31 Οκτ 2012

Σεμινάριο: "Διπολική διαταραχή (μανιοκατάθλιψη) σε απλά Ελληνικά"

Η Ελληνική Διπολική Οργάνωση παρουσιάζει:

“Διπολική διαταραχή (μανιοκατάθλιψη) σε απλά Ελληνικά”

  • Μάθετε για τη διπολική διαταραχή (μανιοκατάθλιψη) χωρίς πολύπλοκους ιατρικούς όρους και τεχνικές ορολογίες
  • Γνωρίστε συνανθρώπους μας που τους έχει αγγίξει ο διπολισμός
  • Ενημερωθείτε για τα πρότυπα διαγνωστικά και θεραπευτικά προγράμματά της ΕΔΟ για το 2013-2014 (http://2012.bipolar.gr/)

Εγγραφές: http://register.bipolar.gr/ Τηλ: 210-8815970 :: email: edo@bipolar.gr

24/11/12 (Σάββατο 10:00πμ – 2:00μμ)

Περιγραφή Σεμιναρίου:

Τι είναι η διπολική διαταραχή (μανιοκατάθλιψη); Ποια είναι τα συμπτώματά της και πως γίνεται η διάγνωσή της; Πόσοι άνθρωποι έχουν διπολική διαταραχή και πως το γνωρίζουμε αυτό; Με ποιες άλλες ασθένειες συσχετίζεται και τι πρέπει να προσέχουν οι ασθενείς; Τι γνωρίζουμε για τα αίτια της και τι πράγματα επηρεάζουν τη πορεία της; Πως επηρεάζονται η οικογένεια και οι συγγενείς/σύζυγοι και τι ρόλο έχουν στη πορεία της νόσου; Ποιος είναι ο ρόλος του Ψυχιάτρου, του Ψυχολόγου και των άλλων επαγγελματιών υγείας στη θεραπεία της νόσου; Ποιες είναι οι ποιο αποτελεσματικές θεραπείες και ποιοι είναι μερικοί χρήσιμοι τρόποι αυτο-διαχείρισης της διπολικής διαταραχής; Τι μένει ακόμα να μάθουμε για τη νόσο και τη θεραπεία της και τι έρχεται στο μέλλον;

Οι παραπάνω και πολλές άλλες ερωτήσεις σχετικά με τη διπολική διαταραχή θα καλυφθούν στο εισαγωγικό ενημερωτικό σεμινάριο της ΕΔΟ για διπολικούς ασθενείς, συγγενείς και φίλους. Το σεμινάριο θα καλύψει τις τελευταίες γνώσεις μας και ευρήματα για τη διπολική διαταραχή από το χώρο της ψυχιατρικής και κλινικής ψυχολογίας και θα αποτελέσει μία πολύ καλή εισαγωγή στο χώρο με τρόπο απλό και κατανοητό. Το περιεχόμενο του σεμιναρίου βασίζεται στο Bipolar Disorder Masterclass το οποίο δημιουργήθηκε για επαγγελματίες και φοιτητές του χώρου ψυχικής υγείας αλλά αποδίδεται στα Ελληνικά και είναι προσιτό σε όλους.

Το συγκεκριμένο σεμινάριο αποτελεί μία καλή βάση για τη παρακολούθηση πιο εξειδικευμένων πρότυπων διαγνωστικών και θεραπευτικών προγραμμάτων που παρέχονται από την ΕΔΟ σε συνεργασία με το Διπολικό εργαστήρι (http://2012.bipolar.gr/)

Εισηγητής:

Δρ. Ιωάννης Γ. Μάλλιαρης, Bsc., PhD, Κλινικός Ψυχολόγος, Διδάκτωρ του Πανεπιστημίου του Λονδίνου (Institute of Psychiatry, King’s College London), Ιδρυτής και Πρόεδρος της Ελληνικής Διπολικής Οργάνωσης (http://www.drmalliaris.com/).

Κόστος συμμετοχής:

  • 30 ευρώ το άτομο για άνεργους και φοιτητές μέχρι και μία εβδομάδα πριν την έναρξη (μέχρι και 17/11/12)
  • 50 ευρώ το άτομο μέχρι και μία εβδομάδα πριν την έναρξη (μέχρι και 17/11/12)
  • 80 ευρώ το άτομο (από 17/11/12 μέχρι και 24/11/12)

Θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας σε όσους έχουν κάνει ήδη εγγραφή στην ΕΔΟ ως μέλη φίλοι http://edo.bipolar.gr/ και σε όσους είναι ασθενείς και συγγενείς.

