13 Οκτ 2014

Συνέντευξη στο diabazoume.gr

Με αφορμή την κυκλοφορία του βιβλίου «Τρόποι Διαπαιδαγώγησης: ένας οδηγός για γονείς«, το diabazoume.gr μου πήρε μια συνέντευξη στην οποία μίλησα για το βιβλίο, το Ψυχολογείν και γενικότερα περί ανάγνωσης. Αφού ευχαριστήσω θερμά τους διαχειριστές για την τιμή που μου έκαναν και σας παροτρύνω να επισκεφθείτε το diabazoume.gr, όπου μπορείτε να βρείτε περισσότερες συνεντεύξεις και παρουσιάσεις βιβλίων,  σας παραθέτω την συνέντευξη.

  1. Συνήθως πίσω από κάθε βιβλίο κρύβεται και μια μικρή ιστορία ή μια αφορμή. Θέλετε να μας πείτε ποια ήταν για εσάς η αφορμή για το βιβλίο«Τρόποι διαπαιδαγώγησης, ένας οδηγός για γονείς»; Η αφορμή ήταν κάτι πάρα πολύ απλό: η ανάγκη να συμπυκνώσω το υλικό που είχα συγκεντρώσει για την διαπαιδαγώγηση των νηπίων σε μια όμορφη, μικρή παρουσίαση που να απευθύνεται σε γονείς. Όταν άρχισα να το γράφω εργαζόμουν στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση ως ψυχολόγος και έπρεπε να κάνω τέτοιου είδους παρουσιάσεις σε γονείς και εκπαιδευτικούς. Σιγά-σιγά η παρουσίαση άρχισε να εμπλουτίζεται και τελικά εμπνεόμενος από παρόμοια κυκλοφορία ηλεκτρονικών booklets στο ελληνικό και αγγλόφωνο διαδίκτυο, αποφάσισα να παρουσιάσω το υλικό μου σε ένα σύντομο, περιεκτικό και κατανοητό από τον μέσο γονέα βιβλίο.
  2. Ποιο είναι το πιο συχνό λάθος που κάνουν οι σημερινοί γονείς; Οι σημερινοί γονείς κάνουν λίγο-πολύ τα ίδια λάθη που έκαναν και οι δικοί τους γονείς. Ξεχνούν ότι τα παιδιά τους είναι… παιδιά και όχι ενήλικες και επομένως έχουν τους δικούς τους ρυθμούς, δυνατότητες και απαιτήσεις. Επίσης, πολλές φορές ταυτίζουν τις δικές τους προσδοκίες για τον εαυτό τους με τις προσδοκίες που έχουν για τα παιδιά τους. Με άλλα λόγια ασυνείδητα μεγαλώνουν τα παιδιά με τον τρόπο που μεγάλωσαν οι ίδιοι, με παρόμοιες απαιτήσεις που είχαν και οι δικοί τους γονείς από αυτούς. Φυσικά αυτό που λέω δεν είναι απόλυτο. Υπάρχουν πάρα πολλές εξαιρέσεις και το καλό στην σύγχρονη εποχή της ενημέρωσης και της πληροφορίας είναι ότι ακόμη και όταν γίνονται λάθη στην ανατροφή των παιδιών, σε πολλές περιπτώσεις οι γονείς είναι σε θέση να τα διαπιστώσουν και οι ίδιοι.
