15 Απρ 2019

Αντιμετώπιση συναισθηματικών διαταραχών και αυτοκαταστροφικής συμπεριφοράς στους εφήβους

Η εφηβεία είναι μία από τις ηλικιακές περιόδους της ανθρώπινης ανάπτυξης που προβληματίζει ιδιαίτερα τόσο τους γονείς, όσο και την επιστημονική κοινότητα.

Περισσότερα
27 Οκτ 2011

Επιστημονικό Συμπόσιο: Αυτοκτονικότητα & Αυτοκαταστροφικές Συμπεριφορές

Η ΚΛΙΜΑΚΑ και η Ελληνική Εταιρία Θεραπείας Σχημάτων διοργανώνουν ένα τριήμερο επιστημονικό συμπόσιο με θέμα την αυτοκαταστροφική συμπεριφορά. Στο συμπόσιο θα μιλήσουν πολλοί ειδικοί πάνω σε μια σειρά από θέματα όπως τα αίτια της αυτοκαταστροφικής συμπεριφοράς που μπορεί να οδηγήσει ακόμη και στην αυτοκτονία, επιδημιολογικά στοιχεία γύρω από την αυτοκτονία, η συμβολή των ψυχικών διαταραχών στα φαινόμενα αυτά, τρόποι πρόληψης και παρέμβασης, το φαινόμενο της αυτοκτονικής συμπεριφοράς στις φυλακές κ.α. Κατά τη διάρκεια των δύο τελευταίων ημερών του συμποσίου θα διοργανωθεί κλινικό σεμινάριο θεραπευτικής παρέμβασης σε άτομα με αυτοκαταστροφικές τάσεις.  Το σεμινάριο θα κάνει ο Δρ. Jeffrey Young, αμερικανός ειδικός στην θεραπεία σχημάτων.

Χρόνος και Τόπος διεξαγωγής του συμποσίου

Το συμπόσιο θα γίνει στις 11-13 Νοεμβρίου 2011, στον χώρο «Τεχνόπολις» του Δήμου Αθηναίων, στην οδό Πειραιώς 100, στο Γκάζι (Αίθουσα «Άγγελος Σικελιανός»,& Αμφιθέατρο Ρ/Σ Αθήνα 984 “Γιάννης Ρίτσος”). Προβολή μεγαλύτερου χάρτη

Κόστος

Εγγραφή έως 4/11/2011
  • Επαγγελματίες: 200 ευρώ
  • Προπτυχιακοί φοιτητές: 130 ευρώ
Εγγραφή από 5/11/2011 έως και την 1η ημέρα του συμποσίου
  • Επαγγελματίες: 220 ευρώ
  • Προπτυχιακοί Φοιτητές: 150 ευρώ

Άλλες λεπτομέρειες

Η γλώσσα του συνεδρίου είναι ελληνικά, ενώ του σεμιναρίου Αγγλικά. Στους συμμετέχοντες θα χορηγηθούν Μόρια Συνεχιζόμενης Ιατρικής Εκπαίδευσης (CME-CPD) από τον Πανελλήνιο Ιατρικό Σύλλογο και σχετικό πιστοιποιητικό παρακολούθησης του σεμιναρίου.

Περισσότερες Πληροφορίες / Εγγραφές

 
  • Διεύθυνση: Κλίμακα, Ευμολπίδών 30-32, Γκάζι Αθήνα
  • Τηλ: 210 34 17 160-3
  • Fax: 210 34 17 164
  • Email: central@klimaka.org.gr
  • Websites: klimaka.org.gr, suicide-help.gr
Συμπόσιο Αυτοκτονικής Συμπεριφοράς Φωτογραφία: ]]>

18 Οκτ 2011

Διήμερο εκδηλώσεων διαμαρτυρίας για την Ψυχική Υγεία

Το επόμενο σαββατοκύριακο είναι προγραμματισμένο ένα διήμερο εκδηλώσεων διαμαρτυρίας ενάντια στην κατάσταση που επικρατεί στην ψυχική υγεία, η οποία εν μέσω κρίσης χειροτερεύει μέρα με τη μέρα. Οι εκδηλώσεις θα γίνουν τα απογεύματα στην οδό Πατμου και Καραβια (Καραβια 23, Πατήσια, Αθήνα).

