοια είναι η απαγόρευση σε γνωστό να γίνει ψυχοθεραπευόμενος, για την προστασία και των δύο. Αυτό έχει να κάνει με τη δημιουργία “διπλής σχέσης” η οποία απαγορεύεται ρητά να προκύπτει στη ψυχοθεραπεία.

Διπλή σχέση υπάρχει όταν το άτομο διατηρεί ήδη μια είδους σχέση με τον ψυχολόγο, (π.χ. φίλοι, συγγενείς, παλιοί συνεργάτες, κοκ) και εμπλέκονται σε δεύτερη σχέση, αυτή του ψυχοθεραπευτή και ψυχοθεραπευόμενου. Το ίδιο ισχύει κι όταν ο “άγνωστος” ψυχοθεραπευόμενος κατά τη διάρκεια της θεραπείας ή με το τέλος της, εμπλακεί σε άλλου είδους σχέση με τον ψυχολόγο (π.χ. φιλική, ερωτική, ή πελατειακή). Τα προβλήματα που μπορεί να προκύψουν από διπλή σχέση ποικίλουν. Πιο κάτω αναφέρονται οι λόγοι που δεν μπορεί να δουλέψει αυτού του είδους η σχέση, κυρίως μεταξύ συγγενών και φίλων του ψυχολόγου.

Απουσία αντικειμενικότητας

Όταν έχω αναπτύξει την εντύπωση ότι π.χ. ο γνωστός μου ο Γιάννης είναι καλός αλλά η καταπιεστική του μητέρα τον έκανε παθητικό σε όλα, τότε ήδη ξεκινώ θεραπεία με τον “Γιάννη τον παθητικό.” Σαν φίλη του, τα ’χω από καιρό με τη μάνα του που τον έκανε έτσι. Άρα, αν καλέσω τη μητέρα του στη θεραπεία θα είμαι ήδη αρνητική μαζί της, ενώ του Γιάννη του έχω βάλει ήδη μια ταμπέλα. Στη ψυχοθεραπεία, δυσκολεύομαι να τον αξιολογήσω αλλιώς γιατί από χρόνια που τον ξέρω είμαι προκατειλημμένη μαζί του στο θέμα της απάθειάς του. Συνεπώς, σαν ψυχολόγος πιθανό να επηρεάζω την πορεία της θεραπείας του Γιάννη με τις σχεδόν λανθασμένες αντιλήψεις που σχημάτισα ως τώρα γι’ αυτόν.

Δυσανάλογη εξουσία

Μέχρι τώρα με την φίλη μου τη Λόλα είμασταν ίσες σε όλα. Είχα εγώ τις ευάλωτές μου στιγμές και σαν κολλητή με στήριζε αρκετά. Είχε κι αυτή τις δικές της δυσκολίες κατά καιρούς, κι εγώ κλασσικά κοντά της. Ξαφνικά μετά από χρόνια που παίρνω το “χρήσμα” του ψυχολόγου, η Λόλα θέλει ψυχοθεραπεία μαζί μου κι εγώ της κάνω τον “ειδήμονα.” Το πιο πιθανόν είναι να της δίνω συμβουλές (μη αντικειμενικές) και να νιώθει ακόμα πιο επιρρεπής στις συμβουλές μου, που τώρα εμπιστεύεται περισσότερο γιατί “σαν ψυχολόγος η φίλη μου ξέρει παραπάνω από ’μένα,” ή να αρχίσει να αισθάνεται μειονεκτικά προς εμένα που “σαν ψυχολόγος η φίλη μου τώρα ξέρει παραπάνω από ’μένα,” ή να ανταπαντά «εσύ γιατί δεν το ’κανες αυτό τότες που είχες το ίδιο δίλημμα” και να συγχέονται οι φιλίες με το επάγγελμα, σε σημείο που η μία σχέση εκ των 2 ή και 2 να πρέπει να τερματιστούν.

Δυσκολία αποκάλυψης της αλήθειας

Πάντα η ψυχοθεραπεία και κυρίως η μακρά ψυχοθεραπεία αγγίζει πολύ βαθιές πτυχές της ζωής του θεραπευόμενου. Πολλές αλήθειες, μυστικά, απωθημένα και λοιπά άλυτα θέματα πρέπει να αναδυθούν για να βοηθήσουν το θεραπευόμενο να λύσει σημαντικά του ζητήματα που τον ταλαιπωρούν κάθε τόσο. Όταν ο θεραπευόμενος γνωρίζει τον θεραπευτή του, είτε λόγω φιλίας ή συγγένειας, η ανάγκη για αποκάλυψη σοβαρών ζητημάτων, μπορεί και να οδηγήσει στη διάλυση της θεραπευτικής σχέσης για να προστατευτεί η συγγενική ή η προϋπάρχουσα φιλική σχέση. Σκεφτείτε ας πούμε, τι θα συνέβαινε στο ακραίο σενάριο του ψυχολόγου που κάνει θεραπεία σε συγγενή του, και ο συγγενής πρέπει να αποκαλύψει ότι είχε παρενοχληθεί σεξουαλικά στην παιδική του ηλικία από τον τάδε κοινό συγγενή, που ήταν και είναι λατρεμένο κοντινό πρόσωπο του ψυχολόγου! Κανονικό δράμα.

