19 Ιαν 2016

Τα παιδιά που ζουν στα όρια της φτώχειας παρουσιάζουν λειτουργικές διαφορές στον εγκέφαλο και έχουν αυξημένες πιθανότητες κατάθλιψης

Οι έντονες οικονομικές δυσκολίες είναι ένας παράγοντας που προκαλεί πολλαπλά προβλήματα σε μια οικογένεια και το επίπεδο ζωής της. Οι οικογένειες που έχουν σημαντικά μειωμένο εισόδημα αναγκάζονται να πάρουν πολλές σκληρές αποφάσεις. Μπορεί να χρειαστεί να ζήσουν σε κάποια άλλη περιοχή/πόλη, να μειώσουν τις δαπάνες για αγαθά και υπηρεσίες, να αλλάξουν διατροφικές συνήθειες ή ακόμη και να χωρίσουν ώστε να μπορεί ο ένας γονιός να συντηρεί την οικογένεια με μια εργασία που κάνει σε άλλη χώρα ή πόλη μακριά από τους δικούς του.

Όλες αυτές οι αλλαγές είναι τρομακτικές για έναν ενήλικα, πόσο μάλλον για τα παιδιά, ιδιαίτερα όταν αυτά είναι μικρά στην ηλικία.

Ένα σημαντικό ερώτημα που προκύπτει από την έρευνα που έχει γίνει για τις επιπτώσεις της κακής οικονομικής κατάστασης στην οικογένεια και τα μέλη της είναι κατά πόσο επηρεάζεται και η βιολογική ανάπτυξη των παιδιών. Γνωρίζουμε ότι η φτώχεια σχετίζεται με μειωμένη ανάπτυξη λόγω χειρότερης διατροφής αλλά και με πιο συχνή εμφάνιση προβλημάτων υγείας λόγω κακών συνθηκών διαβίωσης, ανεπαρκή φαρμακευτική κάλυψη κτλ. Τι γίνεται όμως με τον εγκέφαλο; Επηρεάζεται η υγιής ανάπτυξή του από τις κακές οικονομικές συνθήκες στις οποίες καλείται να μεγαλώσει ένα παιδί; Μια έρευνα του Πανεπιστημίου του Saint Louis προσπάθησε να απαντήσει σε αυτό ακριβώς το ερώτημα.

Πήραν ως δείγμα 105 παιδιά ηλικίας 3-5 ετών τα οποία ζούσαν σε οικογένειες με χαμηλό εισόδημα στα όρια του επιπέδου της φτώχειας. Μετά από μερικά χρόνια (στην ηλικία 7-12 ετών) τα ίδια παιδιά εξετάστηκαν μέσω μαγνητικού τομογράφου (fMRI) ώστε να μπορέσουν να έχουν μια σαφή εικόνα της δομής και του τρόπου λειτουργίας του εγκεφάλου τους. Τα αποτελέσματα της τομογραφίας συγκρίθηκαν με αυτά παιδιών αντίστοιχης ηλικίας, αλλά προερχόμενα από οικογένειες μέτριου ή υψηλού οικονομικού επιπέδου.

Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι τα παιδιά φτωχών οικογενειών είχαν λιγότερες συνδέσεις μεταξύ του ιππόκαμπου και του μετωπιαίου λοβού, καθώς επίσης και μεταξύ της δεξιάς αμυγδαλής και των εγκεφαλικών δομών που σχετίζονται με τη γλώσσα. Οι περιοχές αυτές σχετίζονται με την εμφάνιση και τον έλεγχο των συναισθημάτων, την μνήμη αλλά και τον έλεγχο κατά τη διάρκεια στρεσογόνων καταστάσεων. Αυτές οι λειτουργικές διαφορές καθρεπτίζονταν και στη συμπεριφορά των παιδιών, καθώς τα παιδιά φτωχών οικογενειών με τις μειωμένες εγκεφαλικές συνδέσεις παρουσίαζαν αυξημένες πιθανότητες ανάπτυξης έντονων καταθλιπτικών συμπτωμάτων ήδη από την ηλικία των 10 ετών1 . Η εμφάνιση καταθλιπτικών συμπτωμάτων σημαίνει ότι το άτομο δεν μπορεί να διαχειριστεί αποτελεσματικά τα συναισθήματά του και να αντιμετωπίσει αγχογόνες καταστάσεις. Είναι λογικό λοιπόν τα παιδιά που έχουν λειτουργικές ανωμαλίες στις εγκεφαλικές περιοχές που σχετίζονται με την διαχείριση συναισθημάτων να παρουσιάζουν και αυξημένα ποσοστά κατάθλιψης.

Φυσικά δεν είναι τα χρήματα τα οποία δημιουργούν τις εγκεφαλικές διαφορές, αλλά το πρώιμο περιβάλλον στο οποίο μεγαλώνει ένα παιδί. Ένα περιβάλλον με μειωμένα ερεθίσματα, κακές οικογενειακές σχέσεις, κακή διατροφή και άγχος είναι επόμενο πως επηρεάζει την υγιή ανάπτυξη του παιδιού σε πολλούς τομείς, ανάμεσά τους και στην ανάπτυξη του εγκεφάλου. Φυσικά δεν είναι όλα τα φτωχά παιδιά καταδικασμένα να αναπτύξουν κατάθλιψη ή να γίνουν ανίκανα να διαχειρίζονται τα συναισθήματά τους. Μια οικογένεια φτωχή, αλλά με ιδιαίτερα υποστηρικτικούς γονείς, ανοιχτή επικοινωνία και με αυξημένα επίπεδα ενσυναίσθησης θα μπορέσει να μεγαλώσει συναισθηματικά υγιή παιδιά.

Εισαγωγική Εικόνα

]]>

Πηγές / Διαβάστε περισσότερα

  1. Medical News Today: Childhood poverty linked to brain changes related to depression []
09 Νοέ 2015

Το κόστος του να είσαι το «αγαπημένο παιδί» της μαμάς

Πολλές φορές οι νέες μητέρες ακούν την κλασσική συμβουλή να μην «καλομαθαίνουν» τα παιδιά τους, να μην είναι δηλαδή υπέρ του δέοντος ελαστικές ή προστατευτικές μαζί τους. Μια νέα έρευνα του πανεπιστημίου Purdue έρχεται να επιβεβαιώσει πως το να αισθάνεται το παιδί πως είναι το «αγαπημένο» της μητέρας του δεν είναι και ό,τι πιο υγιές συναισθηματικά αλλά και ψυχολογικά για το ίδιο.

Η συναισθηματική εγγύτητα μεταξύ γονιού και παιδιού φυσικά δεν είναι κάτι αρνητικό. Αντίθετα θα λέγαμε ότι είναι κάτι θεμιτό. Φαίνεται όμως πως οι ενήλικες που δηλώνουν ότι θεωρούν πως ήταν το «αγαπημένο παιδί» της μητέρας τους, έχουν την τάση να εμφανίζουν πολύ πιο συχνά συμπτώματα κατάθλιψης σε σχέση με τα αδέρφια τους τα οποία δηλώνουν ότι βρίσκονταν σε σύγκρουση με τη μητέρα τους ή ότι τις έχουν απογοητεύσει. Η έρευνα διεξήχθη μέσα σε μια επταετία κατά τη διάρκεια μιας πολυετούς έρευνας που βρίσκεται ακόμη σε εξέλιξη σχετικά με τις ενδοοικογενειακές διαφορές στην ανάπτυξη των παιδιών. Σε αυτή συμμετείχαν πάνω από 700 ενήλικες από 300 περίπου οικογένειες, οι οποίοι κλήθηκαν να βαθμολογήσουν την συναισθηματική εγγύτητα με τη μητέρα τους, τον βαθμό σύγκρουσης μαζί της, το πόσο περήφανη θεωρούν ότι αισθάνεται γι’ αυτούς αλλά και το πόσο απογοητευμένη.

Σε μια προσπάθεια να ερμηνεύσουν τα αποτελέσματα, οι ερευνητές λένε ότι οι ενήλικες της έρευνας που είχαν την αντίληψη ότι ήταν τα «αγαπημένα παιδιά» των μητέρων τους, σε μεγάλο βαθμό ανέφεραν ότι έχουν ζήσει μέσα σε ένα μη σταθερό συναισθηματικό περιβάλλον, στο οποίο έπρεπε να είναι φροντιστές (της μητέρας ή άλλων προσώπων στο περιβάλλον τους) και ως εκ τούτου απολάμβαναν μεγαλύτερη συναισθηματική εγγύτητα με κόστος στην ψυχική τους υγεία.