Προβολή μεγαλύτερου χάρτη

Συγκεκριμένα, Σάββατο 22 Οκτωβρίου στις 19.00 θα γίνει συζήτηση για την επίπτωση του μνημονίου στην ψυχική μας υγεία: αύξηση των αυτοκτονιών, κατάθλιψη, εργασιακή βία, καθημερινή εξουθένωση κ.α. Την Κυριακή 23 Οκτωβρίου στις 21.30, στον ίδιο χώρο, η θεατρική ομάδα buffonata θα παρουσιάσει το έργο «Στα Βαθιά».

Αν και προσωπικά δεν θα μπορέσω να παραστώ, θα παρότρυνα οποιονδήποτε ανησυχεί για την παραμέληση της ψυχικής υγείας στη χώρα μας και την γενικότερη κατάσταση στην Ελλάδα να παρακολουθήσει τις εκδηλώσεις και -πολύ περισσότερο- να έρθει σε επαφή με άλλα άτομα με τις ίδιες ανησυχίες. Μέσα σε αυτούς τους χαλεπούς καιρούς η συζήτηση, η αλληλεγγύη και η αντίδραση είναι τα μόνα μέσα επιβίωσης που μας έχουν μείνει.

]]>

18 Ιούν 2011

Μικρά και ενδιαφέροντα #24

  • Φαίνεται πως τα κοινωνικά δίκτυα παίζουν όλο και πιο σημαντικό ρόλο στην ζωή μας. Σε μια πρόσφατη έρευνα βρέθηκε πως το Facebook αυξάνει την αυτοεκτίμησή μας. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της έρευνας, αρκούν λίγα λεπτά ενασχόλησης με το προφίλ μας για να ανεβάσουμε την διάθεσή μας και να νιώσουμε καλύτερα με τον εαυτό μας. [Psychology Blog]
  • Εάν ψάχνετε κάποιο τρόπο να δραστηριοποιήσετε κάποια κοινωνική ομάδα τότε το καλύτερο που έχετε να κάνετε είναι να προσπαθήσετε να δημιουργήσετε αισθήματα ντροπής και τιμής (shame and honor). Σύμφωνα με τους ερευνητές στο Max Planck Institute αυτά τα δύο συναισθήματα έχουν ως αποτέλεσμα την καλύτερη συνεργασία των μελών μιας ομάδας προς επίτευξη κάποιου στόχου.  Φαίνεται τελικά πως οι βεντέτες για θέματα προσωπικής και οικογενειακής τιμής δεν επέζησαν τυχαία, αλλά βασίζονται σε έναν βαθύτερο ψυχολογικό μηχανισμό που τις τροφοδοτεί. Φυσικά στην δημοσίευσή τους οι ερευνητές δεν ασχολούνται με τις βεντέτες, αλλά με τους τρόπους με τους οποίους μπορούν να χρησιμοποιθούν αυτά τα συναισθήματα για την επίτευξη κάποιου ανώτερου σκοπού για το καλό του κοινωνικού συνόλου. [Science Daily]
  • Ανακάλυψα μια πολύ ενδιαφέρουσα ομιλία του TED, η οποία αναφέρεται σε ένα θέμα ταμπού, την αυτοκτονία. Συγκεκριμένα, ο Δρ. Schramm (λέκτορας management στο Standford Graduate School of Business) μιλάει για την σκοτεινή πραγματικότητα της αυτοκτονίας και υπογραμμίζει το γεγονός πως χρειάζεται μια γενικότερη αλλαγή στάσης απέναντι σε όσους έχουν κάνει απόπειρα αυτοκτονίας. Η οργάνωση δομών στήριξης απέναντι σε αυτούς τους συμπολίτες μας είναι κάτι που επιβάλλει ο ανθρωπισμός και ο πολιτισμός μας. [Tri-City Psychology Services]
  • Ψυχο… ιστορικά