Σύγκριση τρόπου ζωής του ψυχολόγου

Το απόρρητο της ζωής του ψυχολόγου είναι πολύ σημαντικό. Ένας βασικός λόγος είναι γιατί οι πελάτες για να πετύχει η θεραπεία τους πρέπει πρώτα να εμπιστευτούν το ψυχολόγο τους. Η γνώση του θεραπευόμενου των επιλογών και του τρόπου ζωής του ψυχολόγου του, π.χ. στην ερωτική, επαγγελματική, οικογενειακή του ζωή, μπορεί να επηρεάσει αρνητικά την εμπιστοσύνη του θεραπευόμενου προς το θεραπευτή του. Κι αυτό γιατί οι αντίληψεις του ενός πιθανόν να διαφέρουν πολύ απ’ αυτές του άλλου. Επιπρόσθετα, η σύγκριση του τρόπου ζωής των δύο, πιθανόν να γεννήσει στον θεραπευόμενο συναισθήματα ζήλιας, διαφορετικότητας, ενοχής, που είναι όχι μόνο αχρείαστα αλλά θέτουν σε ρίσκο και την παλιά καλή σχέση που είχαν. Η μυθοποίηση του ψυχολόγου-φίλου ως “άτομο-σωτήρας,” ή υπέρμετρα συγκροτημένου ατόμου, πάλι μπορεί να έχει αρνητικά αποτελέσματα στην τάση μίμησης του τρόπου ζωής του ψυχολόγου από τον θεραπευόμενο. Κι αυτό γιατί ο θεραπευόμενος οφείλει να αγαπήσει τον εαυτό του και να κάνει τις επιλογές που ταιριάζουν στον ίδιο κι όχι στον τάδε γνωστό του που τυχαίως έγινε και ψυχολόγος του. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, ο ψυχολόγος αναπτύσσει μια σχέση εκμετάλλευσης προς τον πελάτη.

Αμοιβή

Στο επάγγελμα του ψυχολόγου, η αμοιβή στο τέλος κάθε συνεδρίας θεωρείται απαραίτητη, όχι μόνο τυπικά γιατί ο ένας παρέχει υπηρεσίες κι ο άλλος αγοράζει, αλλά και συμπεριφορικά. Είναι γεγονός πως ο ψυχολόγος είναι σημαντικό να διακατέχεται από αξίες που διέπουν μια σχέση φιλίας, όπως είναι η άνευ όρων αποδοχή του άλλου, η αγάπη, η υποστήριξη, το νοιάξιμο, κ.ο.κ. Ο ψυχοθεραπευόμενος μπορεί μέσα σε μια τέτοια σχέση να παρασυρθεί στο βίωμα πως ο ψυχολόγος του δεν είναι επιστήμονας αλλά ένας καλός φίλος, εξομολογητής, γονεϊκό σύμβολο ή ίσως και ο αυριανός ερωτικός του σύντροφος! Γι αυτό και στο τέλος, η αμοιβή θεωρείται σημαντική για διαχωρισμό των σχέσεων που μπορεί ο πελάτης να φαντασιωθεί ότι έχει με το ψυχολόγο. Σε μια φιλία ή συγγένεια πιθανόν η λήψη χρημάτων από τον ψυχολόγο να παρεξηγηθεί απ’ τον συγγενή. Βέβαια, ακόμα κι αν ο ψυχολόγος μειώσει την τιμή ή την καταργήσει, αντιλαμβάνεστε ότι τα όρια στη θεραπευτική σχέση θα είναι δύσκολο να τοποθετηθούν.

Ωρα

Η καθορισμένη ώρα για συνεδρία χρησιμοποιείται επίσης και συμπεριφορικά, για να διατηρούνται τα όρια της θεραπευτικής σχέσης. Με ένα φίλο μας προσφέρουμε άπλετο χρόνο να συζητάμε το θέμα του. Με το θεραπευόμενο όμως η ώρα καθορίζεται εξαρχής και πρέπει να τηρείται αλλιώς συμπεριφορικά ο θεραπευομένος μπορεί να μάθει να χειρίζεται την ώρα του ψυχολόγου ανάλογα με τη δική του διάθεση και ανάγκες. Προσωπικά, μερικούς πελάτες μου κάποτε αισθάνομαι άβολα όταν με αναγκάζουν να τους οριοθετώ με το χρόνο, πόσο μάλλον να ήταν φίλοι μου και συγγενείς μου και να τους λέω “πλησιάζουμε στο τέλος της συνεδρίας…”, ενώ μετά να ανακοινώνω και το κόστος των υπηρεσιών μου. Δεν ακούγεται ωραίο, ε;

Όλα τα πιό πάνω, ίσως και κάποια τα οποία μου διέφυγαν, αποτελούν σημαντικούς λόγους που ο κώδικας ηθικής και δεοντολογίας των ψυχολόγων υπαγορεύει την αποφυγή δημιουργίας θεραπευτικής σχέσης μεταξύ ψυχολόγου και γνωστών του, εξ’ αρχής. Τέτοιου είδους σχέσεις δε διέπονται από επαγγελματισμό καθώς θέτουν σε ρίσκο τη ψυχική υγεία του θεραπευόμενου και τις προϋπάρχουσες καλές του σχέσεις με το ψυχολόγο που γνωρίζει.