Σε περίπτωση που κλείσετε θέση και για τον όποιο λόγο δεν μπορείτε να έρθετε θα σας κρατηθεί η θέση για το επόμενο σεμινάριο.

Παρακαλούνται όσοι αδυνατούν να καλύψουν τα έξοδα του σεμιναρίου να κάνουν την εγγραφή τους ώστε να μπούνε σε λίστα αναμονής. Οικονομική αδυναμία θα προκύπτει από την ατομική και οικογενειακή φορολογική δήλωση του κάθε μέλους.

Διάρκεια:

4 ώρες (10:00πμ – 2:00μμ Σάββατο)

Ημερομηνίες Νοεμβρίου:

24/11/12 (Σάββατο) – 1η 7 μελή ομάδα

Τοποθεσία:

Στα γραφεία της ΕΔΟ (http://edra.bipolar.gr/) Ασημάκη Φωτήλα 3, 11473, Πεδίον Άρεως, Αθήνα Τηλ: 210-8815970 :: email: edo@bipolar.gr

http://www.bipolar.gr/

Εγγραφές: http://register.bipolar.gr/


Εισαγωγική Φωτογραφία

]]>

08 Μαΐ 2012

Οφέλη της Διπολικής Διαταραχής

Λέγεται, πως ορισμένα άτομα με διπολική διαταραχή βιώνουν συναισθήματα υψηλής αξίας και έχουν θετικές εμπειρίες ζώντας με την πάθηση, σύμφωνα με μια νέα έρευνα που πραγματοποιήθηκε από τους Lobban, Taylor, Murray & Jones1 στο Πανεπιστήμιο του Lancaster. Σύμφωνα με τη μελέτη, δέκα άτομα (ηλικίας 24 έως 57 ετών) με διπολική διαταραχή ανέφεραν διάφορα οφέλη της κατάστασης, συμπεριλαμβάνοντας αυξημένες και οξύτερες αισθήσεις και αύξηση της παραγωγικότητας. Για τη μελέτη, οι ερευνητές διερεύνησαν τα αυξανόμενα στοιχεία ότι κάποιοι άνθρωποι με διπολική ασθένεια εκτιμούν ορισμένες εμπειρίες που φέρνει η διαταραχή, και σε ορισμένες περιπτώσεις θα προτιμούσαν να κρατήσουν την κατάσταση.

Οι συμμετέχοντες στη μελέτη περιέγραψαν ένα ευρύ φάσμα από εσωτερικές καταστάσεις τις οποίες θεωρούν ότι βιώνουν σε πολύ μεγαλύτερη ένταση από ό,τι εκείνους που δεν έχουν την πάθηση, όπως αυξημένη αντιληπτική ευαισθησία, δημιουργικότητα, εστίαση και την καθαρότητα της σκέψης. Ορισμένοι εργάζονται (ή είχαν εργαστεί στο παρελθόν) σε υψηλές επαγγελματικές θέσεις ή σπούδαζαν για να κερδίσουν ένα ανώτερο πτυχίο. Οι συμμετέχοντες περιέγραφαν λεπτομερώς τις φορές όταν τα καθήκοντα στη δουλειά ήταν δύσκολα ή χρονοβόρα, αλλά τα εκτελούσαν με απίστευτη ευκολία.

Αισθάνονταν τη δυνατότητα πως μπορούν να πετύχουν σε τόσο υψηλά επίπεδα κατά τη διάρκεια αυτών των χρόνων κάτι το οποίο ήταν άκρως ικανοποιητικό. Ορισμένοι εξέφρασαν την άποψη ότι αισθάνονταν «τυχεροί» ή ακόμη «ευλογημένοι» να έχουν την διαταραχή αυτή. «Είναι σχεδόν σαν να ανοίγει κάτι στον εγκέφαλο που είναι διαφορετικά εκεί, και βλέπω τα χρώματα πολύ πιο έντονα απ’ότι συνήθιζα… Πιστεύω λοιπόν ότι η πρόσβαση που έχω στη μουσική και στη τέχνη είναι κάτι για το οποίο είμαι ευγνώμων στη διπολική διαταραχή για την ενίσχυση. Είναι σχεδόν σαν να είναι ένας μεγεθυντικός φακός που βρίσκεται ανάμεσα σε αυτό και εμένα» είπε ένας από τους συμμετέχοντες στη μελέτη.