  3. Ως ψυχολόγος ποια είναι η πιο συχνή συμβουλή που δίνεται στους γονείς; Σε γενικές γραμμές αποφεύγω να δίνω συμβουλές και το κάνω μόνο σε περιπτώσεις που βλέπω ότι αυτό είναι απαραίτητο. Δεν πιστεύω πως η παροχή συμβουλών είναι ο κύριος επαγγελματικός μου στόχος. Αντίθετα, προτιμώ να προσφέρω την γνώση στον γονιό ή μια εμπειρία με την οποία μπορεί να ταυτιστεί και να ανακαλύψει ο ίδιος τον δρόμο που του ταιριάζει. Οπότε, απαντώντας στο ερώτημά σας, θα έλεγα ότι η συμβουλή που τελικά δίνω στους γονείς είναι να προσπαθούν να είναι σε εγρήγορση, να είναι ανοιχτοί στις νέες γνώσεις και να ανακαλύπτουν συνεχώς κομμάτια του εαυτού τους. Βλέποντας με καθαρή ματιά τα δικά τους όρια, απαιτήσεις ή τους κανόνες που θέτουν στον εαυτό τους, μπορούν να δουν και τα όρια, τις απαιτήσεις και τους κανόνες που ισχύουν ή δεν ισχύουν για τα παιδιά τους και έτσι να διορθώσουν τα όποια μικρά ή μεγάλα λάθη που τυχόν κάνουν στην ανατροφή τους.
  4. Το γράψιμο ενός βιβλίου προσφέρει στον συγγραφέα κάποια πράγματα. Για εσάς ποια είναι αυτά; Το γράψιμο ενός βιβλίου ή ενός άρθρου μου προσφέρει άμεσα τη χαρά της γνώσης. Για να γράψεις για ένα θέμα πρέπει να το κατακτήσεις σε κάποιο σημαντικό βαθμό. Μακροχρόνια, χαίρομαι όταν βλέπω τα κείμενά μου να είναι χρήσιμα για άλλους ανθρώπους. Και τα δύο αποτελούν σημαντική πηγή ικανοποίησης για εμένα.
  5. Διατηρείτε ένα blog το «ψυχολογείν». Τι σας παρακινεί να γράφετε τα άρθρα σας; Ξεκίνησα να γράφω στο ιστολόγιό μου το 2007 προσπαθώντας να καλύψω αφενός τη δική μου ανάγκη για γνώση, και αφετέρου ένα κενό για θέματα ψυχολογίας που υπήρχε τότε στο ελληνικό διαδίκτυο. Αυτό που με παρακινεί να γράφω τα άρθρα μου είναι αυτό που περιέγραψα και στην προηγούμενη ερώτησή σας: η χαρά της γνώσης και η ευχαρίστηση που παίρνω όταν τα κείμενά μου είναι χρήσιμα στους συνανθρώπους μου. Όταν λαμβάνω ένα ευχαριστήριο e-mail και βλέπω άμεσα τον αντίκτυπο που μπορεί να έχουν τα όσα μοιράζομαι με τους αναγνώστες του ιστολογίου μου, ουσιαστικά εισπράττω την καλύτερη αμοιβή.
  6. Ποιο είναι το αγαπημένο σας ρητό; Όποιος παλεύει με τέρατα, πρέπει να προσέξει να μη γίνει τέρας. Κι όταν κοιτάς πολλή ώρα μέσα σε μια άβυσσο, κοιτάει και η άβυσσος μέσα σε σένα.
  7. Πως ξεκινήσατε να γράφετε; Θυμάμαι πως ανέκαθεν μου άρεσε να εκφράζομαι μέσα από τον γραπτό λόγο. Αρχικά αυτό γινόταν μέσα από τις εκθέσεις στο σχολείο, με σύντομα διηγήματα και ψήγματα δοκιμίων που μοιραζόμουν με κοντινούς μου ανθρώπους. Αργότερα, όταν πήγα πανεπιστήμιο και είχε αρχίσει η εξάπλωση των ιστολογίων, ουσιαστικά η ανάγκη μου για έκφραση άρχισε να αποτυπώνεται και εκεί.
