29 Ιούλ 2014

Η ψυχολογία της αγάπης

Τι είναι η αγάπη; Πώς μπορούμε να την ορίσουμε; Είναι η αγάπη ένα πράγμα ή ένα σύνολο από πολλά πράγματα; Υπάρχουν διαφορετικά είδη αγάπης; Είναι η αγάπη η ίδια για διαφορετικούς τύπους σχέσεων;

Υπάρχουν διαφορετικά είδη αγάπης;

Ορισμένοι ερευνητές προτείνουν ότι υπάρχουν πολλά είδη αγάπης. Ήδη από το 1886, ο Krafft-Ebing καθόρισε 5 είδη αγάπης: την αληθινή, τη συναισθηματική, την πλατωνική, τη φιλική και την αισθησιακή. Αρκετές δεκαετίες αργότερα, ο ψυχοθεραπευτής A. Ellis πρότεινε πρόσθετες ποικιλίες αγάπης που περιλαμβάνει πολλές διαφορετικές μορφές και βαθμούς, όπως τη συζυγική αγάπη, τη γονική αγάπη, την οικογενειακή αγάπη, τη θρησκευτική αγάπη, την αγάπη για ανθρωπότητα, την αγάπη για τα ζώα, την αγάπη για τα πράγματα, την αυτο-αγάπη, έρωτα, τη ψυχαναγκαστική αγάπη, κλπ.

Ένας από τους σύγχρονους του Ellis, o C.S. Lewis αφιέρωσε ένα ολόκληρο βιβλίο για τα είδη της αγάπης. Με βάση προηγούμενες διακρίσεις που είχαν γίνει από Έλληνες φιλόσοφους, πρότεινε 4 βασικά είδη: τη Στοργή (Storge),η οποία βασίζεται στη γνώση, την επαφή και μοιάζει με το ισχυρό δεσμό μεταξύ γονέων και παιδιών και η οποία έχει «άνετο και ήσυχο χαρακτήρα» με αισθήματα ζεστασιάς, διαπροσωπικής άνεσης και ικανοποίησης. Τη Φιλία (Philias), που χαρακτηρίζεται από κοινά ενδιαφέροντα, ιδέες και προτιμήσεις, σε συνδυασμό με τη συνεργασία, τον αμοιβαίο σεβασμό και την κατανόηση. Τον Έρωτα (eros), που περιλαμβάνει την προσοχή, την εξιδανίκευση και την ενασχόληση με το αγαπημένο πρόσωπο. Τη Φιλανθρωπία (Charity), την ανιδιοτελή και «θεία δώρο αγάπη».

Μια άλλη σύγχρονη θεωρία της αγάπης, που έχει παραχθεί και χρησιμοποιείται ευρέως ως όργανο μέτρησης, είναι η τυπολογία που αναπτύχθηκε από τον Lee. Σε αυτή την προσέγγιση, κάθε ποικιλία της αγάπης παρομοιάζεται με ένα πρωτεύον ή δευτερεύον χρώμα. Σύμφωνα με τον Lee, υπάρχουν τρία βασικά χρώματα ή μορφές της αγάπης: ο «Έρως» (eros), είναι μια έντονη συναισθηματική εμπειρία παρόμοια με τον παθιασμένο έρωτα. «Αγάπη ως παιχνίδι» (ludus), όπου το άτομο βλέπει το άλλο πρόσωπο ως παιχνίδι και συνήθως παίζει με πολλά πρόσωπα συγχρόνως. «Αγάπη χωρίς τρέλα» (Storge), είναι σταθερή και βασίζεται σε γερά θεμέλια εμπιστοσύνης, σεβασμό και φιλία. «Ρεαλιστική-πρακτική αγάπη» (Pragma-(Ludos + Storge)), έχει μια πρακτική προοπτική για την αγάπη και επιδιώκει ένα συμβατό εραστή. Το άτομο δημιουργεί μια λίστα με χαρακτηριστικά ή ιδιότητες που επιθυμεί να έχει ο σύντροφος του και επιλέγει βάση με το πόσο καλά πληροί τις απαιτήσεις. «Έμμονη αγάπη» (mania-(Eros + Ludos)), χαρακτηρίζεται από έναν σύντροφο που καθημερινά προσπαθεί να αναγκάσει το άλλο πρόσωπο να δείξει την αγάπη του. «Ανιδιοτελής αγάπη» (agape-(Eros + Storge)), αντιπροσωπεύει την υποχρέωση για αγάπη και φροντίδα των άλλων, χωρίς καμία προσδοκία ανταμοιβής.

Η Τριγωνική Θεωρία της Αγάπης

Το 1986 ο ψυχολόγος R. Sternberg πρότεινε την τριγωνική θεωρία της αγάπης, κατά την οποία στο εσωτερικό μιας ερωτικής σχέσης υπάρχουν 3 συστατικά στοιχεία:

  1. Η οικειότητα που περιλαμβάνει την εγγύτητα, τη φροντίδα και τη συναισθηματική υποστήριξη
  2. Το πάθος που αναφέρεται στη φυσική έλξη και τη σεξουαλικότητα
  3. Τη δέσμευση, την απόφαση, δηλαδή, σε βραχύ χρόνο να είσαι και να μείνεις με κάποιον και μακροπρόθεσμα, τα κοινά σχέδια και οι κοινές κατακτήσεις δύο ανθρώπων.
Από την μίξη αυτών των τριών στοιχείων, προκύπτουν επτά τύποι Αγάπης, επτά μορφές ερωτικής σχέσης που καλύπτουν όλα τα είδη των σχέσεων που είναι δυνατά στην ερωτική εμπειρία, με έναν 10 τύπο, τον τύπο Ο ή την Μορφή της μη Αγάπης να μην υπολογίζεται καθόλου.

Τα 7 είδη ερωτικής σχέσης που προκύπτουν από την Τριγωνική Ερωτική Θεωρία του Sternberg φαίνονται παρακάτω στο σχήμα:

love

  1. Liking – Intimacy.  Προτίμηση ή συμπάθεια (Το ν’αρέσει ο ένας στον άλλο) : Σε αυτό το είδος σχέσης, υπάρχει μεταξύ των ατόμων ζεστασιά, εμπιστοσύνη και μια αίσθηση ενότητας αλλά χωρίς τα χαρακτηριστικά του πάθους και της αφοσίωσής. Αυτού του είδους η σχέση μπορεί να συγκριθεί και με βαθιά φιλία.
  2. Infatuation – Passion.  Ξεμυάλισμα ή ερωτική τρέλα: Η αγάπη με την πρώτη ματιά που περιέχει μόνο πάθος και καταλήγει συχνά σε απογοήτευση αν δεν αναπτυχθεί η οικειότητα και η υποχρέωση της αγάπης. Οι σχέσεις αυτές βασίζονται στην εξιδανίκευση του άλλου και όχι στην γνώση του συντρόφου και δεν μπορούν να αντεπεξέλθουν στις προκλήσεις της ζωής.
  3. Empty love – Commitment.  Άδεια αγάπη: Ένα ή και τα δύο μέλη του ζευγαριού δεσμεύονται να συνεχίσουν την σχέση χωρίς να έχουν πια πάθος και οικειότητα. Συνήθως αυτές οι σχέσεις βρίσκονται στην τελική τους φάση και τα άτομα μένουν μαζί για να τιμήσουν την δέσμευση τους σε συνειδητές αποφάσεις που αφορούν τα παιδιά, για παράδειγμα ή/και οικονομικούς λόγους.
  4. Romantic love – Passion + Intimacy.  Ρομαντική αγάπη: Είναι η τυπική μορφή ενός μεγάλου έρωτα σαν και αυτούς που περιγράφονται στην λογοτεχνία και στον κινηματογράφο. Σχέση με πάθος και οικειότητα που συνήθως εξωτερικοί παράγοντες εμποδίζουν τα δύο μέλη της σχέσης στα σχέδια τους για το μέλλον.
  5. Companionate love – Intimacy + Commitment.  Συντροφική αγάπη: Αυτή είναι η περίπτωση των σχέσεων που διαρκούν πολύ καιρό (πχ. γάμος) και που ενώθηκαν με την οικειότητα και την δέσμευση όταν έβλεπαν πώς το πάθος σιγά-σιγά ξεθωριάζει.
  6. Fatuous love – Passion + Commitment.  Ανόητες αγάπες: Σε αυτό το είδος σχέσης το έντονο πάθος κυβερνάει τα μέλη της σχέσης και αποφασίζουν την δέσμευση χωρίς να υπάρχει οικειότητα άλλα και χωρίς να έχει γνώση ο ένας του άλλου. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι οι γάμοι που βασίζονται σε παρορμητικές αποφάσεις της στιγμής. Αυτού του είδους οι σχέσεις οδηγούνται με τον καιρό σε άδεια αγάπη ή σε βίαιη διακοπή.
  7. Consummate lone – Intimacy + Passion + Commitment.  Ολοκληρωμένη αγάπη ή αγάπη ζωής: Αυτή είναι η πλήρης αγάπη που ο καθένας ονειρεύεται. Δύσκολο, αλλά όχι αδύνατο, να την βιώσουμε πραγματικά και πάνω απ” όλα να κρατήσουμε ζωντανά τα χαρακτηριστικά της με την πάροδο του χρόνου.

