01 Ιούν 2012

Η Γνωσιακή – Συμπεριφορική θεραπεία βοηθά στη θεραπεία παιδικού τραύματος

Μια νέα μελέτη βρήκε πως μια ευρέως χρησιμοποιούμενη ψυχολογική παρέμβαση μειώνει δραματικά την ψυχολογική δυσφορία που βιώνουν τα θύματα – παιδιά του πολέμου και της σεξουαλικής βίας.

Οι ερευνητές χρησιμοποίησαν μια ολοκληρωμένη και σύγχρονη μορφή της γνωσιακής – συμπεριφορικής θεραπείας για τη θεραπεία των θυμάτων – παιδιών του πολέμου και της σεξουαλικής βίας στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό (ΛΔΚ), στην κεντρική Αφρική. Η γνωσιακή – συμπεριφορική θεραπεία έχει χρησιμοποιηθεί επιτυχώς για τη θεραπεία παιδιών που είναι θύματα σεξουαλικής βίας στη Δύση, και αυτή ήταν η πρώτη προσπάθεια για την προσαρμογή της παρέμβασης στις αναπτυσσόμενες χώρες που πλήττονται από τον πόλεμο και τη σεξουαλική βία.

Ερευνητές στο Πανεπιστήμιο Queen του Belfast πρωτοστάτησαν στην παρέμβαση, σε συνδυασμό με την Vision International ΜΚΟ. Οι ερευνητές ανακάλυψαν πως η παρέμβαση μείωσε το τραύμα που βιώνουν τα παιδιά – θύματα του πολέμου, βιασμού και σεξουαλικής κακοποίησης περισσότερο από 50 τοις εκατό.

Η δοκιμαστική συνθήκη, στο Ανατολικό Κονγκό, έχει το υψηλότερο ποσοστό σεξουαλικής βίας στον κόσμο. Στη γνωστή ως «η πρωτεύουσα των βιασμών» στον κόσμο, εκτιμάται ότι στο ανατολικό τμήμα της ΛΔΚ τα κορίτσια και οι γυναίκες έχουν 134 περισσότερες πιθανότητες να βιαστούν από τους ομολόγους τους στη Δύση.

Μετά από μόλις 15 συνεδριάσεις της νέας ομάδας με βάση το Εστιασμένο Τραύμα – Γνωσιακής – συμπεριφορικής θεραπείας, οι ερευνητές βρήκαν μείωση στα παρακάτω:

  • 72% των συμπτωμάτων τραύματος μειώθηκαν στις γυναίκες που ήταν θύματα βιασμού και σεξουαλικής κακοποίησης
  • 81% μειώθηκαν τα συναισθήματα της κατάθλιψης και του άγχους
  • 72% μειώθηκαν οι διαταραχές συμπεριφοράς
  • 64% μειώθηκαν τα συμπτώματα αντικοινωνικής συμπεριφοράς

Οι ερευνητές πιστεύουν ότι η γνώση που αποκτήθηκε κατά την πολύπλευρη παρέμβαση μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί για τη βελτίωση της γνωστικής παρέμβασης στη Δύση. Δυστυχώς, σε πληγείσες από τον πόλεμο χώρες, όπως η Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, τα θύματα βιασμού και σεξουαλικής βίας συχνά δεν λαμβάνουν καμία ψυχολογική ή ακόμα και ιατρική βοήθεια.

Στη μελέτη αυτή, τα παιδιά έλαβαν συνεδρίες ψυχοεκπαίδευσης τραύματος, τεχνικές χαλάρωσης, και συμβουλές για το πώς να εντοπιστούν και να αλλάξουν συγκεκριμένες ανακριβείς ή παράλογες σκέψεις.

Τα κορίτσια επίσης σχεδίασαν εικόνες από τα πιο τραυματικά γεγονότα που έχουν βιώσει και ενθαρρύνθηκαν να μιλήσουν για αυτά τα γεγονότα σε ατομικές συνεδρίες με ψυχολόγους του Queen University Belfast και από μία ομάδα συμβούλων του Κονγκό.

Μιλώντας για τα συμπεράσματα της θεραπείας παιδιών – θυμάτων του πολέμου και της σεξουαλικής κακοποίησης σε όλο τον κόσμο, ο Paul O’Callaghan, από τη Queen’s Belfast Σχολή της ψυχολογίας, ανέφερε, «Δεν είναι έκπληξη το γεγονός ότι μελέτες καταδεικνύουν την σεξουαλική κακοποίηση να προκαλεί βαθιές αρνητικές συνέπειες για την ψυχική υγεία των κοριτσιών στις χώρες που έχουν πληγεί από τον πόλεμο, αλλά αυτό που προκαλεί έκπληξη και θαυμασμό ήταν το πόσο επιτυχημένη ήταν η παρέμβαση στη μείωση της ψυχολογικής δυσφορίας.»

«Η δραματική μείωση του τραύματος, η κατάθλιψη και το άγχος, τα προβλήματα της συμπεριφοράς και της αντικοινωνικής συμπεριφοράς δείχνουν ότι αυτό το είδος της θεραπείας είναι πολύ αποτελεσματικό στη θεραπεία παιδιών που έχουν πληγωθεί από τον πόλεμο, παιδιών που έχουν εκτεθεί σε βιασμούς και στη σεξουαλική βία. Εκτός από τα στατιστικά αποτελέσματα της θεραπείας, πολλά από τα κορίτσια επισήμαναν πως η παρέμβαση βοήθησε να μειωθούν οι έντονοι εφιάλτες, οι αναδρομές στο παρελθόν, και ο ανησυχητικός και αυτοκτονικός ιδεασμός», δήλωσε ο O’Callaghan.

«Για μένα, αυτό ήταν το πιο επιβραβευτικό μέρος της δουλειάς μας στη ΛΔΚ.»

Η μελέτη, που έλαβε χώρα πάνω από πέντε εβδομάδες του 2011, θεράπευσε επίσης την ψυχολογική δυσφορία των 50 πληγέντων αγοριών μεταξύ των ηλικιών 12 και 17 ετών. Μειώθηκαν δραστικά τα επίπεδα του τραύματος, η κατάθλιψη και το άγχος, οι διαταραχές συμπεριφοράς και της αντικοινωνικής συμπεριφοράς στα αγόρια – στρατιώτες και στα παιδιά του δρόμου.