Φυσικά η συσχέτιση συναισθηματικής εγγύτητας άνευ σαφών ορίων και κακής ψυχικής υγείας δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση πως όσα παιδιά αισθάνονται κοντά τις μητέρες τους θα αναπτύξουν συμπτώματα κατάθλιψης στο μέλλον. Απαιτούνται η συνύπαρξη μιας σειράς άλλων παραγόντων για να αναπτυχθούν τέτοια συμπτώματα στα παιδιά κατά την ενήλικη ζωή τους, όπως: ασταθές οικογενειακό περιβάλλον, υπέρμετρα «ενήλικα» βάρη στα παιδιά, κακές οικογενειακές σχέσεις (κυρίως ανταγωνιστικές ή/και κακοποιητικές) με άλλα μέλη της οικογένειας (και σημαντικά τρίτα πρόσωπα), αλλά και εκτεταμένες τραυματικές εμπειρίες στην καθημερινότητα του παιδιού.

Όπως στις περισσότερες περιπτώσεις, βλέπουμε ότι και σε αυτό τον τομέα ισχύει το «παν μέτρον άριστον». Μια υγιής ανάπτυξη της προσωπικότητας του παιδιού απαιτεί μεταξύ άλλων μια υγιή ισορροπία ανάμεσα στο άκρο της συναισθηματικής «συγχώνευσης» των γονιών με τα παιδιά τους και το άλλο άκρο της συναισθηματικής «απομάκρυνσης» των γονιών. Το παιδί έχει ανάγκη τόσο το ζωτικό του χώρο όσο και την απαραίτητη αγάπη και αποδοχή να αναπτυχθεί συναισθηματικά και ψυχολογικά με έναν υγιή τρόπο.

Εισαγωγική Εικόνα

Βιβλιογραφία

]]>

09 Ιούλ 2015

To φάσμα του αυτισμού

Ο αυτισμός ως λέξη προέρχεται από την ελληνική ρίζα “εαυτός” και είναι μια πάθηση που προβληματίζει τους επιστήμονες τα τελευταία εξήντα χρόνια. Τι είναι όμως αυτισμός;

Στην ελληνική πραγματικότητα ο αυτισμός και δύσκολα αναγνωρίζεται από το κοντινό -οικογενειακό περιβάλλον του παιδιού αλλά και γενικότερα το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού δεν έχει επίγνωση της σοβαρότητας που δημιουργεί μια τέτοια πάθηση.

Οι περισσότεροι από μας θα έχουμε κάπου ακούσει έτσι γενικά για τον αυτισμό και είναι σίγουρο ότι έχουμε δει ή ακόμα συναναστραφεί κάποιο αυτιστικό άτομο. Είναι εκείνη η ήσυχη κυρία που κάθεται στο πάρκο και κουνιέται μπρος-πίσω; Είναι εκείνο το αγοράκι που συστηματικά κοροϊδεύει το παιδάκι με τα παραπανίσια κιλά και όταν αυτό του θυμώνει εκείνο συνεχίζει να το κοροϊδεύει; ή μήπως ο συνεργάτης μας στο γραφείο που ξέρει τρείς γλώσσες και είναι μέχρι “αηδίας” προσηλωμένος στη δουλειά;

Όταν μιλάμε για τον αυτισμό, αναφερόμαστε σε ένα “φάσμα” γιατί τόσο τα αίτια όσο και τα χαρακτηριστικά των ατόμων αυτών, ποικίλουν που είναι δύσκολο ένας μη ειδικός να διαχωρίσει και να ξεχωρίσει ένα άτομο με νοητική καθυστέρηση ή άλλες παρόμοιες ασθένειες από κάποιο αυτιστικό παιδί και αυτό γιατί το νοητικό επίπεδο των αυτιστικών παιδιών κυμαίνεται από τα ανώτερα επίπεδα έως τις βαρύτερες μορφές νοητικής στέρησης.

Τα κοινά χαρακτηριστικά των αυτιστικών ατόμων αν και λίγα είναι συγκεκριμένα:

  • Αντιστέκονται σε οποιαδήποτε αλλαγή
  • Δεν χρησιμοποιούν λέξεις αλλά κινήσεις
  • Γίνονται επιθετικοί με αποτέλεσμα να χτυπούν άλλους ή να τραυματιστούν οι ίδιοι
  • Δεν χρησιμοποιούν σχεδόν ποτέ βλεμματική επαφή
  • Συνδέονται πολύ με κάποια αντικείμενα ή κινήσεις και
  • Αντιδρούνε θετικά ή αρνητικά στους ήχους ,στις οσμές και στο στροβίλισμα.

Τα κυριότερα σύνδρομα που σχετίζονται με το αυτιστικό φάσμα είναι: Κanner, Rett, Asperger και ανήκουν στην κατηγορία των Διαδεδομένων Αναπτυξιακών Διαταραχών που διαρκούν ισόβια.

Σύνδρομο Kanner

O παιδοψυχίατρος L.Kanner ήταν ο πρώτος που ασχολήθηκε με τον αυτισμό. Πολλά παιδιά που έπασχαν από αυτισμό θεωρούνταν ότι έπασχαν από πρώιμη μορφή σχιζοφρένιας ή από νοητική καθυστέρηση. Αντίθετα ο Kanner παρατήρησε ότι η επίκτητη ανικανότητα τους να σχετιστούν με το κόσμο, η έλλειψη ανάπτυξης της γλώσσας, και η στερεότυπη συμπεριφορά ήταν αυτά που τους κρατούσαν σε απόσταση από το περιβάλλον. Αυτή την κατάστασή την ονόμασε “πρώιμο βρεφικό αυτισμό” γιατί τα συμπτώματα εμφανίζονται από τη βρεφική ηλικία.

Σύνδρομο Rett

To συγκεκριμένο σύνδρομο πήρε το όνομα του από το γιατρό Α.Rett το 1966, οφείλεται σε μετάλλαξη γονιδίων στο έμβρυο, συναντάται κυρίως στα κορίτσια και είναι σοβαρή νευρολογική διαταραχή που προκαλεί σωματική και νοητική αναπηρία. Κάποια από τα χαρακτηριστικά που μπορεί να παρατηρήσει κάποιος με τη πρώτη ματιά είναι:

  • Απραξία
  • Στερεότυπες κινήσεις των χεριών
  • Μη κανονική αναπνοή και διαταραχή στο μάσημα της τροφής.

Σύνδρομο Αsperger

Πήρε το όνομα του από τον γιατρό H.Asperger ο οποίος το κατατάσσει στο ψηλότερο σημείο της βαθμίδας του αυτιστικού φάσματος, διότι τα συμπτώματα του είναι πιο ελαφριάς μορφής.

Τα άτομα που πάσχουν από αυτό το σύνδρομο δυσκολεύονται να “διαβάσουν” τα μη λεκτικά σήματα δηλ. τις εκφράσεις του προσώπου των οικείων τους με αποτέλεσμα να μη μπορούν να συνάψουν και να κρατήσουν κοινωνικές σχέσεις, αφού δεν είναι σε θέση να καταλάβουν τις ανάγκες τους, παρόλα αυτά τα άτομα με Asperger είναι λειτουργικά και έχουν :

  • Υψηλό δείκτη νοημοσύνης
  • Αξιοπιστία και επιμονή (στο εργασιακό κομμάτι)
  • Καλή μνήμη για γεγονότα ,αριθμούς και ημερομηνίες
  • Πολύ καλή και ακριβής χρήση της γλώσσας
  • Ειλικρίνεια και δικαιοσύνη αφού δεν μπορούν να υποκριθούν
  • Κοινωνικοί απολαμβάνουν την επαφή με άλλα άτομα.

Στον αντίποδα οι λόγοι που προκαλούν τη μειωμένη επικοινωνία με του γύρω τους είναι:

  • Δεν αναγνωρίζουν και γι’ αυτό δεν εφαρμόζουν τους κοινωνικούς κανόνες
  • Δεν μπορούν να κατανοήσουν διάφορα σχήματα λόγου ή μεταφορικές εκφράσεις
  • Παρουσιάζουν εμμονή με τη ρουτίνα και γι’ αυτό δε μπορούν να δεχτούν και να προσαρμοστούν σε αλλαγές.