Μερικοί άνθρωποι με την διαταραχή θεωρούν, επίσης ότι θα μπορούσαν να αποκομίσουν θετικά στοιχεία από τα πιο χαμηλά σημεία, καθώς, και να έχουν μεγαλύτερη ενσυναίσθηση για τον πόνο των άλλων. «Η διπολική διαταραχή θεωρείται γενικά ως μια σοβαρή και χρόνια ψυχική νόσος με σοβαρές αρνητικές συνέπειες για τα άτομα με αυτή τη διάγνωση και τους φίλους και την οικογένειά τους», δήλωσε η επικεφαλής της μελέτης, η Δρ. Fiona Lobban.

«Για μερικούς ανθρώπους είναι υπερβολική η κατάσταση. Η έρευνα δείχνει ότι τα ποσοστά ανεργίας μακράς διαρκείας είναι υψηλά, οι σχέσεις έχουν αμαυρωθεί από τα υψηλά επίπεδα του βάρος για την οικογένεια και τους φίλους, και η ποιότητα της ζωής είναι πολλές φορές κακή. Τα υψηλά ποσοστά της χρήσης ναρκωτικών και αλκοόλ που αναφέρθηκαν για τα άτομα με αυτή τη διάγνωση και τα ποσοστά αυτοκτονιών είναι είκοσι φορές μεγαλύτερα από αυτά του γενικού πληθυσμού.»

«Ωστόσο, παρόλα αυτά τα στοιχεία, οι ερευνητές και οι κλινικοί γιατροί γνωρίζουν ότι ορισμένες πτυχές της διπολικής διαταραχής εκτιμούνται ιδιαιτέρως από μερικούς ανθρώπους. Θέλαμε να μάθουμε ποιες είναι αυτές οι θετικές εμπειρίες που βιώνουν «, πρόσθεσε.

«Οι άνθρωποι ήταν πολύ πρόθυμοι να συμμετάσχουν σε αυτή τη μελέτη και να εκφράσουν τις απόψεις τους. Είναι πολύ σημαντικό να μάθουμε περισσότερα για τα θετικά της διπολικής διαταραχής, καθώς η εστίαση στις αρνητικές μόνο πτυχές σκιαγραφεί μια πολύ προκατειλημμένη εικόνα που διαιωνίζει την άποψη της διπολικής ως μια εντελώς αρνητική εμπειρία. Εάν αποτύχουμε να εξερευνήσουμε τα θετικά της διπολικής θα αδυνατούμε να κατανοήσουμε την αμφισημία ορισμένων ανθρώπων προς τη θεραπεία», συνέχισε η Δρ. Lobban.

Εισαγωγική Φωτογραφία

]]>

Πηγές / Διαβάστε περισσότερα

  1. Lobban, F., Taylor, K., Murray, C. & Jones, S. (2012). Bipolar Disorder is a two-edged sword: a qualitative study to understand the positive edge. Journal of Affective Disorders []
24 Ιαν 2012