Καθώς μια σχέση αναπτύσσεται, η σημασία του κάθε στοιχείου αλλάζει με την πάροδο του χρόνου. Μια σχέση που βασίζεται σε ένα μόνο από τα παραπάνω στοιχεία είναι λιγότερο πιθανό να επιβιώσει από ό,τι μια σχέση που βασίζεται σε δύο ή και στα τρία στοιχεία. Είναι αδιαμφησβήτητο ότι η αγάπη διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στη ζωή μας, για αυτό και το πιο σημαντικό είναι να έχεις τη διάθεση να αγαπήσεις και να αγαπηθείς…

Εικόνες

Βιβλιογραφία

  • Hendrick, C., & Hendrick, S. S. (1989). Research on love: Does it measure up? Journal of Personality and Social Psychology, 56, 784-794
  • Lee, J. A. (1973). Colours of love: An exploration of the ways of loving. Toronto: New Press
  • Sternberg, R. (1986). «A Triangular Theory of Love.» Psychological Review. 93(2),119-35.
  • Sternberg, R. J., & Barnes, M. L. (Eds.). (1988). The psychology of love.New Haven, CT: Yale University Press.
]]>

04 Ιούν 2014

Σχέσεις εξάρτησης & αυθεντικές μορφές σχέσεων

«Στήριξα πάνω στον Κώστα κάθε μου στιγμή. Μαζί του να κάνω τα πάντα. Ακόμα και τίποτα να μη γινόταν, ακόμα και να μην κάναμε τίποτα. Ακόμα και αν είχα βαρεθεί. Πάμε εκδρομή; Πάμε, αν και ήδη βαριόμουν. Αλλά δεν μπορούσα. Είχα εγκλωβιστεί τελείως. Κάτι σαν εθισμός. Εξάρτηση. Έφτιαξα μια εξαρτητική σχέση. Και έγινα «ζητιάνος αγάπης». Έφαγα την τυρόπιτα μέχρι τέλους με το ζόρι, ακόμα και αν δε μου άρεσε η γεύση της. Ήθελα να μου καλύψει το κενό μου. Γιατί δεν μπορούσα καθόλου να μείνω μόνη; Γιατί δεν ήθελα πια να έρχομαι αντιμέτωπη με την αλήθεια. Με κανένα είδους αλήθειας για τον εαυτό μου και τη ζωή. Ήθελα να ζήσω την πλάνη..».

Όταν- συχνά σπάνια- ο δυνατός έρωτας σου χτυπήσει την πόρτα, ακολουθεί συνήθως μια από τις καλύτερες περιόδους της ζωής σου: χαράς, ζωντάνιας, δημιουργικής διάθεσης. Σαν για λίγο να βλέπεις τον κόσμο από άλλη ματιά, όπως όταν ήσουν παιδί, πιο αισιόδοξα, πιο ανάλαφρα, με ανοικτότητα και ενδιαφέρον. Σαν η ζωή σου να αποκτά αληθινό νόημα.

Ο καιρός όμως περνά, και αργά ή γρήγορα αυτή η χαρά αρχίζει στις περισσότερες- για να μην πούμε σε όλες τις περιπτώσεις να φθίνει και να μετατρέπεται σταδιακά σε άλλου είδους συναισθήματα, όχι και τόσο ευχάριστα πάντα.

Σε πολλές μάλιστα περιπτώσεις, όπου ο έρωτας οδήγησε σε μόνιμη σχέση, συχνά ξυπνάει κάποιος μια μέρα και αναρωτιέται: «τι κάνω με αυτόν τον άνθρωπο δίπλα μου;» «πού πήγε ο έρωτάς μας εκείνων των ημερών;» «πώς καταντήσαμε έτσι;», «πού έχει χαθεί ο εαυτός μου; Δεν με αναγνωρίζω» «γιατί ενώ βαριέμαι ζηλεύω και δεν μπορώ να χωρίσω με τίποτα;». Και άλλου είδους τέτοια ερωτήματα.

Φαίνεται ότι συχνά μένουμε με τον σύντροφο που κάποτε ερωτευτήκαμε τρελά από αγάπη, μένοντας- στην καλύτερη μάλλον περίπτωση- σε μια ανικανοποίητη κατάσταση ρουτίνας και συνήθειας γιατί «τον/την αγαπάμε πραγματικά».

Με κάποιον όμως που συζείς για αρκετά χρόνια, σίγουρα θα υπάρξουν και δυσκολότερες καταστάσεις εκτός της συνήθειας: τσακωμοί, διαφωνίες, διαφορετικές νοοτροπίες, διαφορετικές στάσεις και ενίοτε μιζέρια, καταπίεση. Τα οποία μάλλον βάζουμε τον εαυτό μας να τα ανέχεται εις το όνομα αυτής της «πραγματικής» αγάπης. Άλλωστε, πού να πάς πια; Ξανά από την αρχή; Δεν είσαι πια και στην ηλικία να αλλάζεις συντρόφους κάθε τρεις και λίγο. Ακούς και τα πλέον τετριμμένα κλισέ «οι σχέσεις θέλουν δουλειά , φροντίδα και προσπάθεια και από τους δύο» και πείθεις τον εαυτό σου να προσπαθήσει.

Δεν θα ήθελα στο κείμενο αυτό να μιλήσω όμως για το τι πρέπει ή όχι να κάνεις για να κρατήσεις τη σχέση σου ζωντανή, ούτε να εκφέρω άποψη για το αν είναι αυτό λειτουργικό ή όχι.

Θέλω να μοιραστώ κάποιες σκέψεις για τη φύση των ερωτικών σχέσεων και ίσως να σου δώσω ένα έναυσμα να αναλογιστείς σε σχέση με τον εαυτό σου.

Ας ρίξουμε μια πιο γενική ματιά πρώτα.

Ο άνθρωπος και το προσωπικό του υπαρξιακό «δράμα»

Κάθε άνθρωπος, είναι μια «παθολογία». Μα η λέξη παθολογία, δεν μου αρέσει. Είναι μια λέξη περιοριστική στις μνήμες που φέρνει στο μυαλό. Το τι είναι παθολογία, είναι πάρα πολύ ρευστό. Θα λέγαμε λοιπόν ίσως καλύτερα, ότι κάθε άνθρωπος έχει το υπαρξιακό του δράμα. Ή κάτι τέτοιο. Κάθε άνθρωπος, είναι «τρελός». Είναι μια πολύπλοκη κατάσταση. Ειδικά τη δική σου τρέλα, δεν μπορείς να τη δεις με τίποτα. Παρά μόνο να έχεις εκλάμψεις συνειδητότητας και άνοιγμα επιπέδων συνείδησης. Ίσως ένας σοφός άνθρωπος έχει μεγάλο εύρος συνείδησης.

Και τελικά καταλαβαίνεις, ότι δεν έχει σημασία αν θα ονομάσεις την παθολογία παθολογία, τρέλα, πρόβλημα, ή ό,τιδήποτε άλλο. Ονόμασέ την όπως θες. Αυτή είναι μια υπαρξιακή κατάσταση. Ένα υπαρξιακό μονοπάτι που καλείσαι να διαβείς.

Το δράμα σου διαχέεται παντού, σε όλο σου το φάσμα, σε όλους τους ανθρώπους με τους οποίους σχετίζεσαι, σε όλες τις καταστάσεις στις οποίες είσαι μέσα, σε όλες τις φαντασιώσεις, σε όλες τις σκέψεις και σε όλα τα συναισθήματά σου. Βρίσκεται τόσο καλά εντυπωμένο σε κάθε κύτταρο του σώματός σου, το δράμα σου γίνεται «εσύ».

Όμως δεν είσαι μόνο το δράμα σου. Είσαι κάτι πολύ περισσότερο. Κάπου εκεί μέσα υπάρχει κάτι πραγματικά αυθεντικό. Είναι τόσο αυθεντικό που σ όλη σου τη ζωή το φοβάσαι, φοβάσαι να τ αγγίξεις. Αυτό το αυθεντικό, προκαλεί φόβο.

Συνάμα, δεν είσαι μόνο μια «παθολογική» κατάσταση, αλλά έχεις και ικανότητες, ταλέντα, ζωτικότητα καθώς και πάρα πολλή δύναμη μέσα σου, που συχνά δεν την αναγνωρίζεις.

Το να συνδεθείς πραγματικά με την πηγή δύναμης και αυθεντικότητας μέσα σου, σου προκαλεί φόβο. Φοβάσαι να τα αναγνωρίσεις. Να τα αγγίξεις. Γιατί αν τα αγγίξεις, καταρρέει όλο το οικοδόμημα με βάση το οποίο έχεις ορίσει το ποιος είσαι και το τι κάνεις. Έρχεσαι αντιμέτωπος με την κενότητα. Με το θάνατο. Όταν μπορείς να βιώνεις την κενότητα, τότε αυτόματα βιώνεις την ολότητα.

Η ολότητα είναι η κενότητα. Όταν λέμε κενός, δεν εννοούμε «τίποτα», αντίθετα εννοούμε «όλα».

Όταν φτάσεις στο σημείο να βιώνεις την υπαρξιακή σου κατάσταση, σημαίνει ότι είσαι ένας άνθρωπος πολύ τολμηρός.

Σημαίνει ότι μπορείς να χωράς ταυτόχρονα όλον τον πόνο και όλη την ομορφιά της ζωής. Έτσι, ούτε η λέξη κενότητα περιγράφει την έννοια του κενού. Το κενό είναι το «να υπάρχω», το να υπάρχω με τα πάντα.

Το υπαρξιακό μονοπάτι και η «φωτεινή μας» πηγή, πάνε μαζί στη ζωή.

Υπάρχουν ταυτόχρονα.

Ίσως το μεγαλύτερο στοίχημα της ζωής είναι να ισορροπούμε σε αυτό το «ταυτόχρονα», με τον πιο υγιή, ευχάριστο και δημιουργικό τρόπο.

 Οι σχέσεις των ανθρώπων: όταν τα προσωπικά «δράματα» εμπλέκονται!