Εισαγωγική Φωτογραφία

]]>

13 Νοέ 2012

Ψυχοθεραπεία: μύθοι και πραγματικότητα

Αρθρογράφος: Κατερινα Παπαμανουσάκη

Συχνά ακούω διάφορες ανακρίβειες για την διαδικασία της ψυχοθεραπείας οι οποίες δρουν ανασταλτικά στο να απευθυνθεί κανείς σε κάποιον ειδικό όταν το έχει ανάγκη. Ας δούμε κάποιους από τους μύθους που διαστρεβλώνουν το πραγματικό νόημα της ψυχοθεραπείας.

Όποιος κάνει ψυχοθεραπεία είναι «τρελός» ή «προβληματικός».

Τέτοιου είδους χαρακτηρισμοί όχι μόνο απέχουν από την πραγματικότητα αλλά δημιουργούν δυσάρεστα συναισθήματα και στιγματίζουν τα άτομα. Είναι αλήθεια ότι κάποιες φορές μπορεί οι θεραπευόμενοι να πάσχουν από κάποια σοβαρή ψυχική διαταραχή, συχνότατα όμως είναι άνθρωποι που πολλοί από εμάς γνωρίζουμε και συναναστρεφόμαστε στην καθημερινότητα μας, οι οποίοι αντιμετωπίζουν διάφορα θέματα που δυσκολεύουν τη ζωή τους.

Γιατί να ξεκινήσω ψυχοθεραπεία; Μπορώ και μόνος μου να αντιμετωπίσω τα προβλήματά μου.

Συχνά οι άνθρωποι που ισχυρίζονται κάτι τέτοιο κουκουλώνουν τα προβλήματά τους και έτσι τα διαιωνίζουν, παγιδεύοντας τον εαυτό τους σε αυτά. Η βοήθεια του ψυχοθεραπευτή είναι πολύτιμη καθώς «κανένα πρόβλημα δεν μπορεί να επιλυθεί στο ίδιο επίπεδο της σκέψης που το δημιούργησε» (Α. Αϊνστάιν). Έτσι, αν είναι κανείς ειλικρινής με τον εαυτό του και απευθυνθεί σε κάποιον ειδικό έχει πολύ περισσότερες πιθανότητες όχι μόνο να αλλάξει τον τρόπο αντιμετώπισης των θεμάτων που τον απασχολούν αλλά και να μάθει καινούριους, πιο λειτουργικούς τρόπους σκέψης και συμπεριφοράς μέσα από μια διαδικασία ψυχολογικής ωρίμανσης.

Έχω φίλους που με βοηθούν οπότε η ψυχοθεραπεία είναι περιττή.

Οι φίλοι είναι πράγματι ένα πολύ σημαντικό κομμάτι στη ζωή του καθενός και μπορούν να είναι πολύ βοηθητικοί και υποστηρικτικοί. Είναι διαφορετική όμως η φιλική σχέση από την ψυχοθεραπευτική. Οι φίλοι μας δεν μπορούν να λειτουργήσουν ως ψυχοθεραπευτές (δεν νομίζω πως θέλουν έναν τέτοιο ρόλο). Κάτι τέτοιο δεν είναι ρεαλιστικό αφού τους φορτώνουμε με παραπάνω προσδοκίες από όσο η σχέση αντέχει. Ο ψυχοθεραπευτής έχει την εκπαίδευση να βοηθήσει μέσα από την σχέση που σταδιακά αναπτύσσεται με τον θεραπευόμενο, μια σχέση εμπιστοσύνης όπου η εχεμύθεια, η ελεύθερη έκφραση και η έλλειψη λογοκρισίας είναι χαρακτηριστικά που παρέχονται στο σταθερό θεραπευτικό πλαίσιο. Ναι λοιπόν σε φιλικές σχέσεις που μας βοηθούν να εξελιχθούμε αλλά παράλληλα η ψυχοθεραπεία αναλυτικού τύπου όπως η ομαδική ανάλυση προσφέρει μια βαθύτερη και πιο ουσιαστική επικοινωνία με τον εαυτό μας σε ένα προστατευμένο περιβάλλον με σαφή όρια.

Ο θεραπευτής έχει και αυτός τα δικά του προβλήματα οπότε θα τα μεταφέρει και δε θα μπορεί να με βοηθήσει.

Το να υποστηρίζει κανείς ότι ο ψυχοθεραπευτής δεν έχει προβλήματα τροφοδοτεί μια ψευδή εικόνα ενός θεραπευτή στη σφαίρα του μη ανθρώπινου. Ο θεραπευτής όμως είναι κατάλληλα εκπαιδευμένος αφενός και έχει κάνει και ο ίδιος ψυχοθεραπεία αφετέρου έτσι ώστε όχι μόνο να μη προβάλλει τα προβλήματά του στο θεραπευόμενο αλλά και, τηρώντας τις αρχές δεοντολογίας που διέπουν το επάγγελμα, να προστατεύει το θεραπευόμενο και τη θεραπευτική σχέση.

Όλα είναι “στο μυαλό μας” άρα ο ψυχοθεραπευτής δεν μπορεί να βοηθήσει σε τίποτα.