Εισαγωγική Φωτογραφία

]]>

25 Απρ 2012

Παρουσίαση βιβλίου: Οιδίπους είσαι και φαίνεσαι!

Παρουσίαση βιβλίου: Εκδόσεις Τοπος

Πρέπει να λέμε όλη την αλήθεια στα παιδιά σχετικά με την καταγωγή τους; Τι είναι η αντιζηλία μεταξύ αδελφών; Πώς οικοδομείται η σεξουαλική ταυτότητα; Γιατί επινοούμε το «οικογενειακό μυθιστόρημα»; Τι εξυπηρετούν τα ψυχικά συμπτώματα και είναι καλό να τα θεραπεύουμε με κάθε τίμημα;

Σε αυτές τις ερωτήσεις, αλλά και σε πλήθος άλλες, ο Μαρσέλ Ριφό προσφέρει συγκεκριμένες απαντήσεις, καρπό μιας εμπειρίας τριάντα πέντε χρόνων στην άσκηση της παιδοψυχιατρικής. Μακριά από αφηρημένες θεωρίες, και μέσα από την εξέταση συγκεκριμένων ασθενών, ο Ριφό εξηγεί τον τρόπο που τα παιδιά και οι έφηβοι εκφράζουν, με το σώμα και τη συμπεριφορά τους, τις συναισθηματικές αναταραχές τους και τα άγχη που δεν μπορούν να εκφράσουν με λέξεις.

Στο Οιδίπους είσαι και φαίνεσαι! οι ιστορίες των μικρών «ασθενών» αναλύονται από τον μετρ Ριφό σαν συναρπαστικές αστυνομικές ιστορίες – όπου ο αναγνώστης, με τη βοήθεια του γιατρού-ντετέκτιβ, αναζητά τον «ένοχο» στις δύσκολες περιοχές του ασυνείδητου.

Στο «Οιδίπους είσαι και φαίνεσαι!» ο αναγνώστης, ανεξάρτητα από την ηλικία του, έχει την ευκαιρία να αναγνωρίσει συμπτώματα και ψυχικές καταστάσεις που μπορεί να υπήρξαν και δικές του, και έτσι να κατανοήσει καλύτερα όχι μόνο το παιδί του αλλά και τον ίδιο του τον εαυτό.

Πάνω απ’ όλα, όμως, αυτό το βιβλίο είναι μια μαρτυρία που πρέπει να διαβαστεί επειγόντως από όλους τους γονείς. Οι τελευταίοι θα ανακαλύψουν εδώ πολλά κλειδιά για να καταλάβουν πραγματικά τα παιδιά τους και μερικές απλές συμβουλές για να αισθάνονται, και κυρίως να είναι, καλύτεροι γονείς.

Ο καθηγητής Μαρσέλ Ριφό, παιδοψυχίατρος στο νοσοκομείο Σεντ Μαργκερίτ στη Μασσαλία, είναι αναγνωρισμένος ως ένας από τους καλύτερους ειδικούς στην παιδική ηλικία και την εφηβεία. Έχει συγγράψει οκτώ βιβλία, που θεωρούνται κλασικά στο είδος τους.

]]>

12 Ιαν 2012

Διαζύγιο: η θέση του παιδιού μεταξύ του ζευγαριού

Η απόφαση του διαζυγίου έχει παρθεί. Η μητέρα και ο πατέρας δεν θα διαμένουν πλέον κάτω από την ίδια στέγη. Τι γίνεται όμως με τα παιδιά; Ποιος θα τους μιλήσει για αυτό και τι ακριβώς θα πρέπει να πει; Υπαρχει «μαγική συνταγή» έτσι ώστε τα παιδιά να μην επηρεαστούν από αυτή την κατάσταση; Σκεφτείτε όμως ότι παρ’ όλο που ένα διαζύγιο μπορεί να είναι μια πιθανή αιτία στρες για τα παιδιά παρ’ όλα αυτά μπορεί να βιωθεί και σαν ανακούφιση στην περίπτωση που υπάρχει λεκτική ή σωματική βια μεταξύ του ζευγαριού. Από την άλλη πλευρά, τι να αναμένουν οι γονείς στη συμπεριφορά των παιδιών τους μετά από ένα διαζύγιο και ποια είναι ακριβώς η ψυχολογική διεργασία η οποία γίνεται; Αυτά τα ερωτήματα αλλά και πολλά άλλα μοιάζουν αναπάντητα αλλά και τρομακτικά στο μυαλό των γονέων γι’ αυτό και πολλές φορές η στάση που κρατούν απέναντι στα παιδιά αλλά και η θέση στην οποία τα βάζουν οδηγεί σε αρνητικές συναισθηματικές και συμπεριφορικές συνέπειες.

Τι ακριβώς συμβαίνει στα παιδιά και πως βλέπουν μέσα από τα δικά τους μάτια ένα διαζύγιο; Το κυριότερο είναι ότι για τα παιδιά το διαζύγιο σημαίνει την απώλεια ενός προσώπου με αποτέλεσμα το σπάσιμο των συναισθηματικών δεσμών του παιδιού με το πρόσωπο το οποίο αποχωρεί που τις περισσότερες φορές είναι ο πατέρας. Έτσι, παρατηρούμε ότι τα παιδιά τα οποία βιώνουν την εμπειρία ενός διαζυγίου βρίσκονται σε ένα στάδιο συνεχούς θρήνου, επειδή γίνεται μια συνεχής ανατραφοδότηση λόγω της περιοδικής επαφής και επικοινωνίας που έχουν με το πρόσωπο το οποίο έχει αποχωρίσει.

Πως να χειριστώ το διαζύγιο σαν γονέας;

Να θυμάστε πάντα ότι η υπομονή, το αίσθημα του καθησυχασμού αλλά και το να μπορέσετε να ακούτε τι πραγματικά θέλουν από εσάς τα παιδιά σας μπορούν να μειώσουν την ένταση, καθώς τα παιδιά προσπαθούν να προσαρμοστούν και να αντιμετωπίσουν τις νέες καταστάσεις. Τα παιδιά πρέπει να βιώνουν το αίσθημα της σταθερότητας, της δομής αλλά και της προστασίας. Η περίοδος αυτή, είναι μια μεταβατική φάση όχι μόνο στη ζωή των γονέων αλλά και των παιδιών έτσι βάζοντας ως πρωτεραιότητα τις ανάγκες των παιδιών σας μπορείτε να μειώσετε σημαντικά το άγχος και τον πόνο που βιώνουν.