  8. Τι σημαίνει για εσάς έμπνευση; Έμπνευση σημαίνει πνευματικός πλούτος και ανακάλυψη. Όταν έχω έμπνευση σημαίνει ότι έχω προχωρήσει τι σκέψη μου ένα βήμα παραπέρα και έχω ανακαλύψει –ή νομίζω ότι έχω ανακαλύψει- κάτι καινούργιο, με προσωπική αξία για εμένα.
  9. Ποιες ώρες γράφετε τα βιβλία σας και πόσο χρόνο αφιερώνετε στο γράψιμο; Ανάλογα με την εργασία μου, γράφω είτε πρωινές ώρες, είτε το απόγευμα. Όπως και να έχει όμως, σίγουρα όχι μετά τη δύση του ηλίου. Εκείνες τις ώρες προτιμώ να τις περνάω με τους δικούς μου ανθρώπους, ή απλά χαλαρώνοντας.
  10. Πολλοί συγγραφείς έχουν μια ιδιαιτερότητα όταν γράφουν, ανάβουν κεριά, δουλεύουν συγκεκριμένες ώρες, κάνουν διαλογισμό κ.α. εσείς έχετε κάποια ιδιαιτερότητα όταν γράφετε; Δεν θεωρώ τον εαυτό μου συγγραφέα ακόμη. Δεν θα έλεγα πως έχω κάποια συγκεκριμένη ιδιαιτερότητα. Πέρα από το γεγονός ότι ακούω πάντοτε μουσική και μου αρέσει να έχω ένα σχεδιάγραμμα σε χαρτί προτού ξεκινήσω να γράφω στον υπολογιστή, δεν νομίζω πως έχω ιδιαιτερότητες.
  11. Πως περνάτε τον ελεύθερο σας χρόνο; Σίγουρα το διάβασμα βιβλίων και άρθρων ποικίλης θεματολογίας (συνήθως ψυχολογίας, πολιτικής και ανθρωπολογίας) είναι κάτι σταθερό. Από εκεί και πέρα τον ελεύθερο χρόνο μου κάνω πράγματα ανάλογα με τα ενδιαφέροντά μου στην εκάστοτε περίοδο. Για παράδειγμα σε αυτή τη φάση μαθαίνω μια νέα γλώσσα προγραμματισμού, βελτιώνω τα γερμανικά μου και παίζω βιντεοπαιχνίδια.
  12. Αν σας απαγόρευαν να εργαστείτε ως ψυχολόγος ή συγγραφέας με τι θα ασχολούσασταν; Εάν τα χρήματα δεν ήταν προτεραιότητα, τότε με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο θα ήθελα να είμαι κάποιου είδους εξερευνητής και να έρχομαι σε επαφή συνεχώς με νέες κουλτούρες, κατά προτίμηση τις πιο απομακρυσμένες…
  13. Τι αγαπάτε στους ανθρώπους; Την αισιοδοξία και το χαμόγελο.
  14. Τι δεν συγχωρείτε στους άλλους; Την εκμετάλλευση.
  15. Τι σημαίνει για εσάς ευτυχία; Ευτυχία σημαίνει Έρωτας, όσες μορφές και εάν μπορεί να πάρει αυτός στην καθημερινότητά μας.
  16. Τι ήταν αυτό που σας έκανε να γελάσετε τελευταία; Κάποιες ιστορίες με τους φίλους μου…
  17. Ποιο είναι κατά την άποψη σας το χειρότερο που μπορεί να συμβεί σε έναν άνθρωπο. Να ζήσει αρκετά ώστε να χάσει όλα τα αγαπημένα του πρόσωπα…
  18. 3-5 βιβλία που επηρέασαν τη διαμόρφωση της προσωπικότητας μου και την πορεία του βίου μου. Θα αναφέρω κάποια βιβλία που με ταρακούνησαν, γιατί γενικότερα πιστεύω πως όλα όσα έχω διαβάσει έχουν επηρεάσει τη διαμόρφωση της προσωπικότητάς μου. Κάποια βιβλία που μου έρχονται τώρα στο μυαλό είναι τα ακόλουθα: «1984» τουOrwell, «StaringattheSun» τουYalom, «Man and his Symbols» του Jung, «Unweaving the Rainbow» του Dawkins, «On the Origin of Species» του Darwin.