    Σαν σήμερα, στις 18 Ιουνίου 1928 γεννήθηκε ο David T. Lykken. Ο Lykken ασχολήθηκε εκτεταμένα με το θέμα της αξιοπιστίας των μεθόδων που χρησιμοποιούνται στα «τεστ αλήθειας» (π.χ. πολύγραφοι), ενώ ταυτόχρονα προώθησε μια εναλλακτική μέθοδο αποκάλυψης των ενόχων υπό το όνομα «Guilty Knowledge Technique«, η οποία θεωρείται πιο αξιόπιστη από τον πολύγραφο. Ο Lykken πήρε μέρος σε δεκάδες δίκες ως εμπειρογνώμονας για την αξιοπιστία των τεστ αλήθειας και κατάφερε να αλλάξει η σχετική νομοθεσία στις ΗΠΑ, ώστε να λαμβάνεται υπόψη η μειωμένη αξιοπιστία αυτών των τεστ. Το 1990 τιμήθηκε από τον Αμερικανικό Ψυχιατρικό Σύνδεσμο για την προσφορά του στην ψυχολογία και την κοινωνία. Ήταν καθηγητής ψυχολογίας και ψυχιατρικής στο πανεπιστήμιο της Μινεσότα για περισσότερα από 50 χρόνια, όπου και ασχολήθηκε με πολλά και διαφορετικά θέματα όπως η αντικοινωνική συμπεριφορά, η ψυχοπαθολογία και το αίσθημα της ευτυχίας. Πέθανε στις 15 Σεπτεμβρίου 2006 στο σπίτι του στη Μινεσότα. Όποιοι ενδιαφέρονται περισσότερο για το έργο του και τη ζωή του μπορούν να επισκεφθούν την ιστοσελίδα του πανεπιστημίου της Μινεσότα όπου φιλοξενείται ένα αρκετά εκτενές βιογραφικό του Δρ. Lykken.

    Φωτογραφία

    ]]>

    24 Ιαν 2011

    Μικρά και Ενδιαφέροντα #22

  • Οι φανταστικοί παιδικοί φίλοι όχι μόνο δεν είναι ένδειξη ψυχοπαθολογίας, αλλά αποτελούν μέρος της φυσιολογικής γνωστικής ανάπτυξης του παιδιού. Τα παιδιά εκφράζουν τα δικά τους «απαγορευμένα» ή καταπιεσμένα συναισθήματα προβάλλοντας τα στους φανταστικούς φίλους τους. Οι γονείς, οι δάσκαλοι και οι ψυχολόγοι μπορούν να αντλήσουν πολύτιμο υλικό για την ψυχολογική κατάσταση του παιδιού παρατηρώντας τη «συμπεριφορά» των φανταστικών φίλων. [Medical News Today]
  • Σύμφωνα με μια πρόσφατη έρευνα του Iowa State University ο εθισμός στα βιντεοπαιχνίδια συνδέεται με αυξημένο κίνδυνο ανάπτυξης κατάθλιψης, άγχους και κοινωνικής φοβίας, καθώς το άτομο απομονώνεται από το περιβάλλον και τα συναισθήματά του. Φυσικά δεν είναι όλοι οι gamers «εθισμένοι» και δεν θα εμφανίσουν όλοι οι «εθισμένοι» τα προαναφερθέντα συμπτώματα, εάν δεν έχουν ήδη κάποια τάση για κοινωνική απομόνωση. [Medical News Today]
  • Ένας στους 16 χειρούργους εμφανίζει αυτοκτονικές τάσεις. Δυστυχώς όμως μόλις το ένα τέταρτο των αυτοκτονιών ψάχνει για βοήθεια από κάποιον ψυχολόγο, καθώς οι περισσότεροι φοβούνται ότι η επίσκεψη στον ψυχολόγο μπορεί να καταστρέψει την καριέρα τους. Αυτά είναι τα αποτελέσματα μιας μεγάλης ανώνυμης έρευνας ανάμεσα στους γιατρούς στις ΗΠΑ. [Cognitive Daily]
  • Ψυχο…ιστορικά