Τι να πω στα παιδιά μου και πως να το πω;

Εάν και η απόφαση έχει παρθεί, η στιγμή που θα την μοιραστείτε με τα παιδιά σας είναι πολύ δύσκολη και αμήχανη. Για το λόγο αυτό, θα ήταν πιο αποτελεσματικό εάν προετοιμάζατε τον εαυτό σας από προηγουμένος σχετικά με το τι ακριβώς θα πείτε αλλά και για τις δύσκολες ερωτήσεις τις οποίες θα κάνουν τα παιδιά. Με τον τρόπο αυτό, θα μπορέσετε να αντιμετωπίσετε και να χειριστείτε καλύτερα τις αντιδράσεις των παιδιών σας. Μην ξεχνάτε ότι:

  • Πρέπει να πείτε την αλήθεια
  • Να εκφράσετε τα συναισθήματα σας για τα παιδιά σας και να τα διαβεβαιώσετε ότι εξακολουθείτε να νοιάζεστε και να τα αγαπάτε.
  • Συνεχίστε τις καθημερινές ρουτίνες που είχατε μαζί τους όπως το πρωινό ξύπνημα, βοήθεια στα μαθήματα του σχολείου.
  • Προετοιμάστετα ότι κάποια πράγματα πρόκειται να αλλάξουν και θα είναι διαφορετικά από προηγουμένος και από την άλλη πλευρά κάποια άλλα θα παραμείνουν τα ίδια. Βρίσκεστε στη διάθεση τους για να συζητήσετε οποιεσδήποτε αλλαγές θα συμβαίνουν.

Πως να βοηθήσω το παιδί μου να προσαρμοστεί με το διαζύγιο;

Στηρίζοντας τα παιδιά σας, τα βοηθάτε να εκφράσουν τα συναισθήματα του, και δεσμεύεστε να τα ακούσετε πραγματικά αυτά τα συναισθήματα χωρίς να εναντιώνεστε. Επιπλέον, ξεκαθαρίστε οποιεσδήποτε παρεξηγήσεις και λάθος κατανοήσεις. Θα βοηθήσετε τα παιδιά σας να προσαρμοστούν :

  • Ακούγωντας τα
  • Βοηθώντας τα να βρουν τις κατάλληλες λέξεις να εκφράσουν τα συναισθήματα τους
  • Αφήνωντας τα να είναι ειλικρινή
  • Αποδεχόμενοι τα συναισθήματα τους. Μπορεί να μην είστε σε θέση να διορθώσετε τα προβλήματα τους ή να μετατρέψετε τη θλίψη τους σε χαρά αλλά είναι σημαντικό να την αποδεχθείτε.

Αυτό που θέλουν τα παιδιά να γνωρίζουν είναι ότι το διαζύγιο δεν είναι δική τους ευθύνη ή λάθος.

Εισαγωγική Φωτογραφία

]]>

05 Δεκ 2011

Αλλαγή στη δομή του σεμιναρίου εκπαίδευσης Ψυχολόγων στην Προβολική Δοκιμασία Fairy Tale Test

Fairy Tale Test, το οποίο παρουσιάσαμε και στο παρελθόν, με ενημέρωσε για μια αλλαγή στη δομή των εκπαιδευτικών σεμιναρίων, με απώτερο σκοπό την καλύτερη εκπαίδευση των ενδιαφερομένων υπό τις δύσκολες οικονομικές συνθήκες που επικρατούν στη χώρα μας. Ακολουθεί η σχετική ανακοίνωση.


Προσπαθώντας να ανταποκριθούμε στις οικονομικές αντιξοότητες που αντιμετωπίζει η κοινωνία μας, ως εκ τούτου κι ο κλάδος μας, η εταιρεία μας αποφάσισε να διαμορφώσει αντίστοιχα τη μορφή των σεμιναρίων εκπαίδευσης των ψυχολόγων ή φοιτητών ψυχολογίας που ενδιαφέρονται να τα παρακολουθήσουν. Οι ενδιαφερόμενοι έχουν να επιλέξουν τη συμμετοχή τους: α) σε διήμερα, ομαδικά, εκπαιδευτικά σεμινάρια (διάρκειας 16 ωρών-ένα Σαββατοκύριακο/ περίοδο Δεκεμβρίου, Φεβρουαρίου, Απριλίου, Ιουνίου) με κόστος συμμετοχής 200 ευρώ, είτε, β) σε ατομικά σεμινάρια (διάρκειας 8 ωρών/καθημερινές/καθ’όλη τη διάρκεια του ακαδημαϊκού έτους, κατόπιν συνεννοήσεως με τους εκπαιδευτές της εταιρείας) με το ίδιο κόστος. Καθώς, η εταιρεία μας παρέχει τη δυνατότητα εποπτείας των πρωτοκόλλων που έχουν χορηγήσει οι αγοραστές και εκπαιδευμένοι στο τεστ, ειδική τιμή θα γίνεται στους φοιτητές που θα εκπαιδευτούν προκειμένου να το χρησιμοποιήσουν σε έρευνες ή πτυχιακές εργασίες. Παρακαλείσθε, όσοι ενδιαφέρεστε, να καλέσετε στα γραφεία της εταιρείας μας προκειμένου να δηλώσετε συμμετοχή για το επόμενο σεμινάριό μας. Σας ευχαριστούμε.