Στο σημείο αυτό πρέπει να πούμε ότι οι αλλαγές που έγιναν τα τελευταία χρόνια στη κοινωνία έφεραν στο προσκήνιο την αύξηση των ατόμων με Αsperger,και αυτό γιατί ενώ παλιότερα τα άτομα αυτά είχαν την αποδοχή ,τον σεβασμό αλλά και πολύ καλές επιδόσεις στο σχολείο ,σήμερα αυτό έχει αλλάξει αφού και το επίπεδο στα σχολεία έχει γίνει πιο απαιτητικό αλλά και οι μέθοδοι διδασκαλίας δεν δίνουν τόση έμφαση στην απομνημόνευση ,έτσι αυτά τα άτομα πλέον να δυσκολεύονται.

Κλείνοντας, θα ήταν καλό η ελληνική κοινωνία να αλλάξει την οπτική της και να σταματήσει να βάζει αβίαστα ετικέτες σε συμπεριφορές ατόμων και κυρίως παιδιών πίσω από αυτές μπορεί να κρύβονται σοβαρές παθήσεις. Θα ήταν λοιπόν πιο ωφέλιμο να μαθαίναμε ως γονείς, ως εκπαιδευτικοί ,ως κοντινό περιβάλλον να αναγνωρίζουμε τα “σημάδια” ώστε έγκαιρα να γίνει η κατάλληλη παρέμβαση προς όφελος πάντα του παιδιού.

Εισαγωγική Εικόνα

]]>

22 Ιαν 2015

Εκπαιδευτικό Σεμινάριο: Αναγνώριση και Διαχείριση της Συμπτωματολογίας ΔΕΠ/Υ

Η Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής – Υπερκινητικότητας(ΔΕΠ-Υ, ADHD: Attention Deficit Hyperactivity Disorder) είναι από τις πλέον μελετημένες νευροαναπτυξιακές διαταραχές παγκοσμίως. Αποτελεί τη συχνότερη διάγνωση σε ένα σημαντικό ποσοστό μαθητών σχολικής ηλικίας και εκδηλώνεται με την ακόλουθη τριάδα πρωτογενούς συμπτωματολογίας: α) ελλείμματα στη συγκέντρωση και την προσοχή, β) υπερκινητικότητα και γ) ελλείμματα στην αναστολή κοινωνικά ανάρμοστης συμπεριφοράς, ήτοι παρορμητικότητα.

Η ΔΕΠ-Υ αποτελεί ενδεχομένως το συχνότερο πρόβλημα μάθησης και συμπεριφοράς της παιδικής ηλικίας, παρουσιάζεται στο 5-7% των παιδιών παγκοσμίως και παρά τη διαφοροποίηση των συμπτωμάτων με την ηλικία, τα κύρια χαρακτηριστικά της νόσου επιμένουν σε μεγάλο βαθμό στην εφηβεία και την ενήλικη ζωή. Συνεπώς σε κάποιο ποσοστό ατόμων, η ΔΕΠ-Υ   αποτελεί   μια δια βίου διάγνωση.

Βάσει ερευνητικών δεδομένων, η συμπτωματολογία της διαταραχής διαγιγνώσκεται για πρώτη φορά, από έναν επίσημο δημόσιο φορέα όταν το παιδί δυσκολεύεται   να   ενταχθεί στο πρόγραμμα του σχολείου, λόγω των αυξημένων απαιτήσεων για συγκέντρωση προσοχής και τήρηση κανόνων στο ενδοσχολικό περιβάλλον.

Συχνά η ΔΕΠ-Υ συνυπάρχει με Ειδικές Μαθησιακές Διαταραχές (Δυσλεξία), συμπτώματα κατάθλιψης, ενώ, όταν   η διαταραχή παραμείνει   αδιάγνωστη ή επιμένει στην εφηβεία, οι έφηβοι με ΔΕΠ-Υ παρουσιάζουν παράλληλα αντικοινωνική συμπεριφορά και δεν εκμεταλλεύονται πλήρως τις δυνατότητές τους για κοινωνική και επαγγελματική αποκατάσταση στην ενήλικη ζωή. Κατά συνέπεια, τόσο ο ειδικός ψυχικής υγείας που χρειάζεται να ενημερωθεί σχετικά με την έγκαιρη αξιολόγηση & τον εντοπισμό, καθώς και την εφαρμογή προγραμμάτων παρέμβασης προσαρμοσμένων στις ιδιαίτερες γνωστικές και συναισθηματικές ανάγκες κάθε παιδιού που ενδεχομένως αντιμετωπίζει τη συγκεκριμένη συμπτωματολογία της ΔΕΠ-Υ, κρίνεται πρωτίστως αναγκαίο να κατανοήσει τη φύση και την πολυπλοκότητα της διαταραχής.

Ειδικότερα, η   εκπαίδευση των «φορέων της γνώσης» τόσο στην πρωτοβάθμια όσο και στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση  όσο και των άλλων επαγγελματιών ψυχικής υγείας, στην κατανόηση των δυσκολιών των παιδιών με   ΔΕΠ-Υ, στον έγκαιρο εντοπισμό & αναγνώριση της συμπτωματολογίας   με αξιόπιστες και έγκυρες για τα ελληνικά δεδομένα- ψυχομετρικές δοκιμασίες   αλλά και εκπαιδευτικά εργαλεία   θα βοηθήσει αυτούς στην   εκπόνηση εξατομικευμένων προγραμμάτων παρέμβασης, κάποια εκ των οποίων θα παρουσιαστούν ενδελεχώς στο πλαίσιο διεξαγωγής του σεμιναρίου.

Στόχος του σεμιναρίου

Ο απώτερος   στόχος του σεμιναρίου   αφορά στην εκπαίδευση επαγγελματιών ψυχικής υγείας (παιδοψυχιάτρων – ψυχολόγων), εκπαιδευτικών πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, εκπαιδευτικών ειδικής αγωγής, λογοθεραπευτών, όλων των ειδικών που εμπλέκονται στην υποστήριξη παιδιών με ΔΕΠ-Υ και στην ευαισθητοποίηση της ευρύτερης επιστημονικής κοινότητας   και του κοινωνικού συνόλου.

Εν κατακλείδι, το σεμινάριο επιδιώκει να παρέχει θεωρητική και πρακτική γνώση καθώς και να ευαισθητοποιήσει τους συμμετέχοντες, αναδεικνύοντας τις διαφορετικές πλευρές της καθημερινότητας και της εκπαιδευτικής ζωής ενός παιδιού ή εφήβου με ΔΕΠ-Υ και να προτείνει παρεμβάσεις για την αντιμετώπιση τόσο των συμπτωμάτων όσο και των συνοδών αρνητικών επιπτώσεων που επιφέρει η συμπτωματολογία   στην κοινωνικο-συναισθηματική ανάπτυξη του παιδιού

Μεθοδολογία

Το σεμινάριο κατανέμεται σε δύο μέρη:

α) το θεωρητικό υπόβαθρο της ΔΕΠ-Υ

β) βιωματικό μέρος που εμπεριέχει την κατανόηση &   την ορθή εφαρμογή ποικίλων τεχνικών παρέμβασης με σκοπό την αντιμετώπιση των αναπτυξιακών δυσκολιών παιδιών με ΔΕΠ-Υ.

Στο βιωματικό μέρος- εκτός από την ανάλυση των περιστατικών μαθητών με ΔΕΠ- Υ θα δοθεί ιδιαίτερη έμφαση σε σταθμισμένα στον ελληνικό πληθυσμό, εργαλεία που στοχεύουν στην αξιολόγηση της συμπτωματολογίας της διαταραχής, όπως αυτή εκδηλώνεται τόσο στο ενδο – οικογενειακό περιβάλλον όσο και στο ενδο – σχολικό και ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον.

Στο πλαίσιο του επιμορφωτικού σεμιναρίου, παρουσιάζεται αναλυτικά η φύση της διαταραχής, η πρωτογενής και δευτερογενής συμπτωματολογία των παιδιών με ΔΕΠ-Υ, η αξιολόγηση και αναγνώριση των συνοδών – συννοσηρών προβλημάτων τα οποία σε συνδυασμό με τα πυρηνικά συμπτώματα της ΔΕΠ-Υ προκαλούν σημαντική έκπτωση της ικανότητας των παιδιών να λειτουργούν και να σχετίζονται με την οικογένεια, το σχολείο και τους συνομηλίκους τους.

Εκτός από την κλινική εικόνα της ΔΕΠ-Υ, ιδιαίτερη έμφαση θα δοθεί στην παρουσίαση μεθόδων αντιμετώπισης & αποτελεσματικής διαχείρισης της ΔΕΠ-Υ, όπως της συμπεριφοριστικής προσέγγισης στη θεραπεία των παιδιών με ΔΕΠ-Υ και της οικογενειακής θεραπείας (υπαρξιακή – συστημική προσέγγιση).