    [caption id="attachment_1255" align="alignleft" width="150" caption="O Ivan Pavlov με ένα από τα σκυλιά-πειραματόζωά του"][/caption] Σαν σήμερα, στις 24 Ιανουαρίου 1921 ο Βλαντιμίρ Λένιν ως ένδειξη εκτίμησης της δουλειάς του Ιβάν Παβλόφ, υπέγραψε σχετικό διάταγμα σύμφωνα με το οποίο παραχωρούσε στον Ρώσο ψυχοφυσιολόγο επιπλέον τρόφιμα και περισσότερες προσωπικές ανέσεις.  Ο Pavlov αρνήθηκε την προσφορά καθώς αυτά τα ειδικά δικαιώματα δεν επεκτείνονταν στους συναδέλφους του στο εργαστήριο αλλά ούτε και στα… πειραματόζωά του! Ο Pavlov ήταν ήδη από τότε γνωστός για τα πειράματά του πάνω στην κλασσική εξαρτημένη μάθηση και θεωρούταν ένα πρότυπο και πηγή έμπνευσης για τους επιστήμονες της νεοσύστατης Ρωσικής Σοβιετικής Ομοσπονδιακής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας.]]>

    01 Αυγ 2010

    Μικρά και Ενδιαφέροντα #14

  • Σύμφωνα με μια έρευνα που δημοσιεύτηκε στο PloS ONE, οι πολιτικοί τείνουν να χρησιμοποιούν το κυρίαρχο χέρι τους (δεξί ή αριστερό) όταν κάνουν αναφορά σε θετικές ιδέες, ειδήσεις και εκτιμήσεις και το άλλο χέρι για αρνητικές. Αυτό παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον από ψυχο-κοινωνιολογική σκοπιά και σίγουρα μπορεί να αξιοποιηθεί ως ένα πολύ καλό εργαλείο μετάφρασης της γλώσσας του σώματος γενικότερα. [PsyPost]
  • Τι σκέφτονται οι βομβιστές αυτοκτονίας; Τι είδους ηθικούς κανόνες έχουν; Μήπως είναι διαφορετικοί από όλους εμάς; Η ψυχολόγος Ariel Merari μίλησε με βομβιστές αυτοκτονίας και με άτομα που ανήκουν στον πυρήνα οργανώσεων στρατολόγησης νέων για τέτοιου είδους αποστολές και σε μια συνέντευξή της παρουσιάζει το προφίλ των ατόμων αυτών. Ίσως τελικά είναι πολύ λιγότερο σκοτεινές προσωπικότητες από όσο νομίζουμε. [New Scientist]
  • Ένας ερευνητής του ΜΙΤ δημιούργησε ένα ψεύτικο προφίλ στο Facebook, το LinkedIn, το Twitter και σε άλλα κοινωνικά δίκτυα το οποίο κατάφερε να γίνει «φίλος» με χιλιάδες άνδρες ανά το παγκόσμιο, μεταξύ των οποίων και υπεύθυνων εθνικής ασφαλείας των ΗΠΑ. Με αυτόν τον τρόπο κατάφερε να έχει πληροφορίες για πολύ ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα τα οποία κάποιος θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει εναντίον τους. Ένα πολύ ενδιαφέρον πείραμα κοινωνικής ψυχολογίας που δείχνει τον τρόπο με τον οποίο δημιουργούνται οι σύγχρονες e-φιλίες. [Guardian]
  • Εάν αυτό τον καιρό ψάχνετε για δουλειά και πηγαίνετε σε interviews, προσέξτε τον τρόπο συμπεριφοράς σας, ιδιαίτερα εάν είστε άνδρες. Σύμφωνα με μια νέα έρευνα στις ΗΠΑ οι άνδρες που είναι πιο σιωπηλοί τείνουν να κρίνονται πιο αρνητικά σε σχέση με αυτούς που είναι πιο ανοιχτοί και μιλάνε για τις επιτυχίες και τις αποτυχίες τους. Αυτό όμως δεν φαίνεται να ισχύει και για τις γυναίκες υποψηφίους [Medical News Today]
  • Ψυχο…ιστορικά