Πληροφορίες

Κάλβου 9, Νέα Ερυθραία 14671, Αθήνα Τηλ./Fax. +30-210-6208085 www.fairtytaletest.com carina@fairytaletest.com View Larger Map]]>

22 Σεπ 2011

Σεμινάριο Εκπαίδευσης Ψυχολόγων στην Προβολική Δοκιμασία Fairy Tale Test (Νοέμβριος 2011)

Ίσως θυμάστε πως πριν από 6 περίπου μήνες είχε γίνει ένα σεμινάριο για την Προβολική Δοκιμασία Fairy Tale Test, το οποίο και προβλήθηκε μεταξύ άλλων και στο Ψυχολογείν. Μία εκ των διοργανωτών, η Δρ. Κουλάκογλου, με ενημέρωσε πως τον Νοέμβριο θα λάβει χώρα ο επόμενος κύκλος του σεμιναρίου. Ακολουθεί η επίσημη ανακοίνωση με όλες τις λεπτομέρειες. Το Fairy Tale Test (Τεστ των Παραμυθιών) είναι ένα ψυχοδιαγνωστικό εργαλείο που αποσκοπεί στην εις βάθος διερεύνηση της προσωπικότητας παιδιών ηλικίας 6-12 ετών, αξιολογώντας 30 διαφορετικές παραμέτρους. Ως προβολική δοκιμασία τα παιδιά καλούνται να απαντήσουν σε μια σειρά ερωτήσεων που σχετίζονται με συγκεκριμένες εικόνες-ερεθίσματα (ήρωες παραμυθιών) ξεδιπλώνοντας, έτσι, σκέψεις και συναισθήματα. Οι απαντήσεις που αναδύονται αξιολογούνται εν συνεχεία βάσει ενός συστήματος αριθμητικά κωδικοποιημένης βαθμολόγησης. Ο τρόπος αυτός κωδικοποίησης απεδείχθη ότι επιτρέπει στον εξεταστή να σχηματίσει μια αρκετά ολοκληρωμένη εικόνα τόσο των αναγκών, επιθυμιών, επιθετικών διαθέσεων και της εικόνας εαυτού του παιδιού όσο και των μηχανισμών άμυνας που ενεργοποιούνται όταν αυτές οι τάσεις διακινούν έντονο άγχος στο ίδιο το παιδί. Το FTT έχει σταθμιστεί σε ελληνικό πληθυσμό ενώ η στάθμισή του συνεχίζεται σε πολλές άλλες χώρες ανά τον κόσμο καθώς, πέραν της κλινικής αξιολόγησης παιδιών (και παιδιών με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες), ενδείκνυται και για διαπολιτισμικές έρευνες. Σκοπός του σεμιναρίου είναι η εκπαίδευση ψυχολόγων στη χορήγηση, βαθμολόγηση και αξιολόγηση των αποτελεσμάτων του FTT. Το πρόγραμμα διδασκαλίας περιλαμβάνει αφενός τη θεωρητική περιγραφή των παραμέτρων, αφετέρου την πρακτική εξάσκηση με πρωτόκολλα του FTT καθώς και την αξιολόγηση περιπτώσεων. Με χαρά σας ανακοινώνουμε ότι το τεστ, μεταφρασμένο στην ελληνική γλώσσα, θα βρίσκεται λίαν συντόμως στη διάθεση του αναγνωστικού κοινού και η διανομή του θα γίνεται από τα γραφεία της εταιρείας μας. ΠΕΡΙΛΗΨΗ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟΥ ΣΕΜΙΝΑΡΙΟΥ

  • Εισαγωγή στη χρήση του FTT
  • Θεωρητικό υπόβαθρο του FTT (Η σχέση των παραμυθιών με το ασυνείδητο)
  • Περιγραφική παρουσίαση του FTT
  • Παράμετροι προσωπικότητας
  • Χορήγηση
  • Βαθμολόγηση
  • Μηχανισμοί άμυνας στο FTT
  • Ερμηνεία αποτελεσμάτων (ποσοτική και ποιοτική) και ψυχολογική έκθεση
Πέμπτη, 24 Νοεμβρίου 2011, 17:00-21:00Ημερομηνία και ωράριο διεξαγωγής :
  • Παρασκευή, 25 Νοεμβρίου 2011, 17:00 -22:00
  • Σάββατο, 26 Νοεμβρίου 2011, 9:00 -17:00
  • Κυριακή, 27 Νοεμβρίου 2011, 9:00-17:00
Τόπος διεξαγωγής σεμιναρίου: Κάλβου 9, Ν.Ερυθραία, Αθήνα Κόστος Συμμετοχής: -300 ευρώ για επαγγελματίες ψυχικής υγείας, -200 ευρώ (ειδική τιμή για φοιτητές) (Λήξη προθεσμίας υποβολής αιτήσεων: 10 Νοεμβρίου 2011) Εκπαιδεύτριες:
  • Καρίνα Κουλάκογλου, Ph.D., Παιδοψυχολόγος-Δημιουργός FTT,
  • Μαριλένα Σουγιουλτζόγλου, Ph.D., Κλινική-Σχολική Ψυχολόγος, Σικιαρίδειο ‘Ιδρυμα
Χορηγείται Βεβαίωση Εκπαίδευσης Τηλέφωνο επικοινωνίας και δηλώσεις συμμετοχής: 210-6208085 (ώρες 08.00-16.00) ή info@fairytaletest.com]]>

26 Μαΐ 2011

Σεμινάριο Εκπαίδευσης Ψυχολόγων στην Προβολική Δοκιμασία Fairy Tale Test

Το Fairy Tale Test (Τεστ των Παραμυθιών) είναι ένα ψυχοδιαγνωστικό εργαλείο που αποσκοπεί στην εις βάθος διερεύνηση της προσωπικότητας παιδιών ηλικίας 6-12 ετών, αξιολογώντας 30 διαφορετικές παραμέτρους.

Ως προβολική δοκιμασία τα παιδιά καλούνται να απαντήσουν σε μια σειρά ερωτήσεων που σχετίζονται με συγκεκριμένες εικόνες-ερεθίσματα (ήρωες παραμυθιών) ξεδιπλώνοντας, έτσι, σκέψεις και συναισθήματα. Οι απαντήσεις που αναδύονται αξιολογούνται εν συνεχεία βάσει ενός συστήματος αριθμητικά κωδικοποιημένης βαθμολόγησης. Ο τρόπος αυτός κωδικοποίησης απεδείχθη ότι επιτρέπει στον εξεταστή να σχηματίσει μια αρκετά ολοκληρωμένη εικόνα τόσο των αναγκών, επιθυμιών, επιθετικών διαθέσεων και της εικόνας εαυτού του παιδιού όσο και των μηχανισμών άμυνας που ενεργοποιούνται όταν αυτές οι τάσεις διακινούν έντονο άγχος στο ίδιο το παιδί.