Τέλος, θα εμπλουτιστεί η εκπαίδευση των δασκάλων και φορέων ειδικής αγωγής με την εκμάθηση ειδικών τεχνικών συμπεριφοριστικής προσέγγισης, ώστε να δίνουν εντολές, να ενισχύουν την προσαρμοστική και κοινωνικά   αποδεκτή συμπεριφορά και να ελαττώνουν την αρνητική συμπεριφορά των παιδιών με ΔΕΠ-Υ.

Ορισμένα σημεία που αφορούν στη φαρμακοθεραπεία θα θιγούν ελάχιστα, καθώς κρίνεται απαραίτητο λόγω της νευροβιολογικής φύσης της διαταραχής ΔΕΠ-Υ.

Περιεχόμενα του σεμιναρίου:

Πρώτο μέρος – θεωρητικό – νέα ερευνητικά δεδομένα:

  • Κλινική εικόνα της διαταραχής, η πρωτογενής και δευτερογενής συμπτωματολογία των παιδιών με ΔΕΠ-Υ και Ταξινόμηση της ΔΕΠ-Υ
  • Αιτιοπαθογένεια της ΔΕΠ-Υ
  • Συννοσηρότητα ΔΕΠ-Υ & Μαθησιακές Δυσκολίες / ΔΕΠ-Υ & Κατάθλιψη / ΔΕΠ-Υ & Διαταραχές   Συμπεριφοράς
  • Παράγοντες επικινδυνότητας & Προστατευτικοί   παράγοντες

Δεύτερο μέρος: Αναγνώριση και αντιμετώπιση της ΔΕΠ-Υ

  • Λήψη αναπτυξιακού ιστορικού & σύνταξη πρωτοκόλλου για την εκτίμηση της συμπτωματολογίας
  • Χορήγηση & αξιολόγηση σταθμισμένων στον ελληνικό πληθυσμό   δύο (2) ερωτηματολογίων που βασίζονται στα κριτήρια του DSM-IV-TR), για τους γονείς και τους εκπαιδευτικούς: α) των CBCL (Achenbach, 2001) &   ΤRF (Achenbach, 2001)   &   β)   της Ελληνικής   Κλίμακας   Αξιολόγησης της ΔΕΠΥ για γονείς και εκπαιδευτικούς (Α. Καλαντζή – Αζίζι, Κ. Αγγελή, Γ. Ευσταθίου,2005)- Στάθμιση της ADHD Rating Scale –IV (DuPaul, Power, Anastopoulos & Reid, 1998).

Οι συμμετέχοντες θα έχουν την ευκαιρία να ασκηθούν στη χορήγηση και αξιολόγηση των δεδομένων, όπως αυτά θα συλλεχθούν από τα εν λόγω ερωτηματολόγια.

Διαχείριση της διαταραχής – προγράμματα παρέμβασης σε παιδιά σχολικής και εφηβικής ηλικίας που στηρίζονται στη συμπεριφοριστική προσέγγιση. Στόχος είναι η εκμάθηση στρατηγικών επίλυσης προβλημάτων, τόσο στο παιδί με ΔΕΠ-Υ όσο και στα άτομα που έρχονται σε καθημερινή επαφή μαζί του. Θα εμπλουτιστεί η εκπαίδευση των  συμμετεχόντων με την εκμάθηση ειδικών τεχνικών συμπεριφοριστικής προσέγγισης, ώστε να δίνουν εντολές, να ενισχύουν την προσαρμοστική και κοινωνικά   αποδεκτή συμπεριφορά και να ελαττώνουν την αρνητική συμπεριφορά των παιδιών με ΔΕΠ-Υ .

Θέματα όπως: πώς γίνεται η εκπαίδευση των γονέων παιδιών με ΔΕΠ-Υ ή η οριοθέτηση του παιδιού με ΔΕΠ-Υ με τη μέθοδο του time-out, τι περιλαμβάνει η θεραπεία   της συμπεριφοράς & τι η οικογενειακή θεραπεία θα υποστηριχθούν με τη συνοδεία έντυπου υλικού, εύληπτου και έγκυρου για την αντιμετώπιση της συμπτωματολογίας. Στο πλαίσιο της παρέμβασης θα προβληθεί βίντεο που παρουσιάζει ποικίλες μεθόδους αποτελεσματικής αποκατάστασης σημαντικών προβλημάτων που αντιμετωπίζουν οι γονείς & εκπαιδευτικοί παιδιών με ΔΕΠ-Υ.

Τρίτο μέρος: Διαχείριση της διαταραχής – Προγράμματα παρέμβασης στην οικογένεια – συζήτηση

Στο τρίτο μέρος του σεμιναρίου – στο πλαίσιο των βιωματικών δράσεων – ευνοείται η συζήτηση μεταξύ των συμμετεχόντων –φορέων ψυχικής υγείας- σε θέματα που μπορεί να τους έχουν απασχολήσει στην πρακτική τους με παιδιά διαγνωσμένα με ΔΕΠ-Υ & μαθησιακές δυσκολίες.

Θα δοθούν σημειώσεις και βιβλιογραφία

Χρόνος και Τόπος

Διάρκεια: 13 ώρες

Σάββατο 25/04/2015, Ώρες : 10.30π.μ-15.30μ.μ Κυριακή  26/04/2015, Ώρες: 10:00π.μ.-17:00μ.μ.

Κόστος συμμετοχής: Για Εκπαιδευτικούς & Επαγγελματίες Ψυχικής Υγείας: 120€ Για Φοιτητές, μεταπτυχιακούς Φοιτητές (passo), ανέργους (κάρτα ανεργίας): 100€

*Ειδικές τιμές για ομάδες άνω των 4 ατόμων Οι τιμές σε έκδοση τιμολογίου επιβαρύνονται με Φ.Π.Α 23% Προθεσμία δήλωσης συμμετοχής έως 17 Απριλίου 2015

Στο κόστος του σεμιναρίου περιλαμβάνονται:

  • Βεβαίωση παρακολούθησης του σεμιναρίου
  • Καφές στα διαλείμματα

Διαδικασία εγγραφής

  • Υποβολή των στοιχείων σας στον ειδικό χώρο της ιστοσελίδας μας (http://www.evrymathia.com.gr) ή τηλεφωνική επικοινωνία με το Κέντρο ΕΥΡΥΜΑΘΕΙΑ στο τηλέφωνο 210 2814378 ώρες 15.30 – 21.30 ή μέσω facebook: www.facebook.com/evrymathia
  • Επιβεβαίωση κράτησης από την γραμματέα του ΕΥΡΥΜΑΘΕΙΑ, μέσω email (www.evrymathia.com.gr) ή τηλεφωνικώς
  • Εφόσον έχει επιβεβαιωθεί η κράτηση θέσης καταθέτετε το αντίστοιχο ποσό του κόστους συμμετοχής με τους τρόπους που αναγράφονται στον τρόπο πληρωμής

Τρόπος πληρωμής

Η κράτηση της θέσης για το σεμινάριο εξασφαλίζεται με την ονομαστική κατάθεση του αντιστοίχου ποσού στον παρακάτω τραπεζικό λογαριασμό:

EUROBANK: 0026.0456.55.0200017341 (δικαιούχος Μαρία Σταθάκου)

Ακυρώσεις εγγραφών δεν γίνονται δεκτές. Δεκτές γίνονται αντικαταστάσεις ονομάτων.

Οι θέσεις είναι περιορισμένες.

Εισηγήτρια

Σιαπάτη Σταυρούλα, Δρ. Σχολικής Ψυχολογίας – Εκπαιδευτικός Ειδικής   Αγωγής – μέλος ΕΕΜ ΔΕΠΥ

Η Σταυρούλα Σιαπάτη γεννήθηκε στις15 Μαρτίου 1971,στην Ελλοπία Θηβών. Σπούδασε το χρονικό διάστημα 1988-1992 στο Τμήμα Φιλοσοφικών και Κοινωνικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Κρήτης. Επιπρόσθετα, όσον αφορά στο εν λόγω Πανεπιστήμιο σπούδασε στο Τμήμα Ψυχολογίας. Εξειδικεύτηκε στη σχολική ψυχολογία παιδιών και είναι κάτοχος δύο μεταπτυχιακών τίτλων στον τομέα της Σχολικής Ψυχολογίας. Ειδικότερα, στο δεύτερο μεταπτυχιακό δίπλωμα εξειδικεύτηκε στην αξιολόγηση και αποκατάσταση Ειδικών Μαθησιακών Διαταραχών & Διαταραχών Συμπεριφοράς σε παιδιά και εφήβους. Το 2007 απέκτησε το Διδακτορικό Δίπλωμα στη Σχολική Ψυχολογία με άριστα από το Ε.Κ.Π.Α. Η διδακτορική διατριβή είχε θέμα την κοινωνική, συναισθηματική και σχολική λειτουργικότητα παιδιών που είχαν διαγνωστεί με Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής – Υπερκινητικότητας (ΔΕΠ-Υ)και καταθλιπτική συμπτωματολογία.