Αν όμως, ένας άνθρωπος δεν έχει καλά-καλά επίγνωση του ίδιου προσωπικού δράματος που παίζει, αν ο ίδιος δεν μπορεί να αντέξει να «υπάρξει» με τον εαυτό του, αν ο ίδιος δεν αναγνωρίζει την πηγή δύναμης και ζωτικότητας μέσα του, τότε τι γίνεται στις σχέσεις, όπου όλα συνυπάρχουν επί δύο;

Τι είναι αυτή η νέα οντότητα που δημιουργείται από δύο διαφορετικά σύμπαντα, η σχέση μεταξύ δύο ανθρώπων;

Εκεί όπως καταλαβαίνετε και θα έχετε εξ εμπειρίας διαπιστώσει, τα πράγματα γίνονται ακόμα πιο περίπλοκα!

«Είμαστε ζητιάνοι της αγάπης. Πολλοί άνθρωποι μπαίνουν σε μια σχέση γιατί ζητιανεύουν την αγάπη» (Osho),

Όταν διάβασα αυτό, μου είχε φανεί υπερβολικό. Μέχρι που το διαπίστωσα..εξ εμπειρίας!

Εκτός δηλαδή ότι «έπαιξα το δράμα μου» κανονικότατα και εν μέρει μόνο συνειδητοποιώντας το (αυτή είναι η καλή περίπτωση, να το συνειδητοποιείς εν μέρει ή να αναρωτιέσαι και να το ψάχνεις), διαπίστωσα εκ των υστέρων, ότι έψαχνα να βρω ουσιαστικά κάποιον να μου γεμίσει το κενό μου, μια παρηγοριά, μια αγκαλιά, ένα χάδι (αυτή ήταν η δική μου περίπτωση, άλλος μπορεί να αναζητά έναν θύτη/ένα θύμα, έναν «πατέρα»/μια «μητέρα», έναν δάσκαλο/ένα μαθητή κοκ).

Εκεί που δεν μπορούσα να το αντέξω, έτρεχα στην αγκαλιά, και απαιτούσα από τον άλλο να κάνει και να μου δώσει πράγματα, που εγώ η ίδια δεν μπορούσα να δώσω στον εαυτό μου. Και πώς κάποιος να με αντέξει, αν εγώ η ίδια δεν αντέχω τον εαυτό μου; Πώς να μου το λύσει αυτό το δράμα όλης μου της ζωής που εγώ δεν έχω κάνει τόσα χρόνια; Άσε που εμπλέκεται και το δικό του, περιπλεκόμαστε και στο τέλος βγαίνει ένας..αχταρμάς. Σε κάποια φάση ξεχνάς ποιος είσαι, που πας, τι θέλεις και γιατί το θέλεις. Συγχέεσαι στην τρυφερή αγκαλιά και απολαμβάνεις τη λήθη, που πολύ μακριά βρίσκεται από την αλήθεια.

Για μένα, δεν είναι υπερβολή να αποδεχτώ πια ότι όλες οι ερωτικές σχέσεις, είναι μια αυταπάτη. Οι ερωτικές σχέσεις είναι η παθολογία σου. Μέσα από κάθε ερωτικό σύντροφο που διαλέγεις, διαλέγεις να δεις ένα κομμάτι της παθολογίας σου κάθε φορά. Κάθε σύντροφος είναι η επιλογή σου για να γνωρίσεις ένα κομμάτι της παθολογίας σου κάθε φορά.

Συχνά όταν εμείς οι άνθρωποι συζούμε με το σύντροφό μας, δημιουργούμε σχέση εξάρτησης. Δημιουργείται μια εξάρτηση της ζωής του ενός με τον άλλο. Κοινοί λογαριασμοί. Κοινά «συμφέροντα». Κοινοί «φίλοι και παρέες». Κοινό σπίτι. Όλα αυτά τα κοινά, δεν είναι πραγματικά κοινά με την έννοια ότι τα μοιράζεσαι γιατί απλώς τα προσφέρεις. Φτιάχνεις με τον άλλο μια «συνομωσία» για να επιβιώσεις στον κόσμο. Είμαι μια συμφωνία για να αμυνθείς ενάντια στον κόσμο. Είναι μια συμφωνία, κρυφή, μυστική, ένα συμβόλαιο δύο ανθρώπων για να αντιμετωπίσουν τη σκληρότητα και τη μοναξιά του κόσμου. Και τις οικονομικές τους καταστάσεις και τις αντιξοότητες της ζωής.

Συχνά συναντάμε οικογένειες- «φρούρια»: ο μόνος τόπος που μπορείς να δηλώσεις κάποια ταυτότητα, για να έχεις να λες ότι κάποιος είσαι. Και στην πραγματικότητα, είναι ένα λυπηρό φιάσκο. Μια λυπηρή συμμαχία. Μια απεγνωσμένη προσπάθεια να νομίζεις ότι έχεις αξία. Ένα λυπηρό σύμπλεγμα σχέσεων.

Κανείς δεν μπορεί πραγματικά να δώσει σε αυτές τις οικογένειες. Γιατί, αν θες πραγματικά να δώσεις, δίνεις από χαρά, και εκεί τελειώνει. Δεν δίνεις για να διατηρήσεις τη σύμβαση, για να είσαι κατοχυρωμένος, για να νιώσεις ασφάλεια, ή για να καλύψεις το ναρκισσισμό σου ή ένα κοινωνικό στάτους.

Χρειάζεται να αναθεωρήσουμε τον κοινωνικό θεσμό της οικογένειας, να βρούμε έναν καινούριο, πιο λειτουργικό τρόπο να δομούμε τις οικογένειές μας, αλλά αυτό είναι ένα μεγάλο θέμα που θα χρειαστεί ένα δικό του άρθρο!

Τι κάνουμε λοιπόν με τα προσωπικά μας δράματα, τις σχέσεις, τις πλάνες και πώς θα βρούμε μια πιο αυθεντική χαρούμενη ζωή;

Χτίζοντας σχέσεις μεγαλύτερης επίγνωσης, λιγότερο εξαρτητικές ή σχέσεις ενήλικα προς ενήλικα

Όταν λέω ότι οι ερωτικές σχέσεις είναι μια αυταπάτη, σε καμιά περίπτωση δεν εννοώ ότι δεν θα πρέπει να συνάπτουμε ερωτικές σχέσεις, μόνο και μόνο γι αυτό. Μπες στη ζωή και ζήσε τη. Είναι η ευκαιρία σου. Αν αυτό γίνεται μέσα από ένα σύντροφο, ζήσε το μέσα από ένα σύντροφο. Αν αυτό γίνεται με το να μονάσεις, ζήσε με το να μονάσεις. Αυτό που έχει σημασία είναι η δράση.

Η δράση είναι η λύση σε οποιονδήποτε προβληματισμό. Μπες στη ζωή και ζήσε.

Πώς μπορούμε να φτιάχνουμε λοιπόν σχέσεις λιγότερο εξαρτητικές και περισσότερο αυθεντικές;

Πώς μπορώ να συνδεθώ μαζί σου με έναν αυθεντικό και δημιουργικό τρόπο;

Συχνά προσπαθούμε είτε «να σώσουμε», είτε να αλλάξουμε τον άλλο.

Και οι δύο αυτές στάσεις συνιστούν αποτυχία από το να συνδεθούμε με τον άλλο πραγματικά. Που σημαίνει ότι στην πραγματικότητα υποβιβάζουμε την αξία και τη δυνατότητα του άλλου. Τη δυνατότητά του να υπάρξει ως υπεύθυνος ενήλικας με τις επιλογές που κάνει κάθε φορά ακόμα και αν είναι διαφορετικός από εμάς ή δεν μας ταιριάζουν οι επιλογές του.

Από την άλλη, υπάρχει ένας άλλος τρόπος σύνδεσης με τον άλλο: ως ενήλικας προς ενήλικα. Από μια στάση, είμαι okείσαι ok

Θα παραλληλίσω αυτή τη μορφή σύνδεσης με τη σχέση «θεραπευτή» και «θεραπευόμενου» από τη διαδικασία της ψυχοθεραπείας.

Ο «θεραπευτής» είναι στην πραγματικότητα ένας φιλικός συνταξιδιώτης. Στο ταξίδι που κάνεις βιώνοντας την υπαρξιακή σου κατάσταση. Κάποιος που σχετίζεται ή προσπαθεί να σχετίζεται με σένα και την υπαρξιακή σου κατάσταση:

«Απλώς είμαι μαζί σου, εκεί όταν αντικρίζεις και ανακαλύπτεις τις «σκιές» σου. Απλώς περπατώ πλάι σου, όταν διαβαίνεις πάνω στις σκιές σου.

Τίποτα δεν μπορώ να κάνω για σένα, απολύτως. Εκτός από το να στέκομαι παραδίπλα και να αποστομώνομαι και εγώ όταν αποστομώνεσαι με τις ανακαλύψεις σου, από το να παρατηρώ τον πόνο σου όταν πονάς και από το να συνδέομαι με τη ζωή σου, όταν συνδέεσαι με το φως σου και τότε να χαίρομαι μαζί σου.

Μόνο αυτό λοιπόν μπορώ να κάνω ως «θεραπευτής». Να είμαι ένας φιλικός συνοδοιπόρος. Και να είμαι κάποιος που θα ξέρεις ότι είναι διαθέσιμος να είναι μαζί σου στο ταξίδι σου».

Αν λοιπόν τείνουμε να σχετιζόμαστε όλο και περισσότερο με τέτοιον τρόπο, πλάι στον άλλο, διαχωρισμένοι αλλά και μαζί, μπορώντας να αφουγκραστούμε και να συνοδεύσουμε τον άλλο στην υπαρξιακή του κατάσταση, τότε οι σχέσεις θα γίνονται περισσότερο αυθεντικές και ελεύθερες.