Άλλη μια λανθασμένη αντίληψη που τροφοδοτεί την ψευδαίσθηση της παντοδυναμίας ότι δηλαδή, μόνοι μας μπορούμε να αντιμετωπίσουμε όλα τα ζητήματα που μας δυσκολεύουν. Παράλληλα, υποτιμά τις βαθύτερες ψυχοσυναισθηματικές αιτίες που προκαλούν τις δυσκολίες καθώς αφού όλα είναι στο μυαλό μας αρκεί να αλλάξουμε τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τα πράγματα. Η συνδρομή του θεραπευτή είναι σημαντική καθώς πέρα από το ότι συμβάλλει στην αλλαγή δυσλειτουργικών γνωστικών αντιλήψεων βοηθάει σε μια πιο βαθιά αλλαγή της προσωπικότητας.

Εισαγωγική Φωτογραφία

Η Κατερινα Παπαμανουσάκη είναι Κοινωνική Λειτουργός MA, Ψυχοθεραπεύτρια-Ομαδική Αναλύτρια

E-mail: katerinapapamanousaki@yahoo.co.uk

]]>

09 Νοέ 2012

Εσείς πώς επιλέγετε σύντροφο;

Αρθρογράφος: Χαλατζούκα Αθανασία

Αναδημοσίευση από: GeneNutrition

O καθένας μας καθημερινά λιγότερο ή περισσότερο έρχεται σε επαφή με πλήθος ανθρώπων. Πόσοι όμως από αυτούς ή αυτές είναι υποψήφιοι για τη θέση του κατάλληλου συντρόφου στο πλάι μας; Με άλλα λόγια τι κριτήρια επιλογής έχετε για το σύντροφό σας;

Συχνά στις μέρες μας, στο παραπάνω ερώτημα απαντήσεις όπως η εξωτερική εμφάνιση, η ηλικία, η μόρφωση, ο χαρακτήρας, τα κοινά ενδιαφέροντα, η οικονομική και κοινωνική κατάσταση, είναι συχνές και συνήθεις, παραδεχόμενοι δηλαδή ότι για τις δικές μας επιλογές το λόγο έχουν τα χαρακτηριστικά που διαθέτει ο άλλος. Είναι μόνο αυτό;

Αναρωτηθήκατε ποτέ γιατί παρότι ξέρετε τι θέλετε, πέφτετε στους «λάθος» ανθρώπους;

Η οικογένεια προέλευσης του καθενός μας παίζει ιδιαίτερο και πολλαπλό ρόλο στη διαδικασία επιλογής του συντρόφου μας. Ανάλογα με το ρόλο που ανατέθηκε άμεσα ή έμμεσα στον καθένα από μας στην οικογένεια προέλευσης μπορεί να προσπαθούμε να επιβεβαιώσουμε αυτό το ρόλο και στη συντροφική μας σχέση. Οι πρωταγωνιστές στο πλάι μας μπορεί να αλλάζουν, αλλά οι ρόλοι συνήθως παραμένουν ίδιοι. Έτσι συχνά αδέρφια που είχαν το ρόλο του προστάτη ή του στηρίγματος στην οικογένεια, αναζητούν συντρόφους που να δείχνουν ότι χρειάζονται ένα στήριγμα.

Επίσης, ανάλογα με τα πρότυπα που έχουμε αναπτύξει από τους γονείς μας, αναμένουμε ο σύντροφός μας να υπακούει στο πρότυπο του συντρόφου του πατέρα μας ή της μητέρας μας. Συχνά οι άνθρωποι επιλέγουμε για σύντροφο άτομα που παρουσιάζουν ομοιότητες με τον αρχικό δεσμό που είχαμε με την μητέρα, τον πατέρα ή οποιοδήποτε άλλο σημαντικό πρόσωπο μας επηρέασε στην αρχή της ζωής μας.

Πολλές φορές δημιουργούμε νέες σχέσεις, αντίγραφα των προηγούμενων όπου είμαστε σίγουροι ότι θα αποφύγουμε τα λάθη του παρελθόντος, συχνά όμως ο τρόπος με τον οποίο μεγαλώσαμε και η πραγματικότητά μας όπως την έχουμε ορίσει, μας οδηγεί σε λύσεις που προσφέρουν πρόσκαιρη ανακούφιση, επαναλαμβάνοντας φαύλους κύκλους συμπεριφορών, οι οποίοι διακόπτονται μόνο όταν συνειδητοποιήσουμε πώς εμείς οι ίδιοι συμβάλλουμε σ’αυτό και πως μπορούμε να δράσουμε εναλλακτικά.

Τι μπορούμε να κάνουμε λοιπόν;

Επικεντρωθείτε στον εαυτό σας κι όχι στους άλλους. Αν καταφέρετε να δείτε τον εαυτό σας ως παρατηρητής τότε θα δείτε ίσως στοιχεία σας τα οποία μέχρι σήμερα δεν μπορούσατε να τα δείτε γιατί βλέπατε από πολύ κοντά ενώ κάποιες φορές για να δούμε καθαρά χρειάζεται να πάρουμε απόσταση.