Παράλληλα, η πολυετή εκπαίδευσή της στην υπαρξιακή – συστημική προσέγγιση στον τομέα της Ψυχοθεραπείας από τον Παιδοψυχίατρο, κο. Δ. Καραγιάννη, της επιτρέπει να εργάζεται ως Οικογενειακή Θεραπεύτρια & με οικογένειες παιδιών που έχουν λάβει τη διάγνωση της ΔΕΠ-Υ. Εργάζεται ως Εκπαιδευτικός Ειδικής Αγωγής σε τμήματα ένταξης στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση Δ. Θεσσαλονίκης. Επίσης, ως ψυχολόγος φροντίζει τη λειτουργικότητα οικογενειών παιδιών με ΔΕΠ-Υ ή /και συναισθηματικές δυσκολίες. Επί 17 έτη ήταν κάτοχος και υπεύθυνη του Ινστιτούτου Λόγου & Συστημικής- Οικογενειακής Θεραπείας που έδρευε στη Θήβα. Έχει συμμετάσχει με εργασίες της σε πολλά συνέδρια, ημερίδες και έχει λάβει μέρος ως εισηγήτρια σε πολλές διαλέξεις σε σχολεία του Ν. Βοιωτίας & Ν. Θεσσαλονίκης. Είναι παντρεμένη, μητέρα δύο παιδιώνν, ζει και εργάζεται στη Θεσσαλονίκη.

]]>

14 Ιαν 2015

Ιδανικός γονιός: υπάρχει ή μήπως είναι ψέμα;

Πόσο εύκολο είναι να είσαι γονιός; Υπάρχει ο ιδανικός γονιός;

Αυτά είναι λίγα από τα ερωτήματα που περιστρέφονται γύρω από το μυαλό ενός ανθρώπου που είναι  γονιός ή ετοιμάζεται να γίνει…

Η αλήθεια είναι πως η παγίδα του «ιδανικού γονιού» είναι μεγάλη κι επικίνδυνη είτε από την πλευρά του γονιού είτε από την πλευρά του παιδιού. Τις περισσότερες φορές, οι γονείς πιστεύουν ότι μπορεί να τους δοθεί ο τίτλος του «ιδανικού»,  όταν όλες τους οι προσδοκίες  πραγματοποιηθούν με ευκολία και ακρίβεια. Από την άλλη, τα παιδιά θεωρούν ότι ο γονιός τους είναι «ιδανικός» μόνο όταν πραγματοποιούνται τα χατίρια τους. Και οι δυο πλευρές έχουν στο μυαλό τους κάτι εξιδανικευμένο, που δεν φέρνει συγκρούσεις και αντιπαραθέσεις! Είναι όμως εφικτό αυτό;

Δυστυχώς, δεν υπάρχει τέλειος ή ιδανικός γονιός! Υπάρχει όμως εκείνος ο γονιός ο οποίος αποδέχεται τον εαυτό του, τα βιώματα και τις εμπειρίες από την πατρική του οικογένεια, δεν προσπαθεί να γίνει τέλειος, αλλά δέχεται ότι μπορεί να έχει αντιφατικά συναισθήματα για την οικογένειά του, ότι είναι αναπόφευκτο να γίνουν «λάθη» και κάποια στραβοπατήματα.  Αναγνωρίζει τα λάθη του και προσπαθεί να τα διορθώσει. Προπάντων όμως, βοηθάει το παιδί του να αποκτήσει την αυτονομία του…

Ένας βασικός παράγοντας που επηρεάζει το γονεϊκό ρόλο είναι αυτός του συναισθηματικού κλίματος που δημιουργείται μέσα στην οικογένεια. Η συναισθηματική στάση των γονέων αναφέρεται στην αποδοχή ή απόρριψη απέναντι στο παιδί τους. Η αποδοχή του παιδιού σχετίζεται άμεσα με το βαθμό της στοργής και αγάπης που εκφράζει ο γονιός στο παιδί του. Είναι σημαντικό στις μέρες μας, όπου συνήθως και οι δυο γονείς εργάζονται, να αφιερώνεται ποιοτικός χρόνος στο παιδί και όχι τόσο ποιοτικός. Δεν ωφελεί να νιώθει κανείς τύψεις γιατί εργάζεται πολλές ώρες την ημέρα και δεν έχει χρόνο να δει το παιδί του, αρκεί όταν επιστρέψει σπίτι να μοιραστεί κάποιο χρόνο μαζί του παίζοντας ή κάνοντας κάτι ευχάριστο και για τους δυο. Αυτό το μοίρασμα του χρόνου, βελτιώνει την επικοινωνία μέσα στην οικογένεια, τα μέλη έρχονται πιο κοντά και ο ένας μπορεί να καταλάβει τις ανάγκες του άλλου. Μ’ αυτό τον τρόπο καλλιεργείται  η άνευ όρων κατανόηση στα λάθη του παιδιού και όχι η κριτική διάθεση. Η αποδοχή, λοιπόν, του παιδιού μέσα σε ένα ήπιο οικογενειακό κλίμα με ήρεμους γονείς, έχει σαν αποτέλεσμα την ανάπτυξη υγιούς προσωπικότητας του παιδιού.

Στην αντίπερα όχθη της αποδοχής έχουμε την απόρριψη του παιδιού από τους γονείς  του. Σ’ αυτή την στάση των γονέων δεν κυριαρχεί τόσο η στοργή και η φιλική διάθεση, όσο η αυταρχικότητα. Σε μια αντίστοιχη οικογένεια, δεν ακούγονται  γέλια και ήρεμες συζητήσεις. Ακούγεται μόνο η κριτική! Οι γονείς πιστεύουν πως με το να κριτικάρουν κάθε επιλογή του παιδιού και να μεγαλοποιούν τα λάθη του, θα καλλιεργήσουν την  υπευθυνότητά του. Η επικέντρωση στα σφάλματα και τις ατέλειες  του παιδιού όμως, δεν είναι ιδιαίτερα αποτελεσματική. Αντιθέτως, το παιδί μεγαλώνει σε ένα «επιθετικό» περιβάλλον, δεν θα αποκτήσει αυτοσεβασμό και η αυτοεκτίμησή του θα είναι πάντα σε χαμηλά επίπεδα. Φυσικά, η σχέση του παιδιού με την οικογένειά του δεν θα βασίζεται στην ισοτιμία, αλλά στο φόβο, το θυμό, την έλλειψη εμπιστοσύνης, την ανασφάλεια και την ανισορροπία δύναμης.

Το δίπολο της αποδοχής – απόρριψης δεν είναι ο μοναδικός παράγοντας που σχετίζεται με το ρόλο του γονέα. Σημαντικό ρόλο παίζει και η θέσπιση των ορίων για την ψυχοκοινωνική ανάπτυξη του παιδιού. Με την έννοια «όρια» ονομάζουμε το σύνολο από συμφωνίες σχετικά με τον τρόπο λειτουργίας και τις σχέσεις μέσα στην οικογένεια. Τα όρια, σε πρώτη φάση, θεσπίζονται άτυπα από το συντροφικό ζευγάρι. Στη συνέχεια, με την απόκτηση παιδιού και όσο μεγαλώνει και ωριμάζει, τόσο πιο μεγάλη είναι η συμμετοχή του στη συνδιαμόρφωση των κανόνων. Στόχος των ορίων και των κανόνων δεν είναι η τιμωρία και ο υπερβολικός περιορισμός της συμπεριφοράς του παιδιού, αλλά η εκπαίδευση του παιδιού για μια υγιή ζωή ως παιδί και ως ενήλικας αργότερα.