Ίσως δεν είναι τυχαίο, ότι οι λίγοι πραγματικά σοφοί άνθρωποι, δεν έχουν ανάγκη από μια ερωτική σχέση. Ένας πραγματικά σοφός άνθρωπος, δεν έχει ανάγκη από κανένα game. Δεν έχει ανάγκη να γνωρίσει τον εαυτό του μέσα από κάποιον άλλο. Γιατί γνωρίζει τον εαυτό του. Ή και να μην τον γνωρίζει ολοκληρωτικά, μπορεί να αντέχει την υπαρξιακότητά του ανά πάσα στιγμή. Έτσι, ένας σύντροφος δεν του χρειάζεται.

Έτσι ένας σοφός άνθρωπος γίνεται συχνά δάσκαλος. Ένας δάσκαλος, δεν ανήκει πουθενά, ούτε καν στον ίδιο του τον εαυτό. Ένας δάσκαλος εκπέμπει το φως του στους μαθητές του.

Όταν αγγίξεις τη σοφία, δεν μπορείς παρά να σιωπήσεις. Η σοφία δεν περιγράφεται. Όταν αγγίξεις τη σοφία δεν νιώθεις την ανάγκη να μιλήσεις γι αυτήν. Απλώς τη ζεις.

Όταν αγγίξεις τη σοφία, συμπονάς, συμπλέεις με τους ανθρώπους. Δεν θες να τους μάθεις κάτι, δεν θες να τους κάνεις να δουν κάτι, δεν θες να τους λύσεις κάτι. Απλώς είσαι μαζί τους στην παθολογία τους, την παρατηρείς, σχετίζεσαι και ακτινοβολείς φως. Όποιος μπορεί να δει το φως και είναι έτοιμος, μαθαίνει.

Επίλογος

Τι μπορεί να κάνει λοιπόν ένας άνθρωπος σε αυτή τη ζωή; Μπορεί να υπάρχει με την ύπαρξη γύρω του. Να χαίρεται όταν μπορεί να χαρεί. Να μπαίνει μέσα στη ζωή και να τη ζει. Με αυτήν την έννοια, κάθε μορφή δράσης είναι προτιμότερη από την περισυλλογή ή τη φιλοσοφία. Όταν η δράση συνοδεύεται από τη σκέψη-συνείδηση του βίωματος της δράσης, τότε αποκτάς σοφία σιγά-σιγά.

Όσο περισσότερο γίνεσαι σοφός, τόσο περισσότερο συνδέεσαι. Είναι μια γειωμένη κατάσταση.

Όσο περισσότερο γίνεσαι σοφός, τόσο περισσότερο μπορείς να ζεις σε κατάσταση ευγνωμοσύνης. Η κατάσταση ευγνωμοσύνης, δεν είναι μόνο μακάρια, είναι πολύ επίπονη ταυτόχρονα. Γιατί όταν βρίσκεσαι σε κατάσταση ευγνωμοσύνης, σημαίνει ότι μπορείς να δεις.

Κάθε άνθρωπος είναι σαν ένα άστρο σ αυτόν τον πλανήτη τη γη. Ένα άστρο που βιώνει την έκρηξη της φωτεινότητάς του απλώς για να τη βιώσει, για να γίνει αυτή, για να εκδηλωθεί. Για να εκδηλώσει το ποιος είναι. Για να εκδηλώσει μία έκφανση του ποιος είναι. Μόλις αυτό γίνει, το άστρο σβήνει. Δεν ξέρω αν χάνεται ή όχι. Διαισθάνομαι όμως ότι δε χάνεται αλλά μεταλλάσσεται σε άλλη μορφή ενέργειας, Ή ίσως ενώνεται με μια αρχική πηγή συνολικής ενέργειας.

Ας μη γίνουμε όμως φιλόσοφοι!

Ας πούμε «θα προσπαθήσω να με κουβαλάω, όσο πιο χαρούμενα γίνεται , με όσο περισσότερη ζωή μπορώ να αδράξω».

Εισαγωγική Φωτογραφία

]]>

19 Αυγ 2013

Απιστία: Τι κάνω όταν ανακαλύπτω ότι ο/η σύζυγος μου με απατά

Τόσο οι υποψίες ότι ο/η σύζυγός μου με απατά, όσο και το γεγονός ότι πραγματικά συμβαίνει, έχει συχνά δυσβάσταχτες συνέπειες στη ψυχική υγεία του απατημένου ατόμου. Αν και το άτομο που απατά συχνά βρίσκεται σε κατάσταση έντονου στρες και ενοχών, κυρίως αν δεν είναι συναισθηματικά έτοιμο να τερματίσει την παράλληλη σχέση, το απατημένο άτομο βρίσκεται σε ακόμα πιό δυσμενή συναισθηματική θέση. Αισθήματα προδοσίας, απογοήτευσης, θυμού, άγχος για το άγνωστο, φόβος εγκατάλειψης, επαγρύπνηση ότι θα ξανασυμβεί, αίσθημα του αβοήθητου και ντροπή, αποτελούν μερικές από τις συναισθηματικές συνέπειες της ανακάλυψης της απιστίας.

Ο χωρισμός λόγω απιστίας, αν και είναι υψηλός, εντούτοις σε πολλές σχέσεις δεν αποτελεί βασικό παράγοντα εγκατάλειψης της συζυγικής σχέσης. Το ζευγάρι, παρόλη την κρίση, συνεχίζει να συμβιώνει ακόμα και μετά την απιστία. Η ουσία όμως δεν βρίσκεται στην απλή συμβίωση λόγω γάμου, παιδιών, οικονομικών θεμάτων, κοινωνική φήμη, κ.ο.κ αλλά στην ποιότητα της σχέσης. Μια ποιότητα που εαν δεν καλιεργηθεί, τότε η απιστία θα συνεχίσει με όλες τις αρνητικές της προεκτάσεις στη ζωή όλων των μελών της οικογένειας. Πάντα πυλώνας της ποιοτικής σχέσης είναι η εμπιστοσύνη, που δυστυχώς σε περιπτώσεις απιστίας παύει να υφίσταται.

Ερωτήματα, λοιπόν, όπως τα ακόλουθα είναι κύρια στο μυαλό του συντρόφου που έχει εξαπατηθεί:

  • Τι κάνω τώρα που ξέρω ότι με απατά;
  • Αν χωρίσω τον/την σύντροφό μου θα διευκολύνω το δρόμο προς την ερωμένη του ή τον εραστή της ;
  • Αν μείνω θα ξαναφτιάξει η σχέση μας όπως παλαιότερα;
  • Μπορεί να ξαναχτιστεί η εμπιστοσύνη; Πως;

Η αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχει ξεκάθαρη απάντηση εξ’ αρχής στα πιό πάνω ερωτήματα. Αυτό συμβαίνει γιατί η επιτυχία της σχέσης έγκειται σε αμοιβαία προσπάθεια, κυρίως όμως από την πλευρά του ατόμου που απάτησε. Όλα θα εξαρτηθούν όμως από τη θέληση των δύο να ξαναπροσπαθήσουν για τη σχέση, τους λόγους που το κάνουν, τη σημασία του τρίτου προσώπου στη ζωή του ενός συζύγου, τις ανάγκες, το σύστημα αρχών και αξιών τους και την προσωπικότητα.

Αν και δεν υπάρχει έτοιμη συνταγή για τις πιό πάνω ερωτήσεις, εντούτοις υπάρχει έτοιμη συνταγή για το πως να ξανακερδιθεί η εμπιστοσύνη, που όπως προαναφέρθηκε είναι η βάση μιας υγιούς σχέσης. Οι πιό κάτω συστάσεις απευθύνονται σε συζύγους που θα ρισκάρουν να επανακτηθεί η εμπιστοσύνη στη σχέση τους στο ‘όλα ή τίποτα‘. Για τους συζύγους που μπορούν να συμβιβαστούν σε γάμους που θα υπάρξει δυσλειτουργία, γιατί έχουν σαν γνώμονα το ’αρκεί να μην τον/την χάσω‘, οι παρακάτω συστάσεις δε θα βοηθήσουν. Αντίθετα, θα προκαλέσουν περισσότερη αμηχανία, σύγχυση, άγχος και αντίσταση.

Βήματα για επανάκτηση εμπιστοσύνης

Διαφάνεια

Απαιτεί άμεση απόδειξη από τον/την σύντροφο που εξαπατά ότι έχει μετανιώσει και δε θα επαναλάβει την άταχτη συμπεριφορά. Τρόποι για εξασφάλιση της διαφάνειας: Δικαίωμα πρόσβασης του απατημένου ατόμου σε τόπους επικοινωνίας του/της συζύγου με το τρίτο πρόσωπο, π.χ. έλεγχος κινητού, ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, απόκτηση κωδικών προστασίας των προσωπικών μηνυμάτων του συντρόφου σε κινητή τηλεφωνία και διαδύκτιο. Παρουσία απατημένου ατόμου στην τηλεφωνική ή γραπτή επικοινωνία που θα συντάξει το άτομο που απατά στην ερωμένη ή στον εραστή της ότι θα διακοπεί η σχέση τους για πάντα.

Χρόνος μαζί

Γνώση του προγράμματος του/της συντρόφου που απατά και δημιουργία κοινών δραστηριοτήτων που θα φέρει τα δύο μέλη πιό κοντά συναισθηματικά. Για τους πρώτους μήνες, ύπαρξη αμοιβαίας συμφωνίας για άσκηση ελέγχου από το απατημένο άτομο για το που βρίσκεται ο/η σύζυγος, πόση ώρα περνά κάπου και ώρα που επιστρέφει σπίτι. Επίσης, στη συμφωνία περιλαμβάνεται και η αυθόρμητη επίσκεψη του απατημένου ατόμου σε όποιοδηποτε μέρος βρίσκεται ο/η σύζυγός του.