Οι συμπεριφορές αν ήταν σχήματα θα ήταν κύκλοι, γιατί πολύ απλά μία συμπεριφορά πυροδοτεί μια άλλη και αυτή μια άλλη και στο τέλος καταλήγουμε να χαθούμε σε φαύλους κύκλους όπου το πιο εύκολο είναι να αποδώσουμε ευθύνες για το ποιος οδήγησε τη σχέση στο τέλος της. Θυμηθείτε ότι μια επιτυχημένη αλλά και μια αποτυχημένη σχέση θέλει 2, οπότε εστιάστε σε δικές σας συμπεριφορές που πιθανό θα θέλατε να αλλάξετε για να αλλάξει και η συμπεριφορά του άλλου αλλά και η σχέση σας.

Αναρωτηθείτε για το τι πραγματικά αναζητάτε από μία σχέση κι όχι ποιόν αναζητάτε για μια σχέση. Ίσως να μη χρειαστεί να έρθετε κοντά με ανθρώπους οι οποίοι παρότι σας ελκύουν, δεν ταιριάζετε.

Το αν οι επιλογές σας είναι σωστές ή λάθος θα το κρίνετε μόνοι σας, ωστόσο συχνά μπορεί μέσα από μία λανθασμένη επιλογή να ανακαλύψουμε κομμάτια του εαυτού μας που δε γνωρίζαμε, να βγούμε πιο δυνατοί και πιο σίγουροι για αυτό που αναζητάμε από μία συντροφική και ερωτική σχέση.


Εισαγωγική Φωτογραφία:

H Αθανασία Χαλατζούκα σπούδασε Ψυχολογία στο Πανεπιστήμιο του Σέφιλντ και συνέχισε την εκπαίδευσή της στο αποκτώντας Μεταπτυχιακό τίτλο στον τομέα της Συμβουλευτικής Ψυχολογίας (MSc). Τα τελευταία χρόνια εργάζεται ιδιωτικά στο προσωπικό της γραφείο, με ενήλικες, παιδιά, ζευγάρια και οικογένειες με βάση τη Συστημική ψυχοθεραπευτική προσέγγιση.

E-mail: achalatzouka@yahoo.gr Τηλ: +30 6947305252

]]>

18 Οκτ 2012

Κρατιέμαι γιατί φοβάμαι…

Γράφει η Γεωργία Καλλιντέρη*

Το παρελθόν είμαστε εμείς, το παρόν το διαμορφώνουμε εμείς και το μέλλον εξαρτάται πάλι από εμάς. Πάντα θα υπάρχουν εξωτερικοί μη προβλέψιμοι παράγοντες οι οποίοι θα επηρεάζουν το πώς νιώθουμε, το πώς εκφράζουμε αυτό που νιώθουμε και πως συντηρούμε ή προάγουμε αυτό που μας γεμίζει. Μια φίλη μου, λέει πρόσφατα, κάποιες φορές νομίζω ότι απλά δεν πρέπει να βιάζεις καταστάσεις -έχει δίκιο- όμως πως αυτό γίνεται στην πράξη;

Απλά προσπαθώντας το. Πως θα δεις αν μπορείς αν δεν προσπαθήσεις, αν δε δεις κάτι αν σου ταιριάζει, η αν δεν σου ταιριάζει, αντίστοιχα.

Ο φόβος και η στασιμότητα σίγουρα είναι δύο καταστάσεις οι οποίες τρέφουν η μία την άλλη και δεν προωθούν την υιοθέτηση ή προοπτική μιας νέας. Δεν υποστηρίζω ότι είναι εύκολο να κάνεις ένα βήμα, αλλά δεν είναι και ακατόρθωτο. Το βήμα είναι πολύ σχετικό για τον καθένα, δεν έχει κανόνα, τον κανόνα τον δημιουργεί ο καθένας μόνος του και το πάει μέχρι εκεί που μπορεί. Μέχρι εκεί που αντέχει και βάζοντας τα δικά του προσωπικά όρια. Ο κάθε ένας από εμάς έχει τις δικές του εμπειρίες. Οι εμπειρίες μας, διαμορφώνουν αυτό που είμαστε, φτιάχνουν τις προτιμήσεις, τι μας αρέσει και τι δε μας αρέσει.

Οφείλουμε να επιτρέψουμε στον εαυτό μας να έχει δικαιώματα, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η επιβολή των προσωπικών πεποιθήσεων -με σκοπό την εκπλήρωση των αναγκών μας- είναι απαραίτητη. Εκφράζεσαι, μοιράζεσαι, αναγνωρίζεις τις πραγματικές σου αξίες και παίρνεις αποφάσεις. Οι αποφάσεις λαμβάνονται επειδή έχεις αναγνωρίσει τις προσωπικές σου αξίες και κατάφερες να τις ιεραρχήσεις και τότε λειτουργείς αυθόρμητα.

Αυθορμητισμός δεν είναι αυθαίρετες πράξεις. Είναι κατανόηση του «εγώ», αναγνώριση του «είμαι» και διάθεση επικοινωνίας μέσα από μια υγιή αλληλεπίδραση. Έτσι είτε θα σου ταιριάξει κάτι είτε όχι, όμως εσύ θα πηγαίνεις με σημείο αναφοράς εσένα…-θέλω και προσπαθώ γι αυτό που πραγματικά επιθυμώ έχοντας σεβασμό στο «όχι» και στο «ναι» παράλληλα το δικό μου και του άλλου. Όπως εσύ έτσι και οι γύρω έχουν εμπειρίες. Έχουν πονέσει, έχουν συμβιβαστεί και έχουν φύγει ή έχουν εγκαταλειφθεί, όμως κάθε νέα εμπειρία σου δίνει τη δυνατότητα να φτιάξεις κάτι καινούριο. Να μάθεις από τα λάθη σου και να κάνεις καινούρια. Ο φόβος δεν σου επιτρέπει συχνά να δεις καθαρά, σε «κλείνει» και σε απομακρύνει από αυτό το βαθύτερο μέσα σου.