Περί αυτισμού, παρενεργειών λιθίου και προστατευτικών γονέων

Μικρά και Ενδιαφέροντα #32

  • Ο αυτισμός είναι μια σύνθετη νευροψυχολογική διαταραχή η οποία εμφανίζεται ήδη από την ηλικία των 3 ετών και επηρεάζει τη συμπεριφορά και την ανάπτυξη των ατόμων. Υπολογίζεται πως ένα ποσοστό της τάξεως του 0.6% του πληθυσμού έχει κάποια μορφή αυτισμού. Σύμφωνα με τις τελευταίες έρευνες όμως φαίνεται πως ο πραγματικός αριθμός είναι μικρότερος, καθώς πολλά παιδιά που αρχικά διαγιγνώσκονται με αυτισμό στη συνέχεια καταφέρνουν να εξαφανίσουν πολλά από τα συμπτώματά του, με αποτέλεσμα σε λίγα χρόνια να μην μπορούν πλέον να χαρακτηριστούν ως αυτιστικά. [Medical News Today]
  • Το λίθιο θεωρείται μία από τις πιο αποτελεσματικές ουσίες αντιμετώπισης της μανιοκατάθλιψης, καθώς μειώνει τα συμπτώματα της κατάθλιψης και της μανίας και τις πιθανότητες αυτοκτονίας. Μια νέα έρευνα όμως έρχεται να ταράξει τα νερά καθώς υποστηρίζει ότι η μακροχρόνια χρήση λιθίου προκαλεί πολλά ιατρικά προβλήματα, καθώς επηρεάζει την λειτουργία των θυρεοειδών και παραθυρεοειδών αδένων, αυξάνει το βάρος και προκαλεί πρόβλημα στο συκώτι. [Medical News Today]
  • Όταν ήμασταν μικροί κοροϊδεύαμε τα παιδιά των οποίων οι μητέρες έτρεχαν από πίσω τους να τα φροντίζουν όταν έπεφταν και χτυπούσαν στα γόνατα ή φώναζαν από τα μπαλκόνια να φορέσουν τα μπουφάν τους μη τυχόν και κρυώσουν. Φαίνεται όμως πως αυτή η συμπεριφορά έχει θετικό αντίκτυπο στην υγεία των παιδιών. Συγκεκριμένα, μια έρευνα υπογραμμίζει ότι τα παιδιά προστατευτικών γονέων τείνουν να είναι πιο υγιή όταν φτάσουν στην μέση ηλικία σε σχέση με τα παιδιά λιγότερο προστατευτικών γονέων. [PsyPost]
Υ.Γ. Τα ψυχοϊστορικά που συνόδευαν τα Μικρά Νέα θα αρχίζουν να εμφανίζονται ως αυτόνομα posts, καθώς είναι δύσκολο να βρίσκεται πάντοτε ένα ενδιαφέρον γεγονός από την ιστορία της ψυχολογίας για να συνοδεύει αυτά τα posts. Εισαγωγική Φωτογραφία ]]>

11 Σεπ 2008

Αυτοκτονία: μια σκοτεινή πραγματικότητα

Το θέμα της αυτοκτονίας είναι ένα από τα μεγαλύτερα θέματα-ταμπού για τις περισσότερες κοινωνίες του κόσμου, παρά την αντικειμενικά μεγάλη έκταση του φαινομένου. Σχεδόν όλοι μας σε κάποια φάση της ζωής μας -συνήθως κατά την εφηβεία- έχουμε σκεφτεί, έστω και φευγαλέα, την αυτοκτονία ως λύση στα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε ή που φοβόμαστε πως θα αντιμετωπίσουμε. Πολλοί ίσως έχουμε ιστορίες από συγγενείς ή φίλους που δοκίμασαν να βάλουν τέρμα στην ζωή τους, κάτι που ευτυχώς στις περισσότερες των περιπτώσεων δεν γίνεται πραγματικότητα.

Με αφορμή λοιπόν την χθεσινή Παγκόσμια Ημέρα Πρόληψης των Αυτοκτονιών, αξίζει να κάνουμε μια αναφορά σε αυτό το τόσο κοντινό και συνάμα τόσο απόμακρο από την συνείδησή μας φαινόμενο.

Θα ξεκινήσω μεταφέροντας σας εν συντομία την ιστορία του Chris την οποία δημοσίευσε στο «World of Psychology»:

Όταν έκανα την απόπειρα αυτοκτονίας, έμενα προσωρινά στο υπόγειο της μητέρας μου. Είχα αποφασίσει πως αυτή ήταν η τελική μου κίνηση. Ένιωθα πολύ πιεσμένος και δεν ήθελα να μιλήσω σε κανέναν γι’ αυτό (πέρα βεβαίως από τα χιλιάδες ανωνυμα πρόσωπα του διαδικτύου). Η μητέρα μου δεν ήθελε να μάθει τίποτε για την κατάστασή μου. Μεταξύ μας υπήρχε ένα χάσμα επικοινωνίας. Οι γονείς μου είχαν τις δικές τους αντιλήψεις για το τι είναι η διπολική κατάθλιψη και δεν ήθελαν να τις αλλάξουν. Πάλευα καιρό με τον εαυτό μου και κατέληξα στο πως η μόνη διέξοδος ήταν να πάρω χάπια. Αλλά ξέρετε με την αυτοκτονία δεν λύνεις ένα πρόβλημά σου. Αντίθετα, το φορτώνεις σε κάποιον άλλο. Ήθελα να κάνω τους γονείς μου να νοιώσουν τύψεις.