Επανεκτίμηση σχέσης

Το άμεσα επόμενο βήμα είναι πως χειρίζονται οι δύο σύντροφοι ξεχωριστά τους εαυτούς τους και μετά ο ένας τον άλλον. Μια σοβαρή κρίση αποτελεί πάντοτε και ευκαιρία απολογισμού και επανεκτίμησης του τι πήγε λάθος σε μια κατάσταση που έφτασε στο σημείο να καταρρεύσει. Έτσι, είναι υγιές το κάθε άτομο να δει ξεχωριστά το δικό του μερίδιο ευθύνης σ’αυτό που προέκυψε. Πολύ σημαντικό είναι να απαντηθούν στη σχέση τα εξής ερωτήματα:

  • Ποιές ανάγκες του ατόμου και ποιά συναισθήματα του κάλυπτε η δεύτερη σχέση;
  • Υπάρχει περίπτωση αυτές οι ανάγκες και τα συναισθήματα να καλυφθούν στη συζυγική σχέση; Aν ναι, πως.
  • Για ποιούς λόγους επιστρέφω στη συζυγική σχέση; Μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου να είμαι παντοτινά αφοσιωμένος/η στη συζυγική σχέση;

Υπάρχουν συνειδητοί και μη συνειδητοί λόγοι. Οι δεύτεροι χρήζουν βοήθεια ειδικού για να γίνουν αντιληπτοί. Αυτό συμβαίνει γιατί έγκεινται στα κοινωνικά πρέπει που το άτομο ίσως παρουσιάσει δυσκολία στο να τα διαχωρίσει από τα δικά του λογικο-συναισθηματικά πρέπει. Εάν δεν επιλυθεί το τελευταίο, τότε το άτομο που απατά και αποφασίζει να αφοσιωθεί μόνο στη σχέση που ‘πρέπει‘ έχει αυξημένο κίνδυνο να αναπτύξει μελλοντικά έντονες ψυχολογικές συγκρούσεις με άμεσες συνέπειες τόσο στη ψυχική όσο και στην σωματική του υγεία.

Απόκτηση νέου τρόπου επικοινωνίας και διατήρησής του

Από την κλινική μου εμπειρία, το κλειδί της σωστής διαχείρισης βρίσκεται πάντα στην ανοικτή επικοινωνία μεταξύ των δύο συντρόφων. Βέβαια, στις πλείστες των περιπτώσεων, αυτό το κλειδί είναι ήδη σκουριασμένο και αδούλευτο αρκετό χρονικό διάστημα προτού εμφανιστεί η απιστία.Εξού και η δυσκολία των δύο μελών να μάθουν ένα νέο χορό επικοινωνίας σε ένα καυτό πλέον δάπεδο. Όσο δύσκολη και επώδυνη μπορεί να είναι προσωρινά η αλήθεια που θα αναδυθεί από την ανοικτή επικοινωνία, εντούτοις έχει μακροπρόθεσμα υγιή αποτελέσματα.

Εάν το ζευγάρι δυσκολεύεται να διαχειριστεί ένα νέο ανοιχτό τρόπο επικοινωνίας, είναι βοηθητική η επίσκεψη και των δύο σε ψυχολόγο. Να θυμάστε ότι η επιστροφή στα συνήθη μοτίβα επικοινωνίας είναι πανεύκολη και πιθανό να οδηγήσει στις ίδιες δυσλειτουργικές συμπεριφορές. Συνήθως, απαιτείται χρόνος και συνεχή τριβή για να αποκτηθεί ένας νέος τρόπος επικοινωνίας.

Γενικά, τα πιο πάνω είναι αναγκαία να εφαρμοστούν για τη διαδικασία ανάπτυξης εμπιστοσύνης στην πληγωμένη σχέση. Εάν ο σύζυγος που απάτησε δεν είναι διαθέσιμος να μπει στην πιο πάνω διαδικάσια, τότε η πιθανότητα να συνεχίσει την άτακτη συμπεριφορά είναι αυξημένη. Όσο ελκυστικά κι αν είναι τα πιθανά επιχειρήματά του για να μην κάνει ότι του ζητήσατε, καλό είναι να πάρετε στα σοβαρά τις πράξεις του να μην το κάνει παρά τα λόγια ή τις δικαιολογίες του. Ακόμα όμως και μια φαινομενική επιτυχία για επανάκτηση της εμπιστοσύνης δε σημαίνει μόνιμη αλλαγή κι αυτό κάνει τη συνέχιση της πληγωμένης σχέσης ακόμα πιο περίπλοκη. Δηλαδή, ακόμα κι αν βάση των προαναφερθέντων βημάτων κερδηθεί η εμπιστοσύνη προσωρινά, το απατημένο άτομο είναι δύσκολο να ασκεί παντοτινό έλεγχο στο άλλο γιατί οι συνεχείς πιέσεις και ανασφάλεια πιθανό να φέρουν αντίθετα αποτελέσματα ακόμα κι αν ο/η σύζυγος είναι όντως αποφασισμένος/η να επανορθώσει.

Πολλοί έχουν αναφέρει ότι με άλλες τακτικές, όπως το να κάνουμε ταξίδια, εκδρομές, νέες δραστηριότητες για να αναζωογονήσουμε τη σχέση μας, είναι από μόνα τους ικανοποιητικά για να ξαναδώσουν πνοή σε μία σχέση ή για να ξεχαστεί το τρίτο πρόσωπο. Δυστυχώς, ποτέ μια συμπληρωματική βοήθεια, δε θεράπευσε από μόνη της βαθύτερες πληγές. Χρειάζεται ωριμότητα και από τις δύο πλευρές, χρειάζεται αλήθεια και ένα ζύγιασμα των αναγκών των δύο συζύγων, που θα οδηγήσει σε αποφάσεις που θα ωφελέσουν την υγεία όχι μόνο των δύο αλλά και των παιδιών που υπάρχουν ή που πρόκειται να υπάρξουν εαν το ζευγάρι συνεχίσει το γάμο του.

Εισαγωγική Φωτογραφία

]]>

09 Οκτ 2012

Ομάδες αυτογνωσίας στο κέντρο αυτογνωσίας ω-megaμείον

Το Κέντρο Αυτογνωσίας ω-megaμείον ξεκινάει νέες συνεδρίες σε ομάδες αυτογνωσίας. Οι ομάδες χωρίζοντια σε τρεις κατηγορίες (Διαπροσωπικές Σχέσεις και Επικοινωνία, Art Therapy, Συμβουλευτική Ευεξία) και θα ξεκινήσουν τις συναντήσεις τους εντός των επόμενων ημερών. Ακολουθεί μια ενδεικτική περιγραφή της κάθε ομάδας.

Διαπροσωπικές Σχέσεις και Επικοινωνία

  • Διευθύνει: Ψυχολόγος – Οικογενειακή θεραπεύτρια Φωτεινή Παπαγιάννη
  • Πρώτη συνάντηση: 1 Οκτωβρίου 2012
  • Συχνότητα συναντήσεων: 2 συναντήσεις το μήνα (2 ώρες)
  • Τιμή εγγραφής: 80 ευρώ μηνιαίως
  • Επικοινωνία:  Κέντρο Αυτογνωσίας ω-megaμείον (210-6753889, 210-6729599)
  • Περισσότερες Πληροφορίες: Ενημερωτικό Φυλλάδιο

Art Therapy

  • Διευθύνει: Ψυχολόγος Φωτεινή Μαυρομμάτη
  • Πρώτη συνάντηση: 29 Οκτωβρίου 2012
  • Συχνότητα συναντήσεων: 1 συνάντηση κάθε εβδομάδα (1,5 ώρες)
  • Τιμή εγγραφής: 60 ευρώ μηνιαίως
  • Επικοινωνία:  Κέντρο Αυτογνωσίας ω-megaμείον (210-6753889, 210-6729599)
  • Περισσότερες Πληροφορίες: Ενημερωτικό Φυλλάδιο

Ομάδα Συμβουλευτικής Ευεξία και Ευ Ζην

  • Διευθύνει: Σύμβουλος – Ψυχολόγος Γώγα Κυριακίδου
  • Πρώτη Συνάντηση: 10 Οκτωβρίου 2012
  • Συχνότητα συναντήσεων: 1 συνάντηση κάθε εβδομάδα (1,5 ώρες)
  • Τιμή εγγραφής: 80 ευρώ μηνιαίως
  • Επικοινωνία:  Κέντρο Αυτογνωσίας ω-megaμείον (210-6753889, 210-6729599)
  • Περισσότερες Πληροφορίες: Ενημερωτικό Φυλλάδιο
]]>

11 Σεπ 2012

Συντροφικές σχέσεις: Πόσο κοντά σε αντέχω;

«Το αγαπημένο «παιχνίδι» του Γιάννη και της Μαρίας ήταν ο «σαματάς». Ήξεραν και οι δύο την πρώτη κίνηση του παιχνιδιού: μια σιωπηλή συμπεριφορά, όπως τα μούτρα, τα απανωτά τσιγάρα, η απόσυρση ή ο εκνευρισμός. Έτσι μπορούσαν να στήσουν και να αρχίσουν το «παιχνίδι» τους. Όταν ο συμπαίχτης είχε πια πιαστεί στο παιχνίδι, ξεκινούσαν. Μόλις άρχιζε, ακολουθούσε μια προβλεπόμενη σειρά από συναλλαγές, όπου κάποιος από τους δύο εισέπραττε μια κατηγορία, ή μια ταπείνωση και κατέληγαν σε δυνατό καυγά. Έτσι, απομακρύνονταν ο ένας από τον άλλο. Αυτό ήταν το κέρδος που αποκόμιζαν από το «παιχνίδι», η αποφυγή της οικειότητας».