    Σαν σήμερα, στις 1 Αυγούστου 1880 ανοίγει τις πόρτες του το δεύτερο ψυχιατρικό κέντρο στις ΗΠΑ, το οποίο είναι ειδικά για Αφροαμερικανούς. Το «Eastern Asylum for the Colored Insane«, όπως ήταν το όνομά του χτίστηκε στην πόλη Goldsboro της Νότιας Καρολίνας. Έως και τα μέσα του προηγούμενου αιώνα οι Αφροαμερικανοί είχαν ειδική μεταχείριση και έπρεπε να χρησιμοποιούν ειδικούς χώρους, ξεχωριστά από τους λευκούς, θυμίζοντας έντονα τακτικές τύπου Απαρτχάιντ. Έτσι, δεν ήταν καθόλου περίεργο θέαμα να βλέπει κανείς τουαλέτες, λεωφορεία και καταστήματα που ήταν για αποκλειστική χρήση από μαύρους πολίτες. Για να κατανοήσουμε καλύτερα το πλαίσιο στο οποίο δημιουργήθηκαν τα ειδικά ψυχιατρικά κέντρα στα τέλη του 19ου αιώνα, θα πρέπει να μην ξεχνάμε ότι την εποχή εκείνη οι μαύροι ανήκαν στα χαμηλότερα κοινωνικο-οικονομικά στρώματα και απασχολούνταν κυρίως ως υπηρετικό προσωπικό σε σπίτια πλουσίων, ως εργάτες σε βαριές χειρωνακτικές εργασίες και ως αγρότες σε «τσιφλίκια». Επομένως η εισαγωγή μαύρων ασθενών σε κλινικές με λευκούς ήταν επόμενο να δημιουργεί αντιδράσεις από τους λευκούς που το έβλεπαν ως υποτιμητικό οι άνθρωποί τους να φιλοξενούνται στον ίδιο χώρο με το … υπηρετικό τους προσωπικό. Αυτό το κλίμα δημιούργησε τα ψυχιατρεία τύπου «Απαρτχάιντ».

    ]]>

    11 Σεπ 2008

    Αυτοκτονία: μια σκοτεινή πραγματικότητα

    Το θέμα της αυτοκτονίας είναι ένα από τα μεγαλύτερα θέματα-ταμπού για τις περισσότερες κοινωνίες του κόσμου, παρά την αντικειμενικά μεγάλη έκταση του φαινομένου. Σχεδόν όλοι μας σε κάποια φάση της ζωής μας -συνήθως κατά την εφηβεία- έχουμε σκεφτεί, έστω και φευγαλέα, την αυτοκτονία ως λύση στα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε ή που φοβόμαστε πως θα αντιμετωπίσουμε. Πολλοί ίσως έχουμε ιστορίες από συγγενείς ή φίλους που δοκίμασαν να βάλουν τέρμα στην ζωή τους, κάτι που ευτυχώς στις περισσότερες των περιπτώσεων δεν γίνεται πραγματικότητα.

    Με αφορμή λοιπόν την χθεσινή Παγκόσμια Ημέρα Πρόληψης των Αυτοκτονιών, αξίζει να κάνουμε μια αναφορά σε αυτό το τόσο κοντινό και συνάμα τόσο απόμακρο από την συνείδησή μας φαινόμενο.