Το FTT έχει σταθμιστεί σε ελληνικό πληθυσμό ενώ η στάθμισή του συνεχίζεται σε πολλές άλλες χώρες ανά τον κόσμο καθώς, πέραν της κλινικής αξιολόγησης παιδιών (και παιδιών με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες), ενδείκνυται και για διαπολιτισμικές έρευνες.

Σκοπός του σεμιναρίου είναι η εκπαίδευση ψυχολόγων στη χορήγηση, βαθμολόγηση και αξιολόγηση των αποτελεσμάτων του FTT. Το πρόγραμμα διδασκαλίας περιλαμβάνει αφενός τη θεωρητική περιγραφή των παραμέτρων, αφετέρου την πρακτική εξάσκηση με πρωτόκολλα του FTT καθώς και την αξιολόγηση περιπτώσεων.

Το FTT, μεταφρασμένο στην ελληνική γλώσσα, θα βρίσκεται λίαν συντόμως στη διάθεση του αναγνωστικού κοινού και η διανομή του θα γίνεται από τα γραφεία του FairyTaleTest.

Περίληψη Περιεχομένου Σεμιναρίου

  • Εισαγωγή στη χρήση του FTT
  • Θεωρητικό υπόβαθρο του FTT (Η σχέση των παραμυθιών με το ασυνείδητο)
  • Περιγραφική παρουσίαση του FTT
  • Παράμετροι προσωπικότητας
  • Χορήγηση
  • Βαθμολόγηση
  • Μηχανισμοί άμυνας στο FTT
  • Ερμηνεία αποτελεσμάτων (ποσοτική και ποιοτική) και ψυχολογική έκθεση

Ημερομηνία και ωράριο διεξαγωγής:

  • Πέμπτη, 23 Ιουνίου 2011, 17:00-21:00
  • Παρασκευή, 24 Ιουνίου 2011, 17:00 -22:00
  • Σάββατο, 25 Ιουνίου 2011, 9:00 -17:00
  • Κυριακή, 26 Ιουνίου 2011, 9:00-17:00

Πληροφορίες

Τηλ.:210-62 08 085 E-mail: info@fairytaletest.com www.fairytaletest.com

Τόπος διεξαγωγής σεμιναρίου

Κάλβου 9, Ν.Ερυθραία, Αθήνα

Κόστος Συμμετοχής

  • 300 ευρώ για επαγγελματίες ψυχικής υγείας
  • 200 ευρώ (ειδική τιμή για φοιτητές)

Λήξη προθεσμίας υποβολής αιτήσεων: 15 Ιουνίου 2011

Εκπαιδεύτριες

  • Καρίνα Κουλάκογλου, Ph.D., Παιδοψυχολόγος-Δημιουργός FTT
  • Μαριλένα Σουγιουλτζόγλου, Ph.D., Κλινική-Σχολική Ψυχολόγος, Σικιαρίδειο ‘Ιδρυμα

Χορηγείται Βεβαίωση Εκπαίδευσης

]]>

17 Μαρ 2011

Παιχνίδι: τι μας προσφέρει και πώς αναπτύσσεται

Μετάφραση/Επιμέλεια: Γεωργία Πανταζή*

Πρωτότυπο:  «6 Types of Play: How We Learn to Work Together«, PsyBlog1

Το παιχνίδι είναι μια σοβαρή υπόθεση. Ο πρωτοποριακός αναπτυξιακός ψυχολόγος Lev Vygotsky πίστευε ότι, κατά την προσχολική περίοδο, το παιχνίδι είναι η κύρια πηγή ανάπτυξης. Μέσα από το παιχνίδι τα παιδιά μαθαίνουν και εξασκούν πολλές βασικές κοινωνικές δεξιότητες. Αναπτύσσουν μια αίσθηση του εαυτού, μαθαίνουν να αλληλεπιδρούν με άλλα παιδιά, μαθαίνουν πώς να κάνουν φίλους, πώς να ψεύδονται και πώς να παίξουν ένα παιχνίδι ρόλων.

Το παιχνίδι διαδραματίζει αναπτυξιακό ρόλο ήδη από τα πρώιμα στάδια της ανάπτυξης του παιδιού. Έτσι το αισθητηριακό κινητικό παιχνίδι διδάσκει τα μικρά παιδιά για το σώμα τους και τα αντικείμενα του περιβάλλοντός τους. Το χειριστικό και εξερευνητικό παιχνίδι διδάσκει τα μεγαλύτερα παιδιά περισσότερα για τα αντικείμενα και τις ιδιότητες τους και για το πώς μπορούν να επηρεάζουν τον κόσμο γύρω τους. Το «σκληρό» και το ενεργητικό φυσικό παιχνίδι διδάσκει στο νήπιο τις κινητικές δεξιότητες και την αλληλεπίδραση όλου του σώματος με τους άλλους και με τα αντικείμενα στο περιβάλλον.

Το κοινωνικό παιχνίδι αρχίζει με τις πρώτες κοινωνικές ανταλλαγές ανάμεσα στα μωρά και τους γονείς τους κατά τη διάρκεια καθημερινών δραστηριοτήτων (όπως αυτών του ταΐσματος και της αλλαγής της πάνας). Είναι αυτό το παιχνίδι που διδάσκει στα παιδιά τις κοινωνικές σχέσεις και πως να εμπλακούν σε αυτές, καθώς και τους πολιτισμικούς κανόνες της κοινωνίας στην οποία μεγαλώνουν. Το προσποιητό παιχνίδι, είτε κοινωνικό είτε μοναχικό, διδάσκει στα παιδιά πως να απομακρύνουν τη σκέψη τους από την εμπειρία που βιώνουν εκείνη την στιγμή και πώς να χρησιμοποιούν σύμβολα και αναπαραστάσεις για να επιτυγχάνουν αυτόν τον τρόπο σκέψης.