Η αποφυγή της οικειότητας

Συχνά, δηλώνουμε σε ένα φίλο «άσε, είμαι χάλια. Πάλι τσακωθήκαμε με τον Χ.» Και όταν αυτός μας ρωτήσει για ποιο λόγο, διστάζουμε, συλλογιζόμαστε και λέμε: « για βλακείες..πραγματικά δεν ξέρω..έγινε όμως ένας τρικούβερτος καυγάς!».

Ή κάποτε ίσως έχει τύχει να πούμε: «φοβάμαι να του πω πως τον αγαπώ μήπως τρομάξει», ή «εγώ ήμουν έτοιμος/η να του/της δώσω τα πάντα, και αυτός/ή μου είπε να χωρίσουμε».

Όπως ο Γιάννης και η Μαρία, είμαστε ικανοί, να επινοήσουμε τον κάθε λογής τρόπο, συνήθως ασυνείδητα, προκειμένου να αποφύγουμε την ουσιαστική δέσμευση και οικειότητα. Ολόκληροι γάμοι βασίζονται σε τέτοιου είδους ασυνείδητες συμφωνίες μεταξύ των μελλοντικώς συζύγων ! Διαλέγουμε εκείνον, που θα μπορεί να παίξει τα «παιχνίδια» μας, και εκείνος μας διαλέγει, γιατί μπορούμε να παίξουμε τα δικά του. Φαίνεται πως μια σχέση, μπορεί να εξυπηρετεί αυτήν την ανάγκη, το αέναο παίξιμο των παιχνιδιών, που από κάτω κρύβει την αποφυγή της αυθεντικής επαφής.

Η τελική κατάληξη είναι το εξής αντιφατικό: να «συζούμε χώρια» ! Όπως αναφέρει χαριτολογώντας ο Λ.Μπουσκάλια στο βιβλίο του «Να ζεις, να αγαπάς και να μαθαίνεις» : «Κοιμόμαστε σε χωριστά δωμάτια, τρώμε χωριστά, πηγαίνουμε διακοπές χωριστά, κάνουμε ό,τι μπορούμε για να συνεχίσουμε να ζούμε μαζί!».

Τι είναι λοιπόν αυτή η οικειότητα, και γιατί τόσο πολύ τη φοβόμαστε;

Η οικειότητα, είναι μια κατάσταση πραγματικής γνωριμίας και πλησιάσματος με τον άλλο. Συμβαίνει όταν ρίχνεις τις μάσκες, και αφήνεις τον άλλο να δει ποιος πραγματικά είσαι. Σημαίνει εμπιστοσύνη ότι ο άλλος θα σε δεχτεί και θα σε αγαπήσει, όπως ακριβώς είσαι. Δύσκολο εγχείρημα! Γιατί , « αν δει ποιος πραγματικά είμαι, θα με θέλει ακόμα; Καλύτερα να συνεχίζω να υπάρχω μέσα από τις ταμπέλες, τους ρόλους, τους τίτλους μου, να ρίχνουμε πού και πού και κανά καυγά, να ξανα-απομακρυνόμαστε, και έτσι θα λειτουργεί καλύτερα, θα είναι ασφαλέστερα».

Πιστεύω ότι το ειρωνικό της υπόθεσης είναι ότι αν το ρισκάραμε, ο άλλος θα ήταν διατεθειμένος ακόμα να μας αγαπά, ότι θα ήταν πολύ πιο εύκολο για εκείνον να μας αγαπήσει με τις αδυναμίες μας, από ό,τι εμείς να αγαπήσουμε τον εαυτό μας με τις αδυναμίες μας. Να του συγχωρέσουμε την αδυναμία μας να είμαστε τέλειοι υπεράνθρωποι ή απλώς άνθρωποι!

Σε αυτήν την κοινωνία, όπου από μικρούς μας μαθαίνει να μπαίνουμε σε καλούπια, να λειτουργούμε «όπως πρέπει», να φοράμε μάσκες, να παίζουμε ρόλους και παιχνίδια, να είμαστε επιφυλακτικοί με τους άλλους, με άλλα λόγια μας μαθαίνει να αποξενωνόμαστε από τον πραγματικό εαυτό μας και να μην εμπιστευόμαστε τον εαυτό μας και τους άλλους, είναι πραγματικά δύσκολο να επιτρέπουμε στην οικειότητα να υπάρχει , να πραγματώνεται.

Ωστόσο, όλοι έχουμε ζήσει στιγμές με το σύντροφό μας όπως η ανταλλαγή μιας ματιάς γεμάτης νόημα, που κανείς άλλος στην παρέα δεν καταλαβαίνει, ένα τρυφερό άγγιγμα, μια αγκαλιά που μπορεί μεμιάς να σου πάρει όλον τον πόνο, ένα χαμόγελο κατανόησης και αποδοχής που ξαφνικά σε αφοπλίζει και σου δίνει λόγο ύπαρξης. Υπάρχουν πραγματικά κάποιες στιγμές μαγικές, όπου μπορούμε να νιώσουμε κοντά, να νιώσουμε την αγάπη !

Αξίζει να δουλέψουμε με τον εαυτό μας, όσο περισσότερο, για να απελευθερωθούμε από τα δεσμά μας όσο περισσότερο, για να μάθουμε να ρισκάρουμε όλο και περισσότερο να είμαστε αυτοί που πραγματικά είμαστε και να αφήνουμε αυτές τις στιγμές της οικειότητας να συμβαίνουν όλο και πιο συχνά!

Εισαγωγική Φωτογραφία

Η Δανάη Χορομίδου είναι ψυχολόγος, απόφοιτος Παν/μίου Αθηνών, ψυχοθεραπεύτρια-ψυχοδραματιστής, συνεργάτης του Ψυχοδραματικού Κέντρου Ανάπτυξης Προσωπικότητας, και συνεργάτης του Κέντρου Διαταραχών Πρόσληψης Τροφής «Ανάσα» κιν: 6943 203 408 http://www.danaichor.blogspot.com

]]>

08 Ιούν 2012

Η κατάθλιψη και η δυσφορία στον κόσμο των ραντεβού

Η κατάθλιψη και η δυσφορία, οι οποίες είναι αρνητικές καταστάσεις διάθεσης που δεν πληρούν το όριο της κλινικής κατάθλιψης, προκαλούν δυσκολίες στις κοινωνικές και διαπροσωπικές σχέσεις των ατόμων. Έρευνες έχουν δείξει ότι οι άνθρωποι με αρνητική διάθεση, είναι λιγότερο δεκτικοί, εκθέτουν συμπεριφορές απόσυρσης και τείνουν να απομονώνονται. Άτομα με αρνητική διάθεση, επίσης βλέπουν τον κόσμο γύρω τους μέσα από ένα φακό «απαισιοδοξίας». Προηγούμενες μελέτες που έχουν επικεντρωθεί στο πώς τα άτομα με ιστορικό κατάθλιψης ή τρέχουσας ύφεσης διαθέσεως αντιλαμβάνονται τον κόσμο γύρω τους, βασίστηκαν στις προσομοιώσεις των προσωπικών αλληλεπιδράσεων. Αν και αυτές έχουν δώσει κάποια στοιχεία σχετικά με το πώς η άσχημη διάθεση επηρεάζει αρνητικά την αντίληψη, χρειάζονται πιο ρεαλιστικά πειράματα.

Ο David S. Greenawalt1 θέλησε να ληφθούν πιο ακριβείς εκτιμήσεις. Ηγήθηκε πρόσφατα μια μελέτη που απαιτήθηκαν 104 συμμετέχοντες να αξιολογήσουν τα αποτελέσματα των πρώτων ραντεβού μέσω σεναρίων. Οι συμμετέχοντες είχαν όλοι διαγνωστεί με κατάθλιψη στο παρελθόν ή έχουν τρέχον αίσθημα δυσφορίας. Έβλεπαν τα πρώτα ραντεβού με πραγματικούς ανθρώπους και στη συνέχεια ρωτήθηκαν αν θεωρούσαν ότι αυτοί οι άνθρωποι θα θέλουν να συνεχίσουν να βγαίνουν ραντεβού. Τα αποτελέσματα συγκρίθηκαν με τα πραγματικά αποτελέσματα.

Σε αντίθεση με πολλές από τις υπάρχουσες μελέτες, ο Greenawalt διαπίστωσε ότι τα άτομα με ιστορικό κατάθλιψης ήταν πιο ακριβείς στις προβλέψεις τους, ειδικά σε σχέση με τα αρνητικά αποτελέσματα. Όσον αφορά τα θετικά αποτελέσματα, οι άνδρες με ιστορικό κατάθλιψης ήταν στην πραγματικότητα πιο ανακριβείς στις προβλέψεις τους από τους άνδρες χωρίς καταθλιπτικά συμπτώματα. Ο Greenawalt πιστεύει ότι οι άνδρες, οι οποίοι έχουν εμφανίσει κατάθλιψη στο παρελθόν μπορεί να είναι πιο ευαίσθητοι στις αρνητικές αντιδράσεις των άλλων σε κοινωνικές καταστάσεις. Μπορούν να έχουν μεγαλύτερη επίγνωση της γλώσσας του σώματος και να έχουν αυξημένη ανησυχία για απόρριψη. Ο Greenawalt σημειώνει ότι η κατάθλιψη μπορεί να φέρει μεγαλύτερο στίγμα για τους άνδρες, επειδή η ανασφάλεια, η απελπισία, η θλίψη και η καταθλιπτική εικόνα έρχονται σε αντίφαση με το τυπικό αρσενικό.