Η θέσπιση των ορίων μέσα στην οικογένεια αναφέρεται ουσιαστικά στην άσκηση πειθαρχίας. Πολλές φορές μπερδεύουμε την πειθαρχία με την αυταρχικότητα και την τιμωρία. Στην πραγματικότητα, όμως η πειθαρχία συσχετίζεται με τη σταθερότητα και τη συνέπεια στην τήρηση των κανόνων. Άρα, λοιπόν, αποφεύγουμε τις σχέσεις εξουσίας, τις πολλές απαγορεύσεις και την άσκηση βίας  και αποδεχόμαστε την καλή επικοινωνία, τον σεβασμό των δικαιωμάτων του παιδιού και την ειλικρίνεια.

Συγκρούσεις και διαφωνίες θα υπάρχουν πάντα μέσα στην οικογένεια. Δεν σημαίνει ότι κάποιος δεν είναι καλός γονιός γιατί διαφωνεί με το παιδί του. Τα παιδιά επιθυμούν συνεχώς να ξεπεράσουν τα όρια που θέτουν οι γονείς τους. Όσο πιο σταθερός είναι ο γονιός και δείχνει το ενδιαφέρον του για τις ανάγκες του παιδιού, τόσο πιο ανώδυνα και ήπια θα επιλύονται οι μικροσυγκρούσεις.  Ας ξεχάσουμε τη φράση «δεν θα γίνει το δικό σου». Δεν θέλουμε να φουντώσουμε τον ανταγωνισμό μεταξύ μας, αλλά να προωθήσουμε την ωριμότητα και μια νέα στρατηγική επίλυσης συγκρούσεων και εξεύρεσης εναλλακτικών λύσεων.

Θα ήταν αποτελεσματικό αν είχαμε στο νου μας ότι η οικογένεια και η ανατροφή των παιδιών δεν αποτελεί μόνο μια δύσκολη δουλειά διαπαιδαγώγησης, αλλά ταυτόχρονα είναι και μια πηγή ευτυχίας. Οι γονεϊκές σχέσεις δοκιμάζονται με το πέρασμα του χρόνου. Απαιτείται πολύ υπομονή, επιμονή, ενέργεια, σταθερότητα αλλά και ευλυγισία.

Εστιάστε στα θετικά της οικογένειάς σας και δεν θα χάσετε! Δείτε το ρόλο σας από μια άλλη οπτική!

Διασκεδάστε τόσο με τα δικά σας λάθη όσο και με του παιδιού σας! Διασκεδάστε με τα παιδιά σας!

Εισαγωγική Εικόνα

]]>

01 Δεκ 2014

Τα παιδιά που κάνουν ελεύθερες δραστηριότητες γίνονται πιο ανεξάρτητα

Η παιδική ηλικία είναι μία από τις πιο ευαίσθητες και σημαντικές περιόδους ανάπτυξης του ανθρώπου. Όσο είμαστε παιδιά μαθαίνουμε χιλιάδες πράγματα που διαμορφώνουν την προσωπικότητα και τον χαρακτήρα μας. Ερχόμαστε σε επαφή με τον κόσμο γύρω μας, συναναστρεφόμαστε με τους ανθρώπους του περιβάλλοντός μας, πειραματιζόμαστε με αντικείμενα και «ανακαλύπτουμε» τα ταλέντα μας. Ένα πολύ μεγάλο μέρος της προσωπικότητάς μας ως ενήλικες βασίζεται στα παιδικά μας χρόνια και στην ποιότητα της αλληλεπίδρασης με τους άλλους και των εμπειριών μας με τον φυσικό κόσμο γύρω μας.΄

Ένα πολύ συχνό ερώτημα που έχουν οι γονείς είναι ο βαθμός στον οποίο τα όρια που θέτουν στα παιδιά τους τελικά τα βοηθούν ή όχι. Μήπως με τα όρια πνίγουμε την ελευθερία, την εφευρετικότητα και την αυτοπεποίθηση των παιδιών ή τελικά τα προστατεύουμε από κινδύνους και τα βοηθούμε να καταλάβουν πως πρέπει να λειτουργούν με κανόνες εντός μιας κοινωνίας;

Η αλήθεια για άλλη μια φορά βρίσκεται κάπου στη μέση. Τα όρια σε γενικές γραμμές θα λέγαμε πως πρέπει να λειτουργούν όπως τα σύνορα των χωρών: ορίζουν ένα χώρο μέσα στον οποίο το παιδί είναι ελεύθερο να κινηθεί, να πειραματιστεί και να βιώσει πράγματα. Πέρα από αυτό τον χώρο όμως η ελευθερία του παύει να υφίσταται και πρέπει να ακολουθεί κάποιους συγκεκριμένους και προκαθορισμένους κανόνες. Αυτό είναι το ιδανικό βεβαίως. Στις περιπτώσεις όμως που το παρακάνουμε με τα όρια, καταλήγουμε σε ένα παιδί που είναι συνεχώς ελεγχόμενο και παύει να έχει την ελευθερία των κινήσεων και του πειραματισμού. Συνεχίζοντας την αναλογία με τις χώρες και τα σύνορα, θα μπορούσαμε να πούμε πως τα αυστηρά όρια θα μπορούσαμε να πούμε πως μοιάζουν με την εικόνα της Β. Κορέας, όπου για κάθε μετακίνηση από την πόλη Α στην πόλη Β χρειάζεται ειδική άδεια από τις Αρχές.

Μια πρόσφατη έρευνα στον τομέα της αναπτυξιακής ψυχολογίας12 προσπάθησε να ρίξει φως στο θέμα των ορίων, συνδέοντάς τα όχι με τους κανόνες που θέτουν οι γονείς και οι δάσκαλοι, αλλά με τον τύπο των δραστηριοτήτων που κάνει το κάθε παιδί. Υπάρχουν πολλοί τύποι δραστηριοτήτων για να γεμίζει το παιδί τον ελεύθερο χρόνο του, αλλά μπορούμε να χωρίσουμε τις δραστηριότητες σε δύο γενικές κατηγορίες: τις ελεύθερες και τις δομημένες. Ως ελεύθερη εννοούμε την δραστηριότητα όπου το παιδί αφήνεται σε ένα χώρο να κάνει ότι θέλει, να παίξει με τους δικούς του κανόνες, να διαβάσει με το δικό του ρυθμό κτλ Αντίθετα, μια δομημένη δραστηριότητα είναι όταν το θέμα της, ο χρόνος που θα λάβει χώρα και ο τρόπος ενασχόλησης του παιδιού είναι προκαθορισμένο (π.χ. μαθήματα πιάνου, μπαλέτο, τζούντο κτλ).

Οι επιστήμονες παρακολούθησαν τις δραστηριότητες ενός δείγματος παιδιών πρώιμης σχολικής ηλικίας (6 ετών) και τις κατέταξαν είτε στις ελεύθερες είτε στις δομημένες, χωρίζοντας με αυτόν τον τρόπο τα παιδιά στις δύο αντίστοιχες ομάδες. Στη συνέχεια μελέτησαν τις διαφορές που εμφανίζουν αυτά τα παιδιά στην ικανότητά τους να θέτουν τα ίδια τους στόχους τους· να συμπεριφέρονται δηλαδή με έναν «αυτό-κατευθυνόμενο» (self-directed) τρόπο. Αυτό που βρήκαν είναι πως τα παιδιά των ελεύθερων δραστηριοτήτων ήταν αυτό-κατευθυνόμενα σε μεγαλύτερο βαθμό σε σχέση με τα παιδιά των δομημένων δραστηριοτήτων. Η έρευνα φυσικά είναι «φωτογραφική» και μελετά ένα πολύ μικρό δείγμα παιδιών, μια συγκεκριμένη χρονική στιγμή. Γι’ αυτό και οι επιστήμονες θέτουν ως στόχο να διευρύνουν την έρευνά τους παρακολουθώντας σε βάθος χρόνου την αναπτυξιακή πορεία παιδιών που μεγαλώνουν με τη χρήση διαφορετικών δραστηριοτήτων.

Όσο συγκεκριμένη και περιορισμένη και εάν είναι η παρούσα έρευνα σίγουρα δείχνει μια συσχέτιση μεταξύ των δραστηριοτήτων που είναι ελεύθερα να κάνουν τα παιδιά και της ικανότητάς τους να λειτουργούν ανεξάρτητα, ως κύριοι του εαυτού τους. Το τελευταίο είναι φυσικά ένα μεγάλο ζητούμενο για την ομαλή ανάπτυξη των παιδιών και τη δημιουργία υγιών ενήλικων προσωπικοτήτων. Τα όρια που θέτουμε στα παιδιά ακόμη και στον ελεύθερο χρόνο τους έχουν αντίκτυπο στον τρόπο που δομούν την προσωπικότητά τους στο μέλλον. Και αυτό είναι μια σημαντική πληροφορία που πρέπει να έχουν στο βάθος του μυαλού τους τόσο οι γονείς όσο και οι παιδαγωγοί, δύο βασικοί πυλώνες στην ανάπτυξη των παιδιών.