Η Ψυχαναλυτική θεωρία ή θεωρία της Κάθαρσης έχει τις ρίζες της στην θεωρία της κάθαρσης του Αριστοτέλη. Κύριος εκπρόσωπος αυτής της θεωρίας είναι ο Ελβετός ψυχολόγος J. Freud, ο οποίος θεωρεί ότι το παιχνίδι δεν είναι απλώς ένα αναπτυξιακό επίτευγμα ή ένα μέσο για να περάσει το παιδί την ώρα του αλλά είναι σημαντικό «γιατί απηχεί τις προσπάθειες του παιδιού να συμφιλιωθεί με τα συγκινησιακά του βιώματα». Αποτελεί μια γέφυρα ανάμεσα στην εσωτερική και εξωτερική πραγματικότητα του παιδιού. Το παιχνίδι παρέχει στο παιδί τη δυνατότητα να αντιμετωπίζει αγχώδεις καταστάσεις με συμβολικό τρόπο. Μέσα από το παιχνίδι του εκφράζει έμμεσα ή συμβολικά πιεστικές ανησυχίες του, φόβους, επιθυμίες και επαναλαμβάνοντας αυτά τα θέματα ξανά και ξανά δίνει στο παιχνίδι ένα χαρακτήρα κάθαρσης. Η επανάληψη της εμπειρίας μέσα από το παιχνίδι είναι μια απόπειρα αλλαγής της απόφασης ή απόπειρα κυριαρχίας πάνω σε μια δύσκολη κατάσταση.

Το παιχνίδι μπορεί να αποτελέσει ένα μέσο διάγνωσης μέσα από το οποίο το παιδί μπορεί να εκφράσει τα συναισθήματά του, τις σκέψεις του, τα ένστικτά του και τις επιθυμίες του. Η ψυχαναλυτική σχολή, για να εισχωρήσει στο βάθος της παιδικής ψυχής, χρησιμοποίησε το παιχνίδι όπως παλιότερα το όνειρο στους ενήλικες. Το παιχνίδι ως διαγνωστικό μέσο είναι μια πολύ καλή μέθοδος προκειμένου να πλησιάσουμε την ψυχή των μικρότερων παιδιών, για τα οποία η γλώσσα είναι ακόμα ατελές μέσο επικοινωνίας.

Ο Vygotsky από την άλλη πλευρά υποστήριξε ότι ο άνθρωπος συμμετέχει ενεργητικά στην ίδια του την ύπαρξη2 . Από τη νηπιακή ακόμα ηλικία αρχίζει να αποκτά τα μέσα με τα οποία μπορεί να επιδράσει και να ελέγξει το περιβάλλον του αλλά και τον εαυτό του. Αυτό το επιτυγχάνει με τη δημιουργία και τη χρήση βοηθητικών ή «τεχνητών» ερεθισμάτων. Ο ίδιος δημιουργεί τα βοηθητικά ερεθίσματα, που δεν έχουν καμιά εγγενή σχέση με την υπάρχουσα κατάσταση και τα χρησιμοποιεί στο παιχνίδι σαν μέσα ενεργητικής προσαρμογής. Έδωσε ιδιαίτερη έμφαση στην επίδραση της χρήσης των βοηθητικών ερεθισμάτων, την οποία θεωρεί καθοριστική. Τα βοηθητικά ερεθίσματα, για τον Vygotsky, είναι τα εργαλεία του εγγενούς πολιτισμού, η μητρική γλώσσα του παιδιού και τα ευφυή μέσα που το ίδιο το παιδί εφευρίσκει, ακόμα και η χρήση του ίδιου του σώματος. Το παιδί κάνει χρήση των διαφόρων αυτών μέσων κατά τη δραστηριότητά του στο παιχνίδι, γι` αυτό και ο Vygotsky θεωρεί το παιχνίδι ως το πρωταρχικό μέσο της πολιτισμικής ανάπτυξης των παιδιών.

Το παιδί στο παιχνίδι του ξεπερνά την ηλικία του, μετακινείται πέρα από την καθημερινή του συμπεριφορά και μοιάζει να γίνεται ένα κεφάλι ψηλότερο απ` ότι είναι. Άρα το παιχνίδι αποτελεί μια μέγιστη πηγή ανάπτυξης, που περιέχει όλες τις αναπτυξιακές τάσεις συμπυκνωμένες. Το παιδί μέσα στο παιχνίδι προβάλλει τον εαυτό του στις δραστηριότητες των ενηλίκων μέσα στο συγκεκριμένο πολιτισμικό πλαίσιο στο οποίο ζει. Ακόμα προβάλλει τους μελλοντικούς ρόλους και τις αξίες όπως το ίδιο τις αντιλαμβάνεται μέσα από τις δραστηριότητες και τις σχέσεις των ενηλίκων. Το παιχνίδι προηγείται της ανάπτυξης, γιατί το παιδί μέσα από το παιχνίδι αποκτά δεξιότητες, κίνητρα και στάσεις απαραίτητα για την κοινωνική του προσαρμογή και συμμετοχή.

Στάδια ανάπτυξης παιχνιδιού

Η κλασική μελέτη του πώς αναπτύσσεται το παιχνίδι στα παιδιά πραγματοποιήθηκε από την Mildred Parten στα τέλη της δεκαετίας του 1920 στο Ινστιτούτο Ανάπτυξης του Παιδιού στη Μινεσότα. Παρακολούθησε στενά τα παιδιά ηλικίας μεταξύ 2 και 5 ετών και κατηγοριοποίησε το παιχνίδι τους σε έξι κατηγορίες.

Η Parten συνέλεξε δεδομένα μέσω της συστηματικής δειγματοληψίας της συμπεριφοράς των παιδιών. Τα παρατήρησε για μια περίοδο ενός προκαθορισμένου λεπτού που ποίκιλαν συστηματικά34 .

Αυτό που πρέπει να παρατηρήσουμε είναι πως οι τέσσερις πρώτες κατηγορίες του παιχνιδιού δεν συνεπάγονται απαραίτητα την αλληλεπίδραση με άλλους, ενώ οι δύο τελευταίες το κάνουν. Ενώ τα παιδιά μετατοπίζονται μεταξύ των τύπων του παιχνιδιού, αυτό που η Parten παρατήρησε ήταν ότι καθώς αυτά μεγάλωναν, συμμετείχαν λιγότερο στους πρώτους τέσσερις τύπους και περισσότερο στους δύο τελευταίους – εκείνους δηλαδή που περιλαμβάνουν μεγαλύτερη αλληλεπίδραση.