Εν ολίγοις, η μελέτη αποκάλυψε ότι οι αρνητικές προβλέψεις ήταν πιο ακριβείς σε γενικές γραμμές, για τους άνδρες και τις γυναίκες με ιστορικό καταθλιπτικής διάθεσης, αλλά όχι για εκείνους με τα τρέχοντα συμπτώματα δυσφορίας. Αυτό δικαιολογεί περαιτέρω διερεύνηση σε αρνητικές κοινωνικές αντιδράσεις σε σχέση με την επιμονή της κατάθλιψης. Ο Greenawalt πρόσθεσε, «Φαίνεται σημαντικό να αυξηθεί η κατανόηση των παραγόντων που μπορούν να παρακινήσουν μεγαλύτερη ακρίβεια σε κοινωνικές αντιλήψεις, δεδομένου ότι η διαπροσωπική λειτουργία διαδραματίζει κεντρικό ρόλο στην επανάληψη και τη συντήρηση της κατάθλιψης.»

]]>

Πηγές / Διαβάστε περισσότερα

  1. Greenawalt, D. S., Hayes, A. M. (2012). Is past depression or current dysphoria associated with social perception? Journal of Social and Clinical Psychology,31.4, 329-355 []
24 Οκτ 2011

ΜκΕ #28: Φιλονικία, Κατάθλιψη, Ανορεξία και μια συνέντευξη του Steven Pinker!

  • Γιατί μαλώνουμε με τους φίλους και τους συντρόφους μας; Τι έχουμε να κερδίσουμε (εάν έχουμε να κερδίσουμε κάτι) από την «μάχη» αυτή; Το PsychCentral φιλοξενεί ένα σύντομο αλλά ενδιαφέρον άρθρο πάνω στο θέμα αυτό. Η απάντηση εν ολίγοις είναι πως το να εντοπίζουμε κινδύνους και να βρισκόμαστε εν μέσω μιας διαμάχης είναι απλά γραμμένο στα γονίδια που κουβαλάμε όλοι μας από τους προγόνους μας. Πρόκειται για μία κλασσική αντίδραση αυτοπροστασίας από φυσικούς και κατ’ επέκταση και ψυχολογικούς κινδύνους. [PsychCentral]
  • Ο Δρ. Steven Pinker έδωσε μια πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη στο BBC στην οποία μιλάει γενικά για την επιστημονική του καριέρα, τα θέματα με τα οποία ασχολήθηκε (γλώσσα, βιολογία, εξελικτική ψυχολογία κ.α.).  Η συνέντευξη τιτλοφορείται «The Life Scientific» και μπορείτε να τη βρείτε στο BBC [streaming] [download]. Πριν λίγες ημέρες κυκλοφόρησε το βιβλίο του «The Better Angels of Our Nature: The Decline of Violence in History and Its Causes» (διαθέσιμο και σε kindle version), στο οποίο μιλάει για την μείωση της βίας κατά το πέρασμα των τελευταίων αιώνων. Παρά την φαινομενική αύξηση που παρατηρούμε γύρω μας, εάν κάποιος ελέγξει τα διαθέσιμα στοιχεία για τα βίαια εγκλήματα και ιδιαίτερα για τον αριθμό των πολέμων και των νεκρών ανά τους αιώνες θα διαπιστώσει ότι ζούμε στην ειρηνικότερη περίοδο της ανθρωπότητας! Ο Δρ. Pinker είχε μάλιστα παρουσιάσει στοιχεία του βιβλίου του σε ένα πρόσφατο TED meeting. Για όσους δηλώνουν θαυμαστές του Pinker, να θυμήσουμε ότι το Ψυχολογείν φιλοξενεί ένα άρθρο του το οποίο μεταφράστηκε έπειτα από προσωπική του άδεια: «Η Εξελικτική Ψυχολογία της Θρησκείας«.
  • Αυτό που ακούμε συνήθως είναι πως όταν κάποιος δέχεται συνεχώς ιδιαίτερα αρνητικά σχόλια μπορεί να έχει αυξημένες πιθανότητες να αναπτύξει κατάθλιψη. Αυτό φυσικά είναι αλήθεια, καθώς κάθε πλήγμα στον εγωισμό μας μπορεί να μας στρέψει εναντίον του εαυτού μας. Αυτό που έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον όμως είναι το γεγονός πως ο άνευ όρων αυτο-έπαινος μπορεί να έχει ακριβώς το ίδιο αποτέλεσμα! Αυτό τουλάχιστον υποδεικνύει μια νέα έρευνα στον τομέα της κατάθλιψης. Σύμφωνα με αυτή η ανατροφοδότηση που λαμβάνει κάποιος και ο αυτο-έλεγχος που κάνει είναι καλύτερα να βρίσκεται εντός της πραγματικότητας, καθώς έτσι αφενός του δίνονται κίνητρα να προσπαθήσει κι άλλο και αφετέρου δεν θα απογοητευτεί τόσο πολύ στην επόμενη «αποτυχία». [Science Daily]
  • Ψυχο… ιστορικά

    Σαν σήμερα, στις 24 Οκτωβρίου 1873, ο Άγγλος γιατρός Sir William Withey Gull παρουσίασε την πρώτη λεπτομερή κλινική περιγραφή της νευρικής ανορεξίας σε μια ομιλία του στην Clinical Society στο Λονδίνο. Κάποιοι άλλοι όροι που χρησιμοποιούνταν για να παριγράψουν την διαταραχή ήταν οι «apepsia hysterica» και «anorexia hysterica». Τελικά όμως επικράτησε ο όρος που χρησιμοποιείται σήμερα: «Anorexia Nervosa«. Ήδη από το 1868 ο Δρ. Gull έκανε κάποιες πρώιμες αναφορές στο σύνδρομο σε ένα συνέδριο της Βρετανικού Ιατρικού Συνδέσμου. Μάλιστα κατάφερε να επαναφέρει το βάρος μιας ανορεξικής ασθενούς («Miss A—») σε φυσιολογικά επίπεδα. Μια πιπεράτη λεπτομέρεια της προσωπικής ζωής του Δρ. Gull είναι το γεγονός πως ακόμη και σήμερα θεωρείται ένας από τους βασικούς υπόπτους για την υπόθεση του διαβόητου «Jack the Ripper«.

    Φωτογραφία: ]]>

    19 Οκτ 2011

    Περί απιστίας…

     

    Οι άνδρες έχουν μεγαλύτερη πιθανότητα να συνεχίσουν τη σχέση τους με γυναίκες οι οποίες έχουν σεξουαλικές σχέσεις με άλλες γυναίκες. Σύμφωνα με την καινούργια έρευνα που έγινε στο πανεπιστήμιο του Τέξας, οι άνδρες συνεχίζουν να έχουν σχέση με μια γυναίκα που τους απάτησε με μια άλλη γυναίκα. Διακόπτουν όμως τη σχέση όταν η απιστία αυτή γίνεται με έναν άνδρα.

    Στις γυναίκες παρατηρείται το ακριβώς αντίθετο, συνεχίζουν την σχέση τους με έναν άνδρα που μπορεί να έχει μια ετεροφυλική σχέση αλλά διακόπτουν στην περίπτωση που η σχέση είναι ομοφυλοφιλική1 .

    Στην ερευνά αυτή ρωτήθηκαν 700 μαθητές πανεπιστήμιου οι οποίοι καθοδηγήθηκαν να φανταστούν ότι έχουν μια σοβαρή σχέση η οποία τους απατάει με έναν παρτενέρ του ιδίου ή διαφορετικού φύλου. Στη συνέχεια ερωτήθηκαν εάν θα συνέχιζαν τη σχέση αυτή.

    Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι το 50% των ανδρών θα συνέχιζαν τη σχέση με την παρτενέρ που είχε μια ομοφυλοφιλική σχέση. Μόνο 22% θα συνέχιζε τη σχέση με την παρτενέρ η οποία είχε μια ετεροφυλική σχέση. Το 28% των γυναικών θα συνέχιζε τη σχέση με έναν άνδρα ο οποίος είχε μια ετεροφυλική σχέση. Το 21% θα συνέχιζε τη σχέση με έναν άνδρα που είχε ομοφυλοφιλική σχέση.

    Οι συγγραφείς τονίζουν ότι τα ευρήματα αυτά υποστηρίζουν ότι οι άνδρες νιώθουν να απειλούνται περισσότερο από μια απιστία που μπορεί να τους αφαιρέσει τη δυνατότητα της πατρότητας όπως στην περίπτωση της ετεροφυλικής σχέσης. Την περίπτωση της ομοφυλοφιλικής σχέσης δεν την αντιλαμβάνονται ως δυσάρεστη διότι την βλέπουν ως μια ευκαιρία να “ζευγαρώσουν” με περισσότερους από έναν παρτενέρ.

    Οι συγγραφείς επίσης τονίζουν ότι οι μηχανισμοί της ζήλιας ενεργοποιούνται από το φόβο εγκατάλειψης στην περίπτωση τον γυναικών και από την απειλή της πατρότητας στους άνδρες.

    Η δική μου άποψη είναι ότι ίσως αυτά τα αποτελέσματα να πηγάζουν από το γεγονός ότι η γυναίκα ακόμη αντιμετωπίζεται ως σεξουαλικό αντικείμενο παρά την υποτιθέμενη ισότητα των φύλων και από την λανθασμένη επικρατούσα άποψη ότι δυο γυναίκες δεν μπορούν να έχουν μια “ολοκληρωμένη” σεξουαλική επαφή με αποτέλεσμα μια τέτοια σχέση να μην θεωρείται απειλή, αντίθετα με τους άνδρες οι οποίοι κατά την επικρατούσα άποψη έχουν την δυνατότητα να δημιουργήσουν μια ολοκληρωμένη σεξουαλική σχέση.