    Θα ξεκινήσω μεταφέροντας σας εν συντομία την ιστορία του Chris την οποία δημοσίευσε στο «World of Psychology»:

    Όταν έκανα την απόπειρα αυτοκτονίας, έμενα προσωρινά στο υπόγειο της μητέρας μου. Είχα αποφασίσει πως αυτή ήταν η τελική μου κίνηση. Ένιωθα πολύ πιεσμένος και δεν ήθελα να μιλήσω σε κανέναν γι’ αυτό (πέρα βεβαίως από τα χιλιάδες ανωνυμα πρόσωπα του διαδικτύου). Η μητέρα μου δεν ήθελε να μάθει τίποτε για την κατάστασή μου. Μεταξύ μας υπήρχε ένα χάσμα επικοινωνίας. Οι γονείς μου είχαν τις δικές τους αντιλήψεις για το τι είναι η διπολική κατάθλιψη και δεν ήθελαν να τις αλλάξουν. Πάλευα καιρό με τον εαυτό μου και κατέληξα στο πως η μόνη διέξοδος ήταν να πάρω χάπια. Αλλά ξέρετε με την αυτοκτονία δεν λύνεις ένα πρόβλημά σου. Αντίθετα, το φορτώνεις σε κάποιον άλλο. Ήθελα να κάνω τους γονείς μου να νοιώσουν τύψεις.

    Αφου πήρα τα χάπια, τελικά άλλαξα γνώμη και κάλεσα τις πρώτες βοήθειες λίγο προτού χάσω τις αισθήσεις μου. Ξύπνησα μετά από 3 ημέρες στην Μονάδα Εντατικής Θεραπείας. Έμεινα κλειδωμένος σε ένα λευκό κελί για πέντε ημέρες. Οι τοίχοι του ήταν από μαλακό υλικό, δεν υπήρχαν έπιπλα και το μόνο πράγμα εκεί μέσα ήταν μια λευκή κουβέρτα που μου έδωσαν, καθώς και οι κάμερες παρακολούθησης.

    Μέσα σε αυτή την προσωπική μαρτυρία μπορούμε να εντοπίσουμε πολλά από τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν μία αυτοκτονία. Παρόλο που οι αιτίες που μπορεί να οδηγήσουν κάποιον στην αυτοκτονία είναι ποικίλες, ένα χαρακτηριστικό πολλών αυτοκτονικών είναι μια μεγάλη περίοδος έντονων αρνητικών συναισθημάτων, αυτοκτονικών ιδεασμών και αποκοπής από τον κοινωνικό περίγυρο. Ακόμη και κάτω από το φως αυτών των δεδομένων όμως θα ήταν λάθος να ταυτίσουμε την αυτοκτονία αποκλειστικά με κάποια ψυχική διαταραχή. Μπορεί οι περισσότεροι καταθλιπτικοί να έχουν τάσεις αυτοκτονίας, αλλά θα βρούμε αρκετούς αυτοκτονικούς που δεν έχουν ενδείξεις (βαριάς) κατάθλιψης. Άλλες διαταραχές, πέραν της κατάθλιψης, που έχει βρεθεί πως σχετίζονται με την αυτοκτονία είναι η κατάχρηση αλκοόλ και ναρκωτικών, αλλά και η σχιζοφρένεια.

    Δύο άλλα χαρακτηριστικά της αυτοκτονίας είναι α)η τάση του ατόμου να τιμωρήσει τρίτους με τη συμπεριφορά του και β) οι διαφορές ανάμεσα στα δύο φύλα όσον αφορά τον τρόπο με τον οποίο με τον οποίο σχεδιάζουν να βάλουν τέρμα στη ζωή τους.

    Όπως φαίνεται και στην παραπάνω ιστορία η αυτοκτονία μπορεί να φαντάζει ως μια διέξοδος από τα προβλήματα του ατόμου, αλλά ταυτόχρονα έχει βρεθεί πως συνδέεται και με σκέψεις καταστροφής τρίτων. Το άτομο δηλαδή στρέφει την πράξη του όχι μόνο εναντίον του εαυτού του, αλλά και εναντίον του περιβάλλοντός του, το οποίο τις περισσότερες φορές θεωρεί υπεύθυνο για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει. Άλλες φορές αυτό φαίνεται ξεκάθαρα από τον τρόπο που σχεδιάζει κάποιος να αυτοκτονήσει (πχ. το άτομο αφήνει αποχαιρετιστήριο σημείωμα όπου μιλάει για όλους όσοι τον οδήγησαν στην πράξη του) και άλλες όχι (π.χ. επιλέγοντας να αυτοκτονήσει στον προσωπικό χώρο κάποιου που τον/την πλήγωσε).