  19. 3-5 βιβλία που προτείνω ανεπιφύλακτα σε γονείς να διαβάσουν τα παιδιά τους ή στα παιδιά τους. «Ο Μικρός Πρίγκηπας», τα άπαντα των αδερφών Γκριμ και για λίγο πιο μεγάλα παιδιά τα δύο κλασικά (πλέον) βιβλία του Dahl, «Ματίλντα» και «Οι Μάγισσες».
  20. 3-5 βιβλία που θα κρατούσα αν έπρεπε να μείνω σε ερημονήσι. Τα κλασικά βιβλία που δεν έχω διαβάσει ακόμη. Και φυσικά και κάποιον οδηγό επιβίωσης για το ερημονήσι!
  21. 3-5 βιβλία που διάβασα συστηματικά πάνω από μια φορά. Τα βιβλία που διαβάζω ξανά και ξανά είναι βιβλία της δουλειάς μου κυρίως στα οποία επιστρέφω κατά καιρούς για να ξεσκονίσω κάποιες γνώσεις μου. Σε αυτή την κατηγορία ανήκουν βιβλία όπως το «Θεωρίες Προσωπικότητας» των Previn και John και το «Psyche and Death» του Herzog. Από εκεί και πέρα, έχω ξαναδιαβάσει άλλα πιο αγαπημένα και σύντομα βιβλία όπως το «Άκου Ανθρωπάκο» του Reich και το «Ο Άρχοντας των Μυγών» του Golding.
  22. 3-5 βιβλία που έχουν τις περισσότερες σημειώσεις και υπογραμμίσεις. Αυτό το διάστημα δουλεύω πάνω στις προβληματικές συμπεριφορές των παιδιών, οπότε το βιβλίο «Ψυχολογικά Προβλήματα Παιδιών και Εφήβων» των Παρασκευόπουλου και Martin είναι γεμάτο σημειώσεις. Άλλα βιβλία που είναι στη βιβλιοθήκη μου παρέα με άπειρους σελιδοδείκτες και σημειώσεις είναι το «Ερευνώντας τους λαβύρινθους του εγκεφάλου» της Βαρβογλη αλλά και το «Psyche and Death» που ανέφερα και προηγουμένως.
  23. 3-5 βιβλία που ξεκίνησα αλλά δεν κατάφερα ποτέ να τα τελειώσω. Πάρα πολλά. Κοιτώντας τώρα στη βιβλιοθήκη μου βλέπω τo «Μεταμόρφωση» του Κάφκα, το «Επιτήρηση και Τιμωρία» του Φουκώ αλλά και το «Κοιτώντας το Παρελθόν» του Μπελλαμύ. Βιβλία πολύ διαφορετικά μεταξύ τους που για κάποιο λόγο δεν ήρθε η κατάλληλη ώρα ακόμη να διαβαστούν…
  24. 3-5 κλασσικά βιβλία που δεν έχω διαβάσει. Το «100 χρόνια μοναξιάς» του Marquez, το «Ο Χριστός ξανασταυρώνεται» του Καζαντζάκη αλλά και το «Για ποιον χτυπά η καμπάνα» του Χέμινγουεϊ.
  25. Το βιβλίο που θα ήθελα να έχω γράψει εγώ. Νομίζω το «1984».
  26. Το βιβλίο που διαβάζω αυτές τις μέρες. Πάντα διαβάζω πολλά και διαφορετικά μεταξύ τους βιβλία. Οπότε σε αυτή τη φάση ξαναδιαβάζω το αυτοβιογραφικό «Man’s Search for Meaning» του Frankl, το «The Moral Landscape» του Χάρις και τελειώνω το 4ο βιβλίο του «A Song of Ice and Fire» του Martin.