Αφου πήρα τα χάπια, τελικά άλλαξα γνώμη και κάλεσα τις πρώτες βοήθειες λίγο προτού χάσω τις αισθήσεις μου. Ξύπνησα μετά από 3 ημέρες στην Μονάδα Εντατικής Θεραπείας. Έμεινα κλειδωμένος σε ένα λευκό κελί για πέντε ημέρες. Οι τοίχοι του ήταν από μαλακό υλικό, δεν υπήρχαν έπιπλα και το μόνο πράγμα εκεί μέσα ήταν μια λευκή κουβέρτα που μου έδωσαν, καθώς και οι κάμερες παρακολούθησης.

Μέσα σε αυτή την προσωπική μαρτυρία μπορούμε να εντοπίσουμε πολλά από τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν μία αυτοκτονία. Παρόλο που οι αιτίες που μπορεί να οδηγήσουν κάποιον στην αυτοκτονία είναι ποικίλες, ένα χαρακτηριστικό πολλών αυτοκτονικών είναι μια μεγάλη περίοδος έντονων αρνητικών συναισθημάτων, αυτοκτονικών ιδεασμών και αποκοπής από τον κοινωνικό περίγυρο. Ακόμη και κάτω από το φως αυτών των δεδομένων όμως θα ήταν λάθος να ταυτίσουμε την αυτοκτονία αποκλειστικά με κάποια ψυχική διαταραχή. Μπορεί οι περισσότεροι καταθλιπτικοί να έχουν τάσεις αυτοκτονίας, αλλά θα βρούμε αρκετούς αυτοκτονικούς που δεν έχουν ενδείξεις (βαριάς) κατάθλιψης. Άλλες διαταραχές, πέραν της κατάθλιψης, που έχει βρεθεί πως σχετίζονται με την αυτοκτονία είναι η κατάχρηση αλκοόλ και ναρκωτικών, αλλά και η σχιζοφρένεια.

Δύο άλλα χαρακτηριστικά της αυτοκτονίας είναι α)η τάση του ατόμου να τιμωρήσει τρίτους με τη συμπεριφορά του και β) οι διαφορές ανάμεσα στα δύο φύλα όσον αφορά τον τρόπο με τον οποίο με τον οποίο σχεδιάζουν να βάλουν τέρμα στη ζωή τους.

Όπως φαίνεται και στην παραπάνω ιστορία η αυτοκτονία μπορεί να φαντάζει ως μια διέξοδος από τα προβλήματα του ατόμου, αλλά ταυτόχρονα έχει βρεθεί πως συνδέεται και με σκέψεις καταστροφής τρίτων. Το άτομο δηλαδή στρέφει την πράξη του όχι μόνο εναντίον του εαυτού του, αλλά και εναντίον του περιβάλλοντός του, το οποίο τις περισσότερες φορές θεωρεί υπεύθυνο για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει. Άλλες φορές αυτό φαίνεται ξεκάθαρα από τον τρόπο που σχεδιάζει κάποιος να αυτοκτονήσει (πχ. το άτομο αφήνει αποχαιρετιστήριο σημείωμα όπου μιλάει για όλους όσοι τον οδήγησαν στην πράξη του) και άλλες όχι (π.χ. επιλέγοντας να αυτοκτονήσει στον προσωπικό χώρο κάποιου που τον/την πλήγωσε).

Άλλες φορές η αυτοκτονία φαντάζει σαν την ηρωική έξοδο για κάποιον. Είναι σαν να βροντοφωνάζει «Είδατε πόσο γενναίος είμαι; Είδατε τι ήμουν ικανός να κάνω και εσείς με αμφισβητούσατε;». Με αυτόν τον τρόπο το άτομο πιστεύει πως θα κερδίσει τον σεβασμό που δεν του δόθηκε όσο ήταν ζωντανός και θα κερδίσει την αξιοπρέπειά του, έστω και μετά θάνατον.