    Άλλες φορές η αυτοκτονία φαντάζει σαν την ηρωική έξοδο για κάποιον. Είναι σαν να βροντοφωνάζει «Είδατε πόσο γενναίος είμαι; Είδατε τι ήμουν ικανός να κάνω και εσείς με αμφισβητούσατε;». Με αυτόν τον τρόπο το άτομο πιστεύει πως θα κερδίσει τον σεβασμό που δεν του δόθηκε όσο ήταν ζωντανός και θα κερδίσει την αξιοπρέπειά του, έστω και μετά θάνατον.

    Η δεύτερη αξιοσημείωτη παρατήρηση γύρω από την αυτοκτονία -όπως ανέφερα και πιο πάνω- είναι οι διαφορές ανάμεσα στα δύο φύλα. Οι γυναίκες συνήθως επιλέγουν λιγότερο οδυνηρούς και βίαιους τρόπους για να πεθάνουν (π.χ. υπερβολική δόση χαπιών), σε σχέση με τους άνδρες oι οποίοι συνήθως επιλέγουν πιο βίαιους και άμεσους τρόπους (π.χ. χρήση όπλων). Οι διαφορές ανάμεσα στα δύο φύλα πολύ πιθανόν να οφείλονται από την μία στις ορμονικές διαφορές ανάμεσά τους οι οποίες καθιστούν τους άνδρες πιο επιθετικούς από ότι τις γυναίκες και από την άλλη στα κοινωνικά πρότυπα που πλάθουν τον άνδρα ως μια φιγούρα που πρέπει να μην λυγίζει και να φοβάται, ενώ την γυναίκα ως ευαίσθητη στον πόνο.

    Σε αυτό το σημείο θα πρέπει να γίνει μια σημαντική διευκρίνηση: άλλο ο αυτοκτονικός ιδεασμός και άλλο η απόπειρα αυτοκτονίας. Κάποιος που κάνει σκέψεις γύρω από την αυτοκτονία δεν σημαίνει πως απαραίτητα θα προχωρήσει στην πράξη. Για την ακρίβεια οι περισσότεροι που έχουν τέτοιες σκέψεις (ιδιαίτερα όταν αυτές είναι σποραδικές) εν τέλει δεν κάνουν κάποια απόπειρα, κάτι που φυσικά είναι πολύ θετικό, μιας και αυτό σημαίνει πως αν εντοπίσουμε κάποια ένδειξη που να δηλώνει σκέψεις γύρω από την αυτοκτονία έχουμε τον χρόνο να αντιμετωπίσουμε έγκαιρα το πρόβλημα και να ανατρέψουμε την αρνητική κατάσταση.

    Μερικοί αριθμοί Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας υπολογίζει πως κάθε χρόνο 1.000.000 συνάνθρωποί μας σε όλο τον κόσμο βάζουν τέρμα στην ζωή τους. Αυτό πρακτικά σημαίνει μία ζωή κάθε λεπτό που περνάει. Αυτός ο αριθμός υπλογίζεται βάσει των επίσημων δεδομένων που δίνονται από την κάθε χώρα, χωρίς αυτό να σημαίνει πως αντιπροσωπεύει απαραίτητα την πραγματικότητα.

    Πολλές χώρες λόγω πολιτικοκοινωνικών προβλημάτων και έλλειψης επαρκών δομών καταγραφής των περιστατικών δίνουν λανθασμένα στοιχεία. Μάλιστα ο Π.Ο.Υ. σε μια πρόσφατή έρευνά του στην Ινδία βρήκε πως ο επίσημος αριθμός που δόθηκε από τις υπηρεσίες του κράτους ήταν 10 φορές μικρότερος του πραγματικού!!!

    Το 60% των αυτοκτονιών παγκοσμίως γίνονται σε κάποια χώρα της Ασίας. Η Κίνα, η Ινδία και η Ιαπωνία μαζί φτάνουν το απίστευτο ποσοστό του 40%! Τα ευχάριστα νέα είναι πως οι αυτοκτονίες είναι λιγότερες στις Μεσογειακές χώρες σε σχέση με τις χώρες της «ανεπτυγμένης Δύσης».