Εισαγωγική Φωτογραφία

]]>

Πηγές / Διαβάστε περισσότερα

  1. Barker, J. E., Semenov, A. D., Michaelson, L., Provan, L. S., Snyder, H. R., & Munakata, Y. (2014). Less-structured time in children’s daily lives predicts self-directed executive functioning. Frontiers in Psychology, 5. doi:10.3389/fpsyg.2014.00593 []
  2. «Kids whose time is less structured are better able to meet their own goals», Be Boulder []
24 Οκτ 2014

Εκπαιδευτικό Σεμινάριο Εκμάθησης του WISC III

Περιγραφή του σεμιναρίου

  • 2 ώρες παρουσίαση του τεστ
  • 2 ώρες πρακτική άσκηση των εκπαιδευόμενων
  • 2 ώρες βαθμολόγηση του τεστ
  • 2 ώρες συζήτηση αποτελεσμάτων
  • 2 ώρες συζήτηση- παρουσίαση κλινικού περιστατικού
Το Σεμινάριο θα λάβει χώρα στο Ψυχοθεραπευτικό Κέντρο – Πολυχώρο Animus Corpus, Βασιλίσσης Σοφίας 54, Ιλίσια (Σταθμός Μετρό: Μέγαρο Μουσικής), την Παρασκευή 31 Οκτωβρίου στις 18:00 – 21:00, το Σάββατο 1 Νοεμβρίου, στις 11:00 – 14:00 και την Κυριακή 9 Νοεμβρίου 2014, στις 11:00 – 15:00. Αξία συμμετοχής: 200 ευρώ Αριθμός Ατόμων: 5 – 10 Παρέχεται βεβαίωση παρακολούθησης Δηλώσεις συμμετοχής ως και την Τετάρτη, 29 Οκτωβρίου 2014 στο τηλέφωνο: 210 72 22 214 ή στο e-mail: info@animuscorpus.gr Ιστοσελίδα: www.animuscorpus.com Συντονίστρια: Μπουραντά Μαργαρίτα (Msc. Science Κλινικός ψυχολόγος/Παιδοψυχολόγος)

Εισαγωγική Εικόνα

]]>

25 Σεπ 2014

Ανανεωμένη έκδοση του βιβλίου "Τρόποι Διαπαιδαγώγησης: ένας οδηγός για γονείς"

Μετά από αρκετή σκέψη αποφάσισα να εμπλουτίσω το βιβλίο «Τρόποι διαπαιδαγώγησης: ένας οδηγός για γονείς» που δημοσίευσα στις αρχές του καλοκαιριού και το οποίο βρήκε αναπάντεχη ανταπόκριση από όλους και όλες εσάς. Εκτός από τις διορθώσεις στο κείμενο, η νέα έκδοση εμπεριέχει περισσότερο κείμενο στα θέματα που είχα αναπτύξει στην πρώτη έκδοση αλλά και μια νέα ολόκληρη ενότητα που είναι αφιερωμένη σε δύο βασικά προβλήματα που πρόσεξα ότι απασχολούν πολλούς γονείς παιδιών προσχολικής και πρώτης σχολικής ηλικίας: την αντιμετώπιση της επιθετικότητας και την διαχείριση προβλημάτων προσοχής (ΔΕΠ/Υ).

Οι τακτικοί αναγνώστες του blog θα αναγνωρίσετε αμέσως πως η νέα ενότητα περιλαμβάνει ουσιαστικά κείμενά μου που έχουν δημοσιευτεί στο παρελθόν στο Ψυχολογείν, τα οποία έχουν φυσικά προσαρμοστεί για τις ανάγκες του βιβλίου.

Εκτός από τις πολύ σημαντικές αλλαγές στο περιεχόμενο του βιβλίου, η νέα έκδοση χρησιμοποιεί τυποποιημένη σελιδοποίηση Α5, κάτι που εκτός του ότι την κάνει πιο ευανάγνωστη για τους e-book readers, είναι καλύτερη ακόμη και εάν θέλετε να εκτυπώσετε το βιβλίο για να το διαβάσετε έτσι. Επιπλέον, το βιβλίο ανέβηκε στην πλατφόρμα Lulu, η οποία επιτρέπει να παραγγείλετε το βιβλίο σε έντυπη μορφή για πιο ευχάριστη ανάγνωση αλλά και για να εμπλουτίσετε την βιβλιοθήκη σας.

Καλή σας ανάγνωση λοιπόν!

diapaidagogisi-eksofilo

[button color=»blue» link=»http://issuu.com/jimhellas/docs/dagorastos-diapaidagogisi»]Online Ανάγνωση[/button] [button color=»blue» link=»http://bit.ly/down-diapaidagogisi»]Κατέβασμα PDF[/button] [button color=»blue» link=»http://www.lulu.com/shop/dimitris-agorastos/%CF%84%CF%81%CF%8C%CF%80%CE%BF%CE%B9-%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CF%80%CE%B1%CE%B9%CE%B4%CE%B1%CE%B3%CF%8E%CE%B3%CE%B7%CF%83%CE%B7%CF%82-%CE%AD%CE%BD%CE%B1%CF%82-%CE%BF%CE%B4%CE%B7%CE%B3%CF%8C%CF%82-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CE%B3%CE%BF%CE%BD%CE%B5%CE%AF%CF%82/paperback/product-21821143.html»]Αγορά Βιβλίου[/button]

]]>

15 Σεπ 2014

Η επιθετική συμπεριφορά στα παιδιά

< ![CDATA[

Όταν μιλάμε για βίαιη συμπεριφορά, αναφερόμαστε σε ένα ευρύ φάσμα συμπεριφορών που ως τελικό αποτέλεσμα έχουν την πρόκληση ζημιάς σε τρίτα πρόσωπα. Είναι χρήσιμο να διακρίνουμε την επιθετικότητα σε εχθρική επιθετικότητα, όπου υπάρχει απρόκλητη διάθεση και πρόθεση του παιδιού να προκαλέσει ζημιά σε τρίτους, και την συντελεστική επιθετικότητα όπου η συμπεριφορά του παιδιού έχει ως σκοπό την απόκτηση κάποιου αντικειμένου ή την κυριαρχία του σε ένα χώρο και η ζημιά σε τρίτους είναι αυτό που θα λέγαμε μια «παράπλευρη απώλεια».

Περισσότερα

04 Σεπ 2014

Η προσαρμογή των νηπίων στο Δημοτικό Σχολείο

Ο Σεπτέμβρης ήρθε και όλα μπαίνουν σε νέους ρυθμούς. Αφήνουμε την ξεγνοιασιά του καλοκαιριού και επιστρέφουμε στην απαιτητική ρουτίνα. Για τα παιδιά ο Σεπτέμβρης είναι ο πιο δύσκολος μήνας˙ ειδικά για τους μικρούς μαθητές που ακούν για πρώτη φορά το κουδούνι του σχολείου να χτυπά! Έχετε αναρωτηθεί πως νιώθει ένα «πρωτάκι»; Ποια είναι τα συναισθήματά του; Άγχος, φόβος, περιέργεια, αμηχανία, ενθουσιασμός…

Η πρώτη δημοτικού θεωρείται ένας σημαντικός σταθμός στη ζωή ενός παιδιού. Μαθαίνει να διαβάζει και να γράφει, κάνει τις πρώτες του πράξεις, μελετά για πρώτη φορά στο σπίτι… Μέσα σε μόνο 3 μήνες μεγαλώνει και χάνει την παιδικότητά του. Γι’ αυτό το παιδί, όλη του η ζωή ήταν το παιχνίδι. Ακόμη και στο νηπιαγωγείο μάθαινε μέσα από το παιχνίδι. Τώρα όλα αλλάζουν˙ η καθημερινότητά του, οι προτεραιότητες και οι απαιτήσεις προς το πρόσωπό του. Η τάξη του πλέον έχει θρανία και όχι παιχνίδια. Χάνεται η «παρεϊστικη» ατμόσφαιρα που είχε συνηθίσει στο νηπιαγωγείο. Πρέπει να μένει καθηλωμένο στο θρανίο του για 6 ώρες περίπου, παρακολουθώντας το δάσκαλο με μικρά ενδιάμεσα διαλείμματα ξεκούρασης.