  1. Ελεύθερο παιχνίδι: το παιδί είναι σχετικά σταθερό και φαίνεται να εκτελεί τυχαίες κινήσεις με μη εμφανή σκοπό. Ένα σχετικά σπάνιο στυλ παιχνιδιού.
  2. Μοναχικό παιχνίδι: το παιδί είναι εντελώς απορροφημένο στο παιχνίδι και δεν φαίνεται να παρατηρεί τα άλλα παιδιά. Πιο συχνά εμφανίζεται σε παιδιά ηλικίας μεταξύ 2 και 3 χρόνων.
  3. Το παιχνίδι του θεατή: το παιδί ενδιαφέρεται για το παιχνίδι άλλων παιδιών, αλλά δεν εντάσσεται το ίδιο. Μπορεί να κάνει ερωτήσεις ή απλά να μιλάει στα άλλα παιδιά, αλλά η κύρια δραστηριότητα είναι η απλή παρακολούθηση.
  4. Παράλληλο παιχνίδι: το παιδί μιμείται το παιχνίδι των άλλων παιδιών, αλλά δεν συμμετέχει ενεργά μαζί τους. Για παράδειγμα, μπορεί να χρησιμοποιούν το ίδιο παιχνίδι.
  5. Συντροφικό παιχνίδι: ενδιαφέρονται τώρα περισσότερο το ένα για το άλλο παρά για τα παιχνίδια που χρησιμοποιούν. Αυτή είναι η πρώτη κατηγορία που περιλαμβάνει ισχυρή κοινωνική αλληλεπίδραση μεταξύ των παιδιών καθώς παίζουν.
  6. Συνεργατικό παιχνίδι: κάποια οργάνωση εισέρχεται στο παιχνιδιού των παιδιών, για παράδειγμα, το παιχνίδι έχει κάποιο στόχο και τα παιδιά συχνά υιοθετούν ρόλους και ενεργούν ως ομάδα. Σε αυτό το επίπεδο παιχνιδιού η συνεργασία των παιδιών είναι απαραίτητη και το καθένα έχει ένα συγκεκριμένο ρόλο στο παιχνίδι.

Είναι σημαντικό να τονιστεί ότι αυτή η σειρά σταδίων παιχνιδιού είναι εξελικτική και το κριτήριο για τη μετάβαση από το ένα στάδιο στο επόμενο είναι η αποδοχή του βαθμού της κοινωνικής αλληλεπίδρασης των μαθητών. Σε αντίθεση με τον Jean Piaget ο οποίος είδε το παιχνίδι των παιδιών με κυρίως αναπτυξιακούς γνωστικούς όρους, η Parten τόνισε την ιδέα ότι η μαθαίνοντας να παίζεις μαθαίνεις πώς να σχετίζεσαι με τους άλλους.

Η Γεωργία Πανταζή είναι ψυχολόγος Παντείου και εθελόντρια σε σταθμό με αυτιστικά παιδιά.
Ερευνητικά ενδιαφέροντα: παιδοψυχολογία, θέματα κοινωνικής ψυχολογίας κ.τ.λ.
(glpantazi@gmail.com)
Εισαγωγική Φωτογραφία ]]>

Πηγές / Διαβάστε περισσότερα

  1. «6 Types of Play: How We Learn to Work Together«, PsyBlog []
  2. Vygotsky L.S., (1997) Νους στην κοινωνία, (μτφ. Μπίμπου Α., Βοσνιάδου Σ.), Gutenberg, Αθήνα. []
  3. Parten, M. (1933). Social play among preschool children. Journal of Abnormal and Social Psychology, 28, 136-147. []
  4. Καλύβα Ευφροσύνη (2005), “Αυτισμός: Εκπαιδευτικές και Θεραπευτικές Προσεγγίσεις”, Αθήνα, Εκδόσεις Παπαζήση ΑΕΒΕ. []
18 Φεβ 2011

Μαρτυρία εθελόντριας για την τριτοκοσμική κατάσταση που επικρατεί στο ΚΕΠΕΚ Λεχαινών

Η Ελευθεροτυπία φιλοξενεί ένα άρθρο του Μάκη Νόδαρου1 , το οποίο νομίζω πρέπει να διαβαστεί από όλους. Σε αυτό περιγράφεται η απόλυτη φρίκη που επικρατεί σε ένα από τα πολλά ιδρύματα φιλοξενίας παιδιών με ψυχολογικά και αναπτυξιακά προβλήματα, αυτό του ΚΕΠΕΚ Λεχαινών. Αυτό που δίνει ιδιαίτερη αξία στο άρθρο είναι πως αποτελεί προσωπική μαρτυρία μιας εθελόντριας φυσιοθεραπεύτριας η οποία εργάστηκε στο ΚΕΠΕΚ πριν από περίπου 2 χρόνια και καταγγέλλει τα όσα είδε. Υπογραμμίστε πως το εν λόγω ίδρυμα είναι ήδη κατηγορούμενο για την σοβαρή κακοποίηση ενός παιδιού και το θάνατο ενός άλλου (από το 1988 έχουν πεθάνει τουλάχιστον 30 παιδιά που φιλοξενούνταν εκεί)2 .