Η δεύτερη αξιοσημείωτη παρατήρηση γύρω από την αυτοκτονία -όπως ανέφερα και πιο πάνω- είναι οι διαφορές ανάμεσα στα δύο φύλα. Οι γυναίκες συνήθως επιλέγουν λιγότερο οδυνηρούς και βίαιους τρόπους για να πεθάνουν (π.χ. υπερβολική δόση χαπιών), σε σχέση με τους άνδρες oι οποίοι συνήθως επιλέγουν πιο βίαιους και άμεσους τρόπους (π.χ. χρήση όπλων). Οι διαφορές ανάμεσα στα δύο φύλα πολύ πιθανόν να οφείλονται από την μία στις ορμονικές διαφορές ανάμεσά τους οι οποίες καθιστούν τους άνδρες πιο επιθετικούς από ότι τις γυναίκες και από την άλλη στα κοινωνικά πρότυπα που πλάθουν τον άνδρα ως μια φιγούρα που πρέπει να μην λυγίζει και να φοβάται, ενώ την γυναίκα ως ευαίσθητη στον πόνο.

Σε αυτό το σημείο θα πρέπει να γίνει μια σημαντική διευκρίνηση: άλλο ο αυτοκτονικός ιδεασμός και άλλο η απόπειρα αυτοκτονίας. Κάποιος που κάνει σκέψεις γύρω από την αυτοκτονία δεν σημαίνει πως απαραίτητα θα προχωρήσει στην πράξη. Για την ακρίβεια οι περισσότεροι που έχουν τέτοιες σκέψεις (ιδιαίτερα όταν αυτές είναι σποραδικές) εν τέλει δεν κάνουν κάποια απόπειρα, κάτι που φυσικά είναι πολύ θετικό, μιας και αυτό σημαίνει πως αν εντοπίσουμε κάποια ένδειξη που να δηλώνει σκέψεις γύρω από την αυτοκτονία έχουμε τον χρόνο να αντιμετωπίσουμε έγκαιρα το πρόβλημα και να ανατρέψουμε την αρνητική κατάσταση.

Μερικοί αριθμοί Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας υπολογίζει πως κάθε χρόνο 1.000.000 συνάνθρωποί μας σε όλο τον κόσμο βάζουν τέρμα στην ζωή τους. Αυτό πρακτικά σημαίνει μία ζωή κάθε λεπτό που περνάει. Αυτός ο αριθμός υπλογίζεται βάσει των επίσημων δεδομένων που δίνονται από την κάθε χώρα, χωρίς αυτό να σημαίνει πως αντιπροσωπεύει απαραίτητα την πραγματικότητα.

Πολλές χώρες λόγω πολιτικοκοινωνικών προβλημάτων και έλλειψης επαρκών δομών καταγραφής των περιστατικών δίνουν λανθασμένα στοιχεία. Μάλιστα ο Π.Ο.Υ. σε μια πρόσφατή έρευνά του στην Ινδία βρήκε πως ο επίσημος αριθμός που δόθηκε από τις υπηρεσίες του κράτους ήταν 10 φορές μικρότερος του πραγματικού!!!

Το 60% των αυτοκτονιών παγκοσμίως γίνονται σε κάποια χώρα της Ασίας. Η Κίνα, η Ινδία και η Ιαπωνία μαζί φτάνουν το απίστευτο ποσοστό του 40%! Τα ευχάριστα νέα είναι πως οι αυτοκτονίες είναι λιγότερες στις Μεσογειακές χώρες σε σχέση με τις χώρες της «ανεπτυγμένης Δύσης».

Θεωρητικά πλαίσια Υπάρχουν κυρίως τρεις διαφορετικές θεωρητικές προσεγγίσεις που προσπαθούν να εξηγήσουν την αυτοκτονία. Οι ψυχολογικές θεωρίες επικεντρώνονται κυρίως στις εσωτερικές συγκρούσεις του ατόμου και στον τρόπο με τον οποίο ερμηνεύει τα ερεθίσματα που λαμβάνει από τον περίγυρό του. Οι ψυχολόγοι δίνουν ιδιαίτερη έμφαση στην προσωπικότητα του ατόμου και στα γεγονότα που επηρέασαν την ανάπτυξή της, τόσο κατά την παιδική ηλικία, όσο και κατά την ενήλικη ζωή. Ένας ψυχολόγος επίσης μπορεί να επικεντρωθεί στις σχέσεις που έχουν αναπτυχθεί μεταξύ του αυτοκτονικού και του περιβάλλοντός του και να δει πόσο στενές και αληθινές είναι, πόσα δίνουν και πόσα παίρνουν από το άτομο, πόσο εύκολα ή δύσκολα συνδέεται το άτομο με τον κοινωνικό περίγυρό του αλλά και πιθανώς ποιοι ρόλοι του ατόμου το ώθησαν στην πράξη αυτή.