Η επαφή σου με αυτό το βαθύτερο κομμάτι απαντάται σε μια εσαεί προσπάθεια και όσο παλεύεις να στέκεσαι εκεί προσπαθώντας γι αυτό, μη φοβάσαι. Αυτό σε εξελίσσει σε πάει μπροστά σε παρακινεί και σε γεμίζει. Σε βοηθάει να δημιουργήσεις, να αναπτύξεις, να δώσεις και να πάρεις. Τι λες, δεν αξίζει τον κόπο;

Εισαγωγική Φωτογραφία

H Γεωργία Κλλιντέρη είναι κοινωνική λειτουργός και εκπαιδευόμενη ψυχοδραματίστρια στο ΨΥΚΑΠ-Ψυχοδραματικό Κέντρο Ανάπτηξης Προσωπικότητας E-mail: gkallideri@gmail.com

]]>

15 Οκτ 2012

Τεχνοβλαστός Πανεπιστημίου Κρήτης: Εκπαίδευτικό πρόγραμμα στη συνθετική ψυχοθεραπεία και νευροανάδραση και μια θέση εργασίας ψυχολόγου

Εκπαιδευτικό Πρόγραμμα στη Συνθετική Ψυχοθεραπεία και Νευροανάδραση

O Τεχνοβλαστός του Πανεπιστημίου Κρήτης «Σύγχρονα Αμφιαράεια» σε συνεργασία με την Eeginfo διοργανώνουν στην Αθήνα από τον Νοέμβριο του 2012 μονοετές πρόγραμμα εκπαίδευσης στην Νευροανάδραση και εισαγωγή στη Συνθετική Ψυχοθεραπεία.

Η Νευροανάδραση είναι μια καινούργια επαναστατική μέθοδος εκπαίδευσης του εγκεφάλου με ευρείες εφαρμογές στην Ιατρική, την Ψυχολογία καθώς και στην Εκπαίδευση. Επειδή κάποιος που θέλει ή ήδη εφαρμόζει την μέθοδο της Νευροανάδρασης οφείλει να έχει και κάποιες βασικές γνώσεις Ψυχοπαθολογίας και Ψυχοθεραπείας, το παρόν πρόγραμμα συνθέτει τις δυο αυτές προσεγγίσεις.

Το Μονοετές πρόγραμμα εκπαίδευσης απευθύνεται σε επαγγελματίες Ψυχικής Υγείας:  Ψυχιάτρους, Ψυχολόγους, Κοινωνικούς Λειτουργούς, Νοσηλευτές και Εκπαιδευτικούς. Το παραπάνω πρόγραμμα μπορούν να το παρακολουθήσουν και φοιτητές των αντίστοιχων επαγγελματικών κλάδων.

Με την ολοκλήρωση του προγράμματος θα δοθεί πιστοποίηση από την Eeginfo και βεβαίωση από τον Τεχνοβλαστό του Πανεπιστημίου Κρήτης «Σύγχρονα Αμφιαράεια».

Θέση Εργασίας Ψυχολόγου

Επιπλέον, ο Τεχνοβλαστός του Πανεπιστημίου Κρήτης «Σύγχρονα Αμφιαράεια» προκηρύσσει και μια νέα θέση Ψυχολόγου. Απαραίτητα προσόντα:
  • Άδεια άσκησης επαγγέλματος ψυχολόγου.
  • Γνώσεις ψυχομετρικών τεστ.
  • Κλινική εμπειρία στην Ψυχοπαθολογία.
  • Ψυχοθεραπευτική εμπειρία
  • Γνώσεις στη Συνθετική Ψυχοθεραπεία.
  • Γνώσεις Χειρισμού Ηλεκτρονικών Υπολογιστών και τέλος
  • Άριστη γνώση της Αγγλικής γλώσσας
Απαιτούμενα χαρακτηριστικά των υποψήφιων πέραν του ανωτέρου βιογραφικού σημειώματος είναι:
  • Πλήρους απασχόλησης με ευέλικτο ωράριο,
  • Επαγγελματισμός,
  • Αφοσίωση,
  • Υπευθυνότητα,
  • Ομαδικό πνεύμα συνεργασίας,
  • Όρεξη για μάθηση και εξέλιξη,
  • Περιποιημένη επαγγελματική εμφάνιση.
Επιπλέον απαιτείται ο υποψήφιος, εάν δεν έχει εκπαιδευτεί στην Νευροανάδραση, να παρακολουθήσει το μονοετές πρόγραμμά μας, που θα ξεκινήσει τον επόμενο μήνα, ώστε να πάρει και το απαραίτητο πιστοποιητικό.