Το ερωτηματολόγιο συντάχθηκε από τη Νανού Νικολά,για το diabazoume.gr, Οκτώβριος 2014.

Εισαγωγική Φωτογραφία

]]>

28 Αυγ 2013

History of Neuroscience: Eric Kandel

Ο διάσημος νευροεπιστήμονας Eric Kandel δίνει μια σπάνια συνέντευξη (2001) όπου μιλάει για την καριέρα του, τα επιστημονικά του ενδιαφέροντα αλλά και το παρελθόν και το μέλλον της σύγχρονης νευροεπιστήμης. Το βίντεο προορίζεται για εξειδικευμένο κοινό, καθώς για να το κατανοήσει κανείς απαιτούνται κάποιες βασικές γνώσεις νευροβιολογίας και νευροψυχολογίας.

Ο Δρ. Kandel είναι κάτοχος βραβείου Νόμπελ φυσιολογίας (2000), ενώ είναι και ο συγγραφέας του καλύτερου και πληρέστερου -κατά την άποψή μου- εγχειριδίου νευροεπιστημών («Principles of Neural Science«).

]]>

30 Αυγ 2011

Τρέμω τα έντομα

Κείμενο/συνέντευξή μου που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Psychologies στο τεύχος Αυγούστου 2011 Επιμέλεια/Συγγραφή:  Λυδία Μπότση

Σέρνονται, πετούν, τσιμπούν – ορισμένα από αυτά δαγκώνουν: κατσαρίδες, μέλισσες, αράχνες, κυκλοφορούν ελεύθερα ανάμεσά μας, προκαλώντας σε κάποιους, έστω και στιγμιαία, πραγματική αποστροφή. Ο ψυχολόγος Δημήτρης Αγοραστός μας εξηγεί την… ανατομία αυτού του τόσο «παράλογου» φαινομενικά φόβου.

Κάτι τη γαργαλάει επίμονα στο χέρι. Στριφογυρίζει, ανοίγει με δυσκολία τα μάτια, αφουγκράζεται για μερικά δευτερόλεπτα. Και ξαφνικά τη βλέπει: μια τεράστια μαυριδερή κατσαρίδα, μπλεγμένη στα σκεπάσματα, διεκδικεί απεγνωσμένα το δικαίωμά της να ξαναδεί… φως στο τούνελ. Εάν η συνέχεια που θα δίνατε στην ιστορία, ως πρωταγωνιστής, κλίνει περισσότερο στο να τρέχετε πανικόβλητοι και να ταμπουρώνεστε στο μπάνιο παρά στο να φανείτε λογικοί και να την αντιμετωπίσετε σαν… άνθρωπος προς έντομο, τότε μάλλον η ψυχραιμία δεν είναι ένα από τα προτερήματά σας – τουλάχιστον σε ό,τι αφορά στο συγκεκριμένο βασίλειο. Φυσικά, δεν είστε μόνο εσείς: οι περισσότεροι, αν όχι όλοι, όσο κι αν αρνούνται να το παραδεχθούν νιώθουν έναν ενστικτώδη φόβο όταν η απόσταση που τους χωρίζει από τα έντομα είναι ζήτημα μιας… αναπνοής. Γιατί; «Ο άνθρωπος πέρα από κοινωνικό είναι και ατομικό ον, με ριζωμένα βασικά ζωικά ένστικτα όπως αυτό της αυτοσυντήρησης. Μέσα από μια αργή αλλά σταθερή διαδικασία κατάφερε να ‘περάσει’ από γενιά σε γενιά ορισμένους βασικούς κανόνες επιβίωσης: δεν πλησιάζουμε τα τσακάλια, δεν σκαρφαλώνουμε ψηλά, αποφεύγουμε τα έντομα. Αυτοί ακριβώς οι κανόνες είναι που διαμόρφωσαν το συλλογικό μας ασυνείδητο και που αποτελούν το εναρκτήριο σημείο ανάπτυξης του συνόλου των φοβιών».

Εάν σε αυτό προσθέσουμε και το φόβο που προκαλεί στον άνθρωπο η μη προβλεψιμότητα του κόσμου γύρω του, εύκολα μπορούμε να καταλάβουμε γιατί έχουμε την τάση να αποφεύγουμε οτιδήποτε μπορεί εν δυνάμει να μας βλάψει. «Το άγνωστο είναι βασική πηγή φόβου για ένα ον όπως ο άνθρωπος, που έχει μάθει να κάνει συνεχώς προβλέψεις για τις μελλοντικές του κινήσεις. Γι’ αυτό και το αίσθημα της έλλειψης του ελέγχου παίζει βασικό ρόλο στην ανάπτυξη φοβιών».