    Φωτογραφία:

    Αναδημοσίευση από το e-psychology έπειτα από σχετική άδεια: Περί απιστίας…

    ]]>

    Πηγές / Διαβάστε περισσότερα

    1. Jaime C. Confer, Mark D. Cloud, Sex differences in response to imagining a partner’s heterosexual or homosexual affair, Personality and Individual Differences, Volume 50, Issue 2, January 2011, Pages 129-134, ISSN 0191-8869, 10.1016/j.paid.2010.09.007  []
    17 Οκτ 2011

    Το δευτερεύον όφελος

    Δευτερεύoν όφελος είναι ένας ψυχολογικός όρος ο οποίος περιγράφει τους κρυφούς λόγους για τους οποίους κάποιος μπορεί να εμμένει σε μια καταστροφική συμπεριφορά, κατάσταση η σχέση. Ο όρος αυτός βασίζεται στην άποψη ότι υπάρχουν πολλά, μη εμφανή πλεονεκτήματα κυρίως κοινωνικά και διαπροσωπικά που οδηγούν τα άτομα στο να διατηρούν και να διαιωνίζουν αρνητικές καταστάσεις.

    Δυστυχώς το δευτερεύον όφελος υποστηρίζεται από πολύπλοκες διεργασίες που είναι βαθιά ριζωμένες στο υποσυνείδητο και είναι σχεδόν αδύνατο να εντοπιστούν και να γίνουν κατανοητές από το ίδιο το άτομο χωρίς ψυχολογική υποστήριξη από ειδικό. Ακόμα και κατά τη διάρκεια της θεραπείας είναι πολύ δύσκολο να για το ίδιο το άτομο να αντιληφθεί ότι μπορεί να υπάρχει όφελος που λειτουργεί ως κίνητρο για την επανάληψη αυτοκαταστροφικών συμπεριφορών. Το ερώτημα που πρέπει να τεθεί εδώ είναι εάν το άτομο θέλει πραγματικά να θεραπευτεί η έχει ισχυρούς λόγους να αντιστέκεται και να εμμένει στο φαύλο κύκλο.

    Ένα πολύ απλό παράδειγμα είναι ο χρόνιος πόνος που έχει ψυχοσωματική βάση. Το δευτερεύον όφελος σε αυτή την περίπτωση είναι αρκετά εμφανές. Το άτομο που πάσχει μπορεί ανά πάσα στιγμή να αποφύγει οποιαδήποτε υποχρέωση μπορεί να έχει χρησιμοποιώντας αυτή τη δικαιολογία. Μπορεί να μην πάει στη δουλεία, να μην κάνει τις δουλείες τους σπιτιού ή και να αποφύγει μια συνάντηση.

    Ένα πολυπλοκότερο παράδειγμα είναι οι γυναίκες ή οι άντρες που συνεχίζουν να μένουν σε αυτοκαταστροφικές σχέσεις, παρότι έχουν πλήρη επίγνωση των αρνητικών επιπτώσεων που έχουν αυτές οι σχέσεις στη ζωή τους. Το ρητό “καλύτερα ο βάλτος που ξέρουμε”, περιγράφει σφαιρικά τo δευτερεύον όφελος που απορρέει από αυτό το φαινόμενο. Ο βάλτος στην προκειμένη περίπτωση είναι η αυτοκαταστροφική σχέση. Ο βάλτος αυτός έχει στενά όρια και περιορίζει την εξέλιξη του ατόμου που υποσυνείδητα έχει επιλέξει να κατοικεί μέσα του. Τα στενά όρια και ο περιορισμός είναι τα αρνητικά στοιχεία αυτού του περιβάλλοντος αλλά είναι παράλληλα και θετικά αν τα εξετάσουμε ως δευτερεύοντα οφέλη.

    Ο περιορισμός αυτός μπορεί να λειτουργήσει ως φαινομενικά θετικός για την συγκεκριμένη γυναίκα. Κατ αρχήν της προσφέρει μια ψευδή αίσθηση ασφάλειας, βρίσκεται στο περιβάλλον που ξέρει και έχει μάθει να λειτουργεί και να ελίσσεται. Για παράδειγμα μπορεί να μην της αρέσει το γεγονός ότι τσακώνετε με την σχέση της, αλλά μπορεί να την αποζημιώνει η συγνώμη , οι αγκαλιές και οι υποσχέσεις που θα ακολουθήσουν. Ο τσακωμός δηλαδή είναι το τίμημα που πρέπει να πληρώσει για να αναδυθεί το δευτερεύον όφελος.

    Επίσης λόγω του ότι η συγκεκριμένη γυναίκα είναι περιορισμένη, απαλλάσσεται από κάθε ευθύνη και προπάντων δεν χρειάζεται να πάρει κανένα ρίσκο. Διαλέγει δηλαδή την αυτοκαταστροφική σχέση από το να ρισκάρει και να ξεκινήσει μια νέα γνωριμία που θα την βγάλει από το βάλτο που ξέρει. Η συνήθεια υπερνικά την αβεβαιότητα.

    Πρέπει λοιπόν όλοι μας να αναρωτηθούμε γιατί διαιωνίζουμε καταστάσεις οι οποίες είναι δυσλειτουργικές και να προσπαθήσουμε να το αλλάξουμε.

    Φωτογραφία:

    ]]>

    07 Σεπ 2010

    Μικρά και Ενδιαφέροντα #17

  • Εάν έχετε δει την ταινία Inception τότε είναι σχεδόν σίγουρο ότι θα έχετε αρκετές απορίες σχετικά με την επιστημονική και ψυχολογική βάση πολλών από αυτά που αναφέρονται στο σενάριό της. Παρόλο που οι συσκευές και οι ιδέες που αναφέρονται εκεί έχουν λίγη σχέση με τις παρούσες έρευνες και ευρήματα της Νευροψυχολογίας, είναι σίγουρο ότι οι σεναριογράφοι και ο σκηνοθέτης μελέτησαν αρκετά την ψυχαναλυτική θεωρία, η οποία πρωταγωνιστεί σε όλη τη διάρκεια της ταινίας. Το Mind Hacks κάνει μια αναφορά στις αλήθειες και στους μύθους που αναφέρονται στο Inception, οπότε όσοι ενδιαφέρεστε, ρίξτε μια ματιά [Mind Hacks]
  • Η συναισθηματική ανασφάλεια είναι ένα από τα πιο συχνά προβλήματα που εμφανίζονται στη σχέση των ζευγαριών. Νέες έρευνες αποκαλύπτουν πως το αίσθημα πως δεν μπορείς να στηριχτείς στους ανθρώπους του κοινωνικού σου περιβάλλοντος, εκτός από ενοχλητικό, είναι και επικίνδυνο για την υγεία. Συγκεκριμένα, όσοι έχουν χρόνια προβλήματα ανασφάλειας, έχουν αυξημένες πιθανότητες να αναπτύξουν καρδιακές παθήσεις στο μέλλον. [APA]
  • Μία νέα αμερικάνικη έρευνα στον τομέα της βιολογίας αποκαλύπτει πως η σχολική αποτυχία φαίνεται να συνδέεται άμεσα με τα γονίδιά που είναι υπεύθυνα για την παραγωγή ντοπαμίνης, μιας ουσίας που μεταξύ άλλων σχετίζεται και με το μνημονικό σύστημα. Βρέθηκε πως οι μαθητές που είχαν χαμηλές βαθμολογίες σε κάποια από τα βασικά μαθήματα (γλώσσα, μαθηματικά, φυσική και ιστορία) είχαν μια συγκεκριμένη αλληλουχία γονιδίων ντοπαμίνης, η οποία ήταν διαφορετική από τους μαθητές που είχαν καλύτερη σχολική επίδοση. Τρομακτικό αποτέλεσμα; Μπορεί… [Florida State University]
  • Το Psychology Today φιλοξενεί ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο με θέμα τα άτομα που πιστεύουν ότι έχουν απαχθεί από εξωγήινους. Σε αυτό περιγράφονται περιπτώσεις «απαγωγής», αλλά και ερευνητικά δεδομένα γύρω από τους «απαχθέντες» και τα κοινά χαρακτηριστικά προσωπικότητας ή/και ψυχολογικών τραυμάτων που έχουν μεταξύ τους. [Psychology Today]
  • Ψυχο… ιστορικά

    Σαν σήμερα, στις 7 Σεπτεμβρίου 1707 γεννήθηκε ο George Louis Buffon, ένας από τους πιο σημαντικούς Γάλλους φυσιοδίφες. Ο Buffon πέρα από φυσιοδίφης ήταν και μαθηματικός και κοσμολόγος, αλλά είναι ευρύτερα γνωστός γιατί ήταν από τους πρωτεργάτες της ιδέας της βιολογικής προσαρμογής, η οποία αργότερα αποτέλεσε τον πυρήνα της δαρβινικής θεωρίας. Φυσικά ο Buffon δεν μπορούσε να αμφισβητήσει ανοιχτά την θρησκευτική εκδοχή της δημιουργίας του ανθρώπου (ένα θέμα που αρχικά και ο Δαρβίνος δεν τόλμησε να αγγίξει για προσωπικούς λόγους), αλλά παρατήρησε ότι οι οργανισμοί έχουν την ικανότητα να προσαρμόζονται στο περιβάλλον τους και να αφήνουν απογόνους που είναι ακόμη καλύτερα προσαρμοσμένοι σε αυτό.

    ]]>