Πληροφορίες

Για πληροφορίες, δηλώσεις συμμετοχής στο εκπαιδευτικό πρόγραμμα και για αποστολή βιογραφικού σημειώματος και συνοδευτικής επιστολής, χρησιμοποιήστε τις διευθύνσεις: info@amphiaraia.com & info@eiip.eu  ]]>

05 Σεπ 2012

Πώς απεικονίζουν οι γυναίκες με διατροφικές διαταραχές τον εαυτό τους;

Οι γυναίκες που πάσχουν από ανορεξία ή βουλιμία απεικονίζουν τους εαυτούς τους με εμφανώς διαφορετικά χαρακτηριστικά από ό, τι οι γυναίκες που δεν έχουν διατροφικές διαταραχές και οι οποίες θεωρούνται πως έχουν φυσιολογικό βάρος. Αυτό έχει προταθεί σε μια νέα μελέτη από το Πανεπιστήμιο της Χάιφα που δημοσιεύθηκε στο «The Arts in Psychotherapy»1 .

«Τα αποτελέσματα αυτής της μελέτης δείχνουν ότι οι γυναίκες που πάσχουν ή είναι επιρρεπείς στην ανάπτυξη διατροφικών διαταραχών, όπως η ανορεξία και η βουλιμία, μπορούν να διαγνωστούν με μια απλή και μη-παρεμβατική αξιολόγηση σχεδίου αυτο-εικόνας», εξήγησε ο καθηγητής Rachel-Lev Wiesel, επικεφαλής του Graduate School of Creative Art Therapies στο πανεπιστήμιο της Χάιφα και συν-συγγραφέας της μελέτης.

Η έρευνα, η οποία διεξήχθη από τον καθηγητή Lev -Wiesel μαζί με τον Δρ Jonathan Guez, Shimrit Valetsky, ο Dr Diego Kruszewski Sztul και ο Dr Bat-Sheva Pener, εξέτασαν 76 γυναίκες, 36 εκ των οποίων είχαν διαγνωστεί με νευρική ανορεξία ή βουλιμία, 20 χωρίς διατροφικές διαταραχές, αλλά ήταν υπέρβαρες, και 20 με φυσιολογικό βάρος. Κάθε μία από τους συμμετέχοντες συμπλήρωσαν δύο τυποποιημένα ερωτηματολόγια για τον έλεγχο των διατροφικών διαταραχών και στη συνέχεια ζητήθηκαν να ζωγραφίσουν τους εαυτούς τους. Εκτός του ότι ζητήθηκαν να ζωγραφίσουν, δεν υπήρξαν κατευθυντήριες γραμμές και δεν τέθηκαν περιορισμοί για το σχέδιο.

Η ερευνητική ομάδα αξιολόγησε τα σχέδια και βρήκε διαφορές μεταξύ των ομάδων σε τέσσερις πτυχές:

  • Λαιμός: Οι γυναίκες που πάσχουν από ανορεξία ή βουλιμία έτειναν να σχεδιάζουν ένα μεγαλύτερο λαιμό, αποσυνδεμένο λαιμό ή καθόλου.
  • Στόμα: το χαρακτηριστικό αυτό ήταν περισσότερο εμφανές στα σχέδια από τις γυναίκες που πάσχουν από ανορεξία ή βουλιμία.
  • Μηροί: οι γυναίκες με διατροφικές διαταραχές σχεδίασαν πλατύτερους μηρούς από ό, τι οι άλλες ομάδες της μελέτης.
  • Πόδια: οι γυναίκες με διατροφικές διαταραχές έτειναν να ζωγραφίζουν μορφές χωρίς πόδια ή με αποσυνδεμένα πόδια.
[caption id="attachment_2661" align="aligncenter" width="489"] Αριστερά: Σχέδιο από μια γυναίκα με ανορεξία. Μεσαία: Σχέδιο αυτο-εικόνας από μια γυναίκα που πάσχει από βουλιμία. Δεξιά: Σχέδιο αυτο-εικόνας από μια γυναίκα με φυσιολογικό βάρος. (Πηγή: Πανεπιστήμιο της Χάιφα)[/caption]

Η μελέτη αποκάλυψε επίσης ότι τα σχέδια αυτο-εικόνας μπορούν να ξεχωρίσουν μεταξύ γυναικών με ανορεξία και βουλιμία: τα άτομα με ανορεξία είχαν την τάση να παραλείψουν το στήθος από τα σχέδια τους, ζωγράφιζαν με λιγότερο καθορισμένες γραμμές και μικρότερες μορφές σε σχέση με το μέγεθος της σελίδας.

Προκειμένου να αξιολογηθεί η αξιοπιστία του τεστ, τα πιο έντονα αποτελέσματα συγκρίθηκαν με τα δύο τυποποιημένα τεστ των διατροφικών διαταραχών, και ένας πολύ ισχυρός συσχετισμός βρέθηκε μεταξύ όλων των δοκιμών.

«Οι γυναίκες που πάσχουν από διατροφικές διαταραχές συνήθως τείνουν να κρύβουν την κατάστασή τους, ακόμη και από τους θεραπευτές τους. Συχνά δυσκολεύονται να μιλήσουν για το πρόβλημά τους, έτσι ώστε ένα μη-λεκτικό και μη-παρεμβατικό εργαλείο, όπως ένα απλό αίτημα για ένα σχέδιο αυτο-εικόνας μπορεί να γίνει ένα σημαντικό εργαλείο για δημιουργική θεραπεία μέσω της τέχνης», εξηγεί ο καθηγητής-Lev Wiesel.