Όσο βέβαια κι αν «φταίνε» γι’ αυτό οι αρχαίοι μας πρόγονοι, σίγουρα δεν μπορεί να ευθύνονται και για το ότι μια κάμπια ή ένα τζιτζίκι είναι ικανά να προκαλέσουν τόσο φόβο σε ορισμένους από εμάς, ώστε να μας λούσει κρύος ιδρώτας. «Έρευνες έχουν αποδείξει πως ο φόβος και οι φοβίες έχουν σε κάποιο βαθμό βιολογικά αίτια, όπως π.χ. ανωμαλίες σε συγκεκριμένα χρωμοσώματα. Αυτό όμως, από μόνο του, δεν είναι σε θέση να εξηγήσει τα διαφορετικά επίπεδα φόβου που βλέπουμε από άτομο σε άτομο. Γι’ αυτό και εξίσου σημαντικό ρόλο, αν όχι σημαντικότερο, παίζει το περιβάλλον στο οποίο έχουμε μεγαλώσει, καθώς και οι προσωπικές εμπειρίες καθενός μας ξεχωριστά. Εάν, για παράδειγμα, έχουμε μεγαλώσει σε ένα υπερπροστατευτικό περιβάλλον, κατά πάσα πιθανότητα ήδη από παιδιά θα αρχίσουμε να φοβόμαστε διάφορα αντικείμενα και καταστάσεις όταν δεν είναι παρόντες οι γονείς για να μας προστατεύσουν. Αντίστοιχα, μπορεί κάποιος να είχε ένα ατυχές συμβάν με τσίμπημα εντόμου. Εάν δεν αναλύσει τους διάφορους παράγοντες που μπορεί να οδήγησαν σε αυτό το συμβάν -π.χ. το ότι η αράχνη τον τσίμπησε για να αμυνθεί επειδή αυτός κατέστρεφε τον ιστό της-, τότε είναι πολύ πιθανό να γίνει αρνητική σύνδεση μεταξύ του αντικειμένου -αράχνη- και του αρνητικού αισθήματος που ακολούθησε το συμβάν. Πρόκειται για έναν μηχανισμό παρόμοιο με αυτόν που περιέγραψαν στα έργα τους για την εξαρτημένη μάθηση ο Παβλόφ, ο Γουάτσον και αργότερα ο Σκίνερ: ο φόβος μπορεί να είναι προϊόν κακής μάθησης». Την επόμενη φορά λοιπόν που θα πέσει στο δρόμο σας οτιδήποτε μικροσκοπικό που, με ή χωρίς φτερά, φοβάστε ότι θα σας κάνει… κακό, επιστρατεύστε τη λογική σας και δείξτε λίγη παραπάνω ψυχραιμία απ’ ό,τι συνήθως. Κάπως έτσι θα πετύχετε τουλάχιστον την αρχή της… καλής μάθησης.

Τι να κάνω;

Ελάτε σταδιακά σε επαφή με το αντικείμενο του φόβου σας. «Ξεκινήστε με κάποια στοιχεία που δεν σας φοβίζουν καθόλου και συνεχίστε με όσα σας φοβίζουν περισσότερο. Εάν π.χ. φοβάστε τις αράχνες, εκτεθείτε σταδιακά σε φωτογραφίες τους, σε βίντεο, σε ψεύτικες και τέλος σε μια αληθινή μικρή αράχνη – μπορεί να μην είναι πάντοτε βοηθητικό, αλλά καλύπτει ένα μεγάλο μέρος των φοβικών αντιδράσεων».

Κρατήστε την ψυχραιμία σας. «Όταν έρχεστε σε επαφή με το αντικείμενο που σας τρομάζει, διατηρήστε την ψυχραιμία σας: προσπαθήστε να αναπνέετε κανονικά και να υπενθυμίζετε στον εαυτό σας ότι δεν κινδυνεύετε ουσιαστικά».