    Θεωρητικά πλαίσια Υπάρχουν κυρίως τρεις διαφορετικές θεωρητικές προσεγγίσεις που προσπαθούν να εξηγήσουν την αυτοκτονία. Οι ψυχολογικές θεωρίες επικεντρώνονται κυρίως στις εσωτερικές συγκρούσεις του ατόμου και στον τρόπο με τον οποίο ερμηνεύει τα ερεθίσματα που λαμβάνει από τον περίγυρό του. Οι ψυχολόγοι δίνουν ιδιαίτερη έμφαση στην προσωπικότητα του ατόμου και στα γεγονότα που επηρέασαν την ανάπτυξή της, τόσο κατά την παιδική ηλικία, όσο και κατά την ενήλικη ζωή. Ένας ψυχολόγος επίσης μπορεί να επικεντρωθεί στις σχέσεις που έχουν αναπτυχθεί μεταξύ του αυτοκτονικού και του περιβάλλοντός του και να δει πόσο στενές και αληθινές είναι, πόσα δίνουν και πόσα παίρνουν από το άτομο, πόσο εύκολα ή δύσκολα συνδέεται το άτομο με τον κοινωνικό περίγυρό του αλλά και πιθανώς ποιοι ρόλοι του ατόμου το ώθησαν στην πράξη αυτή.

    Σε αυτό το σημείο οι ψυχολογικές θεωρίες εφάπτονται με τις κοινωνιολογικές θεωρήσεις γύρω από το θέμα. Σύμφωνα με αυτές, το άτομο ωθείται στην αυτοκτονία λόγω της πίεσης και του ελέγχου που ασκεί πάνω του η κοινωνία. Υπό αυτή τη σκοπιά η αυτοκτονία δεν είναι ένα ατομικό ζήτημα, αλλά βαθύτατα κοινωνικό. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η κοινωνία της Ιαπωνίας που αντιμετωπίζει ένα μεγάλο κύμα αυτοκτονιών, πολλές από τις οποίες μάλιστα είναι ομαδικές! Πολλοί βλέπουν την αυστηρή ιαπωνική κουλτούρα ως μία από τις πιο πιθανές αιτίες για τα υψηλά ποσοστά αυτόχειρων στην χώρα.

    Τέλος, όπως πάντα, υπάρχουν και οι βιολογικές θεωρίες, οι οποίες προσπαθούν να εντοπίσουν τα πιθανά βιολογικά αίτια που μπορεί να κρύβονται πίσω από την τάση κάποιου να θέλει να δώσει τέλος στην ζωή του, όπως γονίδια, δυσλειτουργία των νευρώνων και οι ανωμαλίες στα επίπεδα ορμονών και νευροδιαβιβαστών.

    Ζητήστε Βοήθεια! Έχετε τάσεις αυτοκτονίας; Μήπως κάποιος συγγενής ή φίλος σας έχει δώσει αφορμή να φοβάστε πως θα θέσει τέρμα στην ζωή του; Αν ναι, μη διστάσετε να καλέσετε άμεσα το 801 801 9999. Πρόκειται για την τηλεφωνική «Γραμμή Παρέμβασης για την Αυτοκτονία» που λειτουργεί από το Υπουργείο Υγείας. Η γραμμή λειτουργεί καθημερινά (Δευτέρα ως Παρασκευή), 9.00-21.00.

    Γιατί, όπως λένε χαρακτηριστικά στην ανακοίνωσή τους, «η αυτοκτονία δεν είναι λύση. Πάντα υπάρχουν εναλλακτικές λύσεις στη ζωή αρκεί να μπορούμε να τις αντιληφθούμε και να τις αξιοποιήσουμε.«

    Πηγές

    Σχετικά άρθρα

    Φωτογραφία

    «Hanging Rope» by Chris K Bookmark and Share

    ]]>