Ακολουθούν κάποια αποσπάσματα του άρθρου που περιγράφουν την κατάσταση στο ίδρυμα: Το ΚΕΠΕΠ έχει τρεις ορόφους για τα παιδιά, στο ισόγειο βρίσκονται αυτά με τα λιγότερα κινητικά προβλήματα και οι άλλοι δύο όροφοι είναι για τα παιδιά που βρίσκονται μέσα σε κλουβιά ή είναι δεμένα στα κρεβάτια τους. Η καθημερινότητα στο ισόγειο ξεκινά με ένα υποτιμητικό γδύσιμο για όλα τα παιδιά, μαζί, στο διάδρομο, για να κάνουν ένα σύντομο ντους (συνήθως πλένονται μόνο 3 φορές την εβδομάδα) και το υπόλοιπο πρωινό μένουν μέσα στο κοινό σαλόνι. Πρόκειται για μια μεγάλη αίθουσα, με μοκέτα και τοίχους βαμμένους με αδιάφορα χρώματα- υπάρχει μία τηλεόραση, δεν υπάρχουν καρέκλες, παιχνίδια ή κάτι που να προσφέρει ερεθίσματα. Στους άλλους δύο ορόφους υπάρχουν παιδιά που έχουν διάφορα προβλήματα- από αυτισμό και σύνδρομο Ντάουν, παράλυση, εγκεφαλικές βλάβες και γενετικά προβλήματα. Τα παιδιά που έχουν κάποια κινητική δυνατότητα βρίσκονται μέσα σε ξύλινα κλουβιά με μόνο ένα στρώμα. Ορισμένα από α υτά είναι αυτιστικά ή έχουν δυσκολίες οράσεως, παρ’ όλα αυτά όμως κάποια έχουν συνείδηση και κατανοούν. Οταν αναγκάζονται να ζουν σε αυτές τις συνθήκες συχνά χτυπούν το κεφάλι τους στον τοίχο ή ξεριζώνουν τα μαλλιά τους (ένδειξη σοβαρού ψυχολογικού τραύματος στα παιδιά). Συχνά ακούγεται μουσική από το ραδιόφωνο, που αποτελεί ένα κάποιο ερέθισμα, αλλά τα δωμάτια είναι γυμνά και πολύ ζεστά το καλοκαίρι. Τα περισσότερα παιδιά παραμένουν στα κρεβάτια τους 24 ώρες την ημέρα, 7 ημέρες την εβδομάδα, εκτός από την ώρα που βρίσκονται στο ντους ή είναι τυχερά και τα επιλέγουν οι εθελοντές για να παίξουν μαζί τους. Κατά βάσιν το προσωπικό είναι καλοί άνθρωποι, αλλά το κέντρο μπλοκάρει με τις διαδικασίες και τη ρουτίνα (γραφειοκρατία) που σε καμία περίπτωση δεν αντανακλούν τα δικαιώματα και τις ανάγκες των συγκεκριμένων παιδιών. Το κέντρο χαρακτηρίζεται από την έλλειψη δημιουργικότητας και καινοτομίας, έχει ελάχιστους πόρους και τα παιδιά είναι σοβαρά παραμελημένα για μεγάλες περιόδους, γεγονός που επιδεινώνει την κατάστασή τους. Ενα από τα παραδείγματα που θλίβει τους εθελοντές είναι αυτό ενός 9χρονου κοριτσιού. Υποφέρει από οστεοπόρωση- τα κόκαλά της είναι εύθραυστα και έχουν σπάσει αρκετές φορές. Το προσωπικό φοβάται τόσο πολύ ότι αυτό θα συμβεί και πάλι ώστε έχουν τοποθετήσει το παιδί ανάσκελα δεμένο σε ένα κλουβί, με τα χέρια του δεμένα στις δύο πλευρές του κλουβιού. Στους εθελοντές δεν επιτρέπεται να τη βγάλουν από το κλουβί και ποτέ δεν παίζει ούτε και βγαίνει από το κτίριο. Είναι ένα παιδί γεμάτο αγάπη που υποφέρει, αλλά γελά και ανταποκρίνεται όταν χοροπηδάμε μπροστά από το κλουβί της- δυστυχώς όμως αυτή είναι η μόνη ευχαρίστηση που μπορεί να αντλήσει για λίγα λεπτά κάθε μέρα. Τα ρούχα είναι κοινά, τα παιδιά δεν έχουν δικά τους. Το νερό δίνεται συγκεκριμένες ώρες εκτός και αν κάποια παιδιά μπορούν να εκφράσουν τις ανάγκες τους. Τα περισσότερα παιδιά δεν έχουν εκπαιδευτεί για να πηγαίνουν στην τουαλέτα και φορούν δύο πάνες ταυτόχρονα για να αποφεύγεται το συχνό άλλαγμα- αυτές οι πάνες συνήθως «πνίγουν» τα μικρότερα παιδιά. Εάν τα παιδιά δεν μπορούν να απολαμβάνουν τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα, πώς θα μπορέσουν να προοδεύσουν ως ανθρώπινα όντα και να απολαύσουν τη ζωή τους. Πώς γίνεται σε μια ευρωπαϊκή χώρα, τον 21ο αιώνα, παιδιά με προβλήματα υγείας να στερούνται τα βασικά δικαιώματα για μια καλή ζωή; Τα παιδιά με ειδικές ανάγκες είναι πάνω από όλα ανθρώπινα όντα με δικαιώματα και επιθυμίες, είναι παιδιά που θα πρέπει να μπορούν να προσμένουν ένα καλύτερο μέλλον

Αυτή είναι η Ελλάδα του 2011 κυρίες και κύριοι. Αυτή είναι η ποιότητα της ψυχικής υγείας σε διάφορα ιδρύματα της χώρας μας. Ευτυχώς τόσο ακραίες καταστάσεις είναι μόνο η μειοψηφία ή τουλάχιστον έτσι θέλω να πιστεύω. Όταν διάβασα αυτό το άρθρο δεν ήξερα με ποιον να πρωτο-εκνευριστώ. Με τους υπεύθυνους του ιδρύματος; Με τους προϊσταμένους τους; Με τον εκάστοτε υπουργό Υγείας που επέτρεψε να λειτουργεί ένα τέτοιο κολαστήριο επί των ημερών του; Ή μήπως με την αδιαφορία όλων των υπολοίπων, «απλών πολιτών»; Όταν η ψυχική ασθένεια αποτελεί ακόμη θέμα ταμπού στην ελληνική κοινωνία η οποία προσπαθεί να κρύψει τα παιδιά με τέτοια προβλήματα κάτω από το χαλάκι υπό το φόβο του «τι θα πει η γειτονιά» δεν νομίζω πως θα έπρεπε να περιμένουμε κάτι λιγότερο από το να ανακαλύπτουμε κατά καιρούς αυτά τα «χαλάκια»…

Εισαγωγική Φωτογραφία

]]>

Πηγές / Διαβάστε περισσότερα

  1. Μάκης Νόδαρος. «Πολλές φορές η τροφή σπρώχνεται μέσα στο στόμα τους». Ελευθεροτυπία (Τετάρτη, 16 Φεβρουαρίου 2011) []
  2. Σχολιαστές Χωρίς Σύνορα: «Η θυσία των ψυχών» []