Περιμένουμε από το παιδί να ελέγχει τις ανάγκες του για φαγητό, παιχνίδι, εκτόνωση κτλ και να μεγαλώσει. Μαζί με το παιδί που μεγάλωσε ξαφνικά, μεγάλωσε και ο χώρος του σχολείου. Έρχεται σε επαφή με μεγαλύτερα παιδιά, τα οποία ενδεχομένως θα το «πειράξουν» στα διαλείμματα. Ο δάσκαλος περιμένει από το παιδί να είναι συνεπής σε όλες του τις υποχρεώσεις. Οι υποχρεώσεις όμως δεν τελειώνουν στο σχολείο. Συνεχίζονται και στο σπίτι από τους γονείς, γιατί πρέπει να μελετήσει και να προετοιμαστεί κατάλληλα για την επόμενη μέρα του σχολείου.

Όπως έγινε αντιληπτό από τα παραπάνω, το παιδί βρίσκεται αντιμέτωπο με πολλές και μεγάλες αλλαγές. Αυτό που χρειάζεται κυρίως είναι χρόνος για να προσαρμοστεί και να αντιληφθεί τους κανόνες λειτουργίες του νέου του σχολείου. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι οι περισσότεροι εκπαιδευτικοί θεωρούν το πρώτο τρίμηνο περίοδο προσαρμογής. Το παιδί δεν χρειάζεται πίεση και άγχος. Αντιθέτως, χρειάζεται ένα ήρεμο περιβάλλον με σεβασμό και κατανόηση τόσο στο σχολείο όσο και στην οικογένεια. Είναι αναμενόμενο το άγχος της οικογένειας˙ «θα τα καταφέρει;», «θα κάθεται να διαβάσει;», «θα κάνει καλά γράμματα;», «θα είναι καλός ο δάσκαλος;». Παρόλα αυτά όμως το άγχος μεταδίδεται και στο παιδί. Νιώθει ήδη από μόνο του ανασφάλεια και οι γονείς άθελά τους την ενισχύουν, αντί να ενισχύουν την αυτοπεποίθησή του.

Μαζί με την ενίσχυση το παιδί χρειάζεται και την επιβράβευση για να τονωθεί η αυτοπεποίθησή του και να πιστέψει πρώτα απ’ όλα και το ίδιο στον εαυτό του. Οι δυσκολίες που θα παρουσιαστούν στη σχολική ζωή του παιδιού δεν δηλώνουν ανικανότητα. Το παιδί θέλει να νιώσει αποδοχή και σεβασμό στη διαφορετικότητα. Δεν είναι ίδιο με το μεγαλύτερο παιδί της οικογένειας ή με κάποιο άλλο γνωστό, γι’ αυτό δεν χρειάζονται οι συγκρίσεις και οι ταμπέλες (π.χ. «είναι πιο αδύναμος/ τεμπέλης από τον αδερφό του», «δεν τα παίρνει τα γράμματα» κτλ). Ακόμη κι αν υπολείπεται σε ένα μάθημα σε σχέση με την υπόλοιπη τάξη, δεν χρειάζεται να νιώσει κανείς απογοήτευση. Δεν είναι απαραίτητα σημάδι κάποιου προβλήματος ή αποτυχίας. Χρειάζεται μόνο χρόνο να προσαρμοστεί και να ξεδιπλώσει τις ικανότητες και τις κλίσεις του.

Ένα μεγάλο ερώτημα των γονιών αυτή την περίοδο είναι πώς θα καταφέρουν τα «πρωτάκια» να προσαρμοστούν στο νέο περιβάλλον του σχολείου. Θα βοηθούσε ιδιαίτερα το παιδί αν οι γονείς κάνουν μαζί του τη διαδρομή σπίτι-σχολείο πριν την έναρξη της σχολικής χρονιάς και να μπουν μέσα στο σχολείο για να γνωρίσει το χώρο και να νιώσει οικεία την επόμενη φορά που θα ξαναπάει. Επίσης, οι προετοιμασίες θα πρέπει να γίνονται με χαρά και ενθουσιασμό από κοινού με το παιδί, ώστε να αντιληφθεί ότι το αφορά άμεσα και είναι μια ευχάριστη διαδικασία. Πρέπει να δοθεί ιδιαίτερη προσοχή στη διατήρηση της ευχάριστης ατμόσφαιρας από την πλευρά των γονιών την πρώτη μέρα που το παιδί θα πάει στο σχολείο˙ δηλαδή, να είναι συγκρατημένοι και να μην δείξουν την αγωνία τους στο παιδί, γιατί θα του προκαλέσουν άγχος αποχωρισμού και φόβο για το άγνωστο.

Το επόμενο βήμα είναι η μελέτη του παιδιού στο σπίτι. Τις περισσότερες φορές αυτή η φάση είναι η πιο δύσκολη για την οικογενειακή ζωή, γιατί δημιουργείται ένταση και εκνευρισμός. Στην πραγματικότητα, το παιδί, αλλά και οι γονείς, χρειάζονται ακριβώς το αντίθετο˙ ηρεμία και θετικό κλίμα για να μπορέσει η μάθηση να ολοκληρωθεί στο σπίτι. Κατ’ αρχήν, το παιδί χρειάζεται ένα σταθερό πρόγραμμα στην καθημερινότητά του: πρωινό ξύπνημα, σχολείο, ξεκούραση, μελέτη, παιχνίδι, βραδινός ύπνος. Όλα αυτά πρέπει να τηρούνται με συνέπεια για να συνηθίσει το παιδί να οργανώνεται μέσα στο χρόνο σύμφωνα με τις ανάγκες του. Ειδικά, η ξεκούραση μετά το σχολείο είναι απαραίτητη για 30’-60’. Το δωμάτιο όπου θα μελετάει το παιδί πρέπει να είναι ήσυχο, φωτεινό, χωρίς τηλεόραση και περιττά πράγματα πάνω στο γραφείο του. Γενικά, οι γονείς θα πρέπει να φροντίσουν να μην αποσπάται η προσοχή του με επισκέψεις, τηλεφωνήματα και φασαρία.

Είναι σημαντικό, οι γονείς να παροτρύνουν το παιδί να μελετά μόνο του και να τους καλεί για βοήθεια μόνο όταν είναι πραγματική ανάγκη. Βέβαια, τις πρώτες μέρες του σχολείου φυσικά οι γονείς θα είναι στο πλευρό του παιδιού για να του δείξουν τον τρόπο μελέτης σύμφωνα με τις οδηγίες του εκπαιδευτικού. Τέλος, οι γονείς πρέπει να φροντίσουν να μένει ικανοποιητικός χρόνος για παιχνίδι καθημερινά. Δεν νοείται παιδί έξι ή επτά ετών να διαβάζει 3-4 ώρες. Είναι υπερβολικό για την ηλικία του, κουράζεται και δημιουργεί αρνητική εικόνα για το σχολείο που θα το ακολουθεί για το υπόλοιπο της σχολικής του ζωής.

Το σχολείο γενικά είναι ένας χώρος στον οποίο το παιδί θα περάσει μεγάλο μέρος της ζωής του. Γι’ αυτό το λόγο είναι βοηθητικό το παιδί να βλέπει το «σπίτι» και το «σχολείο» να συνεργάζονται. Όταν υπάρχει κάποιο αξιοσημείωτο ζήτημα (π.χ. μετακόμιση, ασθένεια, διαζύγιο) στην οικογένεια, το σχολείο πρέπει να ενημερώνεται γιατί οι εκπαιδευτικοί θα βλέπουν αλλαγές στη συμπεριφορά του παιδιού και θα είναι έτοιμοι να τις χειριστούν. Μια ανοιχτή στάση προς το δάσκαλο του παιδιού βοηθάει πάντα, για να νιώθει το γονιό κοντά του και να επικοινωνεί μαζί του με αποτελεσματικότητα.

Τέλος, είναι απαραίτητο να τονιστεί ότι οι γονείς και οι εκπαιδευτικοί αποτελούν για τα παιδιά τους «σημαντικούς άλλους», οι οποίοι μπορούν να είναι δίπλα τους σύμμαχοι και βοηθοί στην ανακάλυψη και αξιοποίηση των δυνατών και θετικών τους σημείων. Μόνο τότε θα κατορθώσει να προσαρμοστεί το παιδί και να περάσει μια όμορφη σχολική ζωή που θα τη θυμάται στην ενήλικη ζωή του με θετικά συναισθήματα.

Καλή σχολική χρονιά!!!

Εισαγωγική Φωτογραφία

]]>