Δείξτε κατανόηση. «Εάν έχετε στο άμεσο περιβάλλον σας ανθρώπους που τα έντομα τους τρομοκρατούν, αποφύγετε να τους πιέζετε να αντιμετωπίσουν το φόβο τους, σε περίπτωση που δεν νιώθουν έτοιμοι, και κάντε τους να νιώσουν όση περισσότερη ασφάλεια γίνεται. Γιατί το να ξεπεράσουμε κάτι που μας τρομάζει απαιτεί μεγάλη εσωτερική δύναμη και πειθαρχία – κι αυτή πρέπει να θωρακίσουμε με τη βοήθεια των κοντινών μας ανθρώπων».

Εισαγωγική Φωτογραφία

]]>

20 Σεπ 2010

Εκπαιδευτικό Πρόγραμμα "Βασικές αρχές Ψυχοπαθολογίας και Θεραπευτικές Προσεγγίσεις"

ΜΚΟ «Κλίμακα» (english site), σχετικά με ένα νέο εκπαιδευτικό πρόγραμμα που πρόκειται να ξεκινήσει εντός ολίγων εβδομάδων. Το πρόγραμμα λέγεται «Βασικές αρχές Ψυχοπαθολογίας και Θεραπευτικές Προσεγγίσεις» και από ότι κατάλαβα απευθύνεται σε άτομα που έχουν άδεια ασκήσεων επαγγέλματος στον ευρύτερο τομέα της ψυχικής υγείας και θέλουν να κάνουν κάποια περαιτέρω εκπαίδευση στην αντιμετώπιση της ψυχοπαθολογικής συμπεριφοράς. Όπως περιγράφεται στην σχετική ανακοίνωση, στόχος του προγράμματος είναι η εμπέδωση βασικών κλινικών γνώσεων και η ανάπτυξη κλινικών δεξιοτήτων όπως κλινική συνέντευξη και αξιολόγηση, διαφορική διάγνωση και θεραπευτική αξιοποίηση των κλινικών πληροφοριών.

Πιο συγκεκριμένα, θα καλυφθούν οι παρακάτω τομείς:
  • Κλινική Συνέντευξη
  • Σχιζοφρένεια και συναφείς διαταραχές
  • Συναισθηματικές Διαταραχές
  • Άγχος και Αγχώδεις Διαταραχές
  • Σωματόμορφες Διαταραχές
  • Διαταραχές Προσωπικότητας
  • Αυτοκτονικοί ασθενείς
Το πρόγραμμα είναι μονοετές (Νοέμβριος 2010-Ιούνιος 2011) και θα περιλαμβάνει 90 ώρες συναντήσεων/εβδομάδα. Το κόστος είναι περίπου 1000 ευρώ, και το deadline για την υποβολή αιτήσεων είναι μέχρι και τις 20 Οκτωβρίου. Για περισσότερες πληροφορίες πηγαίνετε στην ιστοσελίδα της ΜΚΟ ή ρίξτε μια ματιά στην αφίσα και στην ανακοίνωση του προγράμματος που ακολουθούν: ]]>