]]>

Πηγές / Διαβάστε περισσότερα

  1. Guez, J., Lev-Wiesel Rachel., Valetsky, S., Kruszewski Sztul, D. & Pener, B. Self-figure drawings in women with anorexia; bulimia; overweight; and normal weight: A possible tool for assessment. The Arts in Psychotherapy, 2010; 37 []
22 Αυγ 2012

Γίνε το όνειρο σου! Η ανάλυση των ονείρων στη θεραπεία Gestalt

Ο θεραπευτής της Gestalt προσκαλεί το θεραπευόμενο. Η Φροϋδική θεωρία εισήγαγε την έννοια του υποσυνείδητου και μας έδωσε την πληροφορία ότι κατά τη διάρκεια του ύπνου το υποσυνείδητο σκέπτεται με σύμβολα. Η ανάλυση των ονειρικών συμβόλων μπορεί να μας προσφέρει πρόσβαση στις βαθύτερες επιθυμίες μας και να μας βοηθήσει να επεξεργαστούμε τις πληροφορίες που λάβαμε κατά τη διάρκεια της μέρας.

Ο Frederick Perls1, ιδρυτής της θεραπείας Gestalt, υποστήριζε ότι τα όνειρα εμπεριέχουν τα κομμάτια του εαυτού τα όποια έχουν απορριφτεί. Αντίθετα με τον Freud -ο οποίος συνήθιζε να χρησιμοποιεί συγκεκριμένες αναλύσεις στα σύμβολα των ονείρων ανεξάρτητα με το ποιος ονειρευόταν- ο Perls πίστευε ότι ο κάθε χαρακτήρας και το κάθε αντικείμενο μέσα στο όνειρο συμβολίζει πλευρές του εαυτού του θεραπευόμενου. Είχε υιοθετήσει δηλαδή μια πιο πρωσοποκεντρική οπτική γωνία απορρίπτοντας την ιδέα ότι τα όνειρα είναι μέρος μιας παγκόσμιας γλώσσας ή συλλογικού ασυνειδήτου όπως υποστήριζε ο Carl Jung.

Ο Perls πίστευε ότι για να μπορέσει κάποιος να αντιληφθεί την έννοια του ονείρου και να επανενσωματώσει τα “αποκηρυγμένα” κομμάτια του εαυτού που βρίσκονται σε σύγκρουση, θα πρέπει να διηγηθεί το όνειρο σε ενεστώτα χρόνο πειραματίζοντας το στο Εδώ και το Τώρα, εστιάζοντας στο συναίσθημα. Με αυτό τον τρόπο, το όνειρο ζωντανεύει και ο θεραπευόμενος, σαν ηθοποιός, παίζει το ρόλο όλων τον χαρακτήρων του ονείρου, ακόμα και των αντικειμένων, ανοίγοντας ένα πραγματικό διάλογο με τα σύμβολα τα οποία αναγκάζονται αποτραβηγμένα από την προστασία που τους προσέφερε το σκοτάδι του υποσυνείδητου, να αποκαλύψουν τα κρυμμένα μυστικά τους.

Στην προσέγγιση της Gestalt δεν υπάρχει ένας “ειδικός”, μια “αυθεντία”, που θα κρίνει και θα αποφασίσει ποιό είναι το “αληθινό” νόημα του ονείρου και θα το ανακοινώσει κατόπιν στον θεραπευόμενο ως ερμηνεία. Ο θεραπευόμενος βιώνει το όνειρο, του δίνει μορφή και με τον τρόπο αυτό μειώνονται κατά πολύ οι αντιστάσεις και υπάρχει πρόσβαση σε πολύ βαθύτερο υλικό, προσπερνώντας το φράγμα του φόβου και της επίκρισης. Με τη μέθοδο αυτή, ενισχύουμε την αποδοχή των κομματιών του εαυτού που θεωρούνταν στο παρελθόν ως “προβληματικά”, ώστε να μην προβάλλονται προς το περιβάλλον στο μέλλον.

O Gonzaque Masquelier διευθυντής της Παριζιάνικης σχόλης της Gestalt, με τον οποίο είχα την τιμή να παρακολουθήσω ένα εκπληκτικό σεμινάριο, τονίζει στο βιβλίο του2 ότι “τα όνειρα, για την Gestalt, δεν εκφράζουν καταπιεσμένες επιθυμίες άλλα τάσεις δημιουργικότητας που μπορούν να βοηθήσουν την εξέλιξη μας”.

Να κλείσω με τα δυο αγαπημένα μου αποφθέγματα του Frederick Perls:

…nobody can stand truth if it is told to him. Truth can be tolerated only if you discover it yourself because then, the pride of discovery makes the truth palatable.

Lose your mind and come to your senses.

*Sigmund Freud: το παίξιμο ενός οργάνου συμβολίζει τον αυνανισμό, τα κενά αντικείμενα συμβολίζουν τα γυναίκεια γεννητικά όργανα, η πτώση ενός δοντιού συμβολίζει τον ευνουχισμό.

Φωτογραφία

]]>

Πηγές / Διαβάστε περισσότερα

  1.  Perls, F., Gestalt Therapy Verbatim (1969)  []
  2. Masquelier,G., Gestalt Therapy: Living Creatively Today. Gestalt Press (1999) []