Σε αυτό το σημείο οι ψυχολογικές θεωρίες εφάπτονται με τις κοινωνιολογικές θεωρήσεις γύρω από το θέμα. Σύμφωνα με αυτές, το άτομο ωθείται στην αυτοκτονία λόγω της πίεσης και του ελέγχου που ασκεί πάνω του η κοινωνία. Υπό αυτή τη σκοπιά η αυτοκτονία δεν είναι ένα ατομικό ζήτημα, αλλά βαθύτατα κοινωνικό. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η κοινωνία της Ιαπωνίας που αντιμετωπίζει ένα μεγάλο κύμα αυτοκτονιών, πολλές από τις οποίες μάλιστα είναι ομαδικές! Πολλοί βλέπουν την αυστηρή ιαπωνική κουλτούρα ως μία από τις πιο πιθανές αιτίες για τα υψηλά ποσοστά αυτόχειρων στην χώρα.

Τέλος, όπως πάντα, υπάρχουν και οι βιολογικές θεωρίες, οι οποίες προσπαθούν να εντοπίσουν τα πιθανά βιολογικά αίτια που μπορεί να κρύβονται πίσω από την τάση κάποιου να θέλει να δώσει τέλος στην ζωή του, όπως γονίδια, δυσλειτουργία των νευρώνων και οι ανωμαλίες στα επίπεδα ορμονών και νευροδιαβιβαστών.

Ζητήστε Βοήθεια! Έχετε τάσεις αυτοκτονίας; Μήπως κάποιος συγγενής ή φίλος σας έχει δώσει αφορμή να φοβάστε πως θα θέσει τέρμα στην ζωή του; Αν ναι, μη διστάσετε να καλέσετε άμεσα το 801 801 9999. Πρόκειται για την τηλεφωνική «Γραμμή Παρέμβασης για την Αυτοκτονία» που λειτουργεί από το Υπουργείο Υγείας. Η γραμμή λειτουργεί καθημερινά (Δευτέρα ως Παρασκευή), 9.00-21.00.

Γιατί, όπως λένε χαρακτηριστικά στην ανακοίνωσή τους, «η αυτοκτονία δεν είναι λύση. Πάντα υπάρχουν εναλλακτικές λύσεις στη ζωή αρκεί να μπορούμε να τις αντιληφθούμε και να τις αξιοποιήσουμε.«

Πηγές

Σχετικά άρθρα

Φωτογραφία

«Hanging Rope» by Chris K Bookmark and Share

]]>

15 Ιούλ 2008

Βιντεοθήκη: Τελευταίες προσθήκες (15/6/2008-1/7/2008)

< ![CDATA[Είμαι πολύ ικανοποιημένος από τις ανακαλύψεις βίντεο των τελευταίων ημερών. Πρέπει να σας πω πως προσωπικά απολαμβάνω περισσότερο τα μεγάλα ντοκιμαντέρ ή τις διαλέξεις όπου κάποιος θα εξηγήσει μια διαταραχή ή θα μιλήσει για την εργασία του πάνω σε έναν τομέα, παρά τα σύντομα βίντεο που -λόγω πίεσης χρόνου- προσπαθούν να συμπυκνώσουν πολλά πράγματα και δεν αγγίζουν ένα θέμα σε όσο βάθος θα του άξιζε.
Με αυτό το σκεπτικό λοιπόν βρίσκομαι στην ευχάριστη θέση να σας παρουσιάσω τις τελευταίες προσθήκες 3 βίντεο μεγάλης διάρκειας στην Βιντεοθήκη του Ψυχολογείν. Ένα ντοκιμαντέρ αφιερωμένο στην ζωή και το έργο του ψυχαναλυτή Carl Jung και δύο ομιλίες, μία για την προσωπική εμπειρία μίας καθηγήτριας πανεπιστημίου η οποία αντιμετωπίζει την διπολική κατάθλιψη και μία για μία σχετικά άγνωστη στο ευρύ κοινό διαταραχή: την ανοσογνωσία.
Απολαύστε τα λοιπόν.
Περισσότερα