01 Αυγ 2010

Μικρά και Ενδιαφέροντα #14

  • Σύμφωνα με μια έρευνα που δημοσιεύτηκε στο PloS ONE, οι πολιτικοί τείνουν να χρησιμοποιούν το κυρίαρχο χέρι τους (δεξί ή αριστερό) όταν κάνουν αναφορά σε θετικές ιδέες, ειδήσεις και εκτιμήσεις και το άλλο χέρι για αρνητικές. Αυτό παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον από ψυχο-κοινωνιολογική σκοπιά και σίγουρα μπορεί να αξιοποιηθεί ως ένα πολύ καλό εργαλείο μετάφρασης της γλώσσας του σώματος γενικότερα. [PsyPost]
  • Τι σκέφτονται οι βομβιστές αυτοκτονίας; Τι είδους ηθικούς κανόνες έχουν; Μήπως είναι διαφορετικοί από όλους εμάς; Η ψυχολόγος Ariel Merari μίλησε με βομβιστές αυτοκτονίας και με άτομα που ανήκουν στον πυρήνα οργανώσεων στρατολόγησης νέων για τέτοιου είδους αποστολές και σε μια συνέντευξή της παρουσιάζει το προφίλ των ατόμων αυτών. Ίσως τελικά είναι πολύ λιγότερο σκοτεινές προσωπικότητες από όσο νομίζουμε. [New Scientist]
  • Ένας ερευνητής του ΜΙΤ δημιούργησε ένα ψεύτικο προφίλ στο Facebook, το LinkedIn, το Twitter και σε άλλα κοινωνικά δίκτυα το οποίο κατάφερε να γίνει «φίλος» με χιλιάδες άνδρες ανά το παγκόσμιο, μεταξύ των οποίων και υπεύθυνων εθνικής ασφαλείας των ΗΠΑ. Με αυτόν τον τρόπο κατάφερε να έχει πληροφορίες για πολύ ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα τα οποία κάποιος θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει εναντίον τους. Ένα πολύ ενδιαφέρον πείραμα κοινωνικής ψυχολογίας που δείχνει τον τρόπο με τον οποίο δημιουργούνται οι σύγχρονες e-φιλίες. [Guardian]
  • Εάν αυτό τον καιρό ψάχνετε για δουλειά και πηγαίνετε σε interviews, προσέξτε τον τρόπο συμπεριφοράς σας, ιδιαίτερα εάν είστε άνδρες. Σύμφωνα με μια νέα έρευνα στις ΗΠΑ οι άνδρες που είναι πιο σιωπηλοί τείνουν να κρίνονται πιο αρνητικά σε σχέση με αυτούς που είναι πιο ανοιχτοί και μιλάνε για τις επιτυχίες και τις αποτυχίες τους. Αυτό όμως δεν φαίνεται να ισχύει και για τις γυναίκες υποψηφίους [Medical News Today]
  • Ψυχο…ιστορικά

    Σαν σήμερα, στις 1 Αυγούστου 1880 ανοίγει τις πόρτες του το δεύτερο ψυχιατρικό κέντρο στις ΗΠΑ, το οποίο είναι ειδικά για Αφροαμερικανούς. Το «Eastern Asylum for the Colored Insane«, όπως ήταν το όνομά του χτίστηκε στην πόλη Goldsboro της Νότιας Καρολίνας. Έως και τα μέσα του προηγούμενου αιώνα οι Αφροαμερικανοί είχαν ειδική μεταχείριση και έπρεπε να χρησιμοποιούν ειδικούς χώρους, ξεχωριστά από τους λευκούς, θυμίζοντας έντονα τακτικές τύπου Απαρτχάιντ. Έτσι, δεν ήταν καθόλου περίεργο θέαμα να βλέπει κανείς τουαλέτες, λεωφορεία και καταστήματα που ήταν για αποκλειστική χρήση από μαύρους πολίτες. Για να κατανοήσουμε καλύτερα το πλαίσιο στο οποίο δημιουργήθηκαν τα ειδικά ψυχιατρικά κέντρα στα τέλη του 19ου αιώνα, θα πρέπει να μην ξεχνάμε ότι την εποχή εκείνη οι μαύροι ανήκαν στα χαμηλότερα κοινωνικο-οικονομικά στρώματα και απασχολούνταν κυρίως ως υπηρετικό προσωπικό σε σπίτια πλουσίων, ως εργάτες σε βαριές χειρωνακτικές εργασίες και ως αγρότες σε «τσιφλίκια». Επομένως η εισαγωγή μαύρων ασθενών σε κλινικές με λευκούς ήταν επόμενο να δημιουργεί αντιδράσεις από τους λευκούς που το έβλεπαν ως υποτιμητικό οι άνθρωποί τους να φιλοξενούνται στον ίδιο χώρο με το … υπηρετικό τους προσωπικό. Αυτό το κλίμα δημιούργησε τα ψυχιατρεία τύπου «Απαρτχάιντ».

    ]]>